Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2011

Το ματωμένο φόρεμα



   Όταν πέσει το σκοτάδι στις ράχες του βουνού, νιώθεις δυο τεράστια μάτια, σκούρα και τρομαχτικά να σε κοιτάζουν λεπτομερειακά. Στα ρέματα κυλάει το άφθονο νερό κι ακούγεται σαν τις απαλόχρωμες φωνές των κοριτσιών του χωριού που συζητούν. Τότε θέλεις να στήσεις αυτί για να κρυφακούσεις και να μάθεις τα μυστικά τους. Μα το σκοτάδι που ορμάει σ’ όλο το χωριό και δεν αφήνει στέγη ανέγγιχτη και βασανιστικό καημό ανθρώπου, μπαίνει από τις καμινάδες και μαγαρίζει τους τοίχους του σπιτιού, σεργιανίζει στα δωμάτια και όταν έρθει η ιερή ώρα του ύπνου πάει να φυτευτεί στα όνειρα και να γεννήσει εφιάλτες.
   Πάντοτε ξυπνάω τρομαγμένος και προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου: «Όχι, δεν ήσουν εσύ, δεν το πίστεψες άλλωστε ποτέ. Ποτέ μα ποτέ δεν έκανες εσύ κάτι τέτοιο, τρομερό, φοβερό και αταίριαστο με την ψυχοσύνθεσή σου. Έτσι δεν είναι; Ποιος μπορεί να σου το αμφισβητήσει αυτό; Όσο καιρό και αν συνεχίζονται οι έρευνες, εσύ θα είσαι ένα από τα πρόσωπα υπεράνω κάθε υποψίας. Ο δειλός, ο φοβισμένος, ο κακόμοιρος ξυλοκόπος, του βουνού το στοιχειό που πολεμά με τους ξύλινους γίγαντες όλη τη μέρα. Η μοναδική φορά, που θα μπορούσε να σε κατηγορήσει κάποιος, θα ήταν αν σκεφτόταν πως ζεις από το θάνατο των δέντρων, παρόλο που αυτά είναι προορισμένα να προσφέρουν ζεστασιά στους χωρικούς. Έτσι, ο παπά-Διαμάντης χαίρεται να με βλέπει στις κυριακάτικες λειτουργίες στην εκκλησιά: «Γρηγοράκι, νισάφι πια. Το χέρι δεν μας το ’δωσε ο Θεός για να κρατάμε μόνο το τσεκούρι, αλλά να πιάνουμε και κανένα προσευχητάρι. Καλά βρε παιδί μου απορώ πως βρίσκεις τόση δύναμη και καταφέρνεις να φορτώνεις τους κορμούς πάνω στο καημένο το ζώο. Θα το ξεκάνεις πριν την ώρα του». «Έχει μεγάλη υπομονή παπά-Διαμάντη, του απαντάω. Το βλέπεις πώς κατεβαίνει προσεχτικά τις πλαγιές;». «Έχεις την ευλογία του Θεού», μου λέει και μου δίνει το χέρι του να το φιλήσω. Σκύβω ευλαβικά, με υποκρισία και διαπιστώνω πως ένας αντιπρόσωπος του Θεού επί γης αποστρέφεται το σημαδεμένο πρόσωπό μου.
   Αχ! ρε μάνα, γιατί με γέννησες; Ήτανε δηλαδή ανάγκη ν’ αρρωστήσω και να κληρονομήσω την ασχήμια όλης της φύσης; «Ναι Γρηγόρη μου. Για να μην έχεις το θάρρος να κοιτάξεις τις κοπελιές του χωριού» μου απάντησες. Τις μέρες που γίνονταν το πανηγύρι και οι κοπέλες κυκλοφορούσαν αγκαλιά με τις μανάδες τους, ντυμένες με τα γιορτινά τους, ήταν οι καλύτερες μέρες του χωριού. Εκεί μέσα στο χαρούμενο πλήθος την είδα, μια γαλανομάτα με όμορφο πρόσωπο και μου είπες πως «είναι η Ανθή». Άνθιζαν τα νιάτα πάνω της και ξεχείλιζαν τα αμέτρητα κάλλη στα χείλια της, στους ώμους της και στα πόδια της. Η φωνή της κυμάτιζε σαν κελάηδημα γλυκόλαλου  αηδονιού στις ρεματιές. Το βλέμμα της ήταν τόσο απαλό και ένιωθες πως όπου κοιτούσε έπαιρναν όλα γύρω της ζωή. «Έτσι όμορφη που είναι, θα στη ματιάσουνε» έλεγαν οι γειτόνισσες στη μάνα της. Εκείνη είχε μεγάλα όνειρα· να βρει έναν πλούσιο, οικονομημένο γαμπρό απ’ την πόλη και να φύγει από το «δύστυχο» χωριό μας που τον χειμώνα ασπρίζει στο χιόνι και το κρύο είναι τσουχτερό. Μια φορά λοιπόν, το αθώο βλέμμα της Ανθής έπεσε πάνω μου και καθηλώθηκε εκεί για πολύ ώρα και δεν έλεγε να ξεκολλήσει. Ήταν η πολύ γνώριμη και συνηθισμένη ματιά της, αλλά με τον τρόπο που με κοιτούσε, ένιωσα πως αυτό το βλέμμα ήταν ανοιξιάτικο. Λουλούδιζε ο τόπος και οι δρόμοι πλημμύριζαν με κουδουνίσματα και βελάσματα των κοπαδιών που περνούσαν. Την άκουσα που ρωτούσε τις φίλες της: «Ποιος είναι αυτός με το σημαδεμένο πρόσωπο;». Οι άλλες απάντησαν: «Ο Γρηγοράκης καλέ, ο ξυλοκόπος μας!» και ύστερα γέλασαν. Εκείνο το γέλιο τους με πίκρανε και ήθελα να επανορθώσουν αμέσως, όμως δεν είχα την τόλμη να τους το πω.
   Ένα πρωινό ξύπνησα μούσκεμα στον ιδρώτα. Κατάλαβα τι μου συνέβαινε· ο νους μου πέταγε στα ύψη του έρωτα, η καρδιά μου χτυπούσε ακανόνιστα. Η Ανθή με τα πυκνά, μακριά μαλλιά της, που έφθαναν μέχρι τη μέση της, ήταν η μόνη μου σκέψη στην ερημιά του βουνού. Όταν ξεμύτιζε απ’ το σπίτι της περιποιημένη, τ’ αγόρια του χωριού αναστέναζαν με πόθο. Έτσι λέω στον εαυτό μου για να του δώσω κουράγιο: «Γρηγόρη, δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς όμορφος για να προσελκύσει μια τόσο γοητευτική κοπέλα. Οι γυναίκες υπολογίζουν και άλλα πράγματα στους άνδρες, όπως την καλοσύνη, το φιλότιμο και… τον ηρωισμό. «Γιατί με παρακολουθείς ασχημούλη; Δεν έχεις τίποτε άλλο να κάνεις;» μου είπε όταν με πήρε είδηση πως την ακολουθούσα. Τόσο πικρή χολή δε φανταζόμουν ότι θα έβγαινε από ένα «λουλούδι», που μέχρι τότε πίστευα πως μόνο μοσχοβολιές μπορούσε να σκορπίσει γύρω του. «Ασχημούλη, ασχημούλη» ακούω αυτή τη λέξη να μου τρυπάει συνεχώς τ’ αυτιά. Αναρωτιέμαι μήπως τυχόν έκρυβε κάποια γλύκα στα λόγια της και με το να λέει «Ασχημούλη» δεν εννοούσε ακριβώς αυτό, μα κάτι διαφορετικό. Αν μου έλεγε «Τέρας, Κουασιμόδε, κακάσχημε», ίσως ήταν πιο βαρύ και σκληρό για μένα. Πληγωμένος όμως, από την συμπεριφορά της κλείστηκα στο σπίτι μου και δεν έβγαινα από τα δωμάτια για μέρες. Η φλόγα της αγάπης μου για εκείνη σιγόσβηνε και μετατρέπονταν σε μια ακόλαστη και απειλητική σκιά μίσους που με κυνηγούσε μέρα νύχτα.
   «Πως πάνε οι έρευνες κυρ-Δημήτρη» ρώτησα εντελώς αδιάφορα τον καφετζή. Τον κοίταξα απλά, με ανυπομονησία να μάθω, χωρίς να δείξω κάποιο σημάδι φόβου, ανησυχίας και νευρικότητας. Μπράβο, στο αναγνωρίζω ικανέ εαυτέ μου! Η ερώτησή μου δεν μπορούσε να τραβήξει τυχόν φιλύποπτα βλέμματα. Δε φαινόταν πως είχα την παραμικρή συμμετοχή στα γεγονότα. Όλοι οι θαμώνες του καφενείου διέκοψαν τις κουβέντες τους και στράφηκαν προς το μέρος μας για ν’ ακούσουν την απάντηση του καφετζή και να ικανοποιήσουν την περιέργειά τους. «Ο χωροφύλακας λέει πως το έγκλημα έγινε για ερωτικούς λόγους. Ήρθε και ένας μεγάλος σε βαθμό απ’ την πόλη που περπατάει με μικρά βήματα και έχει ένα περιποιημένο μουστάκι, γι’ αυτό τα παιδιά του έβγαλαν το παρατσούκλι «Ηρακλής Πουαρό». «Και τι πιστεύει εκείνος;». «Κατευθύνει τις έρευνες στο διπλανό χωριό». Μόλις σε πρόλαβα ηλίθιε εαυτέ μου. Δε συγκρατήθηκες και πήγες να δείξεις ικανοποίηση και να χαμογελάσεις. Ευτυχώς που ο κυρ-Δημήτρης δεν αντιλήφθηκε τη μεγάλη απελευθέρωση της εσωτερικής σου ανησυχίας. Εκείνος συνεχίζει να δίνει λεπτομέρειες για το φόνο, ενώ παράλληλα ενημερώνει τους θαμώνες του καφενείου «Ο γέρο-Πλάτανος». «Ο αστυνομικός διευθυντής που μοιάζει με τον Πουαρό λέει πως τα φαιά του κύτταρα τον προσανατολίζουν να πιστεύει πως το έγκλημα διαπράχθηκε, να δεις πως το είπε…λόγω μη συναίνεσης της κοπέλας σε ικανοποίηση ερωτικής επιθυμίας ή σε σύναψη ερωτικής σχέσης που της ζητήθηκε από τον δράστη. Του έδωσα πληροφορίες για τους νέους του χωριού από δεκαοχτώ έως είκοσι εφτά χρονών». Προσοχή! Μη χάνεις την ψυχραιμία σου και πας να προδοθείς από μόνος σου, γιατί αρχίζεις και χλομιάζεις. Κράτησε ατάραχες τις γραμμές του προσώπου σου και μην πίνεις βιαστικά τον καφέ σου. Το χέρι σου τρέμει. Μόλις που μπόρεσες να συγκρατήσεις το φλιτζάνι του καφέ και να το ακουμπήσεις σταθερά πάνω στο πιατάκι. Ευτυχώς που το χωριό δε διαθέτει ψυχολόγο και ψυχίατρο· τους παρέσυρε κι αυτούς το μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα. «Και γιατί παρακαλώ μέχρι είκοσι εφτά ετών; Οι υπόλοιποι, οι μεγαλύτεροι δεν έχουνε ψυχή και το δικαίωμα ν’ αγαπήσουνε μικρούλες;». «Αν σ’ ακούσει η Μήτσαινα, χάθηκες! Θα σου φέρει την κατσαρόλα στο κεφάλι. Δε ντρέπεσαι να λες τα ίδια με τους προοδευτικούς κι όσους καταντήσανε την κοινωνία τρελοκομείο;». «Ο αξιωματικός στηρίζεται στο γεγονός πως βρήκανε μια κόκκινη τρίχα πάνω στα ξανθά μαλλιά της, να μία στο ίδιο χρώμα με τις δικές σου!». Με άγγιξε στα μαλλιά και ήμουν τυχερός που δε λειτούργησαν τ’ αντανακλαστικά μου, γιατί πήγα να του τραβήξω το χέρι απ’ το κεφάλι μου, μα συγκρατήθηκα! Περιόρισα την ταραχή μου και απέκτησα πάλι τον έλεγχο. Δεν κίνησα καμία υποψία. «Την τρίχα την στείλανε για εξέταση σ’ ένα βιοχημικό εργαστήριο και τα αποτελέσματα που βγήκαν καθόρισαν την ακριβή ηλικία του δράστη». «Κρίμα το κορίτσι που έχασε τα νιάτα και την ομορφιά του! Αν τον ανακαλύψουνε, δεν πρέπει να δείξουνε λύπηση, κρέμασμα θέλει ο αθεόφοβος…». Ο δάσκαλος πάντα ηθικότατος αγανακτούσε με τέτοια φαινόμενα διαφθοράς και αποτρόπαιων ενεργειών. Δεν είναι δυνατόν να ξεχάσω ποτέ πως με τράβηξε μ’ όλη του τη δύναμη από τ’ αυτί, γιατί δεν ήξερα να του απαντήσω πως λέγεται αλλιώς ο σβέρκος στο μάθημα της ανατομίας. «Αυχένας κουτέ» φώναζε, «Αυχένας!». Γνώριζα βέβαια, πως από το σημείο αυτό έπιαναν τις κότες για να τις σφάξουν και τις γυναίκες τις χαϊδεύουν εκεί πίσω, χαμηλά, γιατί παραδίδονται πιο εύκολα στα ερωτικά καλέσματα, αφού προηγουμένως ενεργοποιηθούν τα ευερέθιστα νεύρα τους.
   Αν με πιάσουν σαν έναν από τους ύποπτους, ποιο άλλοθι θα χρησιμοποιήσω; Θα τους αποδείξω -όταν τελικά δυσκολέψουν τα πράγματα- πως δεν ήθελα να σκοτώσω κανέναν, την πλησίασα μόνο για να την αγκαλιάσω και να την φιλήσω. Θα έδινα τα πάντα για να σφίξω πάλι το αγαλματένιο της κορμί. Μπορώ να το αποδείξω. Μπορείς να πεις πως είχε θολώσει το μυαλό σου από τον ανεκπλήρωτο έρωτα για εκείνη και νόμιζες πως αντιμετώπιζες ένα μεγάλο εχθρό και μια ακαθόριστη απειλή και αντέδρασες βίαια, υπερασπιζόμενος τον εαυτό σου εν πλήρη αυτοάμυνα. Καλύτερα όμως, να μη σκέφτομαι τα δυσάρεστα και να ελπίζω πως δε βρίσκομαι ακόμη στον κατάλογο των ενόχων. Ας μην ερχόταν εκείνη η καταραμένη μέρα που την παρέσυρε το ρεύμα στο ποτάμι και άκουσα τις φίλες της να καλούν σε βοήθεια τρομαγμένες! Πράγματι, της έσωσα τη ζωή αλλά σε τι άραγε θα ωφελούσε; Γι’ αυτό θέλησα να γράψω και τελικά το κατάφερα, ένα από εκείνα τα πρωινά που το φως του ήλιου διώχνει το σκοτάδι και οι λεπτομέρειες γίνονται πιο διακριτές. Μ’ αυτό τον ηρωισμό μου δεν μπόρεσα ν’ αγγίξω την καρδιά της. Όλο το χωριό μου χρωστούσε ευγνωμοσύνη. Ήταν το τελειότερό μου άλλοθι. Ποιος μπορεί να υποπτευθεί, να υποθέσει καν σε μια στιγμή παράνοιας πως ο δολοφόνος της Ανθής θα μπορούσε να είναι ο ίδιος ο σωτήρας της;
   Η μητέρα της ήρθε μ’ ένα εντυπωσιακό κουστούμι, «για να το φορέσω στη γιορτή μου ή όταν θα γίνω γαμπρός» είχε πει. Έφερε και γλυκά του κουταλιού που έφτιαξε με τα χέρια της, δίνοντας όλες τις ευχαριστίες της σε μένα. Έβλεπες πως είχε πάει στον άλλο κόσμο και γύρισε. Ένιωθες πως αν έχανε το βλαστάρι της θα πέθαινε απ’ τον καημό και τη μοναξιά της. Η ίδια και πάλι θα ερχόταν στο σπίτι μου -αν μαθευόταν ποιος ήταν ο φονιάς της κόρης της- και με τα χέρια της, που κάποτε ήταν γεμάτα δώρα, θα μου έβγαζε τα μάτια και θα μου ξέσκιζε τις σάρκες.
   Προσπαθώ να κρυφτώ από τους συγχωριανούς μου αλλά δεν μπορώ να κρυφτώ από τον εαυτό μου. Κοιτάζω στον καθρέπτη και πότε του κλαίω, πότε του γελάω. Αγγίζω τους μαυρισμένους κύκλους κάτω απ’ τα μάτια μου που κατάντησαν να γίνουν δυο κενά πηγάδια χωρίς δροσιά και συναισθήματα. Τα χρώματά τους διαλύθηκαν, ίσα που βλέπουν πέρα από τον πληγωμένο εαυτό και οι ρυτίδες βάθυναν εδώ και χρόνια σηκώνοντας ένα πολύ μεγάλο βάρος της ψυχής. Μα εκείνη δεν έχει την αντοχή του ζώου που κουβαλάει στη ράχη του τους τεράστιους κορμούς. Το δέρμα μου είναι ωχρό, δεν ταιριάζει σε άνθρωπο που ζει από τους πόρους του δάσους. Η συνείδησή μου παλεύει ασταμάτητα. Κλείνω τα μάτια μου και βλέπω το ξαφνιασμένο, σφιγμένο και πονεμένο πρόσωπο της Ανθής. Το αιώνιο ερωτηματικό παίζει στα μάτια της και σαν να θέλει εκείνη να μου μιλήσει: «Δηλαδή έπρεπε να γίνουμε εραστές, γιατί να μη γινόμασταν δυο καλοί φίλοι;». Κοιτούσα το αίμα που αυλάκωνε το σώμα της· νερό που κυλούσε στον όμορφο λαιμό της και πότιζε το δαντελωτό, επίσημο, ολοκάθαρο φόρεμά της. Λες και η ύπουλη μοίρα την είχε προειδοποιήσει ότι θα πάει να συναντήσει το θάνατο σαν σε γιορτή. Κόκκινο βάφτηκε το λευκό φουστανάκι της, ώσπου έσβησε στα χέρια μου κι έτρεχα ο άμυαλος χωρίς να ξέρω τι να κάνω. Ξέπλυνα στο ποτάμι τις ματωμένες, μιαρές παλάμες μου που έσφιγγαν ακόμη το μαχαίρι. Κανείς αυτόπτης μάρτυρας δε βρισκόταν εκεί. Μόνο τα δέντρα και οι θάμνοι, τα πουλιά του δάσους παρατήρησαν το οικτρό θέαμα.
   Αν καταφέρω και ξεφύγω απ’ τις τύψεις και τον εαυτό μου, από τον Θεό θα μπορέσω κάποτε να ξεγλιστρήσω; Άραγε ισχύει «Ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών» και το «Ουδέν κρυπτόν υπό του ηλίου»; Αυτό σίγουρα πιστεύει ο παπά-Διαμάντης και τον ακούω να φωνάζει ακόμη δυνατά: «Πιάσε το προσευχητάρι και άφησε για λίγο το τσεκούρι». Θα με ξεσκεπάσει κάποτε ο δαιμόνιος αστυνομικός διευθυντής; Δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω με το φόβο, με το ένα πόδι στο θάνατο, ένας ζωντανός νεκρός που σέρνει πίσω του μια μνήμη ασήκωτη και βασανιστική, πιο ανυπόφορη και από τους κορμούς τον δέντρων που αντέχει ο γάιδαρός μου. Αν πάω να παραδοθώ στο χωροφύλακα και δηλώσω αντρίκεια πως εγώ ήμουν ο φονιάς της κοπέλας, θα εξιλεωθώ κάποτε, έστω και αν μπω στη φυλακή και γλιτώσω απ’ την κατάρα των γονιών της; Η ανήσυχη συνείδηση είναι σαν το πριόνι πάνω στον κορμό των δέντρων. Η φωνή της Ανθής δραπετεύει από τις φυλλωσιές, δυναμώνει με τον αέρα και φουντώνει μέσα στη σιωπή της νύχτας στο ιδρωμένο μαξιλάρι μου. «Μη Γρηγόρη, μην το κάνεις! Δεν μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο. Ρίξε το μαχαίρι κάτω».
   Λέω και ξαναλέω στον εαυτό μου: «Τρέξε προς τον περίβολο του Αγίου Αθανασίου και μπες μέσα στο ναό να βρεις τον παπά-Διαμάντη, για να του εξομολογηθείς το αμάρτημά σου». Αλήθεια, πήρα τη δύναμη που χρειαζόταν για ν’ αντικρίσω εγώ, ο μολυσμένος, τις εικόνες των Αγίων και της Παναγιάς και του Χριστού. Ο ιερέας προσεύχεται γονατιστός κάτω από την εικόνα της Παναγίας και τα δάκρυά του δε σταματάνε να κυλάνε. Νιώθει την παρουσία μου και γυρίζει το κεφάλι του προς τα πίσω όπου σπαρταρά από αδυναμία ο αγνώριστος εαυτός μου. Τρεμοσβήνω σαν καντήλι καπνίζοντας την ελπίδα της σωτηρίας. Εκείνος σηκώνεται όρθιος και με παίρνει απ’ το χέρι, εγώ ένα μικρό παιδί κι αυτός ένας άγγελος. Με οδηγεί μπροστά στην Παναγία και λέει χαμηλόφωνα: «Που έκρυψες το ματωμένο φόρεμα, αθεόφοβε;» και συνεχίζει: «Νάτο, νάτο το τεκμήριο της ακολασίας σου, της απανθρωπιάς σου!». Είχε ανοίξει ένα κασελάκι, έβαλε το χέρι του μέσα και τράβηξε το γιορτινό, πολυκαιρισμένο φόρεμα της Ανθής που ήταν γεμάτο από χώμα του δάσους και πλατιές κηλίδες ξεραμένου αίματος. «Αθεόφοβε, το ήξερα πως ήσουνα εσύ, το ένιωθα! Με τι κουράγιο θ’ αντικρίσεις τον Χριστό και την Παναγιά την ώρα της τελικής κρίσης; Και δεν έφτανε το έγκλημά που έκανες αλλά έκρυψες και στον αυλόγυρο της εκκλησίας το φόρεμα της νεκρής. Μόλις χθες με φώτισε η Υπεραγία Θεοτόκος και μου υπέδειξε το σημείο. Πέσε στα γόνατα και προσευχήσου με όση ταπείνωση γίνεται, για να συγχωρεθεί η φοβερή αμαρτία σου. Και αφού ελαφρύνει η ψυχή σου, πήγαινε να παραδοθείς στη χωροφυλακή».

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Διακρίσεις ετήσιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού του περιοδικού "ΚΕΛΑΙΝΩ"

ΔΙΕΘΝΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ του «Κ Ε Λ Α Ι Ν Ω»

ποιητικής συλλογής σε διαφορετικές αρχιτεκτονικές στίχου, στην Ελληνική γλώσσα. 1300 συμμετοχές σ’ όλες τις μορφές και 200 περίπου άκυρες.  Διαγωνίσθηκαν ποιητές απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, καθώς και από Γερμανία, Ιταλία, Κύπρο και Αυστραλία. Η γιορτή της απονομής των διπλωμάτων και μεταλλίων έγινε στις 27 Νοεμβρίου 2011 στο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΙΛΙΟΥ

 


Δόθηκαν διακρίσεις από τον Λογοτεχνικό Όμιλο «’Ξάστερον» που εκδίδει το λογοτεχνικό περιοδικό ΚΕΛΑΙΝΩ, σε μια ατμόσφαιρα άκρως πανηγυρικά χαρούμενη για την τόσο μεγάλη επιτυχία του διαγωνισμού και των παρόντων (σχεδόν όλων) διαγωνισθέντων από κάθε γωνιά της Ελλάδας (Θεσσαλονίκη, Λαμία, Κρήτη, Πάτρα, Κέρκυρα, Εύβοια, Κεντρική Μακεδονία κλπ. )
Ο σκοπός των διαγωνισμών του ΚΕΛΑΙΝΩ  δεν είναι ο συνήθης αλλά η ανακάλυψη και η προβολή μέσω των σελίδων του,  του συνόλου ευέλπιδων ποιητών, πάντα προς όφελος της «Ποίησης».
Χρειαζόμαστε νέα φυτώρια που θα καρποφορήσουν και θ’ αποφέρουν κι άλλον πνευματικό πλούτο στην Πατρίδα μας που ήδη οι παλαιότεροι έχουν συσσωρεύσει στις μεγάλες αποθήκες της και τον θαυμάζουν απανταχού της γης.
Μπορεί να πτωχεύσαμε απ’ τον χάρτινο πλούτο, απ’ τον πνευματικό μας όμως ούτε δράμι δεν χάσαμε.
Τιμή λοιπόν στα νιάτα μας και στους σύγχρονους άριστους ποιητές μας.

Παναγιώτα Ζαλώνη


ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΤΗΣΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΕΛΑΙΝΩ 2011
με θέμα: Ποιήματα γραμμένα σε διάφορες αρχιτεκτονικές

ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
Παναγιώτα Ζαλώνη
Νίκος Μπατσικανής
Ηρώ-Χρυσάνθη Αλεξανδράκη


ΑΡΙΣΤΕΙΟΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ σε πολλές φόρμες
Γιάννης Παναγάκος
και Νίκη Βλάχου

Α΄ ΕΙΔΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ σε πολλές φόρμες Βενετία Σιώντα

Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ Γιώργος Μαρινάκης, Federica Ambroso, Αγοραστός Αγοραστός, Χριστίνα Καραγιάννη, Νίκη Γιόκκα, Αίμη Καραγιαννάκη, Χαράλαμπος Ν. Βασιλάκης, Ελένη Γεωργίου,, Χάρης Μελιτάς, Παναγιώτα Φραντζή, Γεωργία Παπαδαρατσάκη, Μαρία Παχίτη, Χρήστος Σκιαδαρέσης, Βασίλης Χαραλάμπους,

Β ΄ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ Παρθένα Τσοκτουρίδου, Γεωργία Μπελεκούκια-Σπανού, Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου, Εμμανουήλ Καστανάκης, Μαρία Κονταλή, Δήμητρα Καραφύλλη, Καίτη Σταφυλίδου, Άθως Χατζηματθαίου, Γεώργιος Στιβαχτής, Μαρία Ζωγραφάκη-Σπυριδάκη, Νόπη Χατζηιγνατιάδου, Οδυσσεία Φίσκυλη, Ελένη Σωφρονίου Στρατή, Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου

Γ΄ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ Ανθή Παραλήκα, Ελένη Μανιωράκη-Ζωιδάκη, Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη, Γιώργος Νικολόπουλος, Μαρία Γουλιδάκη, Καίτη Παύλου, Αθηνά Γκινάκη,

ΕΠΑΙΝΟΙ Μίμης Γεωργόπουλος, Χαρούλα Παρώνη, Μαρία Νταλλή, Ελένη Νανοπούλου, Ιωάννης Χαϊκάλης, Ειρήνη Ντούρα-Καββαδία, Χρήστος Ζάχος, Λάσκαρης Ζαράρης, Αναστασία Γαρδέλη, Γεωργία Χαϊδεμενοπούλου, Ελένη Μούζουρα, Άννα Ιωαννίδου, Νικόλαος Παρισούλης, Δέσποινα Κωλέτη Βαλαρούτσου
ΣΟΝΕΤΑ Αρίστευσαν: Αίμη Καραγιαννάκη, Γιώργος Μπαρμπέρης, Παναγιώτα Φραντζή, Ελένη Στεργιοπούλου, Νίκη Βλάχου, Ελένη Γεωργίου

ΛΙΜΕΡΙΚ Αρίστευσαν: Άθως Χατζηματθαίου, Ασπασία Αλεξανδροπούλου,

ΠΑΝΤΟΥΜ Αρίστευσαν: Αίμη Καραγιαννάκη, Γιώργος Νικολόπουλος, Χάρης Μελιτάς, Καραφύλλη Δήμητρα

ΤΡΑΓΟΥΔΙ Αρίστευσαν: Βασίλης Χαραλάμπους, Καίτη Καγκαράκη, Γιώργος Νικολόπουλος, Γιώργος Μπαρμπέρης, Ελένη Σωφρονίου-Στρατή

ΜΑΝΤΙΝΑΔΑ Αρίστευσαν: Μαρία Μαυρουδή, Γεώργιος Στιβαχτής, Ελένη Στεργιοπούλου, Μαρκέλλα Καραγιαννάκη, Γεωργία Παπαδαρατσάκη, Βασίλης Χαραλάμπους

ΙΑΜΒΙΚΟΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΟΣ ΑΝΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΚΤΟΣ
Αρίστευσαν: Ελένη Σωφρονίου-Στρατή, Χάρης Μελιτάς,

ΙΑΜΒΙΚΟΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΟς ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΚΤΟΣ
Αρίστευσαν: Χριστίνα Καραγιάννη, Ζαχαρίας Κανταρέλης

ΑΚΡΟΣΤΙΧΙΔΑ Αρίστευσαν: Ελένη Γεωργίου, Federica Ambroso, Ζαχαρίας Κανταρέλης, Γεωργία Μπελεκούκια-Σπανού, Νίκη Βλάχου, Μαριλένα Ραπανάκη

ΤΡΙΟΛΕΤΟ Αρίστευσαν: Νίκη Βλάχου, Γεώργιος Στιβαχτής, Αίμη Καραγιαννάκη,

ΤΑΝΚΑ Αρίστευσαν: Μαρία Γουλιδάκη, Χρήστος Σκιαδαρέσης

ΟΛΙΓΟΣΤΙΧΟ (με ιδιαίτερη ομοιοκαταληξία) αρίστευσε: Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη

ΜΠΑΛΑΝΤΑ αρίστευσε: Ζαχαρίας Κανταρέλης.

ΟΧΤΑΒΑ Αρίστευσε: Ελένη Γεωργίου

ΕΞΑΣΥΛΛΑΒΟΣ ΕΠΤΑΣΤΙΧΟΣ ΙΑΜΒΙΚΟΣ Αρίστευσε: Γιώργος Μαρινάκης

ΡΕΝΓΚΑ Αρίστευσε: Χρήστος Σκιαδαρέσης

ΣΕΝΡΙΟΥ Αρίστευσε: Χρήστος Σκιαδαρέσης

ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ Αρίστευσαν: Νίκη Βλάχου, Οδύσσεια Φίσκυλη, Χριστίνα Καραγιάννη, Ζωή Παύλου, Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου

ΧΑΪΚΟΥΑρίστευσαν: Γεωργία Παπαδαρατσάκη, Ελένη Γεωργίου, Χάρης Μελιτάς, Μαρία Γουλιδάκη, Νίκη Γιόκκα, Χρήστος Σκιαδαρέσης,Χαρούλα Παρώνη, Γιούλα Σταμέλου

ΡΟΝΤΕΛΟ Αρίστευσε: Νίκη Βλάχου

ΒΙΛΑΝΕΛΑ Αρίστευσε Νίκη Βλάχου

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΚΡΗΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Αρίστευσε: Μαρία Ζωγραφάκη-Σπυριδάκη

ΔΙΣΤΙΧΑ Αρίστευσε: Ανθή Παραλήκα

ΕΝΔΕΚΑΣΥΛΛΑΒΟΣ ΟΜΟΙΟΤΕΛΕΥΤΟΣ
Αρίστευσαν: Χαράλαμπος Βασιλάκης,  Χάρης Μελιτάς

ΤΡΙΣΤΙΧΑ (8-8-5 με ειδική ομοιοκαταληξία) Αρίστευσε: Άθως Χατζηματθαίου

ΕΞΑΣΥΛΛΑΒΟΣ ΙΑΜΒΙΚΟΣ Αρίστευσε: Γιώργος Μαρινάκης

ΟΛΙΓΟΣΤΙΧΑ Αρίστευσε: Γεωργία Μπελεκούκια-Σπανού

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΠΡΟΖΑ Αρίστευσαν: Federica Ambroso, Χριστίνα Καραγιάννη, Αντώνης Πυροβολάκης, Εμμανουήλ Καστανάκης, Παναγιώτα Φραντζή, Αφροδίτη Πατουλίδου

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΤΙΧΟΣ Αρίστευσαν: Ελένη Γεωργίου, Νίκη Γιόκκα, Χάρης Μελιτάς, Χριστίνα Καραγιάννη, Γεωργία Μπελεκούκια-Σπανού, Παναγιώτα Φραντζή, …Μαυρωνά.

Β’ ΒΡΑΒΕΙΟ Φοίβη Γρίδα, Λάσκαρης Ζαράρης

ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΡΩΤΟΤΥΠΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ εμπνεύσεις των ποιητών μας
Χάρης Μελιτάς, Νόπη Χατζηιγνατιάδου, Άρτεμις Βαζιργιαντζίκη, Ευαγγελία-Αγγελική Πεχλιβανίδου 

( Πηγή: www.apostaktirio.gr )

5ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Διηγήματος από το Diavasame.gr -ΕΛΗΞΕ

Το Diavasame.gr, δεν θα είναι ένα απλό μέρος πληροφόρησης. Οι συντάκτες/κτριές του, προσπαθούν πάντα να προσφέρουν, σε όλους τους τομείς του βιβλίου και της καλλιέργειας που κτίζει η ενασχόληση μαζί του. Έχοντας ο καθένας, και η κάθε μία τους, περάσει από διαφορετικά (από ένα έως τρία) σεμινάρια: δοκιμίου-κριτικής, ποίησης, συγγραφής μυθιστορήματος αλλά και παραμυθιού, ξέρουν τι χαρά μπορεί να δώσει το γράψιμο σε όσους ενώ ήθελαν και μπορούσαν, δεν κάθισαν να γράψουν, ή κι όταν έγραψαν, δεν τόλμησαν να κοινοποιήσουν τα γραπτά τους. Ξέροντας λοιπόν, καλούμε όλα τα μέλη, αλλά και όλους τους επισκέπτες του site, να χαρούν την συμμετοχή στον ΠΕΜΠΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ διαγωνισμό διηγήματος του Diavasame.gr.
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΑΝΕΙ ΧΡΗΣΙΜΗ, ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΘΕΛΗΣΟΥΝ ΝΑ ΛΑΒΟΥΝ ΜΕΡΟΣ, Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ:
Α. «τα δώδεκα πρώτα βήματα», που περιλαμβάνει τα δώδεκα διηγήματα που μας άρεσαν περισσότερο από τον Πρώτο διαγωνισμό διηγήματος ISBN 978-960-20012-1-9,
Β. "19 νέα βήματα" που περιλαμβάνει τα δεκαεννέα διηγήματα που μας άρεσαν περισσότερο από τον Δεύτερο διαγωνισμό διηγήματος ISBN 978-960-20013-8-7,
Γ. "19 καινούργια βήματα" που περιλαμβάνει τα δεκαεννέα διηγήματα που μας άρεσαν περισσότερο από τον Τρίτο διαγωνισμό διηγήματος ISBN 978-960-20014-0-0,
Δ. "21 νέες φωνές" που περιλαμβάνει τα εικοσιένα διηγήματα που μας άρεσαν περισσότερο από τον Τέταρτο διαγωνισμό διηγήματος ISBN 978-960-20016-3-9.
Οδηγίες και όροι συμμετοχής:
Η συμμετοχή είναι ελεύθερη σε όλους και σε όλες, από όλες τις χώρες, στην ελληνική όμως γλώσσα, με μοναδική εξαίρεση όσους/όσες έχουν δημοσιεύσει κείμενά τους σε οποιουδήποτε είδους βιβλίο (ατομικό ή ομαδικό).
- Τα διηγήματα πρέπει να μην έχουν συμμετάσχει σε άλλο διαγωνισμό.
- Δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής οι νικητές των προηγούμενων διαγωνισμών του Diavasame.gr.
Υποβολή κειμένων με email. Τα κείμενα, (σε μορφή .doc-word) θα πρέπει να είναι συνημμένα στο email που θα μας αποστείλετε αποκλειστικά στην ηλεκτρονική διεύθυνση: diagonismos@diavasame.gr
* Η πρώτη σελίδα θα αναγράφει μόνο: σε μια σειρά την ηλεκτρονική διεύθυνση από την οποία αποστέλλεται το κείμενο, και στην οποία θα μπορούμε να επικοινωνήσουμε μαζί σας όταν χρειαστεί, και στην δεύτερη σειρά, τον τίτλο του διηγήματος. Το κυρίως κείμενο θα ακολουθεί από την δεύτερη σελίδα και μετά.
* Δεν αναγράφεται ονοματεπώνυμο, το οποίο όμως θα απαιτηθεί και θα γίνει απαραίτητα γνωστό, σε περίπτωση βράβευσης, ή δημοσίευσης ή και κάποιου άλλου μη δυνατόν να προβλεφτεί, αλλά αναγκαίου λόγου.
* Υποβολή ενός διηγήματος ανά συγγραφέα.
* To Diavasame.gr αποκτά ανέκκλητα το δικαίωμα (πνευματικά δικαιώματα) δημοσίευσης ή/και έκδοσης των κειμένων.
* Τα κείμενα θα έχουν υποχρεωτικά τίτλο, αλλά το θέμα είναι απολύτως ελεύθερο.
* Μέγιστος αριθμός λέξεων, χωρίς τον τίτλο, 2.000.
* Διάρκεια διαγωνισμού: Αποστολή κειμένων μέχρι 24.00 της Κυριακής 22/1/2012.
* Ανακοίνωση αποτελεσμάτων: Μάρτιος 2012.
* Ο/η συγγραφέας υποχρεούται να απαντήσει στο email κοινοποίησης αποτελεσμάτων και να μας γνωστοποιήσει τα πλήρη στοιχεία του, μαζί με όσες άλλες πληροφορίες – δηλώσεις απαιτηθούν, εντός 4 ημερών από την αποστολή του πρώτου email (θα επαναληφθεί για ασφάλεια άλλες δυο φορές) της κριτικής επιτροπής.
* Δεν επιτρέπεται η συμμετοχή στους συντάκτες του Diavasame.gr, αλλά ούτε και σε συγγενείς πρώτου βαθμού.
* Η μη τήρηση όλων των οδηγιών υποβολής των κειμένων, επιφέρει ακύρωση συμμετοχής.
* Η υποβολή διηγήματος αποτελεί και απόδειξη της πλήρους αποδοχής των όρων του διαγωνισμού.
* ΦΕΤΟΣ, ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΝΕΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΕ ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ.

Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2011

Ένα διήγημα από τον Κυριάκο Χαλκόπουλο

Το σκοτάδι

   Νομίζω ότι είναι το πιο ταιριαστό, το πιο σωστό πως αυτό το κείμενο γράφεται στα ελληνικά, για να εγκαταλειφτεί όμως σ’ ένα από τα παγκάκια απέναντι απ’ το δάσος, στην άκρη του πανεπιστημίου, όπου ίσως μονάχα κάποια από τις Aγγλίδες καθαρίστριες θα το βρει. Μάλλον θα το αντιληφθεί ως ένα σκουπίδι και θα το ξεφορτωθεί μαζί με τα ξερά φύλλα. Ποτέ, συνεπώς, δε θα διαβαστεί. Και μου φαίνεται αυτό όμορφο.
   Και μου φαίνεται όμορφο όχι μόνο λόγω των ενδεχόμενων επιπλοκών που θα υπήρχαν αν το κείμενο διαβαζόταν. Αυτές ίσως να μην είναι τόσο αληθινές, καθώς βέβαια δε σκοπεύω ν’ αναγράψω τ’ όνομά μου εδώ και κατά τ’ άλλα δε νομίζω ότι μπορώ να εντοπιστώ, ακόμα και αν το κείμενο διαβαστεί από κάποιον που ξέρει ελληνικά και συνεπώς θα καταφέρει ν’ αποκρυπτογραφήσει τα σύμβολά του. Δε νομίζω ότι υπήρχε κάποιος άλλος σ’ εκείνον τον διάδρομο του πανεπιστημίου εκείνη την ώρα. Δε νομίζω ότι καθώς έφευγα, μέσα στο σκοτάδι, που τελικά έξω με κατάπιε, υπήρχε κανείς που θα με θυμάται. Έτσι δεν κινδυνεύω αληθινά ακόμα και αν διαβαστεί το κείμενο.
   Όμως μου φαίνεται όμορφο να μη διαβαστεί, ενώ υπάρχει, ενώ δυνητικά θα μπορούσε -όλες οι προϋποθέσεις γι’ αυτό υπάρχουν- να διαβαστεί. Και μου φαίνεται έτσι διότι ήθελα να το γράψω, ήθελα ακολούθως, να το αφήσω κάπου έξω αλλά δεν ήθελα να το διαβάσει κανείς, διότι δε θέλω στ’ αλήθεια κανείς να ξέρει κάτι βαθύ για την ψυχή μου, για την ψυχή που το μαύρο βάθος της το ανακάλυψα το χθεσινό βράδυ.
   Έτσι θα γράψω εδώ αυτά που θέλω, αφήνοντας μόνο γενικές πληροφορίες για το άτομό μου όσον αφορά τα στοιχεία εκείνα που θα γινόταν να χρησιμοποιηθούν για να αναγνωριστώ κάποτε εγώ ως ο συγγραφέας του κειμένου αυτού. Και θα ισχυριστώ ότι είμαι βέβαια ένας φοιτητής του πανεπιστημίου του Έσσεξ, όμως δε θα διευκρινίσω σε ποιόν κλάδο φοιτώ. Δεν έχει και μεγάλη σημασία άλλωστε. Σημασία έχει μόνο αυτό που έκανα το χθεσινό βράδυ. Σημασία έχει μόνο η ζωή μου στην Αγγλία, αλλά κυρίως η ζωή μου πριν να φτάσω εδώ, από την οποία όλα δείχνουν ότι γεννήθηκε η χθεσινή μου πράξη.
   Είμαι δεκαοκτώ χρονών. Η ανατροφή μου ίσως να μπορούσε να εκτιμηθεί πως θα ήταν απαράλλαχτη από εκείνη χιλιάδων άλλων παιδιών στη μητρική μου πόλη αν δεν ίσχυε ότι από πολύ μικρή ηλικία είχα εξαιρετικά κακή σχέση με τους γονείς μου. Αλλά την ίδια και ακόμα χειρότερη σχέση είχα με τ’ άλλα παιδιά, που τα μισούσα και τα φοβόμουν. Για την ακρίβεια, όσο το έχω σκεφτεί αυτό από εχθές, φαίνεται ότι δε τα φοβόμουν απλά, αλλά αισθανόμουν αληθινό τρόμο απέναντί τους, απέναντι στη σκέψη ότι μπορεί να διακατέχονται από κάποια κακή ορμή, που θα μπορούσε κάποτε να εκδηλωθεί εναντίον μου.
   Εγώ νομίζω ότι από παλιά προσπαθούσα να συμπεριφέρομαι απέναντί τους με τον πιο ευγενικό τρόπο, με το στόχο ν’ αποτρέψω αυτή την εξέλιξη. Το ίδιο έκανα και στη συνέχεια. Γι’ αυτό και ένοιωσα αληθινά πολύ άσκημα όταν συνέβη, εδώ στο πανεπιστήμιο να γίνω θεατής κάποιας άσκημης σκηνής, ν’ ακούσω κάποια λόγια που με πλήγωσαν, παρόλο που δε στρέφονταν καθόλου εναντίον μου καθαυτά.
   Σε μία απ’ τις τάξεις που παρακολουθώ υπάρχει και μία φοιτήτρια που είναι παραπληγική. Σίγουρα πίσω στην πατρίδα μου ένα τέτοιο θέαμα είναι ακόμα εξαιρετικά ασυνήθιστο, καθώς αυτά τα δύσμοιρα άτομα εμποδίζονται από χίλιους παράγοντες να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους ως εκείνη τη βαθμίδα. Εδώ όμως σύντομα διαπίστωσα ότι υπήρχαν αρκετά τέτοια, διασκορπισμένα βέβαια σ’ όλους τους κλάδους.
   Αυτή η μαθήτρια είναι καθηλωμένη σ’ ένα καροτσάκι και βασίζεται στη βοήθεια μιας συμφοιτήτριάς της -αν και δεν μπορώ να είμαι σίγουρος αν αυτή είναι μία τέτοια, ή αν αντίθετα αποτελεί κάποιο μέλος του πανεπιστημίου που πληρώνεται γι’ αυτή την εργασία- για να περιφέρεται στις διάφορες αίθουσες. Λοιπόν, αρχικά δεν είχα κάποια ιδιαίτερη εντύπωση γι’ αυτήν. Είχα παρατηρήσει ότι είναι σε καροτσάκι, αλλά δεν την κοίταξα πολύ. Αφορμή για να τη σκεφτώ στάθηκε η προαναφερθείσα κακή σκηνή, που διαδραματίστηκε έξω από μία από τις τάξεις καθώς περίμενα να αρχίσει το μάθημα.
   Εκεί έστεκαν δύο Άγγλοι συμφοιτητές μου, και συνομιλούσαν χαμογελαστά. Αρχικά δεν παρατηρούσα αυτή τη συζήτηση, ωστόσο κάποια στιγμή συνέβη να διακρίνω καθαρότερα τι έλεγαν. Και συνειδητοποίησα ότι αναφέρονταν σε εκείνη την παραπληγική φοιτήτρια.
   Συγκεκριμένα είχε γίνει κάποιο σχόλιο για το ένα από τα πόδια της που χαρακτηρίστηκε «ατροφικό» και επίσης, με αφορμή αυτή του την ιδιότητα, «αποκρουστικό». Εκείνος που το ισχυριζόταν αυτό είχε πάρει μια έκφραση αηδίας. Ήταν ένας άσκημος Άγγλος, ψηλός και παχύς και θυμάμαι πως σκέφτηκα ότι έμοιαζε αταίριαστο κάποιος με μία εμφάνιση με τα δικά της ελαττώματα να εκτιμά ότι είναι σε θέση να αποστραφεί εκείνων κάποιου άλλου. Τούτο όμως παράλληλα μ’ έκανε να ενδιαφερθώ για το θέαμα που υπαινισσόταν, εκείνο το πόδι, κι έτσι αποφάσισα να προσπαθήσω να το δω και εγώ. Αξίζει ίσως ν’ αναφερθεί ότι ως τότε είχα δει εκείνη τη φοιτήτρια μόνο από το πάνω μισό μέρος του σώματός της που έμοιαζε κανονικό, αν όχι σχετικά ευχάριστο στη θέα.
   Έτσι καθ’ όλη τη διάρκεια της αναμονής μας για το μάθημα περίμενα στο διάδρομο, φεύγοντας από τον εξωτερικό χώρο όπου είχα ακούσει τους Άγγλους. Η φοιτήτρια θα ερχόταν σίγουρα από εκεί, αφού δεν υπήρχε αλλού τρόπος πρόσβασης, παντού οι απότομες σκάλες εμπόδιζαν τη διέλευση ενός καροτσιού. Στάθηκα σ’ εκείνο το διάδρομο, κοιτώντας μπροστά μου. Τελικά την είδα να φαίνεται από την άκρη και το βλέμμα μου χαμήλωσε.
   Τότε αισθάνθηκα ξαφνικά να με πλημμυρίζει ένας τεράστιος τρόμος. Αυτό καθώς είχα δει το πόδι της, το αριστερό της πόδι, που ήταν όντως κατά πολύ μικρότερο από το δεξί. Ένοιωθα ότι χάνομαι και όμως η εικόνα πλησίαζε όλο και περισσότερο, παρόλο που με πίεσα να πάρω το βλέμμα μου από εκεί. Χρειάστηκε μία γιγαντιαία προσπάθεια για να καταφέρω να γυρίσω το σώμα μου και όταν το πέτυχα μπήκα στην τάξη, παρόλο που αρχικά σχεδίαζα να βγω έξω, από εκεί όπου είχα έρθει.
   Σ’ όλη τη διάρκεια της τάξης κοιτούσα κατά καιρούς εκείνη τη κοπέλα, το χαμογελαστό της βλέμμα και σκεφτόμουν το μικρό πόδι. Όσο περισσότερο το συλλογιζόμουν, το χαμόγελό της μου έμοιαζε ψεύτικο. Μήπως δεν αντιμετώπιζε καθημερινά με μία έκφραση ολότελα διαφορετική το θέαμα που την ανάμενε, όντας αναπόσπαστο μέλος του σώματός της, λίγο κάτω από εκείνο το ευδιάθετο πρόσωπο; Πώς ήταν δυνατό να κατορθώνει να εμφανίζεται στην τάξη όταν μετέφερε ένα τέτοιο μέλος;
   Όλες αυτές οι σκέψεις με αρρώσταιναν, αλλά παραδιδόμουν σε αυτές με μία νοσηρή σχεδόν ικανοποίηση, σαν να ήθελα να βουλιάξω όλο και περισσότερο στη θέαση αυτής της ασκήμιας. Σκεφτόμουν, στην αρχή σε αντιπαραβολή πόσο τυχερός ήμουν εγώ, με το όμορφο και αρτιμελές σώμα μου. Έπειτα πόσο κολάσιμη τύχη είχαν άλλοι άνθρωποι. Η απόφασή τους να φοιτήσουν σ’ ένα πανεπιστήμιο, όσο γενναία και αν θεωρούταν, δεν εγκυμονούσε τελικά παρά μόνο τέτοια απειλητικά σχόλια, όπως εκείνα του Άγγλου που είχα κρυφακούσει. Και απ’ την άλλη και τη λυπηρή δική μου συνείδηση για τη μοίρα τους.
   Τούτα συνέβησαν πριν από οκτώ ημέρες. Το μοναδικό μάθημα που είχαμε κοινό, ευτυχώς για τη δική μου υγεία έπειτα απ’ αυτές τις σκέψεις, ήταν εβδομαδιαίο και έτσι μόνο χθες την ξαναείδα. Αλλά αυτή τη φορά με περίμενε ένα ακόμα χειρότερο συναίσθημα. Ένοιωθα, καθ’ όλη τη διάρκεια της ώρας που ήταν στην ίδια τάξη, κάτι απαίσιο. Αληθινά θυμόμουν πόσο εχθρικά είχα αντιμετωπίσει το σχόλιο εκείνου του Άγγλου, αλλά τώρα πραγματικά σχεδόν εντυπωσιαζόμουν που ήταν σ’ εκείνον δυνατό να σταθεί απλώς σε αυτό, για να εξωτερικεύσει την αηδία του από το θέαμα εκείνης της φοιτήτριας. Η δική μου αηδία λοιπόν είτε ήταν πολύ μεγαλύτερη, είτε δεν έβρισκε καμία εξωτερίκευση και έκρινα πως μάλλον ίσχυαν αμφότερα αυτά.
   Ταυτόχρονα ένοιωθα ένοχος που αηδίαζα. Προσπαθούσα με χίλιους τρόπους να μη φαντάζομαι εκείνο το πόδι, αλλά επανερχόταν στη μνήμη μου. Τελικά δεν παρακολουθούσα καθόλου τα λεγόμενα του καθηγητή και μόλις σήμανε η λήξη του μαθήματος, καθηλώθηκα στη θέση μου περιμένοντας να εγκαταλείψει πρώτα την τάξη εκείνη η κοπέλα.
   Τώρα εύχομαι να είχα σηκωθεί αμέσως, να είχα φύγει, ίσως ακόμα και τρέχοντας. Θα ήταν πολύ καλύτερο αυτό. Πάντως θυμάμαι ότι φαινόταν πως και εκείνοι οι δύο Άγγλοι είχαν ένα αντίστοιχο σχέδιο. Ήταν καθισμένοι ακριβώς μπροστά μου και αντάλλασσαν απ’ την ώρα που είδαν την κοπέλα διαρκώς πονηρές ματιές. Γιατί να με είχαν πειράξει τόσο πολύ όλα αυτά; Γιατί να σκεφτόμουν διαρκώς την προσπάθεια της -τάχα να ήταν αληθινή, τάχα να ήταν έτσι;- όταν ήταν μόνη της ή με κόσμο να μην κοιτάζει το πόδι της; Και όμως την σκεφτόμουν και ήταν σαν να ζούσα τότε μέσα στο μυαλό της, σαν να ήμουν εγώ εκείνη η τρομακτική έγνοια για την εξαφάνιση του ποδιού απ’ τη σκέψη της, μία έγνοια πάντοτε παρούσα που πολεμούσε έναν τεράστιο, επίμονο, αδηφάγο εχθρό.
   Τελικά η τάξη άδειασε ολότελα και τελευταία βγήκε και η κοπέλα, με την άλλη που κουνούσε το καρότσι. Περίμενα και άλλο. Το φως έσβησε και για μια στιγμή -για ένα λεπτό, για πέντε;- περίμενα μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, αλλά μπορούσα εκεί να ζωγραφίσω στη φαντασία μου ολότελα την απαίσια έκφραση που θα πρέπει να είχε πάρει το πρόσωπό μου.
   Αργότερα βγήκα και άρχισα να βηματίζω στο διάδρομο που ήταν έρημος. Περπατούσα κυριολεκτικά σαν χαμένος και μάλιστα έκανα και τη σκέψη μήπως είχα πάρει λάθος δρόμο. Ωστόσο συνέχισα να περπατώ, ώσπου, έπειτα από αρκετή ώρα, έστριψα προς μία κατεύθυνση κι εκεί σε μια στιγμή επέστρεψα πίσω απ’ τον τοίχο. Αυτό διότι είχα δει στην άκρη του διαδρόμου το καροτσάκι και κατά συνέπεια και την κοπέλα.
   Συνομιλούσε φαίνεται με τη βοηθό της που για λίγη ώρα τώρα θα την εγκατέλειπε, για κάποιον λόγο που δεν τον κατάλαβα. Άκουσα τη συνομιλία πίσω από τον τοίχο και πραγματικά απορούσα αν οι αισθήσεις μου στον γυμνό διάδρομο είχαν οξυνθεί τόσο πολύ ή αν απλώς τα φανταζόμουν όλα αυτά!
   Τελικά άκουσα την άλλη κοπέλα να χαιρετά και μόνο τότε, αποκτώντας κάποια δύναμη από την ανάμνηση ότι το καροτσάκι ήταν γυρισμένο προς την άλλη πλευρά από εκείνη όπου θα εμφανιζόμουν μπροστά από κάποιες σκάλες, πρόβαλα κι εγώ σ’ εκείνο το διάδρομο.
   Ήταν τόσο ήρεμα. Περπατούσα προς το μέρος της. Δεν άκουγα τίποτα. «Τώρα θα γυρίσει και θα με δει και θα της χαμογελάσω πριν να κατέβω τις σκάλες» σκεφτόμουν. Όμως ποτέ δεν γυρνούσε. Έτσι για λίγο σταμάτησα μπροστά της, ενώ ακόμα είχε γυρισμένη την πλάτη της σε εμένα. Σκέφτηκα ότι έτσι όπως είχα σταματήσει θα μπορούσε να τρομάξει αν ξαφνικά γύριζε. Μπροστά μας ήταν οι σκάλες και ένα μεγάλο γυάλινο παράθυρο που έβλεπε κάτω, εκεί όπου ευχόμουν μ’ όλες μου τις δυνάμεις να βρεθώ! Ξαφνικά εκεί κοιτώντας διέκρινα τη βοηθό της ν’ απομακρύνεται. Και τότε έκλεισα τα μάτια μου.
   «Είναι γελοίο να υπάρχουν τέτοιοι εδώ. Είναι αποκρουστικό», θυμήθηκα το λόγο του Άγγλου εκείνου και τα γέλια του φίλου του. Και ξαφνικά μ’ έπιασε μια τεράστια επιθυμία, μία επιθυμία αφύσικη, να ξαναδώ εκείνο το πόδι, σαν να το είχα ολότελα λησμονήσει. Μα όλα ήταν τρελά εκείνη τη στιγμή, η σιωπηλή παραμονή μου πίσω από την κοπέλα στον διάδρομο όπου ήμασταν μόνοι μας, ότι έκλεισα τα μάτια μου πίσω της λες και δεν μπορούσα να σκεφτώ πως αν γυρνούσε τότε σίγουρα θα τρόμαζε και τέλος, χειρότερο όλων ήταν αυτή η παράλογη θέληση να δω εκείνο το πόδι ξανά! Έτσι έσκυψα από πάνω της, όσο μπορούσα πιο ήσυχα αλλά τότε, σε μια στιγμή, άρχισε να γυρίζει!
   Φοβήθηκα. Πώς θα της εξηγούσα τι έκανα εκεί; Μα ποια άλλη εξήγηση θα μπορούσε να υπάρχει γι αυτό που έκανα πέρα απ’ τη μόνη αληθινή, την τόσο δυσάρεστη; Και σε μια στιγμή για να εμποδίσω να με δει, δίχως καν σχεδόν να ξέρω τι κάνω, έδωσα μια δυνατή κλωτσιά στο καροτσάκι και το είδα να γκρεμίζεται στις σκάλες. «Ας μη γυρίσει προς το μέρος μου!» σκεφτόμουν ολοένα και έπειτα άρχισα να τρέχω μακριά, βέβαιος ότι τώρα κάποιος θα εμφανιζόταν, τραβηγμένος από την κραυγή!
   Όμως δεν εμφανίστηκε κανείς. Και δεν πρέπει να με είδε εκείνη η κοπέλα. Σε λίγο είχα βγει έξω, περπατούσα στο σκοτάδι, σκοτεινιασμένος, με τη σκέψη στο έγκλημα μου στο βάθος του διαδρόμου. Αυτή είναι η ιστορία μου, αγαπητέ αναγνώστη. Γιατί την έσπρωξα; Αυτό δεν το ξέρω και δεν το ξέρω παρόλο που από τότε το σκέφτηκα τόσο πολύ. Ίσως να ήταν ο φόβος ότι θα με κατηγορήσει ότι την αντιμετώπιζα σαν ένα θέαμα. Ίσως να θεωρούσα ότι δε θα άντεχα το ενοχλημένο βλέμμα της και πως θα ήταν καλύτερα, αληθινά καλύτερα, ακόμα και να αφανιστεί παρά να το δω αυτό.
   Όπως και να έχει στο επόμενο μάθημα ελπίζω ότι δε θα τη δω. Κι όσο και αν γελούν ή ευχαριστιούνται οι δύο Άγγλοι με μια τέτοια εξέλιξη, εκείνοι έμειναν μόνο στα φαρμακερά λόγια, ενώ εγώ που νόμιζα ότι είμαι τόσο πιο ευαίσθητος, ίσως ακόμα και να την τραυμάτισα, ίσως ακόμα -αν και δε θέλω να το σκεφτώ αυτό- να της αφαίρεσα τη ζωή!

Κυριάκος Χαλκόπουλος
Θεσσαλονίκη

12ος ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ της Ε.Τ.Ε.Π. ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ -ΕΛΗΞΕ

Η Εταιρεία Τεχνών Επιστήμης και Πολιτισμού Κερατσινίου, προκηρύσσει και φέτος, για δωδέκατη κατά σειρά χρονιά, Λογοτεχνικό Διαγωνισμό (ποίηση, διήγημα, θεατρικό, οδοιπορικό, δοκίμιο, παραμύθι και σατιρικό).

Οι όροι του διαγωνισμού είναι οι εξής:
1) Το θέμα είναι ελεύθερο.
2) Όλα τα έργα θα πρέπει να είναι δακτυλογραφημένα.
3) Κάθε διαγωνιζόμενος μπορεί να συμμετέχει με 1 (ένα) έργο ανά κατηγορία πλην του ποιήματος όπου επιτρέπονται έως 2 (δύο).
4) Το διήγημα δεν πρέπει να υπερβαίνει τις 15 σελίδες σε διπλό διάστημα, καθώς και το θεατρικό, οδοιπορικό, δοκίμιο, παραμύθι.
5) Τα έργα πρέπει να είναι ανέκδοτα και αδημοσίευτα.
6) Η υποβολή τους θα γίνει σε 5 (πέντε) αντίγραφα, τα οποία θα φέρουν υποχρεωτικά μόνο το ψευδώνυμο, όπως και ο φάκελος αποστολής τους. Μέσα στο φάκελο θα πρέπει να υπάρχει άλλος σφραγισμένος φάκελος, με τα πλήρη στοιχεία του διαγωνιζόμενου (ονοματεπώνυμο, διεύθυνση, τηλέφωνο, ηλικία, επάγγελμα, ηλεκτρονική διεύθυνση), ενώ στην εξωτερική όψη και αυτού του φακέλου θα αναγράφεται μόνο το ψευδώνυμο.
7) Η προθεσμία υποβολής των έργων λήγει την Πέμπτη 1 η Μαρτίου 2012
8) Τα έργα να αποσταλούν ταχυδρομικώς στην εξής διεύθυνση:

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΕΧΝΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ & ΠΟΛIΤΙΣΜΟΥ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ
POST RESΤANTE 18702 ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ 2
Ταχυδρομικό Κατάστημα Γρηγ. Λαμπράκη 18757
Τηλ. 2104003658 – 6972868486

Για το Δ.Σ.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Σάββας
Τσαλίκης
Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ
Κική Κοκκίνου
Η Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Τζένη
Βαμβακά

Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011

Η μάνα όλης της ανθρωπότητας· η ελπίδα



Έρχεται ο ήλιος με το πύρινο άρμα του
να ζεστάνει τις κόμες των ανδρών κι ούτε μια κίνηση,
ούτε μια λάμψη στα παγωμένα πρόσωπά τους.
Τότε ο Δίας οργισμένος, ο θησαυριστής των κεραυνών,
έριξε το ανελέητο δίχτυ του πάνω στην πολύπαθη γη:
«Φώτισε υπέρλαμπρε κεραυνέ,
Αρχαίο Πνεύμα Αθάνατο σαν την αιώνια αλήθεια.
Πλέξε στον ουρανό τα πολυπόθητα κλαδιά σου,
δείξε στον άνθρωπο που βυθίστηκε στου πολέμου τη μανία
αυτό το πανέμορφο άνθος της ειρήνης».

Ποιο δόρυ θα σταθεί εμπόδιο στ’ ανήσυχο πνεύμα;
Με της παιδείας τους γλυκούς καρπούς θα ρίξουμε
τα κάστρα του ολέθρου και οι νεκρές ψυχές θ’ αναστηθούν.
Η μάνα όλης της ανθρωπότητας· η ελπίδα
πώς γέμισε τα στήθη των βαρβάρων, ημερώνοντας τα πάθη τους;
Ακούς να λέει «αδελφό» του ο ξένος τον ξένο
κι ασπίδα βάζει ο καθένας εμπρός του το Αρχαίο Πνεύμα.

Ήρθε η Αθηνά με της ελιάς τα ιερά κλωνιά
να στεφανώσει τον νιο που τόλμησε
να σώσει τον κόσμο απ’ τα γαμψά νύχια του πολέμου.
Έψαλλε τον ύμνο των νικητών απ’ όποια χώρα και εάν κατάγονταν
χαϊδεύοντας τις νεαρές τους κάρες.
Κι είπε: «Ας πιουν οι αθάνατοι νικητές
το νέκταρ της ειρήνης
κι η χρυσοφόρα μνήμη τους ας ζήσει
όπου πατρίδα κι άνθρωπος
με της ανδρείας, της τιμής και του Ολυμπισμού τα δώρα».

Λάσκαρης Π. Ζαράρης


**  Βραβείο αφιερωμένο στον λυρικό ποιητή «Ιβύκος» από την Αμφικτυονία Ελληνισμού το έτος 2011