Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2019

Δύο όμορφα ποιήματα του Πέτρου Κυρ. Βελούδα.

 ΠΟΙΗΜΑ "ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ".
 
 
Φθινοπωρινή μελαγχολία, ένα παγκάκι
ζωγραφισμένο με λάθος πινέλο, χρώματα
-δάκρυα ενός πάμφτωχου ζωγράφου.
Φύλλα που πέφτουν μέσα στη ρουτίνα
των πάρκων που ονειρευτήκαμε, μα η
ύπαρξή τους συμβαδίζει μες την ανωνυμία
μιας άνευρης φύσης.
Τα δακρυσμένα, αποστειρωμένα
τζάμια των κελιών της απόγνωσης
τρελών καθαρμάτων είναι θολά, θολώνουν
και τα τζάμια από τα γυαλιά που φορούν
επιστρέφοντας στα σύννεφα την ...αντοχή τους.
Η όρασή τους εξασθενίζει κάτω από το βάρος
του γήρατος της ψυχής, εκείνοι νιώθουν γέροι,
όσοι κουβαλάνε βράχους μοναξιάς, ή τους
μετακινούν αδικαιολόγητα σαν τον Σίσυφο.
Φθινόπωρο, έναρξη μαθημάτων, παιδικές χαρές
και χαμόγελα συνθέτουν το αντιφατικό σκηνικό
που εννοήσαμε...Τάξεις σε τάξη, τσάντες και
χαμόγελα, όμως και ραθυμία και αμφισβήτηση
των ρητόρων, των εργατών της πέννας, και όχι
της πείνας των ανθρωπόμορφων ...λεόντων!

 
ΠΟΙΗΜΑ "ΖΩΗ ΜΕ ΑΝ".
 
 
Αν αντέξεις στη ζωή σου
και αγαπήσεις τη ντροπή σου
θα μπορέσεις να ιππεύεις,
τ' άλογο που ...αγναντεύεις!

Τρίτη, 13 Αυγούστου 2019

"Τα πράγματα στη θέση τους" από τον φίλο ποιητή Γιάννη Διογένη.

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ
 
 
ναι,
είναι τρελός
οραματιστής
πίστεψε έναν κόσμο
που, καν,
δεν πέρασε απ' το μυαλό σας

κι ίσως
γι' αυτό τρελός

δεν μπόρεσε
ν' αντέξει
τη δική μας
-σοβαρή-
κοινωνία

κι οραματιστής
δεν έφαγε
τα σκουπίδια
που του σερβίρατε

ζήτησε
να πετάξει
στον δικό σας ουρανό

κόψατε τα φτερά του
συνειδητά,
σοφά,
όμορφα κι ωραία

κι εύκολα,
χωρίς δεύτερη σκέψη

το πόρισμα σας βγάλατε

ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟΣ

ήσυχα κι ωραία

βάλατε....
 
ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΟΓΕΝΗΣ

Ένα ταξίδι ακόμη...

 
 
Ένα ταξίδι ακόμη...

Με τις σκέψεις να μη σταματούν,

κανείς ορίζοντας να μην τους φτάνει,

πολλά όνειρα να προσδοκούν...

Η μέθη ενός παραδείσου κοντινού,

πλημμύρισε της ματιάς το φευγαλέο,

κράτησε ο χρόνος μια στιγμή...

κι έπλασε τοπία αιωνιότητας

με το ανυπότακτο σκαρί,

με το πανί περήφανο,

ανέμους να προσελκύει...

Οι φράσεις να μην αρκούν,

να είναι περιττές...

Μόνο με των χειλιών το άγγιγμα

και την αλμυρή αγκαλιά,

να ακούγεται δυνατά

της ψυχής το φτερούγισμα,

οι πόθοι των νησιών να ξετυλίγονται...

σημαίες ελπίδας κι αισιοδοξίας

που δεν κρύβονται...


Λάσκαρης Π. Ζαράρης


Αυτή η θάλασσα...


 


Αυτή η θάλασσα...
γυμνή αλήθεια,
πνίγει τις στιγμές,
το κύμα έρπει
να φτάσει στις σπηλιές,
όπου κατοικούν τα όνειρα
και οι σπίθες της αγάπης.
Γυναίκα,
το σεντόνι της αμαρτίας
σού έστρωσα,
κι ένας πνιγμός σου
κι ένας ερωτικός σπασμός σου
από τα δόντια του αιώνιου
πιάνεται,
κι έτσι τρέφεται η ζωή
που βγαίνει απ' το μηδενικό,
γεννάς στα στήθη σου το φως
κι εγώ βυζαίνω τ' όνειρο
από τη σάρκα σου...

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Θα υπάρξουν στιγμές...



Θα υπάρξουν στιγμές
που θα έρχομαι
σαν άνεμος
ή σαν ψυχή ματωμένη.
Στο πλατύσκαλο των ονείρων
θα ακουμπώ το σώμα μου
και οι αναμνήσεις θα τριγυρνάνε
μέσα στο σπίτι,
κάνοντας υποκλίσεις
σε μια ευγενική φυσιογνωμία
που έχασα στο παρελθόν.
Ήταν μια οντότητα
που τη δανείστηκα
και δημιουργήθηκε αξεπέραστο χάσμα,
για να κυνηγώ τις χίμαιρες
και να βάζω προσωπικά στοιχήματα
τάχα με τον εαυτό μου.
Ίσως το άλμα προς τον ιδανικό κόσμο
που διακαώς επιθυμούσα,
να έγινε ερήμην μου
και τα σκαλιά που ανέβηκα
να ήταν ένα σκοτεινό υπόγειο,
όπου οι ανάσες των ανθρώπων μ’ έπνιγαν,
αλλά σίγουρα έπλαθαν
μία ευπροσάρμοστη ύλη.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2019

Ακόμη ένα καλοκαίρι ήρθε...



Ακόμη ένα καλοκαίρι ήρθε ψιθυρίζουν τα όνειρα ανεβασμένα στις συννεφιές κι ύστερα γίνονται παραπονεμένες αλήθειες με ρούχα ξεθωριασμένα από το κυνήγι των σκέψεων και των ελπίδων. Ακόμη ένα καλοκαίρι ήρθε φωνάζουν οι ματιές σχίζοντας τη γαλήνη των ωρών με μια αίσθηση μονοτονίας ή ενός πολυπαιγμένου έργου. Ακόμη ένα καλοκαίρι ήρθε διαλαλούν στη θάλασσα τα σώματα, το μαρτύριο του αφρού και της αλμύρας ομορφαίνει το πνεύμα, ο ήλιος ο διασώστης ενός ναυαγίου πιάνει από τις φτερούγες του κουρασμένου νοτιά την απόλυτη χαρά, μια ψυχή γλυτώνει από τον πνιγμό, οι πληγές τώρα μαλακώνουν καθώς τα αγρίμια τιθασεύονται εντός κι εκτός του ανθρώπου και οι απογοητεύσεις κομματιάζονται στις προπέλες των καραβιών.

14/06/2019

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Η βροχή.



Η βροχή μού θυμίζει άλλες εποχές, όταν με τα τετράδια και τα βιβλία στα χέρια ξεχυνόμουν στους δρόμους για να απολαύσω την ιεροτελεστία της σταγόνας. Ένιωθα πάντα πιο όμορφα με τη συντροφιά της υγρασίας, σαν να μαλάκωνε η ψυχή και με πλημμύριζε η γαλήνη, ακόμη και οι σκέψεις γινόντουσαν πιο υποφερτές. Οι άνθρωποι σκυμμένοι ή προστατευμένοι κάτω απ' τις ομπρέλες τους, μ' έκαναν να μαντεύω τη ζωή τους μέσα από τον τρόπο που περπατούσαν, μ' έκαναν να τους βλέπω μέσα από ένα θολό τσάμι που τα εξιδανίκευε όλα. Δεν υποψιαζόμουν καν τον πόνο, τις πληγές, τις προδοσίες, τη διάψευση των ονείρων... όλα αυτά που πέφτουν βαριά στα κεφάλια των ενηλίκων, πείρα ζωής και ταυτόχρονα απόπειρα φυγής. Δεν ήταν λίγες οι φορές που πίστευα πως η βροχή είναι το δάκρυ του Θεού για τις αμαρτίες των ανθρώπων και για την πτώση των αγγέλων.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Γιατί δεν γράφω πια...


Είναι πιο ειλικρινές, πιο καθαρό,
πιο εχέμυθο, πιο διαρκές...
να σιωπάς,
να καταλαβαίνεις και να μη διαμαρτύρεσαι
για άσπρες ή μαύρες μέρες,
να κοιτάζεις τον καθρέφτη
και να αναρωτιέσαι,
αν η ασχήμια πολεμά δυνατά
την ομορφιά,
κι ύστερα να αλλάζεις σελίδα
με μια αναπνοή,
είτε ξέχασες τα ταξίδια,
είτε άφησες τα πανιά,
είτε τα ίχνη του
αισιόδοξου εαυτού σου κρύφτηκαν
και σκέφτηκες να μη σπαταλάς
τα όνειρα,
να μη σκοτώνεις στο τετράδιο
τα αποσιωπητικά και τις τελείες,
τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις
χαράζονται πιο βαθιά,
όπου η ζωή
δεν χρειάζεται αποδείξεις
για την ευτυχία σου.

25/05/2019

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2019

"ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ", ένα πολιτικό άρθρο του Καραδήμα Δημητρίου.




 
Περνά γρήγορα ο καιρός στο Μέτωπο.
Δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς και πολλά. Καθημερινά έχεις να αντιμετωπίσεις τις επιθέσεις αυτών που επιμένουν να σε κρατούν χαμηλά και να σε βουλιάζουν καθημερινά με μισή ζωή, μισό παρόν και αβέβαιο μέλλον.
Έχεις ήδη περάσει πολλά.


Είδες την πατρίδα σου να καταστρέφεται.
Είδες ένα εκατομμύριο νέους της να ξενιτεύονται για να μπορέσουν να επιβιώσουν.
Είδες δουλειές να χάνονται, άνεργους να συσσωρεύονται, σπίτια να εκπλειστηριάζονται, ζωές να καταστρέφονται μαζί με οικογένειες.
Είδες να σου στερούν το δικαίωμα ακόμη και στην ελπίδα πως κάτι μπορεί ν' αλλάξει , πως μπορεί αυτός ο τόπος να σταθεί ξανά στα πόδια του, είδες τα παιδιά σου να κάνουν μαύρες σκέψεις για τη ζωή που τα περιμένει.
Αυτά όμως τα τελευταία χρόνια δοκίμασες τις αντοχές σου, μαζί μ' αυτές των συμπολιτών σου.
Και διαπίστωσες πως δε σου λείπει το κουράγιο, δε σου λείπει η θέληση ούτε η υπομονή να παλέψεις για να μην τα δεχτείς όλα αυτά σαν δεδομένα και αναπόφευκτα.

Στο Μέτωπο βρήκες ανθρώπους που αρνούνται να υποταχτούν στη "μοίρα" που τους επιφύλαξαν όσοι νομίζουν πως είναι τα αφεντικά της Ευρώπης και της πατρίδας σου. Βρήκες αγωνιστές, που έδωσαν τα πάντα για εκφραστεί το μεγάλο ΟΧΙ του λαού μας στο δημοψήφισμα του 2015 και που επιμένουν να κρατούν αναμμένη τη φλόγα του, γιατί το ΟΧΙ δεν ηττήθηκε, αλλά προδόθηκε.
Βρήκες σχέδιο, υπεύθυνο προγραμματισμό αλλά και, το κυριότερο, ΟΡΑΜΑ να ακολουθήσεις ώστε να μπορέσεις να κρατηθείς όρθιος αλλά και να προσφέρεις στους συμπολίτες σου ώστε να πειστούν να πάρουν ξανά τη ζωή τους στα δικά τους χέρια. Να πιστέψουν ότι τα πάντα είναι δυνατά, αρκεί να θελήσουν να γίνουν ενεργοί διαμορφωτές της ζωής και του μέλλοντός τους.


Στο Μέτωπο αυτό, το Μέρα25, συναντηθήκαμε άνθρωποι από διαφορετικές αφετηρίες, με κοινό θεμέλιο λίθο να βάλουμε τέρμα στη νύχτα της δουλοπαροικίας που σκεπάζει τη χώρα μας, όσο και στις πολιτικές που την αναπαράγουν.
Ενάντια στην απογοήτευση και την ιδιώτευση. Ενάντια στις λογικές του "δε γίνεται τίποτα" και του "όλοι ίδιοι είναι".


Η Ιστορία διδάσκει ότι οι καλύτερες στιγμές του ελληνισμού έρχονται στο ζενίθ μεγάλων κρίσεων – εκείνη ακριβώς την στιγμή που, αν και τα πάντα φαίνονται ολόμαυρα και σκοτεινά, οι Έλληνες βρίσκουν το κουράγιο να απορρίψουν τον φόβο της ήττας, να νεκραναστήσουν την ελπίδα, και να αγκαλιάσουν την υπεύθυνη ανυπακοή απέναντι σε εκείνα που τους εγκλωβίζουν. Σήμερα, η Ελλάδα, αντιμέτωπη με την απειλή της ερημοποίησης, βρίσκεται σε μια τέτοια ιστορική στιγμή: στο πιο σκοτεινό σημείο της Μνημονιακής μας νύχτας. Είναι η στιγμή που καλούμαστε να νεκραναστήσουμε την ελπίδα. Δεν μας φοβίζει η αποτυχία. Μας φοβίζει η υποταγή και η έλλειψη προοπτικής, ελπίδας, σχεδίου για την απόδραση από τις «διασώσεις» τους, από τα μέτρα και αντίμετρα τους, από τα Μνημόνια που «φεύγουν» και την «υπευθυνότητά» τους. Δεν μας φοβίζει να βάλουμε ψηλά τον πήχυ. Μας φοβίζει να κοιτάμε χαμηλά και να καταλήξουμε στα γόνατα, άλλη μια φορά ικέτες για τις ζωές μας.

Για το λόγο αυτό υπάρχουμε. Για το λόγο αυτό ακριβώς βρίσκομαι κι εγώ στο Μέτωπο.
Για τον ίδιο λόγο είναι που σας ζητώ να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, που δεν τάζει λαγούς με πετραχήλια ούτε βολεύεται στα κλισέ των επαγγελματιών της πολιτικής.


Κάνει όμως κάτι πολύ σπουδαιότερο.

Προσφέρει τη μεγαλύτερη ικανοποίηση της προσφοράς σε έναν σκοπό που σε καταξιώνει σαν άνθρωπο, επειδή ακριβώς ξεπερνάει τα στενά ατομικά όρια και στοχεύει στην επαναθεμελίωση μιας πατρίδας ελεύθερης από τους δυνάστες της. Προσφέρει την πιο κατάλληλη απάντηση στην ερώτηση που πιθανόν να δεχτείς αύριο - μεθαύριο από τα παιδιά σου.."κι εσύ τι έκανες για να μας προετοιμάσεις ένα καλύτερο μέλλον;".

Ήμουν στο Μέτωπο.

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2019

8ος ΔΙΕΘΝΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΖΩΟΦΙΛΙΑΣ.





Ποίηση: 1 ποίημα (σε οποιαδήποτε μορφή ποιητικής έκφρασης) έως 32 στίχους
Διήγημα: 1 διήγημα έως 1200 λέξεις
Κάθε δημιουργός μπορεί να λάβει μέρος και στα δύο είδη.
Τα έργα θα πρέπει να είναι ανέκδοτα και αδημοσίευτα, ζωοφιλικού περιεχομένου, στη Νεοελληνική Γλώσσα, σε 5 αντίτυπα, με μονό διάστημα, γραμματοσειρά Arial -μεγέθους 11 και με ψευδώνυμο στο πάνω δεξιά μέρος κάθε σελίδας.
Στη θέση του αποστολέα θα αναγράφεται μόνο το ψευδώνυμο, ενώ τα πλήρη στοιχεία των διαγωνιζομένων (όνομα, επίθετο, ψευδώνυμο, ηλικία, ταχυδρομική διεύθυνση, τηλέφωνα, e-mail και τίτλοι έργων) θα εσωκλείονται σε ένθετο σφραγισμένο φάκελο, στον οποίο θα αναγράφεται εξωτερικά το ψευδώνυμο και το είδος συμμετοχής.
Οι υποψήφιοι μπορούν να αποστείλουν τα έργα τους έως την 1η Ιουλίου 2019 (με απλή, όχι συστημένη επιστολή) στη διεύθυνση:
Ηλέκτρας 5, 351 00, Λαμία.
«Για τον 8ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό Ζωοφιλίας».
Θα απονεμηθούν διπλώματα: Βραβεία, Έπαινοι, Τιμητικές Διακρίσεις, καθώς και το Βραβείο ‘‘Δήμητρα Καραφύλλη’’*
Επίσης, όλες οι διακρίσεις θα συνοδεύονται από μετάλλια, τα Πρώτα Βραβεία από εικαστικά έργα της Νίκης Βλάχου, ενώ τα Δεύτερα και τα Τρίτα Βραβεία από βιβλία.
Οι διακριθέντες θα ειδοποιηθούν στις αρχές Σεπτεμβρίου 2019. Η Εκδήλωση Απονομής Βραβείων θα πραγματοποιηθεί τον Οκτώβριο 2019 στη Λαμία, σε συνδιοργάνωση με τον Φιλοζωικό Σύλλογο Φθιώτιδας. Η επίσημη ανακοίνωση για την ημερομηνία, το χώρο και τους λοιπούς συνδιοργανωτές της Εκδήλωσης Απονομής θα αναρτηθεί μετά τη λήξη του διαγωνισμού.
Απαιτείται η φυσική παρουσία του διακριθέντος, ή εξουσιοδοτημένου εκπροσώπου του.
Οι αποφάσεις της κριτικής επιτροπής είναι οριστικές, αμετάκλητες και δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Πληροφορίες για των αριθμό των συμμετοχών, την εξέλιξη του διαγωνισμού, την επίδοση ή τη βαθμολογία των διαγωνιζομένων δε θα δίδονται.
Η μη τήρηση των παραπάνω όρων συνεπάγεται με αποκλεισμό των διαγωνιζομένων.  
Ενδέχεται και φέτος:
α). Έκδοση συλλογής των διακριθέντων έργων, η οποία θα πωλείται αποκλειστικά για τις ανάγκες των αδέσποτων τετράποδων φίλων του νομού μας
β). Μελοποίηση διακριθέντων ποιημάτων 
Διευκρινίσεις για το διαγωνισμό στην ηλεκτρονική διεύθυνση:   nickyvlahou@gmail.com


* Βραβείο ‘‘Δήμητρα Καραφύλλη’’: Βραβείο που θεσπίσαμε στο διαγωνισμό μας για να τιμάμε τη μνήμη της Δήμητρας, της εξαίρετης και πολυβραβευμένης ποιήτριας, γραφίστριας (απόφοιτης Τμήματος Γραφιστικής Σχολής Δοξιάδη με καθηγητές τους διαπρεπείς εικαστικούς δημιουργούς Τάσσο, Μυταρά, Γράββαλο, Δεσκουλάκο, Κατσουλίδη, Βασιλειάδη κ. ά.), αγιογράφου, χαράκτριας, κατασκευάστριας μοναδικών χειροποίητων κοσμημάτων, ζωόφιλης, πρώτης νικήτριας του διαγωνισμού μας και, πάνω απ’ όλα, ΑΓΑΠΗΜΕΝΗΣ ΦΙΛΗΣ μας. Η Δήμητρα εξέδωσε εν ζωή τρεις ποιητικές συλλογές: ‘‘Στο βάθος κήπος’’, ‘‘Τρελή τυφλόμυγα’’ και ‘‘Γρήγορα στις οθόνες σας’’, ενώ μετά το ‘‘ταξίδι’’ της, εκδόθηκε η ‘‘Τελευταία χάρη’’.




Η Δημιουργός & Επιμελήτρια του διαγωνισμού
Νίκη Βλάχου

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2019

Αιώνια διαδρομή.





   Εκείνο το απομεσήμερο είχε μια παραμυθένια όψη. Δεν ήταν απλά μια αίσθηση που ζωντάνευε μέσα από τη μνήμη... Ήταν άνοιξη κι ίσως όλα τα χαμόγελα των ανθρώπων κι όλες οι προσωπικές επαγγελματικές επιτυχίες συγκεντρωμένες να μην έφταναν ποτέ, για να με κάνουν να νιώσω τόσο όμορφα...
   Κι αν κάποιοι σε φοβούνται, έτοιμοι στη γωνία να απλώσουν το χέρι με το μαχαίρι σφιγμένο και με το στόμα τους να ρίξουν χολή, δεν έχει σημασία, δεν σε αγγίζουν, τους προσπερνάς, ξέρεις πως η δικαιοσύνη έρχεται αργά ή γρήγορα κι ο καθένας λαμβάνει αυτό που του αξίζει. Ξέρεις πως όλα τα χαμένα, κάποτε τα παίρνεις πίσω, όχι επειδή το επιδίωξες σαν τρελός, απλώς τα δικαιούσαι... Να σπέρνεις φως και καλοσύνη με τα λόγια σου και τις πράξεις σου κι όμως να έρχεται πάντα ένα σκοτάδι δηλητήριο να σε πεθαίνει σιγά σιγά...
   Αυτά σκεφτόμουν καθισμένος στο εστιατόριο κι όταν ένιωσα στα ρουθούνια μου εκείνη τη μυστική μυρωδιά των λουλουδιών, την οπτική μαγεία των χρωμάτων, σίγασε ο πληγωμένος κόσμος της ψυχής μου.
   «Ώρα για να ξεχάσεις φίλε μου», είπα στον εαυτό μου, προσπαθώντας να ξεγελάσω τη μοναξιά.
   Κάτω στο πλακόστρωτο, το τακούνι χτυπούσε έντονα, χαρακτηριστικά. Ποιος το περίμενε ότι θα έπεφτε; Με ένα απρόσμενο στραβοπάτημα, δεν μπόρεσε να πιαστεί από πουθενά. Από τη μία η τσάντα, από την άλλη οι σκέψεις να την βαραίνουν. Τινάχτηκα χωρίς να το πολυσκεφτώ, την έπιασα από τη μέση.
   «Άουτς», φώναξε, «πρόσεξε, έγδαρα το γόνατό μου!».
   Την βοήθησα να σηκωθεί προσεχτικά. Της πρότεινα να καθίσει μαζί μου για λίγο, μέχρι να συνέλθει από την ταραχή και να πάρει δυνάμεις. Μου θύμισε γυναίκα άλλης εποχής, πλασμένη με παιδικότητα ή ενήλικη αθωότητα. Το άρωμά της μού δημιούργησε μια πολύ ευχάριστη διάθεση. Της περιποιήθηκα τη γρατσουνιά, βάζοντας γύρω από το γόνατό της έναν επίδεσμο. Όταν ήρθε ο σερβιτόρος για την παραγγελία, πήρε την άρνηση και των δύων μας.
   Άρχισε ένα αεράκι ξαφνικά κι έσπασε την ανοιξιάτικη ζέστη. Περπατήσαμε αρκετά μαζί, πρώτα περάσαμε δύο τρεις τοξωτές καμάρες, δεχτήκαμε και ριπές νερού από τις νοικοκυρές που πότιζαν τις γλάστρες στα μπαλκόνια τους. Μέσα στην ψυχή τής γυναίκας, άρχισε να ξεμυτίζει μια ζωή κρυμμένη και φοβισμένη. Όσο περνούσε η ώρα, η φωνή της ακουγόταν σαν τιτίβισμα καλλίφωνου πουλιού. Μάλλον ήμουν υπεύθυνος για την ψυχική της απελευθέρωση. Ξεφύσηξε κι ένιωσα ότι μια ομίχλη, ένα βαρύ ρούχο του χειμώνα της ξεμάκραινε και με ταξίδευε με ανάλαφρο ενθουσιασμό.
   Το σχόλιό της με εντυπωσίασε: «Ας ήταν τα σωματικά γδαρσίματα τόσο επώδυνα όσο τα ψυχικά!».
   Χαμογέλασε, της χάιδεψα το χέρι, ένα βλέμμα της γαλάζιο χάραζε αιώνια διαδρομή στην καρδιά μου.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2019

Ομιλία του Λάσκαρη Π. Ζαράρη για το αισθηματικό μυθιστόρημα της Μαρίας Μητσιούλη: «ΖΩΗ... η ζωή μου!!!», σελ. 187, Εκδόσεις Πηγή, Ιούλιος 2018.



Δευτέρα 4 Μαρτίου 2019, Public, Βόλος

   Αγαπητές κυρίες, αγαπητοί κύριοι καλησπέρα σας. Βρισκόμαστε εδώ, αρκετοί ποιητές, συγγραφείς και λογοτέχνες, αλλά και φίλοι του βιβλίου, για να τιμήσουμε με την παρουσία μας τη Λαρισαία συγγραφέα κυρία Μαρία Μητσιούλη. Μαζί με τον εξαίρετο συνάδελφο στις διαδρομές του ποιητικού και πεζού λόγου κύριο Γιάννη Ζαραμπούκα και μαζί με την τιμώμενη και παρουσιαζόμενη σήμερα στο κοινό του Βόλου συγγραφέα μας, θα προσπαθήσουμε να ανοίξουμε ο καθένας μας με τη δική του κριτική ματιά, μία μικρή πόρτα ή ένα παράθυρο στο οικοδόμημα του μυθιστορήματος. Πρώτα απ’ όλα θα κοιτάξουμε με σεβασμό και αγάπη την προσπάθειά της, παρόλο που με το παρόν μυθιστόρημά της με τίτλο: «ΖΩΗ… η ζωή μου!!!» κάνει την εμφάνισή της για πρώτη φορά στα ελληνικά γράμματα αυτή με έργο αξιώσεων και αυτοτελές. Το λογοτεχνικό υλικό όμως που φυλάσσει στα συρτάρια της δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο, διηγήματα και νουβέλες που μάλιστα τής απέφεραν αρκετές σημαντικές διακρίσεις σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.
   Θα σας διαβάσω ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο της που βρίσκεται στις σελίδες 53-54: «Βίωνε δυστυχία. Δυστυχία και κατάθλιψη. Όλα ήταν εκείνος. Χωρίς εκείνον, υπήρχε μουντάδα. Δεν υπήρχε αύρα, ούτε ήλιος που να είναι ζεστός. Δεν υπήρχαν εικόνες στη μέρα, παρά μόνο θολό τοπίο. Δεν μπορούσε να το διαχειριστεί, ούτε να το εξελίξει. Έκανε όμως προσπάθειες. Δούλεψε πολύ πάνω σε αυτό. Έπεισε τον εαυτό της ότι είναι καλά. Ότι μπορεί και χωρίς τον Άρη. Ότι όλα είναι θέμα μυαλού και σωστού καταμερισμού συναισθημάτων! Πήρε αποφάσεις και στάθηκε στα πόδια της. Ο τρόπος της ισορροπίας της ίσως να μην ήταν τόσο ορθός, αλλά λίγο την ένοιαζε! Αυτό που την αφορούσε ήταν να προχωρήσει. Το όφειλε στον εαυτό της και κυρίως στους δικούς της. Στην οικογένειά της, που τη στήριξε».
   Παρακολουθούμε εδώ μία περιγραφή που κάνει η συγγραφέας για την πρωταγωνίστριά της τη Ζωή, η οποία είναι έντονα ψυχογραφική και δείχνει τις συναισθηματικές αντιθέσεις της ηρωίδας της. Η περιγραφή αυτή ακολουθεί ένα επεισόδιο του βιβλίου, όπου γίνεται μία συνταρακτική αποκάλυψη που σημαδεύει την ψυχολογία της Ζωής αλλά και εξελίσσει την πλοκή με γρήγορους ρυθμούς, ενώ παράλληλα μάς δίνει στοιχεία από τον χαρακτήρα της με τον οποίον μπορεί κάθε γυναίκα να ταυτιστεί. Η Ζωή καθίσταται ως μυθιστορηματικό πρόσωπο γήινη, άμεση, βατή, συνηθισμένη, πιστευτή και λειτουργική. Επιπροσθέτως, σκιαγραφείται από τη συγγραφέα με μεγάλο συναισθηματικό και ψυχικό πλούτο, που για να φανερωθεί χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια, το επιδέξιο χέρι που θα αγγίξει την πρωταγωνίστρια με στοργή και τρυφερότητα, μα και το χέρι που θα χαράξει πληγές στο δέρμα της, περισσότερο στην ψυχή της. Αυτός θα είναι και ο κυριότερος λόγος για να φτάσει μία όμορφη, ευαίσθητη, ταλαιπωρημένη, εξαρτημένη από τα πάθη της, μα και επαναστατική γυναίκα στην αυτοκριτική και στην αυτογνωσία, αρνούμενη να ζήσει με τον υποκριτικό τρόπο της επαρχιακής ζωής με τον οποίο συμβιβάζονται οι περισσότεροι άνθρωποι και μετατρέπονται όχι σε πρωταγωνιστές, αλλά κομπάρσοι της ίδιας τους της ζωής... Σε όλη αυτή τη διαδικασία, είναι καταλυτική στην ψυχολογία της Ζωής η παρουσία και η απουσία ακόμη του Άρη, ενός άκρως εγωιστή ανδρός, ο οποίος αντλεί ικανοποίηση από τη ζωή του όταν αποκτά εξουσία στους γύρω του ανθρώπους.
   Αυτό γενικά είναι το μοτίβο στο οποίο υπακούει ολόκληρη η ιστορία με μια αξιοθαύμαστη ισορροπία των δραματικών γεγονότων και των ψυχοσυναισθηματικών αλλαγών της πρωταγωνίστριας, μοτίβο που μας επιτρέπει να προβληματιζόμαστε και να θέτουμε ερωτήματα αναλογιζόμενοι τη δική μας ζωή, τι λάθη κάναμε και ποιες ευκαιρίες χάσαμε αντιμετωπίζοντας καταστάσεις με δειλία και αναποφασιστικότητα.




   Βέβαια, δεν θα έφταναν δύο μόνο ενδιαφέροντες και δυναμικοί χαρακτήρες, για να νιώσει δικαιωμένη η συγγραφέας μας από το λογοτεχνικό αποτέλεσμα και την αποδοχή του στο ευρύ κοινό, όσο και αν τους παρουσιάζει με επιδεξιότητα και φανερώνει με αδρές πινελιές τόσο τη φωτεινή τους πλευρά όσο και τη σκοτεινή τους... Όσο και αν μέσα από τις σκέψεις τους και τις πράξεις τους βλέπουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, έστω μερικώς, και επανεξετάζουμε ή ακόμη αναθεωρούμε κάποιες σταθερές ή κόκκινες γραμμές της ζωής μας. Το μυθιστόρημα ως λογοτεχνικό είδος προσελκύει κατά γενική ομολογία το μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τους αναγνώστες εν σχέση με τη νουβέλα και το διήγημα και κατά συνέπεια λοιπόν ούτε μια καλή ιδέα θα αρκούσε, ούτε μια ενδιαφέρουσα ιστορία, για να αισιοδοξεί ο συγγραφέας ότι θα επιτύχει τον στόχο του απλά με μία συνταγή. Η Μαρία Μητσιούλη κερδίζει το στοίχημα που υποθέτω ότι έθεσε πριν πέντε χρόνια όταν ξεκίνησε να γράφει το βιβλίο, πραγματώνοντας ουσιαστικά τις προθέσεις της εξαιτίας της πρωτοτυπίας της να παρουσιάζει μία καθόλου συνηθισμένη μορφή αγάπης, παράξενης όμως και υπαρκτής... Διαβάζοντας το βιβλίο της, έζησα μία όμορφη αναγνωστική εμπειρία, όπως και κάθε άλλος αναγνώστης -πιστεύω-, θα νιώσει παρόμοια συναισθήματα με μένα πέρα από τις προσωπικές επιλογές του και αρέσκειες του. Θα αναγνωρίσει το πολύ καλό αποτέλεσμα, καθώς η αγωνία που προκαλεί η ανάγνωση είναι μεγάλη και οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη, ταξιδεύουν τις σκέψεις και μαγεύουν τις αισθήσεις...
   Η δεκαεννιάχρονη Ζωή και ο εικοσιεφτάχρονος Άρης ανακαλύπτουν και μαθαίνουν μέσα από την ερωτική τους σχέση ο ένας τον άλλον, τείνουν να ξεπεράσουν τα όρια τους, αναζητώντας το πραγματικό και αληθινό νόημα της αγάπης με έντονες επιθυμίες, επιτακτικές ανάγκες, φλογερά συναισθήματα, εύλογες προσδοκίες και αναζωογονητικά όνειρα, με σκοπό την ιδανική συντροφική σχέση που θα φέρει στο νου γαλήνη, στην ψυχή ευτυχία και στο σώμα πάθος και ταραχή.
   Θεωρώ όμως ότι από την πλευρά της Ζωής, οι προθέσεις της είναι αγνές και λιγότερο ωφελιμιστικές, αλλά εν πάση περιπτώσει ο καθένας μας οφείλει να δώσει τις δικές του απαντήσεις για το τι είναι αγάπη και έρωτας και για ποιον λόγο ορισμένες φορές συμβαίνει να επιδιώκουμε αυτό που μας σκοτώνει και όχι αυτό που μας ανασταίνει...


   Στη σελίδα 7 μόλις του βιβλίου, η συγγραφέας αναρωτιέται για τον ορισμό της αγάπης και τα όριά της, ακόμη και για το χρώμα της, ανησυχίες που με κάνουν να θυμηθώ τα λόγια ενός εξαίρετου βιβλίου με τίτλο: «Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος» του Αμερικανού ψυχιάτρου και ψυχοθεραπευτή Δρ. Σκοτ Πεκ:
   «Η αγάπη είναι πάρα πολύ μεγάλη, πάρα πολύ βαθιά για να μπορέσει ποτέ να κατανοηθεί ή να μετρηθεί ή να περιοριστεί στο πλαίσιο των λέξεων. Από τη μεριά μου, ωστόσο, τολμώ να δώσω ένα μοναδικό ορισμό της αγάπης, και πάλι με πλήρη επίγνωση ότι πιθανόν σε κάποιο σημείο ή σε κάποια σημεία να είναι ατελής. Ορίζω την αγάπη έτσι: Η θέληση του ανθρώπου να επεκτείνει τον εαυτό του με σκοπό να καλλιεργήσει τη δική του, ή ενός άλλου, πνευματική ανάπτυξη.        
   Η αυθεντική αγάπη είναι βουλητική και όχι συναισθηματική. Το πρόσωπο που αληθινά αγαπά το κάνει επειδή πήρε μιαν απόφαση να αγαπά. Αυτό το πρόσωπο έχει αναλάβει μιαν αυτοδέσμευση να είναι στοργικό, άσχετα με το αν υπάρχει ή όχι το συναίσθημα της αγάπης. Η γνήσια αγάπη είναι ο σεβασμός της ιδιαιτερότητας, της χωριστής ταυτότητας του αγαπημένου.
   Η πράξη της επέκτασης των ορίων μας προϋποθέτει προσπάθεια. Επεκτείνουμε τα όριά μας μόνο όταν τα υπερβαίνουμε, και η υπέρβαση των ορίων απαιτεί προσπάθεια. Όταν αγαπάμε κάποιον, η αγάπη μας γίνεται ευκολοαπόδεικτη ή ουσιαστική μόνο με την άσκησή της -με το γεγονός ότι γι’ αυτόν τον κάποιον (ή τον εαυτό μας) κάνουμε ένα παραπάνω βήμα ή βαδίζουμε ένα παραπάνω χιλιόμετρο».
   Υπό αυτό το πρίσμα των λόγων του Σκοτ Πεκ, ίσως δούμε με μία διαφορετική οπτική τα τεκταινόμενα του μυθιστορήματος της αγαπητής φίλης Μαρίας Μητσιούλη ή επιχειρήσουμε μία δεύτερη ανάγνωση. Άλλωστε, το μυθιστόρημά της μάς προϊδεάζει στο να το κάνουμε, αφού η συγγραφέας οργανώνει σοφά το υλικό της, δηλαδή τις σκέψεις της για την εξέλιξη των ηρώων της, τους μονολόγους και τις ιδιαίτερες περιγραφές κάποιων σημαντικών σκηνών δράσης.
   Τεχνικά δεν αφήνει κενά και η ροή του λόγου της είναι κανονική, με σωστή και στρωτή αφήγηση, με κινηματογραφική ακρίβεια και κομμένη ανάσα. Τα μοναδικά κενά που αφήνει σκοπίμως είναι στο εννοιολογικό επίπεδο, στις σχέσεις των πρωταγωνιστών μεταξύ τους, αλλά και με τα άλλα πρόσωπα του βιβλίου, την αμφιλεγόμενη συμπεριφορά τους, τις προθέσεις τους που υποκρύπτονται συχνά, ενώ κάποιες στιγμές τις υποψιαζόμαστε μέσα από καμουφλαρισμένα λόγια, ή με σιωπές στο ενδιάμεσο των ζωντανών και παραστατικών διαλόγων που παραθέτει η συγγραφέας.
   Η ιστορία μάς προσφέρει την ευκαιρία να αξιολογήσουμε τη στάση των ηρώων πάνω στο διαχρονικό και παγκόσμιο θέμα της αγάπης και του έρωτα, να θέσουμε ερωτήματα ή να δώσουμε τις δικές μας λύσεις σε προβλήματα που προκύπτουν όταν ο έρωτας είναι σφοδρός και παθιασμένος, ώστε να πνίγει και να καταστρέφει την αγάπη ή να δώσουμε απαντήσεις σε περίπτωση που ατονήσει ή παρέλθει ο έρωτας, τότε τι γίνεται με την αγάπη; Θα υπερισχύσει απέναντί του ακόμη κι εάν χαθεί η σωματική πλευρά μιας ερωτικής σχέσης και αφαιρεθεί κατά συνέπεια η νοστιμιά της;


   Συμπερασματικά, η συγγραφέας Μαρία Μητσιούλη δημιουργεί τις ικανές συνθήκες με τις λέξεις της και τον χειρισμό του λόγου της. Κινείται στο κατάλληλο κλίμα, ώστε εμείς οι αναγνώστες να νιώσουμε ότι όλα όσα διαβάζουμε και μάς αφηγείται η συγγραφέας θα μπορούσαν να συμβούν μόνο σε αυτό το οικογενειακό, κοινωνικό και επαρχιακό περιβάλλον που εκείνη μάς περιγράφει με τον μοναδικό της τρόπο. Μέσα από αυτή την ιδανική και ταιριαστή ατμόσφαιρα αναδύεται η πρωταγωνίστρια, η Ζωή, με κύριο μέλημά της να κατανοήσουμε απόλυτα τον καθημερινό της αγώνα, τις συγκρούσεις των «θέλω» της με τα «πρέπει» της και την ανάγκη της να ξεφύγει από κάποια στερεότυπα που καταδυναστεύουν τη γυναικεία φύση της, κάνοντας την επανάστασή της για να κερδίσει ή να πάρει πίσω όσα της στέρησε η ζωή της... όλα τα χαμένα, που οφείλει να της επιστρέψει. Θαυμάζουμε την ειλικρίνειά της, μόνο που το μέλλον αρκετές φορές αντί να σβήνει πληγές, φέρνει καινούργιες...
   Επίσης, θα πρέπει να τονίσω ότι η Μαρία κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή μέχρι και το τέλος του βιβλίου και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι νέες εξελίξεις της πλοκής εναρμονίζονται με την ανάγκη του αναγνώστη να αφομοιώνει τις νέες πληροφορίες, πληροφορίες από τη ζωή των ηρώων της τις οποίες δίνει η συγγραφέας σταδιακά και χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη της. Το ότι στο βιογραφικό της σημείωμα αυτοπροσδιορίζεται ως ρεαλιστική παραμυθού δεν αποτελεί αβασάνιστη κρίση, αλλά τεκμηριωμένη αλήθεια εξαιτίας της καλοδουλεμένης γραφής της.
   Συγχαρητήρια αγαπητή Μαρία για το πρώτο σου πνευματικό παιδί, που εύχομαι να γεμίσει τις ψυχές πολλών αναγνωστών, γιατί το αξίζει πραγματικά με τη συναισθηματική και ψυχολογική ποικιλία που του έχεις δώσει... Αποτελεί αναμφίβολα επένδυση ψυχής και προσφορά αγάπης του δημιουργού προς το καλλιτεχνικό δημιούργημά του.
   Τελειώνοντας την ομιλία μου, θα ήθελα να σου απευθύνω την εξής ερώτηση, γιατί αποτελεί και προσωπική μου απορία: «Για ποιον λόγο επέλεξες να ξεκινήσεις εκδοτικά την ατομική σου συγγραφική δραστηριότητα με ένα μυθιστόρημα και όχι με μία νουβέλα ή μία συλλογή διηγημάτων;».

20/02/2019

Λάσκαρης Π. Ζαράρης
Ποιητής - Συγγραφέας