Ένα ποίημα από τη Λίτσα Μόσκιου

Εμπρός λοιπόν θάνατε…
Δείξε μου …
ποια είναι η δύναμή σου…
είναι δύναμη το να παίρνεις ψυχές;
Η δική μου έμαθε να πεθαίνει και ν’ ανασταίνεται …
κάθε φορά που ξεκάρφωνα τις λέξεις απ’ το κορμί της…


Είναι δύναμη το αίσθημα φόβου που προκαλείς;

Δε σε φοβάμαι…
Δε σε παρακαλώ…
Βλέπεις κανένα δάκρυ μήπως ;
Τα έχω ξοδέψει από καιρό…
Χωρίς ποτέ κανένας να τα δει…
Είναι εκεί σε κάθε λέξη μουτζουρωμένη….
Σε κάθε λέξη που τράβηξα πάνω της μια γραμμή…

Έλα λοιπόν…
Το μόνο που θα πάρεις από μένα…
Είναι μόνο το σώμα…
Δεν έχει αξία…

Τη ψυχή μου ποτέ δε θα πάρεις…
Θα παραμείνει εδώ…
Σ’ αυτή τη στοίβα με τα χαρτιά…
Και θ’ ανασταίνεται κάθε φορά…
Που κάποιος θα τύχει να διαβάσει…
 

Λίτσα Μόσκιου

Το ταξίδι της βροχής

Το παρακάτω κείμενο -ποίημα αν θέλετε- γράφτηκε από ένα φίλο και συνάδελφο που θέλει να κρατήσει την ανωνυμία του. Πιστεύω πως οι περισσότεροι άνθρωποι κρύβουν μέσα τους έναν εν δυνάμει ποιητή ή συγγραφέα που εμφανίζουν κάποια στιγμή της ζωής τους, όταν θα χτυπήσει το εσωτερικό καμπανάκι της ευαισθησίας.

Το ταξίδι της βροχής

Χιλιάδες σταγόνες βροχής γλιστρούν

στο μεταξένιο δέρμα σου.

Καθώς ο ουρανός χωρίζεται στα δύο,

απ’ τον ορίζοντα προβάλουν

λευκά φτερωτά άλογα

και σ’ αγκαλιάζουν περήφανα.

Το ταξίδι της βροχής ξεκίνησε

με το απαλό αεράκι να φέρνει

τα χνώτα σου γλυκά όπως αυτά είναι,

μαζί με τη γύρη των δέντρων.

Εσύ που ’σαι Θεά και άνθρωπος,

είσαι η ώχρα της ανατολής,

είσαι η αυγή του κόσμου.

Ο έρωτάς σου είναι παράδεισος

στους κρεμαστούς κήπους.

Όπου και να κοιτάξω γύρω μου

η αγάπη σου χρυσός που απλώνεται

περίτρανα στη φύση.

Η ανάσα σου είναι ο έρωτας των δέντρων.

Η δροσερή πνοή σου είναι η λαλιά

του ερωδιού που χάθηκε.

Μαζί σου στη ζωή και στο θάνατο

να γεύομαι τα πάντα.

Γ. ΜΠ.

Βραδιά πολιτισμού και ιστιοπλοΐας

Ο Ναυτικός Όμιλος Μεσολογγίου και η λογοτέχνης Ηλιάνα Βολονάκη σας προσκαλούν Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2011 στην παρουσίαση του βιβλίου <<η μελαγχολία της νύχτας>> και στην απονομή των διπλωμάτων ιστιοπλοΐας των εκπαιδευτικών σειρών Άνοιξης- Καλοκαίρι 2011.

Πρόγραμμα:

19:00 μμ: συγκέντρωση Αιτωλών και Ακαρνάνων ιστιοπλοΐας
20:00 μμ: παρουσίαση βιβλίου <<η μελαγχολία της νύχτας>>
21:00 μμ: απονομή διπλωμάτων

Εμπόδιο της μοίρας

Θαυμάζω την παιδικότητα

που έκανε ν’ ανθίσουν

κάποια ωραία όνειρα…

ώριμα φρούτα

που προσδοκούν να πέσουν

στις ανοιχτές παλάμες τους.

Κι ας ακουμπούσαν πάντα

στους πιο ψηλούς κορμούς

που φύτεψαν οι γονείς τους.

Ας ήταν όνειρα πλαστά,

το χάδι της μητέρας

ζέσταινε τ’ ανάκατα μαλλιά,

τα λόγια του πατέρα καθησυχαστικά

γλύκαιναν τα μάτια.

Θέλουν να χαμογελάσουν τα παιδιά

κάτω απ’ τις φτερούγες των περιστεριών,

των ψαλιδόφτερων χελιδονιών

και στα όνειρά τους ν’ αρχίζουν να φωνάζουν

τον έρωτα των ταξιδιών.

Θαυμάζω την αγνότητα

στα χείλη του παιδιού

που πρόφερε «αγάπη»

σαν να ’ταν ένα γλυκό του κουταλιού.

Θαυμάζω πως έσκαβε στο χώμα της αυλής

να βρει κομμάτια της ψυχής

που σκόρπισε ο χρόνος.

Εμπόδιο της μοίρας να πιαστεί

στην άκρη του γκρεμού,

στα ολοπόρφυρα φτερά της παιδικής ελπίδας.

Να μην κλάψει ποτέ

για το χαμό κάποιας αλήθειας!

08/09/2011

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΩΜΑ ΑΠΟ ΤΟ HARVARD -ΕΛΗΞΕ

Το πανεπιστήμιο Harvard και η Έδρα Σεφέρη δημιούργησε την εκδοτική σειρά Harvard Early Modern and Modern Greek Library (ΗEMMGL) και θεσμοθετεί Διεθνές Βραβείο Ελληνικού Πολιτισμού που θα απονέμεται κάθε χρόνο σε ποιητικά και πεζογραφικά έργα και σε δοκίμια-μελέτες.
Το βραβείο απευθύνεται σε συγγραφείς από όλο τον κόσμο. Προϋπόθεση για τις δύο πρώτες κατηγορίες είναι το έργο να έχει γραφεί στην ελληνική. Για το Δοκίμιο το έργο θα πρέπει να αφορά τον ελληνικό πολιτισμό και να είναι γραμμένο στα ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά, ισπανικά ή ιταλικά. Οι ενδιαφερόμενοι για το εφετινό βραβείο μπορούν να αποστείλουν τις υποψηφιότητές τους για έργα της τελευταίας διετίας ως τις 30 Σεπτεμβρίου 2011 στον πρόεδρο της κριτικής επιτροπής Δημήτριο Γιατρομανωλάκη (Department of the Classics, 204 Boylston Hall, Harvard Yard, Harvard Universtity, Cambridge, Massachusetts 02138, USA). H απονομή θα γίνει την πρώτη εβδομάδα του Δεκεμβρίου.
Ο θεσμός προβλέπει βραβεία κατόπιν διαγωνισμού με έμφαση στους νέους λογοτέχνες και βραβεία που θα απονέμονται τιμής ένεκεν σε καθιερωμένους λογοτέχνες.
Την κριτική επιτροπή του βραβείου απαρτίζουν μέλη του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και μέλη της συμβουλευτικής επιτροπής της σειράς ΗEMMGL.
Στις προθέσεις της επιτροπής είναι, από το 2012, πρόσκληση των εννέα επικρατέστερων υποψηφίων του έτους να παρουσιάσουν το έργο τους στο κοινό σε εκδήλωση στο Χάρβαρντ όπως και η δημοσίευση επιλογής από το έργο των βραβευμένων στη σειρά ΗEMMGL.
Από το 2012, σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, το πανεπιστήμιο θα θεσπίσει και βραβείο μουσικής-μουσικολογίας ενώ αργότερα προγραμματίζονται βραβεία για έλληνες δημιουργούς και σε άλλους τομείς της τέχνης και της επιστήμης.

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑΤΟΣ – «ΝΙΚΟΣ ΚΑΣΔΑΓΛΗΣ» -ΕΛΗΞΕ

Το Διεθνές Κέντρο Συγγραφέων και Μεταφραστών Ρόδου, σε συνεργασία με το Συμβούλιο Συγγραφέων και Μεταφραστών των Τριών Θαλασσών, προκειμένου να τιμήσει τον μεγάλο Δωδεκανήσιο συγγραφέα Νίκο Κάσδαγλη (1928-2009), αλλά και να ενθαρρύνει τη λογοτεχνική δημιουργία από νέους συγγραφείς σε τοπικό επίπεδο, προκηρύσσει το Διαγωνισμό πεζογραφήματος "Νίκος Κάσδαγλης" για νέους συγγραφείς στα Δωδεκάνησα 2011.
Σε ειδική εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί,  ο πρώτος νικητής του διαγωνισμού θα λάβει το βραβείο των 3.000 ευρώ, ενώ οι τυχόν διακριθέντες θα παραλάβουν τιμητικά διπλώματα. Ως τελική ημερομηνία κατάθεσης συμμετοχών έχει οριστεί η 7η Οκτωβρίου 2011.

Όροι συμμετοχής:
Στο διαγωνισμό θα γίνουν δεκτά πρωτότυπα, αδημοσίευτα έργα στα ελληνικά, διηγήματα, νουβέλες και μυθιστορήματα. Δεν θα είναι αποδεκτά έργα που έχουν δημοσιευθεί ή είναι υπό δημοσίευση.
Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να είναι άνω των 18 ετών, αλλά να μην έχουν συμπληρώσει το 30ό έτος της ηλικίας τους την 7η Οκτωβρίου 2011 και να είναι νέοι συγγραφείς, δηλαδή να μην έχουν δημοσιεύσει λογοτεχνικό έργο σε εκδοτικό οίκο. Θα πρέπει επίσης να είναι κάτοχοι ταυτότητας που έχει εκδοθεί στη Δωδεκάνησο ή άλλου εγγράφου που να πιστοποιεί ότι είναι δημότες σε περιοχή της Δωδεκανήσου.
Οι συμμετοχές θα κατατεθούν με συστημένη αποστολή. Τα κείμενα θα πρέπει να είναι σε ψηφιακή μορφή που θα συνοδεύεται από εκτυπωμένο αντίγραφο. Στην αποστολή θα επισυνάπτονται το πλήρες όνομα και η ταχυδρομική διεύθυνση του αποστολέα, βιογραφικό του συγγραφέα (ως 500 λέξεις) και φωτοτυπία αστυνομικής ταυτότητας (ή άλλου πιστοποιητικού που να αποδεικνύει την εντοπιότητα).
Τα συγγραφικά δικαιώματα των συμμετεχόντων θα είναι σεβαστά, αλλά η επιτροπή διατηρεί το δικαίωμα να προωθήσει για δημοσίευση τα διακριθέντα κείμενα, ολόκληρα ή αποσπάσματά τους, σε φιλολογικό έντυπο της επιλογής της για 3 χρόνια από την απονομή του βραβείου. Η κατάθεση συμμετοχής αποτελεί δήλωση ότι ο συμμετέχων αποδέχεται τους όρους συμμετοχής και την κρίση της επιτροπής.
Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής έχει οριστεί η Άννα-Μαρία Κάσδαγλη και την απαρτίζουν επίσης η Ελένη Γκίκα (συγγραφέας, δημοσιογράφος), ο Μανόλης Μαυρολέων (συγγραφέας), ο Γιώργος Παγανός (φιλόλογος, κριτικός λογοτεχνίας) και η Τίτσα Πιπίνου (συγγραφέας).
Πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής έχει οριστεί ο καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου Σπύρος Συρόπουλος και την απαρτίζουν επίσης η Manana Dumbadze (Γεωργιανή συγγραφέας), ο Ντόρος Ζησιμάτος (έμπορος), η Λη Μηναΐδη, (υπεύθυνη του τμήματος δημοσίων σχέσεων του δήμου Ρόδου)  και ο Peter Curman (Σουηδός ποιητής).

Διεύθυνση αποστολής συμμετοχών:
Διεθνές Κέντρο Συγγραφέων και Μεταφραστών Ρόδου
Αντιπλοιάρχου Λάσκου 10α , 851 00, ΡΟΔΟΣ
E-mail: iwtcr.lib@gmail.com
info@writerscenter.gr
Υπόψη κ. Αργυρίου Κοσκόρου

(Πηγή: Λογοτεχνικές κι εκπαιδευτικές αναφορές)

Ωδή αστεριών la luna piena sul Mare

Mιας νύχτας μύθος είναι ο έναστρος ουρανός.

Μοιάζει μ’ αυτόν, που προκαλεί τις ενάλιες νύμφες

στα γαλάζια απέρτα τέμπλα της θάλασσας.

Στις βαθειές σιωπές της νύχτας άρωμα νυχτολούλουδου

αποστάζει τ’ ολόγιομο φεγγάρι.

Ίτε παίδες Ελλήνων! Μέχρι τεύ κατακείσθε;

Το αύριο δεν αντέχει να περιμένει, όταν εμείς κολλήσαμε στο χτες.

Aφού παρόν δε λογίζεται με οκνηρές γενιές.

Γιατί είν’ όνειδος και κρίμα ν’ αφήνεις της μοίρας

τα καμώματα ρεζέρβα στ’ ανάλαφρα των αφελών μυαλά.

Είναι τα φούλια τα σμιχτά, που σύννεφα από άρωμα

εγείρουν στη βραδινή βόλτα του φεγγαριού,

αξιώνοντας ένα δροσερό κι αέρινο αγιάζι.

Κι ο σεισίχθονας Ποσειδώνας τη σκιά του δαμάζει

για να μη γίνει άγριο θεριό κι όλους τους καταπιεί.

Μόνο λίγοι σκοτώνουν τη μούσα με έναν ερωτικό

για να σκαρώσουν την τραγωδία της στιγμής.

Για να ζούν παρασιτικά και διαβρωτικά,

τη σκιά τους ταίζοντας, που υποβόσκει,

με λόγια εκτονωτικά και παρήγορα.

Θάλει η χαρά της θείας άλης από μέλι σκέψης και στοχασμού.

Τη γοητεία του μαγεμένου αυλού ερωτεύτηκε η Πολύμνια

και την αιχμή του δόρατος αμβλύνει.

Σύννεφα φεύγουν κι έρχονται κι όλο ξαναγυρίζουν.

Κι εμείς εδώ στα πέλαγα με τις Γοργόνες να σφυρίζουν.

Αέρηδες γίνονται οι ιστορίες, που γράφονται

μέσα στα έναστρα τ’ ουρανού νυχτέρια

για να περάσουν μέσα απ’ της ψυχής

τις τρικυμίες στ’ απάνω όροφου τ’ αστέρια.

(Από την ποιητική συλλογή ΠΡΟΣΟΔΙΑ)

Vicky Kostenas Lagdos, Dichterin

Στη θέα του γυμνού

Για λίγο ξέφυγε από το βλέμμα

η λάμψη της απορίας και του ερωτηματικού,

για λίγο της νύχτας η σιωπή

αιωρήθηκε πάνω στο χαρτί.

Μια μάταιη απόφαση·

ο κόσμος να υπάρξει μες στις λέξεις,

μια αντίδραση του νου που θέλει να επιβάλλει

φως και σκιά στις ποθητές επιφάνειες,

χάδι του ονείρου στο σώμα της μνήμης.

Μην περιμένεις την κίνηση της καμπύλης

για να πνιγείς στον κυκεώνα της έλξης,

οι φράσεις καταρρέουν μ’ ένα άγγιγμα, μ’ ένα φιλί.

Η σκέψη· ένα μαρτύριο, υποτάσσεται

στη θέα του γυμνού…

και τότε χρώματα αναμιγνύεις,

καινούργια χρώματα ανακαλύπτεις

αδύναμη μπρος στο κενό της ύπαρξης.

Τα χείλη σου πάνε να προφέρουν τον έρωτα

με τη σιωπή της νύχτας

και τη λάμψη του ερωτηματικού στο βλέμμα,

με τους χτύπους της απόρθητης καρδιάς

στο αιώνιο κάλεσμα του σώματος.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Προσόδιον προς Ερατώ ή της Άνθεμης το μουσικό στεφάνι

Στ’ ανεξίτηλα ίχνη του χρόνου τρέχει η ηλικία του νερού

πίσω απ’ της κατηφοριάς την εύθραυστη πρεμούρα.

Αναστενάζει από το άγχος ενός ψυχρού μεσονυχτιού,

όταν των Μουσών οι ονειροσπαρμένες δροσοσταλίδες

κρατούν όμηρο τη μετρική εξιστόρηση του ρυακιού στο ρέμα,

γλιστρώντας μέσα από στροφές ενόπλιων στίχων

κι αστείρευτων νερόσυρμων χειμάρρων,

ωσότου αυτόκλητα κι απρόσκλητα θα βγουν να καταθέσουν

τη θέλξη από της Άνθεμης το μουσικό στεφάνι.

Δεν ήταν το φεγγάρι εκεί, μα ούτε τα ηλιάνθεμα

δε σήκωσαν το βλέμμα,

όταν τα μάτια σμίξανε μέσα στη σιωπή.

Μόνο τ’ απαύγασμα απ’ το τραγούδι της ρεματιάς

έδινε το μέτρο στου κύματος την αμετάκλητη κι αργόσχολη ροή.

Για το χορό της ενάλιας συμφωνικής παλιννόστησης στ’ ακρωτήρι

με το δειλινό να μαγειρεύει χρυσοκέντητα φεγγάρια.

Όταν η θάλασσα έπαψε να διεκδικεί το κύμα για παιδί της,

το θέτει αυτόματα υπό συνθήκη ελεύθερης κατοχής.

Για να ’ναι μόνο του στο ξεδίπλωμα υγρών αναφιλητών

μ’ αυτόπτη μάρτυρα το φύσημα του σβελτοκράχτη αγέρα.

Vicky Kostenas Lagdos, Dichterin

6. September 2011

Τριμηνιαίο Λογοτεχνικό Περιοδικό «ΜΟΥΣΩΝ ΜΕΛΑΘΡΟΝ», τεύχος 22, Απρίλιος- Μάιος- Ιούνιος 2011.

   Κυκλοφόρησε το τεύχος 22 του τριμηνιαίου λογοτεχνικού περιοδικού "ΜΟΥΣΩΝ ΜΕΛΑΘΡΟΝ", το οποίο εκδίδει η Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος. Η αξιόλογη ύλη του περιλαμβάνει - εκτός από τα όμορφα διηγήματα, ποιήματα και άρθρα- αφιερώματα για τα 56 χρόνια από την ίδρυση της "ΕΟΚΑ" και την έναρξη του Κυπριακού Αγώνα για την Ένωση με την Ελλάδα, για το θάνατο του Μέγα Αλεξάνδρου, για τη θλιβερή επέτειο της 29ης Μαΐου 1453, για το ολοκαύτωμα των Ελλήνων και μία μελέτη-έρευνα για τους Φιλέλληνες του 1821.

Ένα ποίημα της Vicky Kostenas Lagdos

Οπώραι φθίνουσαι

Όλβιοι καιροί!

Ο Σεπτέμβρης συμμαζεύει την ομορφιά μαζί με τα φύλλα.

Φυλλορροούν οι λεύκες υπό την επήρεια ενός τρέμουλου αέρινου,

όταν δεν αποδέχονται την υποταγή στους νόμους φυσικής εναρμόνισης.

Εντελώς φευγαλέα πέρασες από της ματιάς την άκρη

και  φυγάδεψες άλλο ένα καλοκαίρι

μέσα στα μεθυσμένα μεσoνύχτια μου.

Πόση συγκίνηση νιώθεις σαν σου φεύγουν οι μήνες απ’ τα χέρια

κι  ας τις κρατάς σφιχτά κι επίμονα κι αρνείσαι πίσω να τις δώσεις!

Γλυκές αναμνήσεις προσπέρασες βιαστικά

με όνειρα και με βότσαλα χωρίς μια συγνώμη στην άλια θάλασσα,

που σ΄ αγκάλιασε, σε δέχτηκε για να την κατακτήσεις.

Ως κι αυτή πλέον ξέμεινε από κύματα και τώρα πλέει

σε πελάγη νηνεμίας  τον πόνο της ν΄ αστοχαστεί.

Ένα κομμάτι απ’ το μπλε της πήρε η Χίμαιρα να ράψει πανωφόρι.

Να το φοράει, όταν ο αγέρας θα σφυρίζει σε κάθε κραυγή ναυαγού.

Μα όσοι δίψασαν, θα βγουν πάνω σε μιαν άλλη σχεδία ερατεινή

για να μπαρκάρουν τα όνειρα στην πηγή με το κρυστάλλινο νερό.

Όταν ο χειμώνας θα υποδυθεί το ρόλο το λευκό

και τις καρδιές θα παγώσει, εμείς θα εναγωνιούμε ελπίζοντας

σε μιαν άλλη ανανεωμένη αναλαμπή.

Όταν ο σπίνος κι ο ερωδιός θ’ αποδράσουν

για το ξεχειμαδιό στις στάνες του κάτω Νείλου,

τότε κι εσύ θα ενδυθείς τον μανδύα της αλήθειας

ν’ αστράψεις από γοητεία.

Μα σαν ξυπνήσει  της θάλασσας  η επάρατη επιθυμία

να θαλασσώνει όνειρα πάλι ξανά θα γαλαζώσουν οι  ελπίδες

για το αύριο, που θα ’ρθει να υποδυθεί την ύπαρξη μιας αλήθειας.

Εγώ κι εσύ μαζί και χώρια απ’ τον ουρανό,

που βαρέθηκε να μετράει τ’ αστέρια του

και τώρα τα ’φησε ασύδοτα να θρηνούν τον πόνο τους.

Μην απορείς, που τα  όνειρα είναι άνεμοι

κι όλο μας φεύγουν κι έρχονται πάλι ξανά πίσω.

Στης λεύκας να μπουν αποζητούν μέσα το κορμί

να δώσουν νάμα και ζωή πριν σε μια ανεπάντεχη στροφή

τον μίτο της ζωής μια αστραπή, τα κόψει κι αρρωστήσω.

Είναι κι αυτό το όνειρο μέγας μπελάς και ζάλη!

Πρόσεξε μήπως, τα μάτια που κάποτε θωρούσες,

μην αστοχήσουν ν΄ ατενίζουν το γιαλό.

Άναψε απόψε η πυγολαμπίδα το φως της να σου ρίξει.

Για να μεσουρανήσεις μεσάνυχτα στους εφτά

συμπαντικούς απόμακρους ουρανούς το θησαυρό.

Κι αν σ΄ αποχτήσει η λησμονιά για να σε ταξιδέψει,

η έμμετρη μούσα θα κρατά τα μάτια σου ορθά να σε μαγέψει.

Ν’ αποστηθίζεις τα όνειρα μαζί συνάμα στίχους

για να σου φέγγουν στο διάβα της ζωής μ΄ ευήκοους

κι αρχαιοπρεπείς μείλιχους μύθους.

Απόψε θέλω να κλείσω τα παραθυρόφυλλα πριν το φως της σελήνης

στο δώμα μου εισβάλει και τα ταγμένα όνειρα στο αέτωμα

του Δαφνηφόρου Απόλλωνα αδιάφορα αναβάλει.

Τις λέξεις θέλω να κρατήσω μακριά από μια επερχόμενη νεροποντή.

Όσες απ’ αυτές μύθους έπλεξαν για να σ’ αποπλανέψουν.

Βρυχάται η θάλασσα μες τη νεφελόπαρτη νυχτιά,

σέρνοντας κύματα αφρωτά ως τα απόκρημνα βραχοβούνια.

