"Δήλωση" από τον Γιώργο Σεφέρη

Πάει καιρός που πήρα την απόφαση να κρατηθώ έξω από τα πολιτικά του τόπου. Προσπάθησα άλλοτε να το εξηγήσω, αυτό δε σημαίνει διόλου πως μου είναι αδιάφορη η πολιτική ζωή μας.
     Έτσι, από τα χρόνια εκείνα ώς τώρα τελευταία έπαψα κατά κανόνα ν’ αγγίζω τέτια θέματα. Εξ άλλου τα όσα δημοσίεψα ώς τις αρχές του 1967, και η κατοπινή στάση μου (δεν έχω δημοσιέψει τίποτε στην Ελλάδα από τότε που φιμώθηκε η ελευθερία) έδειχναν, μου φαίνεται αρκετά καθαρά τη σκέψη μου.
     Μολαταύτα, μήνες τώρα, αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου, ολοένα πιο επιτακτικά το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημερινή κατάστασή μας. Με όλη τη δυνατή συντομία, νά τι θα έλεγα:
     Κλείνουν δυο χρόνια που μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς όλως διόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας, στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο.
     Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι’ αυτές να καταποντισθούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά. Δε θα μου είταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτιες ζημιές δε λογαριάζουν παρά πολύ για ορισμένους ανθρώπους. Δυστυχώς, δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτόν τον κίνδυνο.
     Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικές καταστάσεις, η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει, αναπότρεπτη, στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μάς βασανίζει, συνειδητά ή ασυνείδητα όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό.
     Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό, και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι Εθνική επιταγή.
     Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου. Παρακαλώ το Θεό, να μη με φέρει άλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω.

28 Μαρτίου 1969 


(από το βιβλίο: Νέα κείμενα 2, Κέδρος 1971) 


Ο Γιώργος Σεφέρης σπάει τη σιωπή του και τοποθετείται κατά της δικτατορίας στην Ελλάδα με την περίφημη δήλωσή του στο BBC. 

Σοβαρὰ κάποια από τον Ἀνδρέα Λασκαρᾶτο

1851 Λονδίνο

Εἰκώνα ἀγαπητὴ τῆς γυναικός μου,
Τώρα ἔλα καν᾿ ἐσὺ στὴ συντροφιά μου.
Κατοίκα πάντα μέσα στὴν καρδιά μου,
Καὶ φύλαμε ὂχ τσὴ πλάνεσες τοῦ κόσμου.

Ἐσὺ γιὰ ῾μὲ Προστάτης Ἄγγελός μου,
Ἄμεμπτα φύλαε τὰ πατήματά μου
Καὶ προτοῦ σκοτισθοῦν᾿ τὰ λογικά μου,
Πρόλαβε, τρέξε σὺ καὶ λάμψε ἐμπρός μου.

Ναί, τὸ φῶς σου ᾿ξυπνάει τὴν ἀρετή μου,
Καὶ πιστόνε σ᾿ ἐσένα μὲ βαστένει.
Γιατὶ τόσο σ᾿ αἰσθάνομαι ᾿δική μου,

Τόσο μὲ τὴ ψυχή μου ζυμωμένη, 
Ποῦ δὲν ἠξέρω πλέον στὴ διαλογή μου
Πῶς νὰ σὲ ῾πῶ: γυναίκα μου ἢ ψυχή μου.

Κραυγή από τη Μαρία Κολοβού -Ρουμελιώτη

( Στίχοι  της Μαρίας Κολοβού -Ρουμελιώτη)

Τι μου απέμεινε; 
Ένα «Τίποτα», να ταλαντεύεται μετέωρο
στων ονείρων τους πολύχρωμους καμβάδες.
Ένα  «Τίποτα», σε μια τεμαχισμένη ζωή
που συμπληρώνει με τα κομμάτια της -κομμάτια πάζλ. 

Τι μου απέμεινε;
Ένα «Τίποτα» ορφανό, στο κοινό όραμα της Αγάπης.
Κι αυτό το «Τίποτα», έχει τη δύναμη να σφαγιάζει
την ομορφιά  της Ζωής, γεμίζοντας σκοτοδίνη
ανυπόγραφες σελίδες ημερολογίων.

Κι από το «Τίποτα»... ένα δάκρυ ματωμένο,
το πρόσωπο μου χαράζει
στοιχειώνοντας της Αγάπης μου το γέλιο
μεταλλάσσοντας το, σε πένθιμη θλίψη, μαυροντυμένη. 

Τι μου απέμεινε;
Ένα πένθιμο «Τίποτα», που δεν έδειξε μεταμέλεια στα λάθη
και μάχεται για να κερδίσει το «Τίποτα.».

Γενάρης! Δεν αναγεννάτε πια η ψυχή μου!
Ρακένδυτη, γυμνή τη χτυπούν αστροπελέκια.

Κατά πού να στρέψω το πρόσωπο της Ζωής;
Παντού ένα «Τίποτα» με περιμένει.
Δίχως λύσεις στην προδιαγεγραμμένη Μοίρα μου.
Δίχως ελπιδοφόρο σημάδι.
Δίχως ουράνιο τόξο, να χαράζει διαδρομές!

Ψάχνω το χρώμα της Ελπίδας που ντύθηκε μαύρα
και σαβάνωσε τα οράματα της νιότης μου.

Δέρνονται οι πληγωμένες  ελπίδες
στα κοφτερά βράχια της προσμονής
και πνίγομαι μαζί τους.

Τίποτα δεν μου απέμεινε!!!
Ούτε καν το κέλευσμα της δικής σου οπτασίας.

 Υ.Γ : Οι άνωθεν στίχοι υπό τον τίτλο:  ΚΡΑΥΓΗ  γράφτηκαν Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013 και
 διακρίθηκαν στους ΚΗ΄ Ποιητικούς Αγώνες Δελφών  2013)

ΓΙΟΡΤΗ ΜΑΖΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ 2012 ΣΤΗ ΝΕΑ ΑΓΧΙΑΛΟ

                                                                                                              11 Ιουνίου 2013

ΓΙΟΡΤΗ   ΜΑΖΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ 2012 ΣΤΗ ΝΕΑ ΑΓΧΙΑΛΟ

Την Παρασκευή 14 Ιουνίου 2013 στις 7.00 το απόγευμα, στη κεντρική πλατεία της πόλης  ο Φιλοπρόοδος Σύλλογος Ν. Αγχιάλου θα πραγματοποιήσει  τη γιορτή του Μαζικού Αθλητισμού με επιδείξεις των τμημάτων που λειτούργησαν υπό την αιγίδα του συλλόγου και με την καθοδήγηση τοπικών γυμναστών, με την ευκαιρία του τέλους της φετινής περιόδου.

Στην εκδήλωση θα παρουσιαστούν τα τμήματα Ρυθμικής Γυμναστικής  με υπεύθυνη τη Γυμνάστρια κ. Μωραΐτου Δέσποινα, καθώς επίσης και τα τμήματα Μπαλέτου με υπεύθυνη τη Γυμνάστρια κα. Κουτούφη Ελένη.

Σας καλούμε όλους μα απολαύσετε τις προσπάθειες των μικρών καλλιτεχνών που σίγουρα θα σας αποζημιώσουν. 

ΔΡΑΣΕΙΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΕΙΟΥ 1ου Δ.Σ. Ν. ΑΓΧΙΑΛΟΥ

Είναι κοινά παραδεκτό σήμερα πως το σύγχρονο σχολείο δεν είναι μόνο τόπος που τα παιδιά έρχονται να κατακτήσουν τη γνώση και να πάρουν τη σωστή διαπαιδαγώγηση. Το σύγχρονο σχολείο πρέπει να είναι ταυτόχρονα ένα κύτταρο ζωντανό μέσα στη μικροκοινωνία που υπάρχει, να αφουγκράζεται τα προβλήματά της, να προσπαθεί να δώσει λύσεις. Ακόμα θα πρέπει να αναλαμβάνει δράσεις που σκοπό θα έχουν την άνοδο του πολιτιστικού επιπέδου όχι μόνο των μαθητών άλλα κι όλης της κοινωνίας.

   Κάτω από αυτό το πρίσμα και στα πλαίσια του μαθήματος της Ευέλικτης Ζώνης τρεις τάξεις του σχολείου μας ασχολήθηκαν φέτος με την καταγραφή της ιστορίας του. Η προσπάθεια ξεκίνησε με τη συνεργασία που είχε ο Διευθυντής  του Σχολείου Κύριος Ιωάννης Φραγγογιάννης με τα Γενικά Αρχεία του Κράτους (ΓΑΚ). Σκοπός της συνεργασίας είναι να αξιοποιηθεί το αρχειακό υλικό του σχολείου μας που βρίσκονταν για πολλά χρόνια εγκαταλελειμμένο σε αρχειοθήκες του σχολείου.

    Πράγματι, η Διευθύντρια των ΓΑΚ κυρία Πρασά  Αννίτα, ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του σχολείου και για αρκετές ημέρες μας επισκέφθηκε με την ομάδα της, που απαρτίζεται από τις κυρίες Αγγελική Νικολάου, Άλκηστις Σανιδά και Βάια Καλαντζή .Με επιμέλεια και μεράκι ασχολήθηκαν λεπτομερειακά για την καταγραφή και αξιοποίηση του αρχειακού υλικού. Στη συνέχεια με πράξη παραλαβής και παράδοσης ο Διευθυντής παρέδωσε το παραπάνω υλικό στα ΓΑΚ όπου θα συντηρηθούν και θα φυλάσσονται στο μέλλον με ασφάλεια. Πρέπει να σημειωθεί ότι πολλά από τα ευρήματα έχουν ιδιαίτερη ιστορική σημασία.

   Ταυτόχρονα τρεις τάξεις του σχολείου, η Γ΄ τάξη με υπεύθυνη, την κυρία Όλγα Τούρνα, η Ε΄ τάξη με υπεύθυνο, τον κύριο Δημήτριο Σαματά και η ΣΤ΄ τάξη με υπεύθυνη, την κυρία Ελένη Σαμακοβλή, ξεκίνησαν από τη δική τους πλευρά την καταγραφή της ιστορίας του. Η αρχή έγινε με την ενημέρωση του αρχειακού υλικού που έκαναν οι υπάλληλοι των ΓΑΚ. Στην ενημέρωση αυτή συμμετείχαν ο Διευθυντής, οι δάσκαλοι του σχολείου αλλά και ο συντοπίτης μας κ. Γεωργίου Διονυσίου ο οποίος ανταποκρίθηκε με μεγάλη χαρά στο κάλεσμα μας και  μας βοήθησε αρχικά εμπλουτίζοντας τις πηγές μας βιβλιογραφικά με συγγράμματα δικά του και άλλων συντοπιτών μας συγγραφέων.

    Κατόπιν αυτού καλέσαμε τον κύριο Γ. Διονυσίου στο σχολείο στις 15 Φεβρουαρίου 2013 όπου διηγήθηκε στους μαθητές αναμνήσεις του αλλά και με απλά και άμεσα λόγια παρουσίασε πολλά ιστορικά στοιχεία από το προσωπικό του αρχείο για το σχολείο μας. Ευτυχής συγκυρία είναι ότι  και ο ίδιος ήταν μαθητής και παιδί διδασκάλων που δίδαξαν από τους πρώτους σ’ αυτό. Οι μαθητές και οι δάσκαλοι άκουσαν τη διήγησή του με μεγάλο ενδιαφέρον και ακολούθησαν ερωτήσεις και απαντήσεις που πραγματικά εξέπληξαν όλους.  Δύο μήνες αργότερα μας παρέδωσε ιδιόχειρο δεκατετρασέλιδο κείμενο με στοιχεία που συνέλεξε και κατέγραψε ο ίδιος.

  Με την εποπτεία της κυρίας Όλγας Τούρνα συγκεντρώθηκε από τους μαθητές μεγάλο φωτογραφικό υλικό που αφορά το σχολείο μας. Αυτό δόθηκε στον κύριο Γεώργιο Ταβέλη, πρόεδρο του ΦΙΛΛΟΠΡΟΟΔΟΥ Συλλόγου Νέας Αγχιάλου, ο οποίος το επεξεργάστηκε και μας το επέστρεψε σε ψηφιακή μορφή. Είναι γνωστό σε όλη την τοπική κοινωνία της Ν. Αγχιάλου και όχι μόνο η πολιτιστική δράση και ο ζήλος με τον οποίο χειρίζεται τα τοπικά ζητήματα ολόκληρος ο πολιτιστικός σύλλογος και ιδιαίτερα ο κύριος Γ. Ταβέλης. Έτσι και στο δικό μας κάλεσμα ανταποκρίθηκε άμεσα και με συνέπεια.  Στις 21 Φεβρουαρίου 2013 επισκέφθηκε το σχολείο μας και, κάνοντας σχετική εισήγηση, παρουσίασε στους μαθητές των τριών τάξεων όλο το φωτογραφικό υλικό που συγκεντρώθηκε προσφέροντάς μας χωρίς δεύτερη σκέψη και το συγκεντρωμένο φωτογραφικό υλικό του συλλόγου. Η πράξη του αυτή είναι για μας ανεκτίμητη. Η παρουσίαση έκλεισε με ερωτήσεις που του απηύθυναν οι μαθητές, ενώ ο ενθουσιασμός τους έφτασε για άλλη μια φορά στα ύψη.

   Τη Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013 μας επισκέφθηκαν έξι παλιοί μαθητές του σχολείου και έδωσαν συνέντευξη στους τωρινούς μαθητές. Η επιλογή τους έγινε με βάση την ηλικία τους για μπορέσουν οι μαθητές να ενημερωθούν, να συγκρίνουν, να καταλήξουν σε συμπεράσματα και να μάθουν γεγονότα και καταστάσεις που συνέβησαν στο σχολείο όλα αυτά τα χρόνια που λειτουργεί. Συγκεκριμένα καλεσμένοι μας ήταν οι εξής: α) Γεώργιος Μπουρτζής, πρώην πρόεδρος κοινότητας Νέας Αγχιάλου, β)Νικόλαος Στάνιος, δημοτικός σύμβουλος δδ Νέας Αγχιάλου, γ) Πόπη Βίγλα, νοικοκυρά, δ) Στέλιος Δράγνης, δημοτικός υπάλληλος, ε) Σμαρώ  Ερρινάκη, νοικοκυρά και στ) Θωμάς Γιαννακός, εστιάτορας. Η συνέντευξη βιντεοσκοπήθηκε με τη βοήθεια του κ. Γ. Ταβέλη και γι’ αυτό τον ευχαριστούμε θερμά. Οι ερωτήσεις επιλέχθηκαν από σχετικό ερωτηματολόγιο που συντάχθηκε για να απαντηθεί γραπτά από παλιούς μαθητές. Αναφέρουμε ότι έχουμε στη διάθεσή μας αρκετό αριθμό συμπληρωμένων γραπτών ερωτηματολογίων. Όλα κύλισαν ομαλά και σίγουρα πρέπει να αναφέρουμε τη συγκίνηση και τα ευχάριστα συναισθήματα που ένιωσαν όλοι οι παρευρισκόμενοι ανεξαιρέτως.

    Κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους ο κ. Σαματάς Δημήτρης και οι μαθητές του (Ε’ τάξη) ασχολήθηκαν ιδιαίτερα με το υλικό που αφορά το συσσίτιο και το νυχτερινό σχολείο. Με αφορμή το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που εκπονήθηκε από τις υπεύθυνες κυρίες των ΓΑΚ με θέμα «Το εκπαιδευτικό δράμα για την τοπική ιστορία» για τη ΣΤ’ τάξη, επισκεφθήκαμε εναλλάξ οι δύο τάξεις τα ΓΑΚ την Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013. Η μεν Ε΄ τάξη με το δάσκαλό της  Σαματά Δημήτριο, μελέτησαν πιο σφαιρικά το αντικείμενο που επεξεργάζονται όλο αυτό τον καιρό, η δε ΣΤ΄ τάξη με τη δασκάλα  Ελένη Σαμακοβλή πραγματεύτηκαν το θέμα του προγράμματος μπαίνοντας μέσα από ρόλους στη θέση των προσφύγων πολέμου, όπως συνέβη και στους αυτόχθονες Αγχιαλίτες. Ο άλλος σημαντικός σκοπός της επίσκεψής μας στα ΓΑΚ ήταν να γνωρίσουν τα παιδιά το χώρο που στο εξής θα φιλοξενεί το πιο σπουδαίο κομμάτι του σχολείου μας, την κληρονομιά μας! Ευχαριστούμε θερμά τις κυρίες Αννίτα Πρασά και Αγγελική Νικολάου για τη φιλοξενία τους και το σπουδαίο έργο που επιτελούν!

    Παράλληλα οι μαθητές της  ΣΤ΄ τάξης με τη δασκάλα τους Σαμακοβλή Ελένη κατέγραψαν  χειρόγραφα την ιστορία του σχολείου μελετώντας τμηματικά το αντίστοιχο αρχειακό υλικό. Πολλές ώρες του μαθήματος έχουν διατεθεί για να καθαριστούν και να καταγραφούν τα εποπτικά μέσα και βιβλία του σχολείου που φυλάσσονταν στο υπόγειο του κτιρίου. Τα ευρήματα είναι εντυπωσιακά και με ιστορική, λαογραφική σημασία, με αποτέλεσμα να προκύψει η ανάγκη καλύτερης μεταχείρισης και φύλαξής τους. Με τις απαραίτητες ενέργειες του Διευθυντή μας κυρίου Γιάννη Φραγγογιάννη, εξασφαλίστηκαν τα χρήματα από το Δήμο Βόλου για την αγορά υλικών και χάρη στην εθελοντική και αφιλοκερδή προσφορά εργασίας των μελών  του Φιλοπρόοδου Συλλόγου να κατασκευαστούν ωραίες προθήκες για τη φύλαξή τους. Το σημαντικό όμως είναι, ότι η δεύτερη αίθουσα του υπογείου έχει  ήδη αξιοποιηθεί και λειτουργεί πια σαν «το μουσείο του σχολείου μας». Τέλος θα πρέπει να αναφερθεί ότι όλες αυτές οι δραστηριότητες  που πραγματοποιήθηκαν κατά την σχολική χρονιά που διανύσαμε θα παρουσιαστούν  από τους μαθητές μας σε εκδήλωση που θα γίνει στο προαύλιο του σχολείο ανοιχτή στο κοινό την Τετάρτη   12 Ιουνίου και ώρα 20.00 γιορτάζοντας με αυτό τον τρόπο και τα 100 χρόνια λειτουργίας του σχολείου μας.

Δελτίο τύπου - "ΕΥΓΕΝΕΙΟΥ" Δημοτικού σχολείου Νέας Αγχιάλου

ΕΥΓΕΝΕΙΟ 1^ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

ΝΕΑΣ ΑΓΧΙΑΛΟΥ

                     ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ…………

Κλείνω φέτος αισίως τα 100 χρόνια λειτουργίας μου στη Νέα Αγχίαλο. Επιβίωσα από πολέμους φυσικές καταστροφές και έγινα το κοινωνικό και πολιτιστικό κέντρο αυτής της κωμόπολης. Έδωσα τα φώτα μου σε γενιές και γενιές Αγχιαλιτών. Υπηρέτησαν στις αίθουσές μου υπέροχοι άνθρωποι και εξαίρετοι εκπαιδευτικοί που έδωσαν στο έργο τους την ίδια τους την ψυχή. Ήρθε η ώρα λοιπόν να τα θυμηθούμε όλα αυτά και να ταξιδέψουμε στο παρελθόν και στις στιγμές εκείνων των χρόνων. Σας περιμένουμε όλους στο φιλόξενο χώρο της αυλής μου την Τετάρτη 12 Ιουνίου και ώρα 20:00 για να θυμηθείτε μαζί μου και να με τιμήσετε με την παρουσία σας.

                  

                             Ο Διευθυντής και ο σύλλογος διδασκόντων του σχολείου

ΤΕΤΑΡΤΗ 12 ΙΟΥΝΙΟΥ 2013

20:00

"ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ" ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΗ ΠΟΠΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ - ΣΦΑΛΑΓΚΑΚΟΥ.

Μελαγχολία είναι τ’ όνομά μου.
Χρώμα υποταγής έχουν τα μάτια μου
χαμόγελο συμβιβασμού τα χείλη.
Φορώ της ρουτίνας το ένδυμα
κι έχω χιλιάδες προσωπεία
για την όποια περίσταση.
Στις παραστάσεις της ζωής
συνήθως κομπάρσος.
Αποστηθίζω καθημερινά τους ρόλους μου.
Είναι πολλοί και αντιφατικοί
και πρέπει απέξω να τους ξέρω
ωστόσο καμιά φορά τους λαθεύω
δεν ξέρω ποιον υποδύομαι
και βγαίνω στη σκηνή
με τραγικό προσωπείο αντί
με μάσκα κωμική.
Η αληθινή μου ύπαρξη
κάπου βαθιά μέσα μου
σε λήθαργο, εδώ και χρόνια.
Ίσως να πέθανε
και κουβαλώ στα στήθια
ένα νεκρό…

Πόπη Αντωνίου-Σφαλαγκάκου, Σαν τη βροχή, τη σιγανή, ψιθυριστή βροχή, εκδ. Ερωδιός, Θεσσαλονίκη 2003.

Το τελευταίο αντίο στην Επίτιμη Πρόεδρο της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, κ. Πόπη Αντωνίου Σφαλαγκάκου.

ΕΝΩΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ 

Ταχ. Δ/νση     : Τσιμισκή 128 (1ος όροφος, γραφείο 3)
Τ.Κ. 54621, Θεσσαλονίκη
Τηλέφωνο      : 2310222288
FAX               : 2310222288 
e-mail             : info@elve1980.gr
Θεσσαλονίκη 09/06/ 2013

ΘΕΜΑ: «Το τελευταίο αντίο στην Επίτιμη Πρόεδρο της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος- σε μια Μεγάλη Θεσσαλονικιά Λογοτέχνιδα»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, με βαθιά οδύνη, αποχαιρετά αύριο Δευτέρα 10 Ιουνίου 2013, την σπουδαία Θεσσαλονικιά Λογοτέχνιδα, αγαπημένη μας φίλη και Επίτιμη Πρόεδρο της ΕΛΒΕ, την αείμνηστη Πόπη Αντωνίου Σφαλαγκάκου. Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστή στον Ι.Ν. των Νέων κοιμητηρίων στη Θέρμη, αύριο Δευτέρα 10 Ιουνίου 2013 και ώρα 5:45΄μ.μ.

Με τιμή

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

Ο πρόεδρος                     Η Γενική Γραμματέας                                

Νικηφόρος – Βύρων Καμπάς                    Ελένη Μούζουρα

Ὁ Οὐρανός από τον Μανόλη Αναγνωστάκη.

Πρῶτα νὰ πιάσω τὰ χέρια σου
Νὰ ψηλαφίσω τὸ σφυγμό σου
Ὕστερα νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ δάσος
Ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τὰ μεγάλα δέντρα
Ποὺ στὸν κάθε κορμὸ ἔχουμε χαράξει
Ἐδῶ καὶ χρόνια τὰ ἱερὰ ὀνόματα
Νὰ τὰ συλλαβίσουμε μαζὶ
Νὰ τὰ μετρήσουμε ἕνα-ἕνα
Μὲ τὰ μάτια ψηλὰ στὸν οὐρανὸ σὰν προσευχή.

Τὸ δικό μας τὸ δάσος δὲν τὸ κρύβει ὁ οὐρανός.

Δὲν περνοῦν ἀπὸ δῶ ξυλοκόποι.

«To Παράξενo Ταξίδι» του Μεσιέ Βερν από τις Εκδόσεις Σαΐτα.

 

 

Οι περισσότεροι έχουμε διαβάσει, δει ή ακούσει για τα «Παράξενα Ταξίδια» του Ιουλίου Βερν, τον Καπετάν-Νέμο, το Ναυτίλο και τις περιπέτειές τους. Αναρωτηθήκατε όμως ποτέ, πώς γεννήθηκαν αυτές οι ιστορίες και οι ήρωές τους; Από μία σύμπτωση, από ένα ατύχημα ή μήπως κάτι άλλο;

Στο βιβλίο με τίτλο «Το παράξενο ταξίδι του Μεσιέ Βερν» που έγραψε και εικονογράφησε η Ιταλίδα Cristina Chiappinelli, ίσως βρείτε μία απάντηση, ίσως κι όχι…

Μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν το ψηφιακό βιβλίο από τη διεύθυνση http://www.saitapublications.gr/2013/06/ebook.29.html (σε μορφή .pdf) ή να το διαβάσετε σε μορφή εικονικού βιβλίου, χωρίς να κατεβάσετε το αρχείο, μέσω της διεύθυνσης: http://www.issuu.com/saita.publications/docs/to_paraxeno_taxidi_tou_mesie_vern_c

Με εκτίμηση,

Ηρακλής Λαμπαδαρίου

Ένα πειραματικό βήμα του Γιάννη Φαρσάρη για την έκδοση ενός βιβλίου του μέσω crowd-funding.

Crowd-funding for literary book publishing

// About the project:

My name is Giannis Farsaris, I live in Greece, and I am commencing an experimental effort to publish a literary book using crowd-funding.

My aim is to independently publish a collection of short stories I am currently working on, in Greek language, as part of my OPENBOOK project. This is non-profit venture and the funds raised will cover the costs of printing, editing, graphic designing and eventual mailing of copies to the supporters of the effort.

// Σχετικά με το εγχείρημα:

Το όνομά μου είναι Γιάννης Φαρσάρης και ξεκινώ μια πειραματική προσπάθεια έκδοσης ενός λογοτεχνικού βιβλίου με τη μέθοδο της συλλογικής μικρο-χρηματοδότησης (crowd-funding).

Σκοπός μου είναι η ανεξάρτητη έκδοση μιας συλλογής διηγημάτων που γράφω αυτή την εποχή με τίτλο : “Η διαφορά του άσπρου απ’ το λευκό”, ως έργο της ανοικτής βιβλιοθήκης OPENBOOK που δημιούργησα το 2010. Το εγχείρημά μου δεν έχει κερδοσκοπικό χαρακτήρα, και τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν θα καλύψουν το κόστος του τυπογραφείου, του επιμελητή, του γραφίστα και της ταχυδρομικής αποστολής των βιβλίων στους υποστηρικτές της προσπάθειας.

# Το e-book, λίγο καιρό μετά την ολοκλήρωση της προσπάθειας, θα κυκλοφορήσει ελεύθερα στο διαδίκτυο υπό άδεια Creative Commons. // Θα διατεθούν επίσης δωρεάν αντίτυπα του βιβλίου σε δημόσιες και δημοτικές δανειστικές βιβλιοθήκες και Λέσχες ανάγνωσης όλης της χώρας. // Επιπρόσθετα, θα απελευθερωθούν αντίτυπα του βιβλίου μέσω Book-Crossing.

