Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2011

Ένα ποίημα από τη Vicky Kostenas Lagdos


Un vaio simile

Τι μας παραμυθιάζεις θάλασσα από τότε που έμαθες
να καταπίνεις μονορούφι την έγχορδη έμμετρη στροφή;
Και τώρα που ξέμαθες την αγάπη των Ολύμπιων θεών
βάλθηκες να ξεσηκώνεις το νου μας με κύματα.
Χόρευες ολονυχτίς δαιμονισμένα στο καυτό ακρογιάλι
με το χλιμίντρισμα το πηδηχτό
στ’ αφηνιασμένου αλόγου το ρυθμό
και τη λικνιστική στροφή του χοροθέτη ανέμου,
αποστήθιζες απτόητα τα βράχια ν’ ακονίζεις.
Τούτος τη μέρα τα φιλά σαν η αυγή του στέργει τρυφερά,
μα μες της νύχτας το έρεβος όλο τα μυριοβλύζει.
Μέσα απ’ τις φουρτούνες η καρδιά της θάλασσας
μαθαίνει τη γλώσσα του ιώδιου να μιλά
και ν’ αναπνέει τη σαρκοβόρα αλμύρα.
Ν’ αφρίζει και το θυμό απ’ τα σωθικά
ν’ αποβράζει σε oστρακόβλητα αποκυήματα.
Τι γλυκός μπελάς κι αυτός ο αγέρας
να σφυρηλατεί τα κύματα και το νου να ξελογιάζει
τα ξάρτια γυρνοδέρνοντας μες απ' την παραζάλη
στου λογισμού του πέλαγους της σκέψης τα κενά!
Κι η άμοιρη η Κλωθώ να στιχοπλέκει ρίμες
για της νοσταλγίας τον επάρατο καημό.
Μια δροσοστάλα από πιτσίλισμα πριν τη δύση
για να βουτήξει η αυγή στης δύσης τον γκρεμό!
Τι πυκρόγλυκος μπελάς κι ο μάντης Κάλχας
με της παρηγοριάς τ’ αμόνι στο ΄να του χέρι
και τους χρησμούς στη ραχοκοκαλιά του ορίζοντα
να σφυρηλατεί με τ΄ άλλο γοργόφτερες ελπίδες!
Ως κι ο νους μας έμπασε απ’ την πολυκαιρία,
τραβώντας δύσβατες πορείες σ’ ατραπούς
μέσα απ’ του κεφαλιού τις περατζάνες!
Με εισιτήριο τη μουσική υπόκρουση
πάνω στα κρουστά της θάλασσας κύματα
και το βλέμμα απλανές καρφωμένο στα γλαροτόπια
τη ζωή πελεκίσαμε απ’ τις έγνοιες,
στήνοντάς την στο πιο ψηλό κατάρτι
και την ταξιδεύουμε με παντός καιρού στοιχήματα.

Zürich, 6. Juli 2011
Vicky Kostenas Lagdos

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου