Η χορεύτρια της λίμνης

Με μαύρο μελάνι έγραψα
τον κύκλο ενός ονείρου,
στη μέση έβαλα νερά
για να τριγυρνούν οι κύκνοι,
πολίτες ενός κόσμου ρομαντικού
ή φυγάδες μιας ιδανικής αγάπης;
Λίμνη, το βάθος της σκιρτά
απ’ την ανάσα του ανέμου,
ποιος θησαυρός να κρύφτηκε
σε μάτια που δεν αντέχουν,
μοιραίες αποκαλύψεις;
Τα χρώματά μου πότισες
με την αρμονία της ψυχής σου,
κήπους βαθύσκιωτης ζωής
σε δρόμους ουράνιους φτιάχνεις,
σε τόπους έρωτα κρυφού
ο πόθος ψιθυρίζει
και η καρδιά αφήνεται
στο άγγιγμα της νύχτας.
Τα δάχτυλά σου πλέκουνε στα σύννεφα,
σταγόνες κι αμέσως κάνω μια ευχή
για να ποτίσω ερήμους
που άνοιξαν στον νου οι σκέψεις μου
για να κινδυνέψουν οι λέξεις.
Κι ύστερα έγιναν νούφαρα
που ο χρόνος ταξιδεύει,
μέχρι να σμίξουν τα φιλιά
με απόβροχο ενωμένο
για να μεθώ με γεύσεις,
απ’ του κορμιού σου τα άνθη...

Λάσκαρης Π. Ζαράρης