Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

Το Όνειρο μιας αναλαμπής


Το πρώτο μπουρίνι  σκότωσε  
κι αυτό το καλοκαίρι. 
Σωπάσανε τα στόματα,  
που είχανε γίνει βροχάστερα 
στον  γκρεμό τ’ ουρανού. 
Όλες  οι  λέξεις, που γράφτηκαν,
λέξεις  που ειπώθηκαν
το ρυάκι στη δίνη κατέθεσε  παρά θίν’ αλός.
Τι  θ’ ατενίσουμε τώρα,
που μας  περιφρονεί πια  ο καιρός;

Πού θ’ απλώσουμε το βλέμμα,
όταν οι ορίζοντες
καταβροχθίστηκαν από τις συννεφιές;
Κλείσε τα  μάτια μες της γαζίας τ’ απόγιομο.
Σμίξε το γέλιο στο μειδίαμα μιας σταγόνας
κι ανέπνευσε  βαθιά τ’ απόβροχο.

Έτσι κι εγώ μες τη βιτρίνα του κήπου
θα  ξαγρυπνώ για τ’ όνειρο
μιας καινούριας αναλαμπής.

Vicky Kostenas Lagdos
Dichteri, Poetessa
Zürich 29. Oktober 2011


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου