Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

Ανώτερη αγάπη



Πολλές φορές με τον άνεμο προχώρησα
και όλο έφευγα χωρίς να γυρίσω πίσω.
Να κοιτάξω ίσως ένα ίχνος, μια σκιά
μια παλιά αγάπη προδομένη,
ένα μοιραίο λάθος της ζωής
μία ανθρωπιά σβησμένη.
Όπου χαμογελούν οι άγγελοι
στρώνονται τα πράσινα τοπία.
Η γη είναι μικρή για να χωρέσει
τόση μεγάλη ευτυχία.
Ας δακρύζουν τα πονεμένα χώματα
με της ψυχής την υγρασία.
Όλα λυτρώνονται σε μια ανώδυνη μορφή·
στου ουρανού την οπτασία.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου