Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2013

Ένα ποίημα της Ασημίνας Ξηρογιάννη




Μέρες ακίνητη πάνω σ’ ένα κρεβάτι να τον περιμένεις.
Παγιδευμένη σ’ έναν άρρωστο έρωτα
πιο εθιστικό και από το πιο σκληρό ναρκωτικό.
Είκοσι χρόνια «χαμένα» (αυτή είναι η λέξη τελικά).
Εσύ να καις τη ζωή σου γενναιόδωρα.
(Γιατί; Ξέρεις ότι θα ’χεις κι άλλη;).
Aυτό ποτέ δεν το κατάλαβα ολόκληρο.
Πρέπει να νιώθεις πολύ μόνη, my love.
Σαφώς δυστυχισμένη.
Ως το τέλος. (Ποιο θα ’ναι;).

[Από τη συλλογή «ΠΛΗΓΕΣ», Γαβριηλίδης 2011]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου