"Αιώνια Θυσία", ένα αλληγορικό αφηγηματικό ποίημα του Λάσκαρη Ζαράρη.

Κάθε πρωί έρχεται σε αυτό το σημείο... ένας ηλικιωμένος περπατώντας σκυφτά από τα βάσανα, με ζαρωμένα και τρεμάμενα χέρια... Κρατάει ένα ποτιστήρι, κουβαλώντας το γεμάτο αμέτρητα χιλιόμετρα, όμως δεν σταματάει ούτε λεπτό στο ενδιάμεσο της διαδρομής. Τα πόδια του δεν νιώθουν κούραση, τα μάτια του ανυπομονούν να αντικρίσουν το μοναδικό θέαμα που του δίνει ζωή... Στη μέση της ερημιάς, ένα καταπράσινο πανύψηλο δέντρο... Όταν φθάνει κοντά  του, πρώτα το αγκαλιάζει και δακρύζει κι ύστερα πιάνει δουλειά ρίχνοντας μία μία τις σταγόνες για να το δροσίζει. Το κοιτάζει με βαθιά αγάπη, φαίνεται να τον ευχαριστεί και σαν άνθρωπος κινεί τα κλαδιά του σαν χέρια, ενώ τα φύλλα του θροΐζουν ανεπαίσθητα σαν βλέμματα που παίρνουν φως από μνήμες του παρελθόντος και αναθαρρεί ολόκληρος ο κορμός του. Το παράδοξο είναι ότι το δέντρο δροσίζεται από ελάχιστο νερό και αισθάνεται ότι δεν χρειάζεται περισσότερο. Κανείς δεν υποψιάζεται ότι αυτό το δέντρο δεν ποτίζεται με νερό αλλά με αίμα, ιδρώτα και δάκρυα ανθρώπων. Πριν λίγο καιρό το πλησίασαν κάτι μοχθηρά ανθρωπάκια χωρίς ίχνος ψυχής και προσπάθησαν να πληγώσουν τις ρίζες του ή να τις καταστρέψουν... Μάταιος κόπος... όταν μία ρίζα αχρηστευόταν, μία άλλη εντελώς απρόσμενα και αυτόματα αναπτυσσόταν κάτω στο χώμα κι έβγαινε έξω τυλίγοντας τους στο σώμα, με κίνδυνο να πάθουν ασφυξία, και εγκατέλειπαν τελικά την ανήθικη προσπάθεια, φεύγοντας μακριά για να σωθούν... Όταν ο ηλικιωμένος επέστρεψε μετά από μία εβδομάδα για να ποτίσει ξανά το δέντρο, απορούσε που οι ρίζες του και τα κλαδιά του πολλαπλασιαζόταν τόσο γρήγορα... Τα ανέντιμα ανθρωπάκια γυρνούσαν τρομαγμένα πίσω στα γραφεία τους και άλλαζαν τα σχέδιά τους, μηχανεύονταν χίλιους τρόπους για να καταφέρουν να εξουδετερώσουν και να εξαφανίσουν το πολύτιμο για τους ευαίσθητους και φιλότιμους ανθρώπους δέντρο, που τον ίσκιο του συνέχεια επιθυμούν... Τότε ο γέροντας δεν μπόρεσε να συγκρατήσει από μέσα του μία κραυγή, η οποία έβγαινε σαν θύελλα και με τόνο ρόγχου άγριου λιονταριού: «Αχ Ελλάδα μου, ως πότε θα υποφέρεις ακόμη... και οι άξιοι και ηθικοί άνθρωποι θα διώκονται... και οι ανάξιοι και ανήθικοι θα προωθούνται και θα ανταμείβονται;».

 

Λάσκαρης Ζαράρης

Ερωτικό Πεζόμορφο Ποίημα

 

Τόσες θάλασσες πώς μπόρεσαν να κρυφτούν μέσα στα μάτια σου; Απορώ που η απουσία σου φέρνει ανέλπιστα νοτιάδες που φουσκώνουν τα πανιά των καραβιών... Η μοναξιά τελευταία μοσχομυρίζει πεύκο και στολισμένα ψαροκάικα με αλμύρα στην άκρη ενός νησιώτικου λιμανιού. Να τα χέρια σου που απλώνονται να με αγκαλιάσουν μοιάζουν με φτερούγες ηλιοκαμένων γλάρων, που απολαμβάνουν τη ζεστασιά της ψυχικής εγγύτητας. Όμως όταν χτυπάει η καμπάνα της εκκλησιάς, το κάλεσμα για προσευχή των πιστών μοιάζει τόσο με το χτυποκάρδι σου και την αγωνία του έρωτα. Φιλί στα χείλη σου ακολουθεί και αισθάνεσαι το άγγιγμα της θαλασσινής αύρας και τη γεύση του αφρού ενός γοργοτάξιδου καραβιού, ολόιδιο με τη σωματική αναταραχή των πόθων που ακούγεται σαν ψίθυρος... φράσεις ανομολόγητες που το σύμπαν ερμηνεύει με καταφάσεις. Κι αυτή η σιωπή του έρωτα που σαν τον καταγάλανο ουρανό μάς σκεπάζει, μαθητεύει πάνω στα ξανθά σου μαλλιά για το πώς γεννιέται το φως και οι γλάστρες του νησιού γεμίζουν ξαφνικά με ολάνθιστα εύοσμα λουλούδια, τόσο οφθαλμοφανές το θαύμα στους κατοίκους του νησιού που οι κρίνοι άπλωσαν τη γύρη τους παντού κι ας μην ήταν άνοιξη... Άνοιξη είχαν οι καρδιές μας κι οι θάλασσες πλήθυναν μέσα στα μάτια σου, μεγάλωσαν τα ταξίδια με τον έρωτα πλοηγό. Φώναζε εκείνος «βίρα τις άγκυρες», περίμενε όμως να μπει η αγάπη για να δώσει εντολή να λυθούν τα παλαμάρια και να κλείσει η μπουκαπόρτα του πλοίου. Τότε σε είδα στη γέφυρα πάνω να ρίχνεις ροδοπέταλα στη θάλασσα και να ανεμίζεις μία κατακόκκινη σημαία του πάθους, λευκοντυμένη με στεφάνι αγριολούλουδων κι όσο σε πλησίαζα μεταμορφωνόσουν σε Νεράιδα... κόρη των δροσοπηγών του έρωτα...

Λάσκαρης Ζαράρης