"Αιώνια Θυσία", ένα αλληγορικό αφηγηματικό ποίημα του Λάσκαρη Ζαράρη.

Κάθε πρωί έρχεται σε αυτό το σημείο... ένας ηλικιωμένος περπατώντας σκυφτά από τα βάσανα, με ζαρωμένα και τρεμάμενα χέρια... Κρατάει ένα ποτιστήρι, κουβαλώντας το γεμάτο αμέτρητα χιλιόμετρα, όμως δεν σταματάει ούτε λεπτό στο ενδιάμεσο της διαδρομής. Τα πόδια του δεν νιώθουν κούραση, τα μάτια του ανυπομονούν να αντικρίσουν το μοναδικό θέαμα που του δίνει ζωή... Στη μέση της ερημιάς, ένα καταπράσινο πανύψηλο δέντρο... Όταν φθάνει κοντά  του, πρώτα το αγκαλιάζει και δακρύζει κι ύστερα πιάνει δουλειά ρίχνοντας μία μία τις σταγόνες για να το δροσίζει. Το κοιτάζει με βαθιά αγάπη, φαίνεται να τον ευχαριστεί και σαν άνθρωπος κινεί τα κλαδιά του σαν χέρια, ενώ τα φύλλα του θροΐζουν ανεπαίσθητα σαν βλέμματα που παίρνουν φως από μνήμες του παρελθόντος και αναθαρρεί ολόκληρος ο κορμός του. Το παράδοξο είναι ότι το δέντρο δροσίζεται από ελάχιστο νερό και αισθάνεται ότι δεν χρειάζεται περισσότερο. Κανείς δεν υποψιάζεται ότι αυτό το δέντρο δεν ποτίζεται με νερό αλλά με αίμα, ιδρώτα και δάκρυα ανθρώπων. Πριν λίγο καιρό το πλησίασαν κάτι μοχθηρά ανθρωπάκια χωρίς ίχνος ψυχής και προσπάθησαν να πληγώσουν τις ρίζες του ή να τις καταστρέψουν... Μάταιος κόπος... όταν μία ρίζα αχρηστευόταν, μία άλλη εντελώς απρόσμενα και αυτόματα αναπτυσσόταν κάτω στο χώμα κι έβγαινε έξω τυλίγοντας τους στο σώμα, με κίνδυνο να πάθουν ασφυξία, και εγκατέλειπαν τελικά την ανήθικη προσπάθεια, φεύγοντας μακριά για να σωθούν... Όταν ο ηλικιωμένος επέστρεψε μετά από μία εβδομάδα για να ποτίσει ξανά το δέντρο, απορούσε που οι ρίζες του και τα κλαδιά του πολλαπλασιαζόταν τόσο γρήγορα... Τα ανέντιμα ανθρωπάκια γυρνούσαν τρομαγμένα πίσω στα γραφεία τους και άλλαζαν τα σχέδιά τους, μηχανεύονταν χίλιους τρόπους για να καταφέρουν να εξουδετερώσουν και να εξαφανίσουν το πολύτιμο για τους ευαίσθητους και φιλότιμους ανθρώπους δέντρο, που τον ίσκιο του συνέχεια επιθυμούν... Τότε ο γέροντας δεν μπόρεσε να συγκρατήσει από μέσα του μία κραυγή, η οποία έβγαινε σαν θύελλα και με τόνο ρόγχου άγριου λιονταριού: «Αχ Ελλάδα μου, ως πότε θα υποφέρεις ακόμη... και οι άξιοι και ηθικοί άνθρωποι θα διώκονται... και οι ανάξιοι και ανήθικοι θα προωθούνται και θα ανταμείβονται;».

 

Λάσκαρης Ζαράρης