Η έκδοση βιβλίου μέσω crown-funding αποτελεί τη συνέχεια μιας σειράς εγχειρημάτων στην κατεύθυνση της ανοικτής και συνεργατικής λογοτεχνίας. Οι δυνατότητες που προσφέρει το διαδίκτυο είναι απεριόριστες και μπορούν να γίνουν ισχυρό εργαλείο στα χέρια των δημιουργών.

Δείτε εδώ λεπτομέρειες για το εγχείρημα : http://www.indiegogo.com/projects/openbook-giannis-farsaris-book-publishing/x/2483941

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΑΤΣΙΚΑΝΗ "ΚΥΡΟΥΣ ΚΑΤΑΒΑΣΗ".

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

          

Βιβλιοπαρουσίαση της νέας ποιητικής σύνθεσης

     του Νίκου Μπατσικανή

 «Κύρους Κατάβαση».

Εισήγηση: Παναγιώτα Ζαλώνη, ποιήτρια – συγγραφέας, εκδότρια «Κελαινώ».

Απαγγελία: Γιάννης Κρανάς, ηθοποιός.

Συντονισμός: Σάσα Βόρρη, συγγραφέας, καθηγήτρια Μ.Ε.

Κιθάρα: Τάσος.

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013, 21.00.

«Εκδόσεις Γαβριηλίδης», Αγίας Ειρήνης 17 και Αθηνάς, Μοναστηράκι,

απέναντι από Σταθμό Μετρό - Ηλεκτρικού.

ΑΚΕΦΑΛΗ ΣΩΜΑΤΗ από τη Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη

(Στίχοι Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη, αφιέρωμα στη Νίκη της Σαμοθράκης) 

Σου χάρισαν ένα ζευγάρι φτερά για να πετάς ελεύθερη.
Ανάλαφρη κι αέρινη! Να κρίνεις τους μεγάλους αγώνες!…
Να στεφανώνεις με δάφνινα στεφάνια  τους νικητές.
Χαρούμενη να σαλπίζεις  εμβατήρια θριάμβου!
Ελαφροπατώντας κατέβηκες από τους ουρανούς
κουβαλώντας μαζί σου την Ενότητα του  Κράτους
και της Ελευθερίας το Ζήλο.
Την Βία την άφησες πίσω…
Στερνοπαίδι της Στυγός και του Πάλλαντα!
Τον μεγάλο πλαστουργό τον κράτησες άφαντο,
μυστικό επτασφράγιστο στης ιστορίας τις χρυσές σελίδες….
Αφότου δόξασες τους Αθανάτους ήρωες στα  πεδία των μαχών
και στης ζωής τον στίβο,
φυγαδεύτηκες….
Ακέφαλη σωματή˙
για να μην δουν τη θλίψη του προσώπου σου οι ηττημένοι…
Κουρασμένη από αιώνιες αιματοχυσίες…
Απ’ αδιάλλακτη αδιαφορία…
Τα χέρια σου έμειναν ορφανά˙ δίχως ελιάς κλωνάρια και σάλπιγγες.
Με σπασμένες φτερούγες…
αποκομμένη από την πλώρη του στοχασμού,
ταξίδεψες, μακριά απ’ την γενέτειρά σου˙
ζητωκραυγάζοντας οι ιστοριοκάπηλοι  πως: Η Νίκη δεν πρέπει να στέκει σε ένα τόπο…
Μα Εσύ,
σύμμαχος του Μεγάλου και Δικαίου Θεού,
ηνίοχος της Δόξας…
ακολουθείς  την  βούληση της Συνείδησης…
Ακέφαλη σωματή …!
Αδυνατείς να  αντικρίζεις τα βλέμματα  θαυμασμού στην μεγάλη,
φωταυγής σάλα του Λούβρου….
Τα χέρια σου σπασμένα…δεν απευθύνουν κανέναν χαιρετισμό…
Βουβό το κλάμα σου…προσμένει
να ακουστεί στα παλάτια του Μεγάλου Θεού…
Να σ’ ανεβάσει στους ουρανούς …κι από ’κει,
να κατέβεις ξανά λαμπροφορούσα στον τόπο όπου γεννήθηκες!
Να εξαλείψεις τους σωσίες και τα ομοιώματα…
Να σταθείς με ανοιχτές φτερούγες στη Σαμοθράκη˙
αγέρωχη, τυλιγμένη  της Δόξας τον χιτώνα!
Να ακούσεις, ακέραιη αυτή τη φορά,
τα  επιφωνήματα του επαναπατρισμού σου!!!


Υ.Γ: Οι στίχοι γράφτηκαν Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012 κι απέσπασαν το Α΄Βραβείο στο Διαγωνισμό  ποίησης
της Εταιρίας Τεχνών Επιστήμης και Πολιτισμού του δήμου Κερατσινίου, το έτος 2013.

ΣΤΙΣ 21 ΙΟΥΝΙΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ Η 21Η ΓΙΟΡΤΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΩΝ ΧΑΡΤΟΠΩΛΩΝ ΕΚΔΟΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ.

Ο Δεκέμβρης του 1903 του Κ. Π. Καβάφη

Κι αν για τον έρωτά μου δεν μπορώ να πω —
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια·
όμως το πρόσωπό σου που κρατώ μες στην ψυχή μου,
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου,
οι μέρες του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρά μου,
τες λέξεις και τες φράσεις μου πλάττουν και χρωματίζουν
εις όποιο θέμα κι αν περνώ, όποιαν ιδέα κι αν λέγω. 

"ΤΑ ΡΙΖΩΜΕΝΑ ΣΩΜΑΤΑ" ΤΗΣ ΕΥΗΣ ΓΚΑΛΑΒΟΥ.

Δίπλα στην πνιγμένη λίμνη

δύο σώματα 

γεμάτα έρωτα

κάτω απ' τον ίσκιο 

ενός μεγάλου δέντρου.

Δε μιλά

κι ούτε κοιτά,

λυπάται μονάχα

που δεν μπόρεσε 

σαν τα δυο ερωτευμένα σώματα

κάτω στις ρίζες του

να μιλήσει στην Ιτιά. 

Εκείνη αναρωτιέται

κάθε μέρα η δύστυχη

γιατί εκείνος δεν κάνει ένα βήμα.

Τι είναι ένα βήμα;

Ένα βήμα εκείνος

δέκα εγώ θα κάνω λέει από μέσα της.

Μα ξεχνά πως κι εκείνη ρίζες έχει

στο κορμί της

μα όχι στην ψυχή της,

απλησίαστος θα μείνει.

Έστω αυτά τα δυο ερωτευμένα σώματα

που ερωτοτροπούν φλύαρα

και φλογερά

εκεί στις ρίζες του,

ας ονειρευτεί 

πως είναι 

εκείνη 

κι 

εκείνος.

Για μια και μοναδική στιγμή.

Ένας έρωτας δικός τους!

ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΣΤΗ Ν. ΑΓΧΙΑΛΟ.

Με πρωτοβουλία του ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ Νέας Αγχιάλου, θα πραγματοποιηθεί για άλλη μια φορά ομαδική αιμοδοσία για λογαριασμό της Τράπεζας Αίματος της Δημοτικής Ενότητας Ν. Αγχιάλου. Η κινητή μονάδα αιμοδοσίας του Γενικού Νοσοκομείου Βόλου «Αχιλλοπούλειο» θα είναι στην Ν. Αγχίαλο, στο χώρο έξω από το Δημαρχείο, την Τετάρτη 5 Ιουνίου 2013 από τις 9 το πρωί ως τις 1 το μεσημέρι.

Οι ανάγκες σε αίμα είναι πολύ μεγάλες (περίπου 600.000 φιάλες κάθε χρόνο), που δυστυχώς δεν καλύπτονται και βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να εισάγουμε αίμα από Ελβετία πράγμα που δεν μας τιμά σαν χώρα και είναι οικονομικά ασύμφορο (περίπου 5 εκατομμύρια Ευρώ).

Η προσφορά αίματος μόνο σε έκτακτη  ώρα για να σώσουμε τον συγγενή ή τον φίλο μας, δεν λύνει το πρόβλημα. Θα μένει πάντα το άγχος και στους συγγενείς και στο προσωπικό της Αιμοδοσίας «πώς θα βρούμε τώρα αίμα;»

Μόνο η εθελοντική και συστηματική προσφορά αίματος από όλους μας, έτσι ώστε να υπάρχει καθημερινή εισροή αίματος θα μας δώσει ασφάλεια για την αντιμετώπιση των αρρώστων μας και θα μας απαλλάξει από το άγχος.

Κάθε άνθρωπος μπορεί και πρέπει να γίνει αιμοδότης, εφ’ όσον είναι υγιής και έχει ηλικία μεταξύ 18 και 60 ετών. Για να δώσει κανείς αίμα απαιτείται χρόνος δέκα λεπτών και μόνο δέκα λεπτά χρειάζεται ο οργανισμός για να αναπληρώσει τον όγκο του αίματος που το έχει αφαιρεθεί.

Είναι ανάγκη όλοι να καταλάβουμε ότι με το να προσφέρουμε λίγο αίμα κάνουμε μία πράξη μέγιστης ανθρωπιάς και είναι τόσο πολύτιμη όσο και ή ανθρώπινη ζωή.

Παρουσίαση της α΄ φάσης της μελέτης του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου Νέας Αγχιάλου.

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Την Πέμπτη 6 Ιουνίου και ώρα 12.00, καλείστε στην αίθουσα συνεδριάσεων της Δημοτικής Ενότητας Νέας Αγχιάλου σε συζήτηση  με θέμα:

΄΄Παρουσίαση της α΄ φάσης της μελέτης του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου Νέας Αγχιάλου΄΄

Η παρουσία σας κρίνεται απαραίτητη για πληρέστερη ενημέρωση σχετικά με  ρυθμίσεις που αφορούν την πολεοδομική  ανάπτυξη της περιοχής.

Ο Αντιδήμαρχος Πρασίνου και

Δημοτικής Ενότητας Νέας Αγχιάλου

Παντελής Πελεκάνος

ΑΠΟΝΟΜΗ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΤΟΥ 13ΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ Ε.Τ.Ε.Π. ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ.

BRABEIOY 13OU-1 by Λάσκαρης Ζαράρης

ΜΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΜΠΟΥΖΑ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΛΑΣΚΑΡΗ ΖΑΡΑΡΗ «Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ» ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ ΤΗΣ ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΗΝ 31Η ΜΑΙΟΥ 2013.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Σήμερα θα επιχειρήσουμε μια λογοτεχνική ανάλυση του βιβλίου του Λάσκαρη Ζαράρη «Η Θάλασσα που μας ενώνει».

Πρόκειται για μια συλλογή πεζογραφημάτων, μέσα από τα οποία αναδεικνύονται διάφορες μικρές ιστορίες και μέσα σε πολλές από αυτές, ακόμη και σαν πλαίσιο, αυτή η ίδια η ιστορία. Αν τώρα κανείς στα παραπάνω προσθέσει και τα λαογραφικά, ηθογραφικά και κοινωνικά στοιχεία που είναι σκορπισμένα στα κείμενα, αλλά και την παράθεση αυτούσιων χρονικών, θα καταλήξει σίγουρα στο συμπέρασμα, ότι πρόκειται για μια ξεχωριστή συγγραφική προσπάθεια, που ξεπερνάει τα όρια μιας απλής συλλογής διηγημάτων. Και οπωσδήποτε απαιτεί αφ’ ενός μεν μια δυνατή πένα, που αναμφίβολα διαθέτει ο συγγραφέας, και αφ’ ετέρου μια βαθειά γνώση των θεμάτων τα οποία πραγματεύεται. Δικαιολογημένα, λοιπόν, πολλά από τα πεζογραφήματα αυτά έχουν τιμηθεί με διακρίσεις σε διάφορους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

Με τις θερμότερες ευχές μου, το βιβλίο του Λάσκαρη Ζαράρη να βρει από το αναγνωστικό κοινό την ανταπόκριση που του αξίζει, προχωρώ αμέσως στην παρουσίασή του.

 

          Υπάρχει μια θάλασσα που μας ενώνει όλους εμάς τους Έλληνες. Μια θάλασσα που ποτέ δεν ησυχάζει. Και άλλοτε σαν είναι ταραγμένη, φαίνεται να κουβαλάει πονεμένες φωνές για πληγές αγιάτρευτες, Θρήνους και μοιρολόϊα, γι' αυτά που χάθηκαν και δεν ήταν να χαθούν. Άλλοτε πάλι, σαν είναι χαρούμενη, θαρρείς και παίρνει όλα αυτά που έμειναν και τα θεριεύει, τα ενώνει, ψυχή τους δίνει και τους  φοράει σχήμα τραγουδιού απ’ τον δικό της φλοίσβο χαρισμένο. Τα κάνει έτσι κτήμα των Ελλήνων ες αεί, κληρονομιά για να 'χουν. Να θυμούνται τι έχασαν, τι έχουν και τι πρέπει να διαφυλάξουν με κάθε τρόπο σαν εύθραυστη αξία.

          Να,  αυτή η μάνα θάλασσα  η πιο μεγάλη, όταν πιάνει μελτεμάκι είναι σαν να μιλά στους ποιητές. Να διηγείται για δόξες αθάνατες, για τόπους σμιλεμένους στον βράχο και ποτισμένους απ’ το αλάτι. Ελλήνων τόπους. Κι έπειτα να φωνάζει στους ήρωες  να δώσουν κάτι ακόμα. Κι ύστερα, κάτι ακόμα. Χωρίς τελειωμό, χωρίς ανάπαυση. Κάποτε, μάλιστα, ακόμη και χωρίς πρόδηλο σκοπό. Γιατί έτσι είναι ο ήρωας. Δυναμωμένος από τον θείο Έρωτα που έχει σταλάξει στην ψυχή του, γνωρίζει καλά του χρέους τον δρόμο και τον ακολουθεί ως το τέλος. Με κάθε θυσία.

          Αυτή τη θάλασσα πασχίζουν να αφουγκραστούν όσων δονείται η ψυχή τους από συγκινήσεις λεπτοφυείς και υψηλές ιδέες, για να ανιχνεύσουν, σαν άλλοι ιχνηλάτες, σημάδια μυστικά, δρόμους χαμένους και τρόπους αλλοκαιρινούς. Να επανασυνδέσουν έτσι τον ιστό μ’ όλους τους τόπους και τους χρόνους που είναι Ελλάδα.

          Σ’ αυτήν ξανοίχτηκε κι ο συγγραφέας και περιηγήθηκε στους τόπους των Ελλήνων. Κι αφού στάθηκε για λίγο στα «Θλιμμένα βράχια» της Ανατολικής Ρωμυλίας με το «Αλμυρότερο δάκρυ» για κληρονομιά, έφυγε για μακριά, έχοντας την πικρή αίσθηση που δίνει «Μια χαμένη σελίδα από το παρελθόν μας».  Παρ’ όλα αυτά κράτησε βαθιά μες στην καρδιά του «Το παραμύθι … που γλύτωσε απ’ τις φλόγες». Γιατί είναι  αυτό που πάντα μένει και θα μένει σαν οδοδείκτης, για να  ψηλαφούμε τον δρόμο μας σαν παίρνουν να πυκνώνουν τα σκοτάδια.   

          Κι ο συγγραφέας δεν σταμάτησε ν’ ακολουθεί τους δρόμους της φωτιάς. Μες στα χαλάσματα της Σμύρνης ανακάλυψε «Το μεγάλο μυστικό» και με «Ένα κλωνί βασιλικό» στο χέρι κρατημένο, σαν σκυτάλη θαρρείς, κατευθύνθηκε  σε  «Ένα λουλούδι ευωδιαστό στον κήπο της Μεσογείου», την Κύπρο. Κι εκεί, για να ξορκίσει το σκοτάδι, είπε πως «Ήταν μια γλυκειά καλοκαιρινή νύχτα» και  άφησε να ζωντανέψουν στην ψυχή του «Οι κύκλοι του φωτός και της ελευθερίας». Μέχρι και στις παραδουνάβιες ηγεμονίες έφτασε για να διδαχτεί από τους Φιλικούς «Μαθήματα πίστης και ηρωισμού».

          Μα εκεί δεν έμεινε πολύ. Οι Τόποι των Ελλήνων τον καλούσαν χαρούμενα τώρα. Κι αφού «Κάτω απ’ την αψίδα του Γαλερίου» άκουσε για την απελευθέρωση της Σαλονίκης, στάθηκε «Κάτω απ’ τον ήλιο» σε ένα ολόφωτο Αιγαιοπελαγίτικο νησί. Κι αγνάντεψε τα παιχνιδιάρικα νερά ως εκεί στο βάθος. Και τα 'νοιωσε  σα  νάταν το αίμα στις φλέβες τούτης της πατρίδας. Κι έτσι καθώς το βλέμμα του ακολουθούσε τα ίχνη του ορίζοντα, αντίκρισε τη Μούσα, την τόσο προσφιλή του Λόρδου Μπάυρον. «Η Μούσα επιστρέφει πάλι» μονολόγησε. Υπάρχει ελπίδα. Όσο θα υπάρχει ο ήλιος να προσφέρει και η θάλασσα να δέχεται και να μετουσιώνει, θα υπάρχει ελπίδα.

Υπάρχει «Μια γυναίκα, μια πατρίδα, μια κληρονομιά». Κι αν η γυναίκα έπεσε, θα ξανασηκωθεί. Κι αν η κληρονομιά είναι από κάποιους ή ίσως και πολλούς χαμένη, και πάλι θα ξαναβρεθεί. Πάντα θα ξαναβρίσκεται στους δίσεκτους καιρούς. Και η Πατρίδα, όσο θα βρίσκονται Έλληνες να νοιάζονται γι' αυτήν, θα συνεχίσει να υπάρχει. Γιατί κάτι παύει να υπάρχει μόνο όταν λείψουν οι άνθρωποι που εύχονται γι αυτό.

Κι ο συγγραφέας μας, με νέα απαντοχή δυναμωμένος, αφέθηκε σε ιστορίες ανθρώπινες απλές. Γιατί κι εκεί υπάρχουν ήρωες, έστω και εις μικρόν γενναίοι, καθώς θα έλεγε κι ο ποιητής. Και χάρισε στον ήρωα-άνθρωπο τον ρόλο του συνομιλητή. Και συνομίλησε μαζί του. Κι έτσι, καθώς η εικόνα μάκραινε, διαφωνούσαν, συμφωνούσαν, σκέφτονταν, συνοδοιπόροι στο χθες, στο σήμερα, στο αύριο. Το δημιούργημα και ο Δημιουργός. «Ο ήρωας νικά» μονολογεί ο συγγραφέας, και σαν συμβεί αυτό ξέρει ότι νίκησε κι αυτός. Γιατί υπάρχει ήρωας. Μπόρεσε και του χάρισε υπόσταση. Τον ενδυνάμωσε με αξίες, μνήμες, παραδόσεις, και τον άφησε να πολεμήσει ενάντια στην απαξία, στην λήθη και στην κενότητα.

Χρειάζεται στ’ αλήθεια δυνατή πένα σε τέτοιο ταξίδι για να ξανοιχτείς. Σαν νάταν αυτή κατάρτι και το λευκό χαρτί, το ανεμοδαρμένο του πανί. Και οι εικόνες να εναλλάσσονται, πολύχρωμες και ζωντανές. Και ο λόγος γλαφυρός, άλλοτε να σιγοψιθυρίζει παρέα με τον φλοίσβο και άλλοτε να αντιμάχεται τα μανιασμένα κύματα. Και να έρχεται να ποτίσει σαν το γάργαρο νερό την Ελληνική ψυχή, μ’ όλα αυτά που αποτελούν την κληρονομιά της. Να προσπαθεί να διασώσει, έτσι, από την λήθη και την παραγραφή, όσα πρέπει να σωθούν και να τα καταστήσει κτήμα Ελλήνων ες αεί.

Είχε πια φτάσει η ώρα τα εξώφυλλα να διπλωθούν νωχελικά. Ο συγγραφέας είχε ξετυλίξει πια τελείως της ψυχής του το κουβάρι, και είχε πλάσει ιστορίες που ήταν κομμάτια του εαυτού του. Όλες, μα όλες, τους τις χάρισε. Μαζί τους και τις μεγάλες ώρες ή τις όμορφες στιγμές. Δικό του χάρισμα, η έξαρση κι η έκταση. Των δυο μαζί; Κάτι σαν  σκοινί που το κρατάν από τις δύο άκρες.

Ο Διονύσης Λεϊμονής έγραψε για το βιβλίο του Λάσκαρη Π. Ζαράρη «Η θάλασσα που μας ενώνει».

   Ήρωας είναι αυτός που τολμά κι αποτολμά όσα κάθε άλλος αποφεύγει και προσπερνά. Ήρωας είναι αυτός που τραβάει μπροστά συνειδητά όχι τυχαία, συγκρούεται με φαινομενικά αήττητες δυνάμεις, παλεύει, αγωνίζεται, κονταροχτυπιέται και θαλασσοδέρνεται ανεξάρτητα απ’ το αποτέλεσμα του αγώνα του. Ήρωας, τέλος είναι εκείνος που δεν απαιτεί επαίνους, δεν αναζητά επιβράβευση και χειροκροτήματα, αλλά ενεργεί έτσι γιατί δεν μπορεί να συμπεριφερθεί διαφορετικά ακροβατώντας στο μονόσχοινο του χρέους. Τον ηρωισμό επιτάσσει η ίδια του η ψυχή, η ζέση της καρδιάς του, η ανάγκη να επιτελέσει το σωστό  ακόμα και με κίνδυνο να απολέσει τη βολική ασφάλεια του αντιήρωα και να βουλιάξει σε απύθμενα πελάγη.

   Έτσι ενεργούν οι ήρωες του Λάσκαρη Ζαράρη στα σύντομα πεζογραφήματα που ανθολογούνται σ’ αυτήν τη συλλογή καταγράφοντας τον ψυχισμό των ανθρώπων, που βιώνοντας με αξιοπρέπεια μια δίνη κοινωνικοπολιτικών γεγονότων, καταξιώνουν πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα την ίδια τους την ύπαρξη. Οι ήρωες του Λάσκαρη Ζαράρη νικούν, γιατί επιβάλλονται με τον αγώνα, την προσπάθεια, με τη συνετή συμπεριφορά τους απέναντι σε κάθε αντιξοότητα διατρέχοντας τον κακοτράχαλο δρόμο της ελληνικής ιστορίας. Άντρες ή γυναίκες του παρελθόντος βαδίζουν εκούσια προς το πάθος αποτελώντας καταληκτικά πρότυπα συμπεριφοράς, σκέψης και πράξης. Άντρας ή γυναίκα δεν έχει σημασία, δεν υπάρχει διαφορά, όταν η ψυχή είναι ακμαία, καθαρή κι ατρόμητη. Ο ηρωισμός δεν έχει φύλο, δεν έχει βιολογική ταυτότητα, γιατί ο ηρωισμός είναι επιλογή, είναι πράξη, είναι ενέργεια.

   Δυστυχώς η Ελλάδα έχει αντιμετωπίσει σκοπέλους και πολύ περισσότερους υφάλους στη μακρόχρονη περιδιάβασή της στις εσχατιές της ιστορίας. Τούτη η θάλασσα, όμως, που πολλές φορές μάς απείλησε φουρτουνιασμένη, είναι κι αυτή που μάς ενώνει σε μια ατελεύτητη νοητή γραμμή αλησμόνητων πατρίδων. Έτσι το μακρόχρονο οδοιπορικό της ομολογουμένως  έχει φωτιστεί κι έχει αναδειχτεί από το φως που άπλετο σκόρπισαν μέσα στα σκοτάδια της συμφοράς της οι δυναμικές προσωπικότητες των ηρώων της. Από την αρχαιότητα ως τη σύγχρονη εποχή η χώρα μας μετεωρίζεται σε ένα σύμπαν αχανές και σκοτεινό στο οποίο καλείται να υπάρξει, να μη χαθεί, να πλανιέται διερχόμενη με μαεστρία μέσα από τα δεινά και τους κινδύνους που αναφύονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Έχει αντιμετωπίσει απειλές από πολυεθνικούς δυνάστες που πολύ την πόθησαν και βαριά τη λάβωσαν.

   Ο ήρωας, όμως είναι εκείνος που αδράχνοντας το δοιάκι στα σθεναρά του χέρια, οδήγησε με ασφάλεια το πλεούμενο σε απάνεμα λιμάνια  προς έκπληξη των αρνητών τούτης της πολύπαθης χώρας. Μα κι αν ακόμα κάποιες φορές ο αγώνας των ηρώων δε στέφθηκε από επιτυχία, οι ήρωες έχουν επιτελέσει το χρέος τους ως άνθρωποι και πολίτες κι η νίκη τους αδιαμφισβήτητη αρκεί για να αισθανθούν την επιβράβευση, αφού μπόρεσαν να παραμείνουν μαχητικοί, δεν διανοήθηκαν να οπισθοβατήσουν, δε λύγισαν, δεν κάμφθηκαν ούτε περιήλθαν από φόβο και φτηνό υπολογισμό στην οδυνηρή θέση του οκνηρού αντιήρωα. Άλλωστε το σκαρί μας δε χάθηκε ποτέ αύτανδρο, αρμενίζει χρόνους και χρόνους, κι όπως ισχυρίζεται κι ο συγγραφέας Λάσκαρης Ζαράρης, η θάλασσα που μας ταξιδεύει και μας κλυδωνίζει μέσα στο πέρασμα του χρόνου είναι κι αυτή που πιστοποιεί πως είμαστε ένας λαός δοκιμαζόμενων ηρώων με σθένος, ψυχή και δυναμισμό. Έτσι οι ήρωες, καλοί κι έμπειροι καπεταναίοι, αναδεικνύονται πρότυπα συμπεριφοράς και πράξης σε μια κοινωνία κι εποχή εύκολου χρηματισμού, ηττοπάθειας και εγκληματικών αναδιπλώσεων προς τα ταπεινότερα και τα αχρειότερα. «Η θάλασσα που μας ενώνει», κι οι τρικυμίες, οι δοκιμασίες κι οι κλυδωνισμοί που έχουμε βιώσει ατσάλωσαν την ψυχή μας, θέριεψαν τη θέληση για πάλεμα ενάντια στους βραχύβιους ενδοιασμούς, φόβους και πειρασμούς μας, ώστε οι ήρωες να πληθαίνουν μέσα στο χρόνο κι η Ελλάδα να επιβιώνει ακόμα κι αν πολλές φορές κινδύνεψε από αναταράξεις και κοινωνικοπολιτικές θεομηνίες.

Διονύσης Λεϊμονής

Φιλόλογος-συγγραφέας