Βαρέθηκε να πνέει τα λοίσθια κι αυτή στον πάτο του βυθού.

Ποιος ξέρει, αν αύριο τα πολυποίκιλτα κοράλλια ξυπνήσουν θύμησες

για να προϋπαντήσουν το θρόισμα ενός άλλου μυστικού;

Vicky Kostenas Lagdos

Dichterin

Zürich, 4. September 2011

Ένα ποίημα και τα χειρόγραφά του

Νύφη των μυστικών ακρογιαλιών μας

Με τα αιώνια σπήλαια στο μέτωπο
ένα στέμμα ανέφελο ο ουρανός σου,
όνειρα εφηβικά αδειάσαμε
στην ανακάλυψη των κρυφών μονοπατιών σου.

Κάποιες υγρές στιγμές στα μάγουλα,
το πρώτο φιλί που δωρίσαμε στον άνεμο
και το φύλαξε ενθύμιο στην ωριμότητά μας.

Γυναίκα που κοίταγες απορημένος κάποτε
και σε ζήλευαν που γευόσουν τ’ αγαθά της·
καθισμένη πάνω σ’ άσπρα σύννεφα
έπλεκε αγνές εικόνες ήλιου
περασμένες στ’ ακροδάχτυλά της.

Υπόνοια που έριχνε βαθιά μες την ψυχή σου
των θαλασσών η μνήμη
του αέρα η ξεγνοιασιά,
στο έρημο ταξίδι για τη δόξα
ποθούσες την αξέχαστη συντροφιά·
με χιόνια ντυμένη η ομορφιά
και τ’ άπειρα τοπία απλωμένα
σαν κάτι απαλά ματόκλαδα
που αγγίζουν τον χρόνου τις αλήθειες
και τα ψέματα των ονείρων.

Αθώες ψυχές-παιδιά ξαφνιασμένα
στον ίλιγγο της αγάπης,
που μεγάλωσαν με τους αναστεναγμούς
της νύφης που γδυνότανε μπροστά τους.
Λάσκαρης Π. Ζαράρης

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ - ΤΕΥΧΟΣ 13

Η στιγμή της δημιουργίας

Απ’ το τραγούδι του ανέμου

και τ’ αγγίγματα των λέξεων

πάνω στις φυλλωσιές της μνήμης,

ψίθυροι με τα χρόνια μας ξεχώριζαν

στο εύφορο σπίτι της ψυχής κρυμμένους.

Γιατί πριν έρθει η νεροποντή, το σύννεφο,

τα δάκρυα ποτάμια που εκβάλονται

από τις λέξεις, πλεούμενα καράβια

διασχίζουνε την άνοιξη

όπου οι δεξαμενές του ονείρου συγκλονίζονται,

για να καρπωθούν επάξια τη γαλήνη.

Ξέρεις εσύ, αξεπέραστη στιγμή,

ξέρεις να εμψυχώνεις τους ανθρώπους

μ’ ένα λουλούδι της ψυχής

και η Θεϊκή μοσχοβολιά σου

σ’ όλους τους τόπους που ανθείς,

ύμνος της ομορφιάς

που πολεμάει να σου παραδοθεί…

Αστέρια ανήσυχα, μικρές δροσοσταλίδες,

ρίζες του κακού της λογικής

μες στην αγέραστη φύση

κατέχετε το αξεθώριαστο αλφάβητο

της καταπιεσμένης μας φωνής.

Φωνή διστακτική και γνώριμη,

κομμάτι των αγγέλων που αγγίζεις

μετά από ουράνια μυστική συνωμοσία,

αυτό το τέλειο των αιώνων μυστικό.

Σώθηκαν άραγε οι αλήθειες που μεγάλωσαν

απ’ την πλατιά ουσία των μικρών,

φανταστικών σου κόσμων;

Οι ταραχές του χρόνου μας μαλάκωσαν,

μας στέριωσαν στου ανέφικτου τη λάμψη.

Στην πράσινη πλαγιά των σκόρπιων φράσεων

γιατρεύονται οι πληγές των ονειροπόλων.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης