Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

Σε ελπιδοφόρο νέο που αντίκρισε την οφθαλμαπάτη.




Πέφτει η βροχή κι η μνήμη ανοίγει τα φτερά της...
δρόμοι που τα όνειρα πήρανε κι ήσουνα μόνο ο εαυτός σου,
δροσιά της σκέψης, καταφύγιο της ψυχής, πέταγμα του νου.
Στεγνή η ύπαρξη απ' το ρολόι που σημαδεύει
κι όπου να ' ναι θα μείνεις στη σιωπή,
παρατηρητής των πιο ωραίων σου στιγμών.
Χρώματα και ορίζοντες γαλανοί
έδωσαν τη θέση τους σε μια φυλακή
που απέξω υπογράφει η συνείδηση:
"Λάθρα εξελθών εν μια νυκτί
τόλμησες να δεις μες την ψυχή
κι ας ήσουν παίγνιο μιας ιστορίας ξένης
που είχε μυστήριο αν θα αντέξεις".

28/12/2014

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου