Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Σ’ ένα χαρτί τα όνειρα ανθίζουν




Οι πρώτες λέξεις, μου καρφώνουν μαχαιριές·
βγαλμένες απ’ του πόνου το σοφό κουτί.
Γιατί να μην αντέχουν τη σιωπή και πρέπει να φωνάζουν
ή να μιλάνε συλλαβιστά στις ρίζες της ψυχής μου;

Η θάλασσα που νότισε το χρώμα των μαλλιών της
και κοίμισε τα όνειρα στη χώρα των ματιών της,
αυτή η μεθυσμένη άνοιξη που άγγιξε τα πάθη
τις αντιστάσεις άλωσε της πολυπόθητης αγάπης.

Κι ύστερα πριν η λέξη αφεθεί στα απαλά της χείλια
σαν άγγελος που αρνήθηκε την επουράνια ευτυχία,
πέταξε μέχρι τη γη να πάρει την οδύνη.

Απ’ τα τοπία των νησιών που μοιάζουν βυθισμένα,
βγαίνει ο πόθος των Θεών:
«Θνητέ που αρέσκεσαι να παίζεις με το χρόνο,
τον ήλιο ζύγωσε και υψώσου,
ηφαίστειο που ρίχνεσαι με τη λάβα της γραφής σου,
πλάσε τον πρώτο στίχο να κρυφτεί η μοναξιά
και τη φωτιά που άπλωσε το κύμα στα ρηχά νερά
ρίξ’ την επάνω στο χαρτί ν’ ανθίσουν όνειρα μεγάλα».

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου