Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014

Οι λέξεις που ποθώ.





Οι λέξεις που ποθώ,
στο περιθώριο ξεφεύγουν,
αρνήσεις επιφυλάσσουν,
δυσβάστακτες έννοιες φορτώνονται.
Και ιδού το ερώτημα
που έπλασε η μνήμη:
"Μήπως είσαι τυφλός στα αλήθεια
και βλέπεις με τις λέξεις;"
ή "Μήπως με σκέψεις
ομορφαίνεις το τοπίο;".
Ό,τι και αν συμβαίνει
συναίσθημα λάμπει στον ήλιο,
κραυγή διακόπτει τον ύπνο
και τ' όνειρο πόθησε τον στίχο.

13/08/2014

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

6 σχόλια:

  1. και τ'όνειρο πόθησε τον στίχο

    πάρα πολύ όμορφο Λάσκαρη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα κυρία Μαρούλλα, σ' ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο!!!

      Διαγραφή
  2. Καλημέρα Λάσκαρη! Έχεις γίνει πιο αισιόδοξος κι αυτό αποτυπώνεται εύγλωττα στα ποιήματά σου!
    Γεράσιμος Μοσχοπουλος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Γεράσιμε, σ' ευχαριστώ πολύ για την παρατήρησή σου και το σχόλιο!!!

      Διαγραφή
  3. ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
    Υπάρχουν άνθρωποι που ονειρεύονται
    Ένα καλύτερο ανθρωπινότερο κόσμο.
    Το όνειρο δεν πέθανε.

    Όσο υπάρχει ο άνθρωπος
    και η αδικία το όνειρο θα
    είναι ζωντανό.
    Τα όνειρα υπάρχουν .
    Όσο κι αν διαψεύδονται.
    Από την πραγματικότητα.

    Που καταβροχθίζει ανθρώπινες ζωές.
    Μα πως να χαθεί το όνειρο
    και η ελπίδα;
    ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα σας κύριε Δασκαλάκη, πολύ όμορφο αυτό που γράψατε, σας ευχαριστώ!!!

      Διαγραφή