ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ: "ΤΟ ΧΑΛΙ ΤΟΥ ΟΥΣΑΚ" ΤΟΥ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΜΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΛΑΣΚΑΡΗ Π. ΖΑΡΑΡΗ.

   Στην αίθουσα «Αντώνης Τρίτσης» του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Αθηναίων, πραγματοποιήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 2018 10 – 12 π. μ. υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού & Αθλητισμού – Τμήματος Γραμμάτων Βιβλίου & Ψηφιακού Περιεχομένου και με την υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων-Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού & Νεολαίας (Ο.Π.Α.Ν.Δ.Α.) η ετήσια απονομή των βραβείων της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών του 36ου Πανελλήνιου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού για το 2017.

   Κατά τη διάρκεια της απονομής των βραβείων, εκπρόσωπος του συγγραφέα Λάσκαρη Π. Ζαράρη παρέλαβε τον έπαινό του για το μυθιστόρημα: "Το χαλί του Ουσάκ", ενός μυθιστορήματος που συνοπτικά η ιστορία του είναι η εξής:
    "Μια νεαρή γυναίκα και ένας απόστρατος αξιωματικός που πολέμησε στη Μικρά Ασία συστήνουν το 1955 στη Θεσσαλονίκη την εθνικιστική οργάνωση: «Αιώνιος Δεσμώτης», λίγο καιρό πριν γίνει η έκρηξη στο σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Ένας Ιταλός ναύτης καίγεται από το μίσος να εκδικηθεί μια οικογένεια και την ακολουθεί σε όλη τη διαδρομής της: από τη Σμύρνη της Μικράς Ασίας μέχρι και τη Θεσσαλονίκη. Το μυστήριο βρίσκεται κρυμμένο σε μια ιστορία απαγωγής ενός δωδεκάχρονου παιδιού από μια αδίστακτη συμμορία, γιου ενός διακεκριμένου δημοσιογράφου της εφημερίδας «Αμάλθειας» της Σμύρνης.
    Υπαρκτά ιστορικά πρόσωπα συμπλέκονται με επινοημένα, ώστε να αποδοθεί το μέγεθος μιας οικογενειακής τραγωδίας την περίοδο της ακμής του Μικρασιατικού Ελληνισμού, αλλά και αργότερα που είχε ήδη συντελεστεί η καταστροφή του και ο επώδυνος ξεριζωμός του.
    Η ιστορία εξελίσσεται με κέντρο ένα χαλί, που φαίνεται να μεταφέρει στους προσωρινούς ιδιοκτήτες του και σε όσους γενικά θαμπώνονται από την ομορφιά του, μία ανεξήγητη κατάρα. Χρησιμοποιείται παράλληλα ως σύμβολο της βίας και των εγκλημάτων που προκαλούν ενοχές και απαιτείται οπωσδήποτε η καταδίκη τους απ’ όλη την ανθρωπότητα".

Σημαντική πρωτοβουλία: Η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών ανοίγει τις πόρτες της στους νέους και στις νέες, με τη δημιουργία εργαστηρίου υποκριτικής.

ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝΑκαδημίας και Γενναδίου 8- 10678 ΑΘΗΝΑ Τηλ: 2103834559 – Fax: 2103820062 E-mail: eel@otenet.gr Website:www.eel.org.gr Αθήνα

Προς τους Δήμους, τους Μαζικούς Φορείς και τα πολιτιστικά τους κέντρα,

Η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών ανοίγει τις πόρτες της στους νέους και στις νέες, που πρόκειται να δώσουν εξετάσεις στην επιτροπή του Υπουργείου Πολιτισμού προκειμένου να εισαχθούν στις δραματικές σχολές, δημιουργώντας στην έδρα της Ε.Ε.Λ. Ακαδημίας και Γενναδίου 8 έβδομος όροφος εργαστήρι υποκριτικής.

Η συμμετοχή των υποψηφίων σπουδαστών σ' αυτό το εργαστήρι είναι τελείως συμβολική, οι εγγραφές θ' αρχίσουν από τις αρχές Φλεβάρη 2018. Απευθυνθείτε στο τηλέφωνο της Ε.Ε.Λ. πρωί και από ώρα 10,00 π.μ έως 14,00 μεσημέρι.

Προς τους Δημάρχους, τους διευθυντές των σχολείων Μέσης εκπαίδευσης και σε κάθε αρμόδιο πολιτιστικού ή κοινωνικού φορέα.

Η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών πιστή στην παράδοση των σκοπών της, -Ο Πολιτισμός κοντά στο λαό- έχει ανεβάσει με τη θεατρική ερασιτεχνική της ομάδα – Ο Ιόβακχος- την Ειρήνη του Αριστοφάνη, έργο τόσο επίκαιρο για τις αναφορές της εποχής μας και τόσο ακόμα διδακτικό για τη νεολαία, που την πνίγει στην κυριολεξία η ξενόφερτη υποκουλτούρα. Ως εκ τούτου, η Ε.Ε.Λ. θεωρεί πρωτεύουσας σημασίας καθήκον, προκειμένου να διαδώσει και να φέρει σε άμεση επαφή τους Έλληνες με τους θησαυρούς του τόπου τους και κύρια τη νεολαία. Γι' αυτό η Ε.Ε.Λ. παρακαλεί θερμά τη στήριξη και τη βοήθεια, όλων εκείνων των φορέων, που μπορούν να βοηθήσουν και να συμβάλλουν σε μια τέτοια προσπάθεια.

Δημιουργία Εργαστηρίου Υποκριτικής:

Ένας τρόπος για προβληθεί η Ε.Ε.Λ. να δημιουργηθούν στην έδρα της Εταιρίας, από μας τους ίδιους πολιτιστικά εργαστήρια, γιατί σύμφωνα με τον νόμο για να δώσει ο υποψήφιος σπουδαστής σε δραματική σχολή εισαγωγικές εξετάσεις πρέπει να δώσει αυτές τις εξετάσεις στην επιτροπή του υπουργείου Πολιτισμού.

Κατά συνέπεια λοιπόν, πρέπει να είναι καταρτισμένος στην ερμηνεία του λόγου, αλλά συγχρόνως και στην κίνηση, που απαιτούν τα κείμενα που θα παρουσιάσει.

Υπεύθυνη εργαστηρίου Τιτίκα Σαριγκούλη. Απευθυνθείτε στο τηλέφωνο της Ε.Ε.Λ. πρωί και από ώρα 10,00 π.μ έως 14,00 μεσημέρι.                              

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΒΙΒΛΙΩΝ ΠΡΟΣ ΚΡΙΣΗ ΓΙΑ ΒΡΑΒΕΙΑ «ΒΑΡΒΕΡΗ» ΚΑΙ «ΚΟΥΜΑΝΤΑΡΕΑ» ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

Τα Βραβεία Βαρβέρη και Κουμανταρέα σε πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς απονέμονται από τριμελείς κριτικές επιτροπές που ορίζονται με διετή θητεία για κάθε βραβείο. Υποψήφια βιβλία που έχουν εκδοθεί το προηγούμενο έτος και δεν περιλαμβάνουν αυτο-εκδόσεις αποστέλλονται από εκδοτικούς οίκους απευθείας στα μέλη των κριτικών επιτροπών.

 Για το Βραβείο 2018 Γιάννη Βαρβέρη της Εταιρείας Συγγραφέων (όπως χρειάζεται να προσδιορίζεται στον φάκελο αποστολής) για πρωτοεμφανιζόμενη/ο ποιήτρια/ποιητή, από ένα αντίτυπο βιβλίων προς κρίση – που πρέπει να έχουν εκδοθεί από 1/1/2017 μέχρι 1/1/2018 – αποστέλλεται απευθείας στα μέλη της Κριτικής Επιτροπής του Βραβείου, στις εξής διευθύνσεις:

Κεφάλας Ηλίας (Μέλος της Επιτροπής)

Μέλιγος Τρικάλων, 421 00 Τρίκαλα

Κοσμόπουλος Δημήτρης (Μέλος της Επιτροπής)

Τ.Θ. 67909, 153 03 Γέρακας Αττικής

Λαϊνά Μαρία (Πρόεδρος της Επιτροπής)

Τυδέως 5Α, 116 35 Αθήνα

Για το Βραβείο 2018 Μένη Κουμανταρέα της Εταιρείας Συγγραφέων (όπως χρειάζεται να προσδιορίζεται στον φάκελο αποστολής) για πρωτοεμφανιζόμενη/ο πεζογράφο, από ένα αντίτυπο μυθιστορήματος ή νουβέλας προς κρίση – που πρέπει να έχουν εκδοθεί από 1/1/2017 μέχρι 1/1/2018 – αποστέλλεται απευθείας στα μέλη της Κριτικής Επιτροπής του Βραβείου, στις εξής διευθύνσεις:

Εξαρχοπούλου Λίλυ (Μέλος της Επιτροπής)

Ήλιδος 13, 11526 Αμπελόκηποι, Αθήνα

Μήτσου Ανδρέας (Μέλος της Επιτροπής)

Ιωνίας 123, 174 56 Άνω Καλαμάκι

Μοδινός Μιχάλης (Πρόεδρος της Επιτροπής)

Ροστοβίου 35-37, 11526 Αθήνα 

Βραβεία 2017 της Εταιρείας Συγγραφέων:

http://www.authors.gr/posts/view/apomenhthhkan-ta-brabeia-ths-etaireias-suggrafewn/home

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΚΟΠΗΣ ΠΙΤΑΣ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ.

Εργαστήρια Πεζογραφίας, Ποίησης, Ταξιδιωτικής & Αστυνομικής Λογοτεχνίας στο Δίαυλο.

ΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΔΗΜΟΥ ΒΟΛΟΥ

«ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΠΑΙΔΙΟΥ, ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ( Δ.Ο.Ε.Π.Α.Π. – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. )»

Διεύθυνση Πολιτισμού

Δελτίο τύπου

Εργαστήρια Πεζογραφίας,  Ποίησης, Ταξιδιωτικής & Αστυνομικής Λογοτεχνίας στο Δίαυλο

Λόγω μεγάλης ανταπόκρισης του κοινού, το Τμήμα Δημιουργικής Απασχόλησης Νέων & Ενηλίκων της Διεύθυνσης Πολιτισμού του Δ.Ο.Ε.Π.Α.Π.-ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Δήμου Βόλου, διοργανώνει νέο κύκλο εργαστηρίων  Δημιουργικής Γραφής με συντονιστή τον Γιάννη Αντάμη (M.A. Δημιουργική Γραφή, Συγγραφέας).

Τα Εργαστήρια απευθύνονται σε όσους επιθυμούν να διερευνήσουν, να αναπτύξουν ή να καλλιεργήσουν, περαιτέρω, την ικανότητά τους να αφηγούνται ιστορίες και γενικότερα να εκφράζονται και να δημιουργούν στο πλαίσιο του έντεχνου και οργανωμένου γραπτού λόγου (πεζογραφία και ποίηση). Ωστόσο, κύριος στόχος του εργαστηρίου Δημιουργικής Γραφής είναι να μας κάνει καλύτερους αναγνώστες. Μέσα από την μεθοδική προσέγγιση κλασικών και σύγχρονων κειμένων, αλλά και την συστηματική εξάσκηση πάνω στις δομές, τα μέσα, τα είδη και τις φόρμες της αφήγησης, οι συμμετέχοντες στα Εργαστήρια Δημιουργικής Γραφής του Διαύλου θα έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν μια πιο στενή, ευχάριστη και ωφέλιμη επαφή με τον κόσμο των βιβλίων και της λογοτεχνίας.

Πρόκειται να λειτουργήσουν τα εξής εργαστήρια Δημιουργικής Γραφής:

Πεζογραφία

Στόχος του Εργαστηρίου Πεζογραφίας είναι η σπουδή στις αφηγηματικές τεχνικές, όπως αυτή επιτυγχάνεται μέσα από τη μελέτη και την ανάλυση των κειμένων και τις,

άλλοτε σοβαρές άλλοτε πιο παιγνιώδεις, ασκήσεις της Δημιουργικής Γραφής. Οι συμμετέχοντες θα έχουν τη δυνατότητα να γίνουν πιο μεθοδικοί αναγνώστες και προσεγγίζοντας, μέσα από μια άλλη οπτική, την παραγωγή πεζού λόγου, να συμμετάσχουν στο παιχνίδι της συγγραφής. Θα λειτουργήσει πρωινό τμήμα κάθε Τετάρτη 10.00-13.00 καθώς  και απογευματινά τμήματα.

Ποίηση

Το Εργαστήριο Ποίησης του Διαύλου απευθύνεται σε όσους επιθυμούν να εμβαθύνουν στην τέχνη της ποίησης και να δοκιμαστούν στην παραγωγή ποιητικού λόγου. Συνδυάζοντας τη μελέτη και την ανάλυση κειμένων με την έκθεση σε όσο το δυνατόν περισσότερες όψεις της ποιητικής δημιουργίας, οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να ασκηθούν τόσο σε παραδοσιακές φόρμες όσο και στις διαφορετικές μορφές της σύγχρονης ποίησης.

Ταξιδιωτική Αφήγηση και δημιουργία Ταξιδιωτικών Οδηγών

Το εργαστήριο αυτό περιλαμβάνει την άσκηση σε όλα τα πεδία της ταξιδιωτικής αφήγησης (διήγημα, εντυπώσεις, δοκίμιο, ρεπορτάζ κ.λπ.) μέσω της συστηματικής μελέτης της ταξιδιογραφικής παράδοσης και της σύγχρονης σχετικής παραγωγής. Στόχος του εργαστηρίου είναι, με την ολοκλήρωσή του, οι συμμετέχοντες  να έχουν αποκτήσει όλα τα τεχνικά τουλάχιστον εφόδια για τη δημιουργία πρωτότυπων ταξιδιωτικών οδηγών.

Αστυνομική Λογοτεχνία

Το δημοφιλέστερο λογοτεχνικό είδος, αφού πέρασε μια μακρά περίοδο ανυποληψίας, σήμερα πια έχει καθιερωθεί ως μία από τις κυρίαρχες μορφές αφήγησης. Οι κώδικες, οι ρυθμοί και τα σύμβολα των αστυνομικών μυθιστορημάτων θεωρούνται ως τα πλέον αναγνωρίσιμα συστατικά γραφής στον χώρο της λογοτεχνίας, ενώ το ζητούμενο της συμπαγούς πλοκής καθιστά την αφήγηση μυστηρίου πεδίο σπουδής του πεζού λόγου και της έντεχνης αφήγησης. Το Εργαστήριο Αστυνομικής Λογοτεχνίας απευθύνεται τόσο στους φανατικούς αναγνώστες του George Simenon και της Patricia Highsmith, που θέλουν να παρακολουθήσουν την ιστορική εξέλιξη του είδους και να μελετήσουν τους επιφανέστερους σύγχρονους εκφραστές του, όσο και σε εκείνους που γοητεύονται από τα αστυνομικά ρεπορτάζ και επιθυμούν να δημιουργήσουν τις δικές τους νουάρ ιστορίες ή να κατασκευάσουν τους δικούς τους συγγραφικούς γρίφους.

Ο Γιάννης Αντάμης γεννήθηκε το 1975 στο Βόλο. Είναι απόφοιτος του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δημιουργική Γραφή» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Έχει συντονίσει εργαστήρια Δημιουργικής Γραφής στον Βόλο, τη Λάρισα, τα Ιωάννινα, την Αλεξανδρούπολη, τη Λήμνο και τη Λεμεσό. Τα τελευταία χρόνια ζει στη Θεσσαλονίκη, όπου έχει διδάξει Δημιουργική Γραφή στο Κήπος Σεμινάρια, στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας στις Φυλακές Διαβατών, στο Πειραματικό Γυμνάσιο Τούμπας και στο ΚΕΘΕΑ Ιθάκη.  

Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Πριγκιποδουλειές» (Οξύ 2006), «Σχέδιο Τρόμου» (Οξύ 2007), «Κατά τον Δαίμονα Εαυτού» (Τόπος 2008) και «Το Ανταμομπίλ» (Χαραμάδα 2017), ενώ έχει δημοσιεύσει άλλους 31 τίτλους στο διαδίκτυο (www.dreamtigers.gr). Κείμενά του έχουν συμπεριληφθεί στην ανθολογία «Το Ελληνικό Φανταστικό Διήγημα» (Αίολος 2009). Το βιβλίο του «Σχέδιο Τρόμου» μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στην Ισπανία με τον τίτλο «El Proyecto» από τις εκδόσεις STI και το βιβλίο του «Πριγκιποδουλειές» είναι υπό έκδοση στα γαλλικά από τις εκδόσεις Lior.

Για πληροφορίες και εγγραφές μπορείτε ν’ απευθυνθείτε  στη Γραμματεία  του Τμήματος , Σκενδεράνη 11, ή να επικοινωνήσετε στα τηλέφωνα 2421033692, 2421025363. 

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις εκδηλώσεις της Διεύθυνσης Πολιτισμού του Δ.Ο.Ε.Π.Α.Π. – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. επισκεφθείτε την ιστοσελίδα  http://doepap.gr/

18ος ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ Ε.Τ.Ε.Π. ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ.

Πρόσκληση Εκδήλωσης με θέμα: "Περικλής Γιαννόπουλος, ένας παρεξηγημένος οραματιστής".

ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ

Ακαδημίας και Γενναδίου 8- 10678 ΑΘΗΝΑ Τηλ: 2103834559 – Fax: 2103820062 E-mail: eel@otenet.gr Website:www.eel.org.gr Αθήνα

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών σας προσκαλεί στην εκδήλωση, που θα γίνει στην αίθουσα Μιχαήλας Αβέρωφ, οδός Ακαδημίας και Γενναδίου αρ. 8, 7^ος όροφος, στις 24 Ιανουαρίου 2018, ημέρα Τετάρτη και ώρα 7 μ.μ. με θέμα “ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΝΑΣ ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΟΣ ΟΡΟΜΑΤΙΣΤΗΣ ”.

Ομιλητής:

α) Αυγερινός Ανδρέου, πρ. Πρόεδρος της ΕΕΛ, νυν μέλος του Δ.Σ.

Ο ίδιος θα συντονίσει την εκδήλωση.

Απαγγέλλουν: ο Γιώργος Μπασιάκος, ηθοποιός  και η Μάρθα Παπαδοπούλου, φιλόλογος, ηθοποιός, ποιήτρια, μέλος της ΕΕΛ.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Κώστας Καρούσος                             Γιώργος Μαρινάκης

Τετραπόδου εγκώμιον.

   Ο Ρόμπι ροχαλίζει άσχημα. Συχνά αναρωτιέμαι τι ακριβώς προκαλεί τις άπνοιές του. Τα κατεβασμένα ζαρωμένα του μάγουλα ή η μύτη του που είναι ευαίσθητη και δυσανασχετεί στις έντονες μυρωδιές; Το άρωμά μου τον απωθεί... Την πρώτη φορά που το μύρισε πάνω μου έβγαλε μια άναρθρη κραυγή. Τα μάτια του έγιναν τεράστια σαν βαθιές λίμνες κι έφερε δυο στροφές γύρω απ’ τον εαυτό του εκδηλώνοντας την αποστροφή του.

   Κι όμως, αυτό το άρωμα το έβρισκαν ερεθιστικό οι γυναίκες... Ύστερα ο Ρόμπι αποσύρθηκε απογοητευμένος στο πλάι του καναπέ, κάτω στο πάτωμα, κι έχωσε το μεγάλο του κεφάλι ανάμεσα από τα μπροστινά του πόδια. «Καιρός για ονειροπόληση», σκέφτηκε. Άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια όλες οι παιδικές τραυματικές του εμπειρίες.

   Κουτάβι που ήταν ακόμη και τον είχα μαζέψει από τους δρόμους, όπου τον είχε παρατήσει η μάνα του, έδειχνε κακή διαγωγή και συμπεριφερόταν κάθε στιγμή με απρέπεια. Έπιανε με τα νύχια του τις άκρες από τις κουρτίνες κι έκανε νάζια προσποιούμενος ότι κρύβεται μέσα στο καλάθι με τα άπλυτα ρούχα.

   «Ρόμπι θα σε βάλω στο πλυντήριο!», τον προειδοποίησα μια φορά.

   Αμέσως όμως μετάνιωσα για την απειλή που εκστόμισα και τον πήρα στα γόνατά μου να τον χαϊδέψω αλλά ο κακομοίρης, θαρρείς, πως χαλάρωνε τόσο που έφτανε να κάνει τα κακά του πάνω μου. Προσπαθώντας να κρατήσω την ψυχραιμία μου, χωρίς να προβώ σε αγριότητες εναντίον του ζώου, τον άφησα στο μπαλκόνι μερικά λεπτά, μέχρι να πειστεί για το πού πρέπει να κάνει την ανάγκη του.

   Ο κακός χαρακτήρας του δεν περιορίστηκε εκεί μόνο. Κατά καιρούς ξεκοίλιαζε με τα δόντια του τα μαξιλάρια του σαλονιού και της κρεβατοκάμαρας και με τα μυτερά του νύχια άδειαζε το περιεχόμενό τους, καθιστώντας τα ανίκανα στον λειτουργικό τους ρόλο. Συνεπώς, γινόμουν ράκος ψυχολογικά που δεν είχα πού την κεφαλήν κλίναι. Εκείνες τις μέρες, μέχρι να μπω στον κόπο να αγοράσω καινούργια μαξιλάρια, προτίμησα να κοιμάμαι στην αγκαλιά άγνωστων γυναικών, οι οποίες διατηρούσαν τα «καθωσπρέπει» σπίτια τους στην οδό Φυλής.

   Παρ’ όλες τις αταξίες του, ο Ρόμπι με διευκόλυνε στις τηλεφωνικές μου συνδιαλέξεις, ιδιαίτερα όταν κατέληγαν να είναι κουραστικές. Ερχόταν δίπλα μου και μου έγλειφε τ’ αυτιά και γαύγιζε απαιτητικά, σαν να έλεγε σε αυτόν που βρισκόταν στην άλλη γραμμή: «Ώχου βρε αδελφέ, μας ζάλισες τα ...ίδια». Κι ο άλλος το έπαιρνε σαν προειδοποίηση και έκλεινε το τηλέφωνο.

   «Με έσωσες φιλαράκο. Πάρε ένα κόκαλο για ανταμοιβή!».

   Ποτέ δεν έκρυβε την ευγνωμοσύνη του για το αφεντικό του και μου την εξέφραζε με ποικίλους τρόπους, χωρίς εγωισμούς και τακτικές αμύνης.

   Αυτός είναι και ο ουσιαστικότερος λόγος, που επέλεξα να συμβιώσω με ένα τετράποδο. Δεν μπήκε ποτέ στον πειρασμό να μου πει το παραμικρό ψέμα ή να προσποιηθεί σε κάτι, ώστε να με κάνει να νιώσω όμορφα και να ευνοηθεί γι’ αυτό τον λόγο. Άλλωστε, αντιπαθούσα τους κόλακες. Ήταν και θα είναι ο αληθινός του χαρακτήρας, χωρίς συμβιβασμούς και εξαρτήσεις, χωρίς ίχνος φόβου μη δεν γίνει αγαπητός ή αρεστός.

   Αντιθέτως, με όσες γυναίκες προσπάθησα να συμβιώσω όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μου, δεν κατάφεραν να με αγγίξουν στην ψυχή, όσο γλυκές και τρυφερές κι αν ήταν... Καμία τους δεν έδειξε τον αληθινό της χαρακτήρα, ενώ στην πορεία των σχέσεων, επαληθεύτηκε ότι κακώς τις τίμησα με την εμπιστοσύνη μου όλες, ανεξαιρέτως, ξανθιές, μελαχρινές και κοκκινομάλλες. Άλλαζαν σε χρόνο μηδέν επιθυμίες και διαθέσεις και ήταν απορίας άξιον πόσο υπολογισμένα ενεργούσαν, αποκαλύπτοντας ότι οι πράξεις τους δεν διακατέχονταν καθόλου από ανιδιοτελή αγάπη. Αφήστε δε, που δεν άντεχε το πορτοφόλι μου τις οικονομικές τους σπατάλες. Θέλανε πολυήμερα ταξίδια, πολυδάπανο καλλωπισμό και ονειρευόντουσαν πράγματα πέρα από κάθε φαντασία...

   Ο αντάρτης φίλος μου όμως, ο Ρόμπι, έχει μία και μοναδική ανάγκη. Ένα γλυκό βλέμμα, ένα τρυφερό χάδι κι ένα μεγάλο λαχταριστό κόκαλο, που όταν του το προσφέρω ξεχνά γρήγορα τις ιδιοτροπίες μου ως άνθρωπος. Κι όταν αρχίζει να χωνεύει στο στομάχι του, αισθάνεται κοιτώντας τον απέναντι τοίχο του σαλονιού, σαν το ομορφότερο τοπίο που έχει δει στη ζωή του.

23/01/2017

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Μεταμφιέσεις του έρωτα.

   Σημειώνω την ημερομηνία, 22 Φεβρουαρίου 2015. Αμέσως μετά χτυπά το τηλέφωνο επίμονα και εκνευριστικά. Ο αριθμός που με καλεί μού προκαλεί ίλιγγο και ναυτία. Κίνηση αμφίβολη, να σηκώσω το ακουστικό ή όχι; Περνούν μερικά δευτερόλεπτα... ησυχία. Αναλογίζομαι τον έρωτα πώς ξεκινά και πώς καταλήγει πάντα, σαν μια όμορφη κινηματογραφική ταινία μυστηρίου και εγκλήματος. Με αυτόν τον τρόπο άρχισε και η δική μου ερωτική σχέση με την Άννα...

   Φορούσε τότε ένα κομψό ταγεράκι και κρατούσε με χάρη στο χέρι της ένα κολονάτο ποτήρι κρασί. Άφηνε τάχα από απροσεξία ν’ ανέβει λίγο ψηλότερα η φούστα της, κι έτσι όπως καθόμουν απέναντι της ήταν σαν να μου έλεγε: «θαύμασε το υπέροχο τοπίο!». Πρώτα πρώτα επικεντρώθηκα στα μάτια της, χρώματα έντονα που όμως έπεφταν γλυκά σε κάθε κοίταγμά της. Μ’ έκαναν να πιστεύω ότι στο οπτικό μου πεδίο βρισκόταν μια υπομονετική, καταδεκτική και ανθρώπινα ζεστή γυναίκα. Το μαλλί της, μακρύ και χρυσαφένιο, συμπλήρωνε πετυχημένα το προφίλ της με αφηρημένες προεκτάσεις φαντασίας και ακόρεστου πάθους. Έδειχνε να μιλά ακατάπαυστα με τη φίλη της, που μου έριχνε κλεφτές ματιές και κουνούσε διακριτικά το κεφάλι της επικροτώντας τις προθέσεις της. Είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι. Από πότε άλλαξαν οι ρόλοι και οι γυναίκες έγιναν κυνηγοί και οι άντρες θηράματα; Γνήσιο αρσενικό, δεν θα άφηνα να κυλήσει κι άλλο ο χρόνος παίρνοντας ερεθιστικά μηνύματα χωρίς να τολμήσω το πρώτο βήμα!

   Τώρα καρφώνει τη ματιά της στα παπούτσια μου. Η βροχή έξω στον δρόμο δυναμώνει. Και να θέλω να αποφύγω ακόμη μία περιπέτεια, η μόνη λύση είναι να γίνω μούσκεμα. Ίσως για τη γυναίκα ο έρωτας να έχει αφετηρία χαμηλά. Εγώ πάντως σκοπεύω να αναταράξω το μυαλό της απλώνοντας ένα αόρατο δίχτυ αβεβαιοτήτων και επικινδυνοτήτων. Σιγά σιγά το βλέμμα της ανεβαίνει προς τα πάνω. Ρουφώ το στομάχι μου, εκείνη χαμογελά. Μένει προσηλωμένη για αρκετά λεπτά στα δάχτυλά μου κι ύστερα αφήνει επιδεικτικά τη δεξιά παλάμη της πάνω στο γόνατό της. Πυρφόρες πύλες τα νύχια της, έντονα κόκκινα, να με προσκαλούν και να με προκαλούν… Διαβάζω τα χείλη της με τη φαντασία μου: «θα τον τρελάνω τον τύπο», λέει στη φίλη της. Τρέμει το χέρι μου και χύνεται λίγο ουίσκι στον λαιμό μου. Αυτή η γυναίκα κατάφερε να μου δημιουργήσει ανασφάλεια. Προσπαθώ να ανακτήσω την ψυχραιμία μου. Ο ντι τζέι παρατηρεί το σκηνικό και βάζει Pink Floyd και συγκεκριμένα το «another brick in the wall», την κίνηση του οποίου εξέλαβα ως ειρωνεία. Ανασυντάσσω τις δυνάμεις μου.

   Με τα λίγα, με τα πολλά πλησιάζω τη γυναίκα - μυστήριο. Η φίλη της την ενημερώνει για την επιθετική μου τακτική. Παρατηρώ ότι τακτοποιεί φιλάρεσκα τα μαλλιά της. Μου λείπει η μαγική λέξη «σουσάμι άνοιξε», και παραξενεύομαι που δεν θυμάμαι ποια φράση ακριβώς ανέσυρα από το λεξικό ενός καλού καμακιού και πόσο θετική τελικά ήταν η επιρροή που είχε στη «Γοργόνα» μου.

   Ένιωσε οικεία από την πρώτη στιγμή, παρόλο που παρακαλούσα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Μου μίλησε με αρκετές λεπτομέρειες για τον εαυτό της. Ήταν αεροσυνοδός. Ευχήθηκα από μέσα μου: «ονειρικά πετάγματα στου έρωτα τα πλάτη». Δεν δίστασε να εκφράζεται με αβρότητα: «Κούκλος είσαι, σου πάει πολύ το σακάκι...».

   Σημειώνω την ημερομηνία, 22 Ιουνίου 2015, μετά από τέσσερις μήνες από τη μέρα που χωρίσαμε. «Τέρας, σήκωσε το τηλέφωνο επιτέλους!», έρχεται μήνυμα στο κινητό. Ξαναχτυπά το τηλέφωνο, αδιαφορώ... Και πάλι μήνυμα: «Έχω να σου πω κάτι σοβαρό...». Χμ... περνώ μια-δυο ώρες σκεφτόμενος πώς έφτασε ο «κούκλος» να γίνει «τέρας», αναλύοντας παράλληλα τα λάθη μου σε αυτή τη σχέση. Τις σκέψεις μου διακόπτει το κουδούνι της πόρτας. Τινάζομαι σαν ελατήριο από το κρεβάτι και κοιτάζω από το ματάκι.

   «Ωχ... η γυναίκα ταραχή είναι εδώ, η γυναίκα καταρράκτης, προσευχή, ανεμοστρόβιλος...».

   Ανοίγω την πόρτα με βαριά καρδιά. Μπαίνει μέσα ο σίφουνας, σκοντάφτει στη γωνία του κρεβατιού. Ξερνά χολή: «Ρε συ αλήτη, μου τα είπε όλα η Σοφία... τώρα κατάλαβα ότι μου άνοιγες τον λάκκο», πάει περίπατο η ευγένεια του παρελθόντος. Η αεροσυνοδός πετούσε αγενείς φράσεις ασυλλόγιστα.

   «Και τι σου είπε δηλαδή», ρώτησα με απορία.

   Περισσότερο όμως απορούσα για τη γυναίκα που μ’ είχε γοητεύσει στο παρελθόν η γαλήνη της, και μόλις εξωτερίκευε έναν άγνωστο και απειλητικό χαρακτήρα.

   «...Ότι πήγες μαζί της...».

   «Θα αστειεύεσαι...», απάντησα δυσκολευόμενος να συνέλθω από το αρχικό σοκ.

   Επανέλαβε ακόμη μία φορά επιθετικά, ενώ μου έσφιγγε τον λαιμό με τα χέρια της. Το πάθος της ζήλιας την είχε τυφλώσει. Είδα κι έπαθα για να ξεφύγω από τη μέγγενη των δαχτύλων της. Συνήθως σημείωνα τις ημερομηνίες συνάψεως και λύσεως των δεσμών μου, όχι την πιθανή ημερομηνία του θανάτου μου…

   Ξεφύσηξα και της μίλησα διστακτικά: «Στη Σοφία εξέφρασα απλώς τα παράπονά μου, ότι δεν υπήρχε λόγος να φτάσουμε στον χωρισμό... Αυτό που μου λες εσύ είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Όσο ήμασταν μαζί, σου ήμουν απόλυτα πιστός. Αν θες πίστεψέ με, αν δεν με πιστεύεις δεν με νοιάζει. Η ουσία είναι ότι ο έρωτας σου με πέθανε και με ανέστησε χίλιες φορές. Μα τώρα σε πληροφορώ έπαψα να πεθαίνω, βρήκα τη σανίδα σωτηρίας μου στον εαυτό μου…».

   Η Άννα έμεινε ακίνητη μπροστά στη μισάνοιχτη πόρτα. Το βλέμμα της ήταν σχεδόν υγρό, η ανάσα της γρήγορη. Άγγιξε στιγμιαία τον λαιμό μου, όπου διακρινόταν ακόμη τα σημάδια των δαχτύλων της. Με κοίταξε στοργικά, λυπημένα και μετανιωμένα. Πριν γυρίσει την πλάτη της για να φύγει, κάτι σχημάτισαν αθόρυβα τα χείλη της, σαν να ντρεπόταν να το εκστομίσει. Αλλά το άκουσα δυνατά με τη φαντασία μου: «Σε αγαπώ». Ένα  σπαρακτικό «σ’ αγαπώ» που είχε τη σημασία ενός αντίου, δυσάρεστου και τελειωτικού. Πώς να αφεθείς ξανά στα χέρια, που ενώ αρχικά σε οδήγησαν σε ηδονικούς παραδείσους, έφτασαν να σε πνίξουν και να σε εκμηδενίσουν...

01/03/2017

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Η καλαμιά.

   Σαν χθες θυμάμαι που προβάριζα μπροστά στον καθρέπτη την καινούργια μου ποδοσφαιρική στολή. Όχι ότι είχα καλές σχέσεις με το ποδόσφαιρο και την θαυματουργό για πολλούς μπάλα! Απλά έτυχε την προηγούμενη μέρα να έχει περάσει από το σπίτι μας ο θείος μου. Άφησε μερικές στολές στην μάνα μου για να τις πλύνει και να τις σιδερώσει εκείνη.

   Ήταν παλαίμαχος ποδοσφαιριστής μιας ερασιτεχνικής ομάδας της Λάρισας κι οι φανέλες που έφερε είχαν πράσινο χρώμα, τα σορτσάκια λευκά και οι κάλτσες ήταν πρασινόλευκες. Χρώμα που μου προκαλούσε αηδία, αφού ήμουν φανατικός φίλαθλος του Ολυμπιακού, Μητρόπουλος – Αναστόπουλος… ολέ!!!

   Κάθε απόγευμα είχαμε συνάντηση στο σχολείο. Τελειώναμε βιαστικά τα μαθήματα και δεν κρατιόμασταν με τίποτα στο σπίτι, αφού ο Γιώργος ήθελε να δει τον Χρήστο, ο Δημήτρης τον Παναγιώτη και πάει λέγοντας… Πιάναμε κουβέντα και τρέχαμε σαν τα αγριοκάτσικα, μαζεύοντας αρκετές φορές μικρά κοράκια που έπεφταν από τα πεύκα του σχολείου. Κι αν τύχαινε κάποιο παιδί να φέρει μία μπάλα, αρχίζαμε κι έναν αγώνα, δίπλα στο γήπεδο.

   Συνήθως, μας οργάνωνε ο Θανάσης που ήταν πολύ καλός στο ποδόσφαιρο, τεχνίτης παίκτης και απίθανος γκολτζής. Εκείνη την μέρα λοιπόν, που εμφανίστηκα με την καινούργια στολή καμαρωτός στο σχολείο, όλοι άρχισαν να με ρωτάνε τι και πώς; Και γιατί φορούσα τη φανέλα με το νούμερο δέκα; Αδύνατον!!! Ξέρανε ότι το πολύ πολύ να έκανα για τερματοφύλακας και αμυντικός, και μάλιστα μόνο δεξί μπακ και με τίποτα κεντρικός στόπερ!

   Με πλησίασε ο ξάδελφος του Θανάση -τον γνώριζα για πρώτη φορά-, είχε έρθει για λίγες μέρες στο χωριό με τους γονείς του. Τότε, μου ήρθε ξαφνικά η ιδέα να πλάσω το παραμύθι μου…

   «Να σας πω… Ήρθε ο θείος μου χθες το μεσημέρι, μαζί με έναν κύριο που φορούσε μια αθλητική φόρμα και πάνω στο στήθος του είχε τη σημαία της Ελλάδας».

   Πλήρης βουβαμάρα από το κοινό μου, δεν ανάσαινε κανείς!

   «Και να μην σας τα πολυλογώ, μου έκανε πρόταση να με δοκιμάσει στην Εθνική παίδων, όπου είναι προπονητής».

   Ο Θανάσης γούρλωσε τα μάτια και είπε: «Άσε μας βρε παραμυθά, βρήκες ανθρώπους να δουλέψεις τώρα!».

   Ο Δημήτρης διπλώθηκε στα δύο από τα γέλια και ο Χρήστος ούρλιαζε χοροπηδώντας: «Ο σπασίκλας στην Εθνική παίδων!!! Γιούπι!!! Θα γίνει διάσημο το σχολείο μας…».

   Ο ξάδελφος του Θανάση ήρθε κοντά μου και με σκούντηξε με το στήθος του σαν κοκόρι.

   «Για να δούμε πόσο καλός είσαι!» με προκάλεσε.

   Ο Παναγιώτης μέτρησε παιδιά. «Έντεκα σύνολο. Πάμε για μονότερμα. Ένας τέρμα κι από πέντε η ομάδα».

   «Μου δώσατε τους χειρότερους παίκτες» διαμαρτυρήθηκα. «Σίγουρα θα κερδίσετε, δεν υπάρχει λόγος να αρχίσουμε καν το παιχνίδι».

   «Εσύ το λες αυτό παικταρά μου;» είπε σαρκαστικά ο Θανάσης.

   «Λοιπόν, επειδή αρχίζω και εκνευρίζομαι, ξεκινάμε αμέσως. Εγώ θα δίνω πάσες κι οι υπόλοιποι τέσσερις φουλ επίθεση!».  

   Σε αυτή την περίπτωση, σκέφτηκα, για να μην γίνω ρεζίλι, θα ξεκινήσω με ψηλοκρεμαστές μπαλιές κι όπου πάει η μπάλα. Είχαμε κι έναν ψηλό κι έπρεπε να τον εκμεταλλευτώ. Κι έτσι έγινε… με δυο κεφαλιές διαβήτη κοντά στο κεφάλι του Πέτρου, δως του καρφωτές κεφαλιές και η ομάδα μας δύο- μηδέν μπροστά στο σκορ. Οι αντίπαλοι δεν πίστευαν στα μάτια τους κι εγώ ευχαριστούσα τον Θεό για την τύχη του πρωτάρη. Ο Μιχάλης, ο ξάδελφος του Θανάση, άρχισε να με μαρκάρει στενά και να μην μπορώ να κρατήσω την μπάλα πάνω από λίγα δευτερόλεπτα. Μας ισοφαρίζουν και περνάνε μπροστά τέσσερα-δύο. Με την πρώτη ευκαιρία που παίρνω την μπάλα στα πόδια, δοκιμάζω κατευθείαν σουτ, αλλά την ίδια στιγμή ο Μιχάλης, μου κλέβει την μπάλα και τρώει μια καλαμιά  με την μύτη του παπουτσιού μου, που θα την θυμάται σε όλη του τη ζωή!!! Πήδηξε σαν χιμπατζής κι ύστερα έπεσε κάτω βογκώντας, αγκαλιάζοντας ταυτόχρονα το χτυπημένο πόδι του.

   Ο Θανάσης με πλησίασε αγριεμένος και με συμβούλεψε να βγω έξω με κόκκινη κάρτα για επικίνδυνο παιχνίδι. Δέχτηκα την αποβολή μου χωρίς αντίρρηση και πήγα να καθίσω στα τσιμεντένια καθίσματα του γηπέδου. Ο Μιχάλης σηκώθηκε από κάτω δειλά, κουτσαίνοντας στην αρχή και μετά παίζοντας πιο θαρρετά.

   Το πρώτο γκολ που έβαλε το πανηγύρισε θριαμβικά, σηκώνοντας μάλιστα το χέρι του προς το μέρος μου και φωνάζοντας ότι μου το αφιερώνει με αγάπη. Αυτός ίσως ήταν ένας ξεχωριστός τρόπος εκδίκησης για την καλαμιά που «έφαγε» από εμένα, τον άγνωστο αντίπαλό του.

09/01/2016

Λάσκαρης Π. Ζαράρης    

Η ΕΡΣΗ ΤΟ ΤΡΕΛΟΚΟΡΙΤΣΟ.

   Πρόβες και πάλι πρόβες! Σκέτη απελπισία ο Αλέκος, η τελευταία του ερωτική απογοήτευση τον είχε κάνει να σέρνεται κυριολεκτικά... Ούτε το μικρόφωνο δεν μπορούσε να κρατήσει στα χέρια του, η φωνή του ηχούσε διαλυμένη σακαράκα σε ντουβάρι. Αδύνατον να υποταχτεί σε οποιοδήποτε μελωδικό ρυθμό. Ακόμη και για τα ουρλιαχτά του Death Metal θα ήταν απαράδεκτος!!!

   Με το φιλαράκι μου στη σύνθεση του συγκροτήματος, όχι μόνο δε θα «σπάγαμε ταμεία», αλλά θα τρώγαμε κι από πάνω ξύλο για την ανοησία μας να πιστεύουμε ότι είμαστε μουσικοί. Πώς θα εμφανιζόμασταν στο ερασιτεχνικό φεστιβάλ ροκ μουσικής του Βόλου; Το ζήτημα ήταν λεπτό, απαιτούσε ιδιαίτερο χειρισμό.

   Ο «Ντόκτορ ρίζα στο τετράγωνο», σαΐνι στο μυαλό, μου πρότεινε, αφού είμαι ο αρχηγός του γκρουπ, να πλησιάσω την Έρση, τη μέχρι πριν λίγο καιρό γκόμενα του Αλέκου. Να προσπαθήσω να την πείσω να του κάνει πάλι τα γλυκά μάτια, μήπως ανορθώσουμε ξανά το ερείπιο... Το στομάχι μου είχε διπλωθεί απ’ το άγχος, μ’ είχε πιάσει ακατάστατη ταχυκαρδία. Τεράστια η ευθύνη μου. Πιο τίμιο θα ήταν να πλησιάσω τον Αλέκο να του ανοίξω τα μάτια, αφού το τρελόπαιδο φέρνει στη μούρη τον Τζιμ Μόρρισον και δε θα χρειαζόταν να παρακαλάει να γυρίσει κοντά του η «ξενέρωτη» Έρση. Μιλιούνια οι αλλοπαρμένες θαυμάστριες του τρέχουνε συνεχώς από πίσω του και δεν καταλαβαίνω γιατί να έχει τέτοιο κόλλημα με την Έρση!

   - Του έκανε απίθανο σεξ, προσπάθησε να εξηγήσει τα ανεξήγητα ο φυσαρμονίστας μας. Κι ύστερα με προέτρεψε ν’ αφήσω για λίγο ήσυχη την κιθάρα, να τρέξω με μια ανθοδέσμη στο σπίτι της Έρσης με μία κάρτα που να γράφει:«Συγχώρεσέ με μωρό μου, που σε πλήγωσα».

Λόγια γραμμένα δήθεν απ’ το χέρι του Αλέκου και κατόπιν ειλικρινούς μετάνοιας.

   Έτσι κι έκανα, αλλά μόλις η Έρση ξεκαρφίτσωσε την κάρτα από τα κόκκινα τριαντάφυλλα, το βλέμμα της έπεσε πάνω μου με καχυποψία, σαν να μην πίστευε τι ακριβώς διάβαζε.

   - Αυτό το εγωιστικό γουρούνι αποκλείεται να έγραψε τα λόγια. Γνωρίζω τόσο καλά τον γραφικό του χαρακτήρα και συμπεραίνω ότι η πλαστογραφία που κάνατε απέτυχε! Πάτε να μου στήσετε παγίδα για το καλό του συγκροτήματος.

   Δεν ήταν τυχαίο που ονομάσαμε το συγκρότημα «Ιστοί Αράχνης».

   Ήμουν έτοιμος να αποχωρήσω με κατεβασμένο κεφάλι, τα έβαζα κιόλας με τη γυναικεία ευφυΐα, όταν η Έρση με τράβηξε απ’ την μπλούζα, την ώρα που της είχα γυρίσει την πλάτη μου για να φύγω θυμωμένος. Κατά λάθος, ένα από τα νύχια της, μου χάλασε τη μύτη του Έλβις -του ινδάλματος μου- λευκή χαλκομανία, την οποία είχε σιδερώσει η μάνα μου πάνω στη μαύρη μπλούζα μου. Μετά μ’ έπιασε από το χέρι και με οδήγησε στο δωμάτιό της. Αφού με κοίταξε με διαπεραστικό και ταυτόχρονα επιθετικό βλέμμα, μ’ έσπρωξε με δύναμη, ώστε να πέσω στο κρεβάτι της.

   - Λείπει η μάνα μου. Πρέπει να το εκμεταλλευτείς!, μου πέταξε με κυνικότατο ύφος.

   Έβγαλε την μπλούζα της αστραπιαία, κάνοντας να εμφανιστούν μπροστά μου δυο χυμώδη σφιχτοδεμένα στήθη. Κόλαση η κοπέλα, μαζί της θα αργούσα να φτάσω στον Παράδεισο. Εκτός αν με πηγαίνανε με φορείο λόγω υπερκόπωσης και φόρτου εργασίας...

   Το στομάχι μου κόντευε να σπάσει. Οι φλέβες μου χτυπούσαν ανελέητα σαν καμπάνες. Και το παντελόνι της Έρσης κατάχαμα, ενώ εκείνη φώναζε υστερικά πέφτοντας πάνω μου με λύσσα:

   - Θα σε εξαντλήσω κιθαρίστα!

   Το τελευταίο απομεινάρι ηθικής επαναστάτησε στο μυαλό μου, ενώ επανήλθε η χαμένη λογική μου. Δεν μπορούσα να το κάνω αυτό στον φίλο μου, αν κι η θέα του κορμιού της με μάγευε!

Σκέφτηκα πως ίσως με προκαλούσε σκόπιμα να δει τις αντιδράσεις μου κι ύστερα να τα πει «χύμα και τσουβαλάτα» στον Αλέκο για τον «ερωτιάρη» φίλο του και να σφαχτούμε τελικά στο συγκρότημα.

Την απώθησα βίαια και τινάχτηκα όρθιος, ιδρωμένος από δύο αντίθετες καταστάσεις, από την ερωτική φλόγα κι από την αυτοσυγκράτηση, που μου επέβαλλε η λογική.

   - Λοιπόν, Έρση, ηρέμησε! Έχω μια φοβερή ιδέα! Τι θα έλεγες να γίνεις η μούσα του γκρουπ μας; Να ντουμπλάρεις τον Αλέκο στη σκηνή, λίγο τραγούδι, λίγο χορό, λίγο αισθησιασμό... λίγο απ’ όλα. Ας δοκιμάσουμε, δεν ξέρεις τι μπορεί να βγει απ’ αυτόν τον συνδυασμό...

   Η Έρση ξεφυσούσε βγάζοντας όλη την ένταση από μέσα της. Αφού βεβαιώθηκα ότι δεν είχε ακόμη επιθετικές τάσεις, κάθισα δίπλα της στην άκρη του κρεβατιού. Μου έριξε ένα φευγαλέο χάδι στο πρόσωπο, λες κι έπρεπε οπωσδήποτε να πάρει κάτι από εμένα, έστω το ελάχιστο. Έδειχνε ότι το σκεφτόταν σοβαρά. Μέχρι που χαμογέλασε και μου είπε δήθεν αυστηρά:

   - Να με περιμένετε αύριο στις πρόβες κωλόπαιδα! Θα σας βγάλω τα μάτια με αυτά που θα φοράω...


Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Απόψε αφήσαμε μια απορία...

 

Απόψε αφήσαμε
μια απορία
να ιχνηλατεί τις ψυχές,
μια λέξη να σκάβει
το νου μυστικά,
μια ματιά να κρέμεται
από την ομορφιά...
έναν χτύπο καρδιάς αφήσαμε
σε έναν ξερότοπο
και φύτρωσε η ελπίδα,
μια μουσική στείλαμε
στα μουτρωμένα σύννεφα
κι εκείνα σκόρπισαν...
συνηθισμένοι άνθρωποι για το άπειρο,
μια αγκαλιά, ένα φιλί
έγιναν τα βραβεία
των απόλυτων σύντομων στιγμών μας,
που η κάθε απουσία
τα μεταβιβάζει στην αιωνιότητα,
για χάρη μιας γνήσιας,
ανεπανάληπτης αγάπης.

05/01/2018

Λάσκαρης Π. Ζαράρης