Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Χειρόγραφο καρδιάς.



Μη δεις το χέρι που τρέμει...
Είναι που το συναίσθημα προχωρά...
Διασχίζει τα μεγάλα σου πράσινα μάτια,
ξεχωρίζει τοπία κρυφά.
Κι ώρες, μικρές ή μεγάλες γράφει
στης ψυχής τη γαλήνια λίμνη,
που έχει γεμίσει με άνθη,
εκείνα τα άοσμα δειλινά.

Μη δεις το φεγγάρι που τρέμει,
στων χειλιών τον αέναο ψίθυρο,
την ξεγνοιασιά του απλώνει πάνω σου,
αίσθηση ζεστού σώματος,
που η δροσιά του είναι ο έρωτας.

Εκεί θα σε πίνω ατέλειωτα...
στης αφής την ακέραιη κατάνυξη.
Έχει καταγραφεί στη μνήμη
η ανάσα του πόθου
κι οι σπίθες σου σκάβουν στις σκέψεις μου,
οικοδομώντας το άπειρο
στο γαλήνιο χαμόγελό σου.

14/07/2018

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

Κριτική παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Καλλιόπης Κ. Πασιά: «Πού πάει το λευκό όταν το χιόνι λιώνει;», Φεβρουάριος 2017, Libron Εκδοτική.





   Μετά από δύο χρόνια και πλέον, θα επιχειρήσω μία κριτική παρουσίαση και μάλιστα στα 24 ποιήματα της Καλλιόπης Κ. Πασσιά, τα οποία συνθέτουν την πρώτη της ποιητική συλλογή. Η ίδια προέρχεται από τον χώρο της πεζογραφίας ο οποίος επιδέχεται κάλλιστα την αναλυτική και λεπτομερειακή γραφή, ενώ η ποίηση αρθρώνεται συνήθως σε λίγες λέξεις και απορρίπτει την τέχνη του περιττού για να μην κουράζει, και ταυτοχρόνως το συναίσθημα να έχει το εύρος και το βάθος για να εντυπωθεί ουσιαστικά στον αναγνώστη:



Ένα πέλμα εδώ κι εκεί.

Μέρες βιωμένες, πλήρεις καλών μα και λαθών,

για τα οποία στερεύουν τα τάλαντα.

Καρδιά μετέωρη όπως και το βήμα.

Μη ξεκάθαρη για τον τόπο,

παρεμποδίζει τον δρόμο προς και απ’ αυτήν.

Λεπτό σκοινί και ανισορροπία.

Ανακαλείς εκπλήξεις.

Στιγμές που κέρδισαν και έγιναν διάρκεια,

επειδή έδωσες και είχε ουσία.



(Από το ποίημα με τίτλο: «Λόγος»).



   Η ποιήτρια, έχοντας αναλάβει να υλοποιήσει προγράμματα δημιουργικής γραφής του Πανεπιστημίου Δυτ. Μακεδονίας στο Σ.Δ.Ε. (Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας) Φυλακών Δομοκού, «αγαπά να γράφει, να διαβάζει, να φωτογραφίζει, να βλέπει και να ζει κινηματογραφικά», όπως αναφέρεται στο βιογραφικό σημείωμα του παρόντος βιβλίου.

   Υπό τον πρωτότυπο τίτλο της συλλογής: «Πού πάει το λευκό όταν το χιόνι λιώνει;» συγκεντρώνει τα 24 ποιήματά της, πλήρη νοημάτων, με λέξεις σοφά επιλεγμένες, που αν και χαρακτηρίζουν τους ψυχικούς κραδασμούς της, ωστόσο απαιτούν από τον αναγνώστη αυξημένη προσοχή. Δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία ότι η πρόθεση της δημιουργού είναι να αφήσει τον αναγνώστη να ταξιδέψει όπου επιθυμεί:



Ίσως η πιο όμορφη απ’ τις διαδρομές να είναι αυτή

πάνω σε φλέβες

έτοιμες να εκραγούν∙

από πόθο.



(Από το ποίημα με τίτλο: «Διαλογισμοί»).



   Του απλώνουν όμως παράλληλα το χέρι φιλικά, συντροφικά, ευλαβικά, ώστε να ακολουθήσουν στην πορεία τους συγκεκριμένους οδοδείκτες, αποφεύγοντας σημάνσεις μεγάλης επικινδυνότητας για την κατανόηση των ποιημάτων και των μηνυμάτων που ανασαίνουν σαν κουρασμένα ζώα από το αδιάκοπο κυνηγητό του αγριμιού:



Μπορεί να είναι και τρέλα,

γκρεμίζεις συθέμελα το οικοδόμημα των σταθερών ερώτων σου,

για να απογειωθείς με τα φτερά της δικής σου αυτόνομης

μοριακής οντότητας.

Στη λάμψη μόνο θα μπορούσε να σε πάει.

Αυτή που ανθρώπου νους δεν αντέχει, πόσο μάλλον η καρδιά.

Το ξέρεις, δεν έχεις να αναρωτηθείς, πλέον γνωρίζεις.

Την καταστροφή σου, σε αυτό το πρόσωπο, το ανοίκειο

μα τόσο οικείο,

σε αυτά τα λόγια τα προσεχτικά διαλεγμένα, στολίδια στο κορμί,

κλεμμένα όμως από λαιμούς ξένους.

Και συ έτοιμη να τα αγοράσεις όσο όσο.

Και να πουλήσεις αυτά που χρόνια έστηνες.

Για να μισθώσεις χρόνο, χάδι, προσοχή.



(Από το ποίημα με τίτλο: «Ζωή»).



   Τι άλλο μπορεί να είναι ο νους που δεν ησυχάζει παρά ένα αγρίμι που σημαδεύει συνεχώς την ψυχή και την καρδιά, κι έτσι πλάθονται τα ποιήματα, με από κοινού υποχωρήσεις των αισθητών και των νοητών πραγμάτων, όπου ο χρόνος έχει μία ιδιαίτερη ξεχωριστή αξία κι ένα δευτερόλεπτό ή λεπτό μπορεί να είναι πιο «ψυχωφελές» από μία ώρα, έναν χρόνο ή έναν αιώνα;



Βγάλε κάποια χρόνια

πρόσθεσε λίγες ώρες

διαίρεσε με τα λεπτά

ήταν εκείνα τα δευτερόλεπτα

που μοιάζαν σ’ όλα πολλαπλάσια.



(Από το ποίημα με τίτλο: «Τρεις τύχες»).



   Αυτός ο υποκειμενισμός στη σύλληψη και τη διατύπωση των ποιημάτων αποτελεί την πιο καίρια αιτία για την ολοκλήρωση ενός στέρεα οικοδομημένου δημιουργήματος «με αφορμή τα όνειρα και τις λέξεις», όπως αναγράφεται ως προμετωπίδα της όμορφης αυτής ποιητικής συλλογής.



Πάλι από βασανισμένο όνειρο ξύπνησε.

Ο ήχος της βιόλας, φιγούρες βγαλμένες  απ’ την όπερα του Φάουστ,

σκοτάδι παντού.

Άνοιξε τα μάτια της. Δεν ήταν δίπλα της. Ήθελε να’ ναι.

Κοίταξε το ταβάνι.

Ο ανεμιστήρας -οροφής- σαν να ζωγράφιζε φιγούρες με την κίνησή του.

Μέσα εκεί και η δικιά του, σκυφτή, θλιμμένη.

Ήθελε να πάει να τον βρει. Να τον σκεπάσει.

Έλα γρήγορα, της έλεγε, εσύ θα φέρεις μία μέρα παραπάνω.

Θα έκανε ό,τι περνούσε απ’ το χέρι της να την απλώσει στο δικό του χέρι.

Στριφογύριζε στον ύπνο της.

Μια τεράστια πινακίδα που έγραφε:

«Προσοχή Έρως».

Ένιωσε στα χείλη της το φιλί του.

Σσσσσ, μη φοβάσαι, της είπε.

Όνειρο ήταν.



(Ολόκληρο το ποίημα με τίτλο: «Όνειρο»).



   Η πρόκληση του να γράφει κανείς για το όνειρο που καίει την ψυχή και δεν ευοδώνεται ποτέ… Η τεράστια δυναμική και οι ευνοϊκές προϋποθέσεις που έχει ένα ποίημα για να γεννηθεί πλήρες και ουσιαστικό σε νοήματα, όταν εμπεριέχει τη ματαίωση, την απογοήτευση, την απουσία, την απώλεια ή τον φόβο του έρωτα.

   Κι όλα αναπτύσσονται με την οξύνοια και την ψυχική ευαισθησία της δημιουργού, έχοντας ως επίκεντρο πλούσιες θεματικές επιλογές, οι οποίες αναποδογυρίζουν τις σκέψεις μας:



Χρόνια τώρα οι άνθρωποι καταβροχθίζουν ο ένας τον άλλον,

έτσι που να αναρωτιέσαι αν ο κόσμος γυρνά πίσω

στην απαρχή του.

Και αν το κάνουν,



Ας είναι μόνο απ’ Αγάπη.



(Από το ποίημα με τίτλο: «Αγάπη»).



   Το συνειδησιακό παιχνίδι είναι τόσο έντονο και διαρκές, που σε δυσκολεύει να πάρεις ανάσα ή να δεις ένα ονειρικό τοπίο, αφού ο πόνος δεν κοιμάται ποτέ και ανασκαλεύει τις στάχτες μέχρι να δώσει αρκετές σπίθες, μετασχηματιζόμενος σε γαλήνη, πόθο ή πάθος. Κατόπιν, προχωράς μέσα από άπειρα εμπόδια επιτυγχάνοντας την αναγέννησή σου, μέσω της υπομονής ή της συγχώρησης. Ασφαλής και διαχρονική παραίνεση:



«Ν’ ακούς, ν’ ακούς τον κόσμο κοριτσάκι.

Υπάρχει πολύς πόνος εκεί έξω, και ο καθένας σέρνει μια πετριά.

Σχώρα τους και θα ’σαι γαληνεμένη».



(Από το ποίημα με τίτλο: «Γεννετική»).



   Η οπτική γωνία της ποιήτριας συνταράσσει, δεν αφήνει στον δρόμο της ανεπαίσθητα χνάρια, παρόλο που «το χιόνι τελικά λιώνει» από τις λάμψεις και τις φωτιές των στίχων της:



Πού πάει το λευκό όταν λιώνει;

Και τα χείλη χάνουν το χαμόγελο.

Σε καίει το σημάδι στον καρπό,

Μα πιότερο η ανθρώπινη φύση.

Ήταν κι αυτή η σιωπή ανάμεσα στα κενά

που δήλωνε το όλο.



(Από το ποίημα με τίτλο: «Υστερόγραφο»).



Εν τέλει, μερικά ερωτηματικά που τίθενται αντικατοπτρίζουν ολοκληρωτικά τη σημασία μιας γεμάτης ζωής, η μοίρα της οποίας είναι να ισορροπήσει ανάμεσα από ενάντιες συναισθηματικές προθέσεις και διαφορετικά αποτελέσματα: την πίκρα του ανικανοποίητου, την απογοήτευση της μη ενσάρκωσης των ονείρων, την αποφασιστικότητα για την ανατροπή μιας επώδυνης κατάστασης, την ελπίδα της καλυτέρευσης των συνθηκών στο μέλλον. Οι φωτιές κάνουν τον κύκλο τους, σβήνουν-αρπάζουν με λίγο τύχη και προσωπικό πάθος να βιώσεις το αληθινό νόημα της ζωής, χωρίς να φοβηθείς τις απώλειες, γιατί όλα αυτά αποτελούν πολύτιμες εμπειρίες.



11/07/2018



Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Ποιητής-συγγραφέας

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2018

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑΣ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΓΡΑΦΗΣ ΣΤΟ ΒΟΛΟ.



Από την παρουσίαση της νέας ανθολογίας της ομάδας γραφής με τίτλο: "Ιστορίες ζωής"(Ανθολογία διηγημάτων), η οποία πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο Κυψέλη στο Βόλο, την Τετάρτη 27 Ιουνίου 2018. Συμμετοχή με το διήγημά μου με τίτλο: "Ο τρελός κόσμος του Αλέκου Τσουρόκα ή Alex Rock", η πραγματική ιστορία του ψυχεδελικού συγκροτήματος "Λαβύρινθος" τη δεκαετία του 90, πλεγμένη με τον μύθο...

 

Για να γεννηθεί αυτό που πάντα προυπήρχε...

 
Για να γεννηθεί αυτό που πάντα προυπήρχε
κι ήταν μέρος ενός άλλου χωροχρόνου...
μίσησα το ψέμα και την προδοσία,
κάθισα με τη λύπη στο ίδιο τραπέζι...
Η ίδια, μου εξομολογήθηκε το παρελθόν μου
και τις μορφές που άλλαζε το πρόσωπό μου...
Όμως, όσο κι αν με πλήγωσαν τα λόγια της
κι έσπασα τον καθρέφτη της ζωής μου,
δεν σταμάτησα τον εαυτό μου να ανακαλύπτω,
σε άγνωστα μονοπάτια να βαδίζω,
ώσπου ξέφυγα από θάλασσες πικρές
και ουρανούς, φυλακισμένους της λήθης...
Πήρα και έχτισα αλήθειες φωτεινές,
άπλωσα χρώματα στον πίνακα της μέρας,
όνειρα ανορθόγραφα στο λεξικό της νύχτας,
που δεν ξέρουν από απελπισία,
μόνο από ευτυχία...
Για να γεννηθεί αυτό που πάντα προυπήρχε,
έγινε του κόσμου μου απόλυτο κι αιώνιο μυστικό,
μες στο βλέμμα σου θέλησα να ζήσω κι άλλα καλοκαίρια,
πάνω στα χείλη σου να ανάψω ερωτικές φωτιές...

24/06/2018

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Είσαι τόσο διαυγής και κρυστάλλινη...


Είσαι τόσο διαυγής και κρυστάλλινη
που κυλάς κάθε νύχτα ασυγκράτητη,
χωρίς να σε προλαβαίνει ο πόθος...
Κάθε ανάμνηση γεννάει καινούργια ανάμνηση,
η στιγμή γίνεται μια αιωνιότητα στην αγκαλιά
κι ο έρωτας ένα ακατάπαυστο αεράκι,
κινήσεις του σώματος σου ξεκινάει
για να περνάει ο χρόνος γρήγορα
με το αποτύπωμα του αγγίγματος στην ψυχή
και να τελειώνεις τον χορό των μορφών σου
στη μοναξιά του φεγγαριού...
Στα φύλλα των δέντρων ξεπλένεις τα όνειρα,
η σιωπή της νύχτας σε ομορφαίνει...
κάθε φιλί κι ο ουρανός ανοίγει το χρώμα του,
κάθε φράση σου κυματίζει τον ήλιο που έχασες,
είχε κρυφτεί ανέλπιστα στων ματιών σου
το υπέροχο τοπίο.

22/06/2018

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Πριν καν φτάσει το καλοκαίρι...


Ψήφισμα της Ε.Λ.Β.Ε. για το "Μακεδονικό ζήτημα".


GetFileAttachment.pdf by Λάσκαρης Ζαράρης on Scribd

Ένα θαυμάσιο ποίημα για τη Μακεδονία από τον Αυγερινό Ανδρέου.



Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Χαμηλά που πετούσαν εψές τα πουλιά στην άκρα της πόλης.
Προμηνούσαν το κακό που σήμερα ήρθε.
Οι λύκοι και τα τσακάλια του νότου έχουν σύναξη βόρεια,
κοντά στην όμορφη λίμνη.
Με αρματωσιά κάτι χαρτιά
και κόκκινο μελάνι.
Κι έδωσαν ολάκερη τη σοδειά των αιώνων,
να θεριεύει η μικρή άτακτη αρκούδα,
που στέριωσε πέρα απ' τη λίμνη.
Και στοχεύει αργότερα να διαβεί
στη Μεγάλη θάλασσα.
Κι άφησαν πίσω ένα χερόβολο δακρύων
και μια θυμωνιά παράπονου.
Το δράμα των καιρών μας
σκιάζει πια τη λαμπρή ιστορία.
Μας είπαν να λησμονήσουμε
τις αινιγματώδεις χίμαιρρες,
να μην χορεύουν μέσα μας οι πρόγονοι
και να αφήσουμε το ήπαρ του Προμηθέως
να κατατρώγεται στο βράχο του Καυκάσου.
Μείναμε παγιδευμένοι στην αμφισημία
και τον άκρατο, δήλο ναρκισσισμό,
ελπίζοντας να πορευτούμε και πάλι
στο δρόμο για τη Δαμασκό και  την Εμμαούς.
Κρυφά πια περνοδιαβαίνουμε
τάφους άξιων ηρώων.
Και από έσχατη εντροπή
και απ' το φόβο μη γίνουμε αντιληπτοί
και μας οδηγήσουν στο Πραιτώριο.
- Ένας είπε ότι οι φυτευμένοι σπόροι
δεν φυτρώνουν όλοι μαζί.
Κάποια περιμένουν, στο χώμα
όσο χρόνο χρειάζεται να σωθεί η σπορά.
- Άλλος διάβασε χορίο του γιού του Ολόρου :
“Άλλαζαν ακόμη και τη σημασία των λέξεων,
για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους”.
- Κάποιος τρίτος διάβαζε από τον Βιλαμόσιτς :
“Οι Έλληνες ηγεμονεύουν της ανθρωπότητος”.
- Κι ο παλαιός της ομήγυρης θυμήθηκε τον Κάτωνα τον Πρεσβύτερο
και φώναξε δυνατά :
Carthago delenda est (Η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί)”.
Χαμηλά που πετούσαν εψές τα πουλιά στην άκρα της πόλης.
Προμηνούσαν το κακό που σήμερα ήρθε.
Οι λύκοι και τα τσακάλια του νότου έχουν σύναξη βόρεια,
κοντά στην όμορφη λίμνη.
Με αρματωσιά κάτι χαρτιά
και κόκκινο μελάνι.

Αυγερινός Ανδρέου
17-06-2018

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΝΕΑΣ ΑΓΧΙΑΛΟΥ.



                                                 
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΓΙΟΡΤΗ ΛΗΞΗΣ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΟΥ



ΠΑΜΕ ΕΛΛΑΔΑ:

Αυτή ήταν η πρόταση των μικρών και μεγάλων χορωδών και χορευτών του Φιλοπρόοδου Συλλόγου, προς τους γονείς, συγγενείς και φίλους που τους απόλαυσαν. Στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο κεντρικό πάρκο, την Κυριακή 10 Ιουνίου, πλήθος κόσμου παρακολούθησε, καμάρωσε, τραγούδησε και συμμετείχε καθ' όλη τη διάρκεια αυτού του μικρού "ταξιδιού" στην Ελλάδα.
Ήταν μια γιορτή οργανωμένη με μεράκι, φαντασία, αγάπη και έμπνευση που πήγαζε από την αστείρευτη ζωντάνια, τον ενθουσιασμό και τα χαμόγελα των παιδιών.
Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιελάμβανε χορούς και τραγούδια με βάση ένα θεατρικό δρώμενο, όπου παρουσιάστηκε η ομορφιά και ο πολιτιστικός πλούτος της πατρίδας μας.
Η εορταστική ατμόσφαιρα συνεχίστηκε στην παραλιακή ταβέρνα "Αλέξανδρος", όπου με αμείωτη διάθεση για χορό και τραγούδι, οι χορευτές ,οι χορωδοί, τα μέλη, οι φίλοι του συλλόγου, χόρεψαν και διασκέδασαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Το Δ.Σ. του Φιλοπρόοδου ευχαριστεί και συγχαίρει την μαέστρο κα Χαρά Σταυράκη καθώς και τον χοροδιδάσκαλο κο Θανάση Μπέα, για την άψογη συνεργασία και παρουσίαση, τα μέλη της ορχήστρας "Χορδές και Πλήκτρα" που συνόδευσαν μοναδικά τους μικρούς μας χορωδούς.
Ευχαριστεί τους γονείς που μας εμπιστεύονται και μας τιμούν. Ευχαριστεί όλους όσους μας τίμησαν με την παρουσία τους και κυρίως ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στους μικρούς και μεγάλους πρωταγωνιστές που μας έκαναν όλους υπερήφανους.
Καλό Καλοκαίρι...!!!

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΟΛΟΒΟ - ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ, ΜΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΩΝ ΜΕ ΤΙΤΛΟ: "ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ" ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΤΟ ΔΟΝΤΙ".











Γέμισαν τις δεξαμενές του μυαλού Ψέματα και Υποκρισία.
Μας πότισαν το φαρμάκι τους υποτιμώντας την ανθρώπινη λογική.
Αντικρίσαμε εικόνες αποκρουστικές, ακούσαμε εξαθλιωμένα κηρύγματα.
Βάπτισαν την κακογουστιά «Πρωτοπορία» και την αλήθεια «Πανάκεια».
Ήλθε κι η Ανοχή προσποιούμενη την Υπομονή.
Υπηρέτρια των γεγονότων χωρίς καμιά πρόθεση Αντίδρασης.
Της ανοίξαμε την πόρτα.
Χωρίς να το πολυσκεφτούμε της χτίσαμε βασιλικό θρόνο.
Της βάλαμε  διαμαντένια τιάρα στα μαλλιά.
Της δώσαμε δεσποτική ράβδο, της κρατήσαμε θέση στο ναό της ψυχής.
Κι εμείς ρακένδυτοι ζητιάνοι  αξιών…
Χωρίς ποτέ να χάσουμε τη γοητεία της Αλήθειας.



Μαρία Κολοβού - Ρουμελιώτη


Από τη βραβευμένη  ποιητική συλλογή «Αχ Ελλάδα μου, νεράιδα πληγωμένη»










ΕΙΣΑΓΩΓΗ


«Φλερτάροντας με τις αναμνήσεις» μου ‘ρθαν στο νου στιγμές και εικόνες ξεχασμένες στο χρόνο όπου κυοφορήθηκαν σιγά σιγά κρατώντας την ψυχή μου ανήμερη κι αγρυπνούσα.
Η  φλόγα  που μ’ έκαιγε θέρμαινε  την πένα και ξεχείλιζε  στο χαρτί το μάγμα της αγάπης για τη Λαϊκή μας Παράδοση.  Έτσι άρχισα να γράφω ηθογραφικά θα έλεγα διηγήματα και αφηγήματα  με σκοπό να περισώσω    κάτι απ’ όσα πραγματικά και γνήσια ελληνικά έζησα και να τα μεταφέρω ως πνευματική κληρονομιά στα   παιδιά μου. Μαζεύτηκε  ένας μεγάλος αριθμός χειρόγραφων και μέσα από αυτό τον αριθμό ανθολόγησα (σαν μέσα σε κήπο), μερικά από εκείνα τα πεζογραφήματα και ετοίμασα τούτη τη μικρή συλλογή πεζογραφημάτων. Ιστορικά,  υπαρξιακά, κοινωνικοπολιτικά, θρησκευτικά, ηθοπλαστικά διηγήματα  μαζί με κάποια ποιητικά γραφήματα έχουν πάρει τη θέση τους κι έχουν γίνει «Το χρυσάφι της γης μου».
Η διήγηση γίνεται σε γ΄ Ενικό πρόσωπο, όπου ο αφηγητής πανοραμικά παίρνει τη θέση του συγγραφέα και γίνεται το κυρίαρχο πρόσωπο της ιστορίας που αφηγείτο.
Μέσα σε αυτή τη συλλογή προσπάθησα να συγκρατήσω άσβεστες τις μνήμες, τα ακούσματα, τις ανησυχίες, τους πόθους, τα οράματα και την αγωνία για λύτρωση των ηρώων μου,  για να μην πετρώσουν περιμένοντας με υψωμένα χέρια,  χωρίς ποτέ να δικαιωθούνε.
 «Ο θούριος ενός αδόκιμου ποιητή» έρχεται να μας θυμίσει όλα τα κοινωνικοπολιτικά  προβλήματα της γενιάς μας κι ο «Αντιρρησίας της πίστεως» μας φανερώνει τη δύναμη της Χριστιανικής Πίστης,  παρόλο που οι Σειρήνες συνεχίζουν να παραπλανούν και να προσελκύουν τον κάθε Οδυσσέα.  «Αχίλλειος πτέρνα» όλων των γονέων είναι η έντονη ανησυχία και η συνεχόμενη επαγρύπνηση για το μέλλον των παιδιών μας.  Πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά! Ο δρόμος της αρετής και της προκοπής,  είναι γεμάτος ασπάλαθους…  «Σαν Παραμύθι…» φαντάζουν τα ήθη κι έθιμα των προηγούμενων γενεών. Η ξενόφερτη κουλτούρα, έκλεισε στο σεντούκι με δίχως ναφθαλίνη τα δικά μας έθιμα και καθώς  κάνουμε «Κουβέντα με πικρό καφέ», αντιλαμβανόμαστε την κατάντια μας. Όμως, στην άλλη πλευρά του μυαλού  υπάρχει « Ο άλλος Έλληνας», εκείνος που αγωνίζεται να κρατήσει την ηθική του ακεραιότητα  παρά τις όποιες αντιξοότητες   και τα διεφθαρμένα πρότυπα των καιροσκόπων. «Το πρόσωπο της αναδουλειάς» είναι σκληρό κι απάνθρωπο αλλά πάντα υπάρχει μια φωνή και μια έκδηλη αγωνία: Η φωνή της συνείδησης και η  «Η αγωνία της λύτρωσης» μας  ξυπνούν και πρέπει να παραμένουμε ξύπνιοι για να κάνουμε πράξη τη χριστή συμβουλή του Πηλέα: «Αιέν  αριστεύειν», να προσπαθούμε άξια να πορευόμαστε στη ζωή  διεκδικώντας τις μάχες που δίνουμε, για να μη κάνουμε «Διαδρομή σε μετέωρη διάβαση». Να έχουμε γνώση  πως «Το χρυσάφι της γης μας» είναι όλα όσα  δίδαξαν οι ήρωες προγονοί μας.  Η οικογένεια μας, τα παιδιά μας, οι συγγενείς, οι  φίλοι,  το χώμα μας, η γνώση και η ιστορία του τόπου μας:  είναι τα διαμαντικά μας. «Η κραυγή του παρελθόντος» είναι φωνή δυνατή,  βαριά καμπάνα που μας ξυπνάει για τη  συνέχιση της Ελληνικότητάς μας, τη διατήρηση της εθνικής μας κληρονομιάς∙ είναι το μοιρολόι της Ελληνικής Γης που φτάνει στα αυτιά μας και μας συνταράσσει. Κάθε πνευματικός άνθρωπος έχει χρέος να σφυρηλατήσει τις ψυχές των νέων ανθρώπων  με τη δύναμη του γραφτού    κι άγραφου λόγου αφυπνίζοντας τις ναρκωμένες συνειδήσεις. Να πέμψουν «Σήμα κινδύνου» πως ζούμε  «Σε χρόνο ανομβρίας» για να φυλάξουμε στη στάμνα όση περισσότερη μαγιά  για  τις γενεές που  θα έλθουν, για να μη λείψει ο σπόρος ο Ελληνικός.

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

23 Μαρτίου 2018

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Σαν είδα αυτό το καλοκαίρι...


Σαν είδα αυτό το καλοκαίρι
να ανθεί μέσα στα μάτια σου,
θυμήθηκα το δάκρυ
που δεν γλίστρησε ακόμη…
Θαρρείς σ’ ονείρου φλέβα
αποκοιμήθηκε εκείνο
και η ψυχή γοργόνα,
το συναίσθημα ταξίδευε βαθιά.
Τα όνειρα σου γλίστρησαν
σε μια σχισμή του χρόνου
και η σιωπή τα χόρευε
στον ήλιο, στη φωτιά.
Το βλέμμα σου με σκόπευε
σαν ουρανού αστέρι,
βροχή τα κύματα παντού
και τ’ απλωμένο χέρι,
πανί που ελπίδας λάμψη
σχημάτιζε στο νου.
Κι εσύ χαμόγελο γλυκό,
σε μέρας καλωσόρισμα τρελό
μου φέρνεις μύριες ευτυχίες
με όσα δε μου λες,
αγγίζεις τόσες λέξεις,
πριν προφέρεις
τις όμορφες στιγμές.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΣ ΜΑΣΤΟΡΟΔΗΜΟΥ: "ΚΛΕΙΔΙΑ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ".

Βράχος μοναχικός...


Κι είπα να γράψω στίχους...


Κι είπα να γράψω στίχους,
φτωχούς, αστόλιστους
μια μέρα...
να μην εμποδίζουν οι ομοιοκαταληξίες
τα όνειρα να πετάξουν...
Φίμωσα την τρέλα του γύρου κόσμου,
αν έκλεινα τα μάτια
δε θα ακουγόταν η φωνή μου...
Στάχτη η ραγισματιά των χρόνων,
με ύλες ολοδικές μου
να πλάσω το ιδανικό.
Πολλά μονοπάτια διέσχισα
με νερό λιγοστό στην ψυχή,
καθώς κοιτούσα στον καθρέφτη
τις αλλοιώσεις των ελπίδων,
δεν σταματούσαν οι ανησυχίες
να πίνουν πόθους και πάθη,
θυμάμαι όταν γέλαγα
πως γέλαγα με τα κύματα,
γέλαγα με τον ήλιο,
γέλαγα με τα ψέματα
που οι άνθρωποι προσπαθούσαν
να κρύψουν...
Γέλαγα με τα όνειρα
που όσο περισσότερο τα ήθελα,
τόσο μακριά μου γυρνούσαν...
Ποτέ όμως δεν αρνήθηκα
τον εαυτό μου...
μέσα από περιπέτειες και τρικυμίες,
έγινα αυτό που δε φανταζόμουν,
με την αγάπη...
ούτε φόβος υπάρχει,
ούτε δυστυχία.


01/06/2018

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

33οι Πανελλήνιοι Ποιητικοί Αγώνες Δελφών.

Αγαπητοί φίλοι, η έκτη συμμετοχή μου από το έτος 2009 στους τελικούς των Πανελληνίων Δελφικών Αγώνων Ποίησης είναι μια πραγματικότητα. Με την ευκαιρία της πρόκρισής μου, κάνοντας μια αναδρομή θεωρώ ότι όλες αυτές οι συμμετοχές -ανεξάρτητα από το αν μερικές συνοδεύτηκαν από διάκριση-, μου προσέφεραν όμορφες στιγμές και εντυπώσεις από ανθρώπους που συνάντησα και συζητήσαμε τις ανησυχίες μας, αλλά και από το υψηλό επίπεδο των ποιημάτων που διαβάστηκαν, γεγονός που αφήνει αρκετές ελπίδες για το μέλλον. Συγχαρητήρια σε όλους τους ποιητές που θα διαγωνιστούν μέσα σε κλίμα δημιουργικής άμιλλας και καλή αντάμωση στα πλαίσια ενός θεσμού, ο οποίος αποτελεί το σημαντικότερο ίσως ποιητικό γεγονός κάθε χρονιάς.

 

 

Δελτίο Τύπου

Η Πανελλήνια ‘Ενωση Λογοτεχνών (Π.Ε.Λ.) σας προσκαλεί στους 33ους Πανελλήνιους Ποιητικούς Αγώνες Δελφών και στην τελετή της απονομής βραβείων στις 9 & 10 Ιουνίου 2018, όπου θα πραγματοποιηθούν στο αμφιθέατρο «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής» του «Ευρωπαiκού Κέντρου Δελφών» υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού.
  • Οι φετινοί ποιητικοί αγώνες είναι αφιερωμένοι στο μεγάλο μας μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη.
  • Τις εκδηλώσεις θα πλαισιώσει το «Κουαρτέτο εγχόρδων Αθηνών» υπό τη διεύθυνση του πρώην εξάρχοντα της κρατικής ορχήστρας Αθηνών, Παντελή Δεσποτίδη.
Λογοτεχνική πρόεδρος του 33ου Ποιητικού διαγωνισμού είναι η Αγγελική Ψακή-Κωβαίου (έφορος της Π.Ε.Λ.)

 

Πρόγραμμα

Σάββατο 9 Ιουνίου

Μεσημέρι : Ελεύθερος χρόνος για επισκέψεις στην πόλη των Δελφών και στο Αρχαιολογικό Μουσείο
Βράδυ : ώρα 20:00 Δεξίωση στο εξοχικό κέντρο «Συμπόσιο»

Κυριακή 10 Ιουνίου, ώρα 10:00-17:00

Χαιρετισμοί-ομιλίες
Συναυλία του «Κουαρτέτου Εγχόρδων Αθηνών»
Απαγγελίες ποιημάτων
Απονομές Βραβείων


Yπεύθυνη μεταφοράς-διαμονής η Ταμίας και μέλος του Δ.Σ. της Π.Ε.Λ. Χριστίνα Αγρογιάννη, με την οποία επικοινωνείτε στο τηλέφωνο 210-8234281 για τις κρατήσεις σας.

Για όποιες άλλες πληροφορίες στο τηλέφωνο 210-3302550 της Τεχνικής Γραμματείας της Π.Ε.Λ. που λειτουργεί τις εξής μέρες : Δευτέρα-Τετάρτη-Πέμπτη 10:30-13:30 και Τρίτη 18:00-20:00.