Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Στην καταδικασμένη πόλη



Αψήφιστα το πήρανε οι εχθροί
και ήρθανε ελαφρά οπλισμένοι
μα ενθουσιώδεις λάτρεις των ιδεών…
Όσο το χάος βασιλεύει κι η ένοχη σιωπή,
στην καταδικασμένη πόλη κανείς δε θ’ αντιδράσει.
Στο θάρρος μας δίνουμε περίσσια βάση,
στον πολιτισμό που μας περιβάλλει προσοχή.
Γιατί λοιπόν να μην υποκλιθεί
στην επιδρομή μας, αυτός ο ρημαγμένος τόπος;
αφού με τους Εφιάλτες και τους αργυραμοιβούς
εξασφαλίσαμε το πιο λαμπρό μας μέλλον.

Κλαδί παρατημένο, σε αφιλόξενο χώμα,
πώς να βλαστήσει πάνω στ’ άψυχα κορμιά;
Τώρα, οι πολιορκημένοι κρατούν των Θεών τα δώρα·
ειρήνη αθάνατη και ανθρωπιά.
Το χάραμα που ο ήλιος ξεγλιστράει
από τον πόνο των ψυχών,
πώς να φανεί των κορμιών ο ιδρώτας;
…Αγάλματα, φύσεις πλαστικές
και ο χορός, καλά κρατεί στις πόλεις που βουλιάζουν
καθώς περνά ο βάρβαρος με την απειλητική μορφή,
κάτω στις πέτρες, ο θάνατος φωλιάζει.

Ήτανε όλοι μεθυσμένοι
η ήττα, τους προκαλούσε μεγάλη ηδονή
γι’ αυτό κανείς δε σήκωσε το χέρι,  ν’ αντισταθεί.
Στα τείχη της πόλης έσβηνε η ζωή
και έπεφταν ο ένας μετά τον άλλον προδομένοι.
Τότε, οι νικητές είπανε ειρωνικά:
«Φήμες ήταν τελικά πως μάχονταν ηρωικά
σαν τους πανάξιους προγόνους τους!».

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου