ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΝΕΑΣ ΑΓΧΙΑΛΟΥ

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος που έχει καθιερωθεί από τον ΟΗΕ στις 5 Ιουνίου, ο Φιλοπρόοδος Σύλλογος σε συνεργασία με το Δήμο Βόλου, τα Δημοτικά Σχολεία της Δημοτικής Ενότητας Αγχιάλου, αλλά και με τη συμμετοχή στρατιωτών των Ειδικών Δυνάμεων από το στρατόπεδο «Γεωργούλα», αλλά και με τη οργάνωση «ΜΕΣΟΓΕΙΟ SOS» πραγματοποίησε την πρώτη καλοκαιρινή εξόρμηση εθελοντικού καθαρισμού στις παραλίες της περιοχής.

Με σύνθημα «Σεβόμαστε και αγαπάμε το περιβάλλον – ομορφαίνουμε τον τόπο μας» όλοι οι μαθητές από το «Ευγένιο» σχολείο με τους δασκάλους τους, αντιπροσωπεία από  «Βαρνάλειο»  Δημοτικό, 30 περίπου στρατεύσιμοι, αρκετά μέλη και φίλοι του Φιλοπρόοδου Συλλόγου, πήραν μέρος σ’ αυτή την εξόρμηση καθαριότητας.

Από το Δήμο Βόλου δόθηκαν τα απαραίτητα υλικά καθαριότητας (σακούλες – γάντια), καθώς επίσης και καπελάκια προς τους μικρούς μαθητές, μοιράστηκε έντυπο ενημερωτικό υλικό για το θαλάσσιο περιβάλλον από την οργάνωση «ΜΕΣΟΓΕΙΟ SOS» και προσφέρθηκαν νερά και γλυκίσματα προσφορά του Συλλόγου Καταστηματαρχών της Αγχιάλου.

Οι μαθητές του «Ευγένιου» Δημοτικού Σχολείου ζωγράφισαν αφίσες και τις έβαλαν σε διάφορους χώρους στην παραλία με στόχο την ευαισθητοποίηση όλων μας για το σεβασμό του περιβάλλοντος.

Όλοι συμφωνήσαμε ότι είναι η αρχή για φέτος το καλοκαίρι και αυτές οι εθελοντικές εξορμήσεις θα συνεχιστούν.

Ο Φιλοπρόοδος Σύλλογος προγραμμάτισε καθαρισμό και περιποίηση των δέντρων της παραλίας που έχει υιοθετήσει (δίπλα στο λιμανάκι) για την Κυριακή 10 Ιούνη στις 7 το πρωί.

Το «Βαρνάλειο»  Δημοτικό Σχολείο έχει προγραμματίσει εξόρμηση καθαρισμού, της παραλίας για την Τετάρτη 13 Ιουνίου.

Με αυτό τον τρόπο δίνουμε ένα χέρι βοηθείας στη δουλειά που πρέπει να κάνει ο Δήμος με στόχο να αναδείξουμε τις ομορφιές του τόπου μας και να καμαρώνουμε γι’ αυτόν. Η υπόσχεσή μας είναι ότι θα συνεχίσουμε και θα εντείνουμε παρόμοιες ενέργειες.

Το ίδιο αίμα

Το ίδιο αίμα

κυλούσε απ’ την πληγή,

το ίδιο φως

έφτανε ν’ αγγίξει τη ζωή,

ένα λουλούδι

γέννησε τα χρώματα

στ’ ανοιγμένα πέταλα

που χόρευαν στον ήλιο.

Η ίδια γη

έψελνε τον ύμνο της βροχής,

τα σύννεφα

πείραζαν τις άκρες του ουρανού

κι ένα παιδί,

με τα ροδαλά του χέρια

σκάλιζε τις στάχτες·

μικρά κομμάτια

της δικής του της ψυχής,

όνειρα κάρβουνα·

της νύχτας τα σκουπίδια.

Ένα φεγγάρι

ν’ αλωνίζει το γιαλό,

μ’ ένα δάκρυ

να ριζώνει μες τη μνήμη.

Άντρας τώρα λυπημένος

που κάθεται στα βράχια,

τραγουδώντας με φωνή,

που η θάλασσα την πνίγει

σ’ απόμερα ακρογιάλια.

  

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

"ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΣΤΙΧΟΙ" από την Άννα Ιωαννίδου

Μία εποχή κενή, «αντι-ποιητική»
θέλει να με φυλακίσει σε άνυδρες πηγές,
σ’ ένα κελί μίζερο.
Κι η τέχνη, σε αγοραία πρότυπα,
μοιάζει να ξεπουλά ιδέες κι αξίες.

Μία ανελέητη  δημοπρασία ψυχών
σε μία «αφύσικη» καθημερινότητα.
Στροφές και τεχνικές
έγιναν θραύσματα
σε διαδρομές  ποιητικής αναζήτησης.
Κι οι επίδοξοι αγοραστές πολλοί,
έτοιμοι να παζαρέψουν ιδέες κι αξίες.

Θάλασσα  τα  ψευτοδιλήμματα
πρωταγωνιστούν σ’ ένα κοινωνικό σώου
θράσους  και αναίδειας...
Μα πώς να εκφραστώ μέσα σε ιστούς ψηφιακής  «μυθολογίας»;
Λέξεις οργής σμιλεύονται στα χείλη.
Κι αναρωτιέμαι ...
Να θυσιάσω τους στίχους στο βωμό της σιωπής;

Συμβάσεις και συνθήκες μ’ εκδικούνται,
Αλλ’ εγώ ελευθερώθηκα από το φόβο της μετριότητας.
Έσπασα τις αλυσίδες της συνήθειας.
Δε θα κρύψω πια τη φαντασία
στο  παραβάν  του «δήθεν».

Συνομιλώ με τον εαυτό  μου.
Όπλο το χαμόγελο,
σημαία η ποιητική πνοή μου.
Σκίζω τις  μαγικές συνταγές,
τους χιλιοειπωμένους στίχους
και ζωγραφίζω όσα με πλήγωσαν.

Ρουφώ ανελέητα την ένταση της στιγμής!
Αφήνομαι στ’ όνειρο.
Παρασύρομαι στο πρωτόγνωρο.
Αφήνομαι στην απρόσκλητη έμπνευση,
στην επανάσταση των στίχων.
Και περιμένω τη Λύτρωση
που άργησε να ’ρθει.

Άννα Ιωαννίδου

Θεσσαλονίκη

"Φολέγανδρος" από τη Vicky Kostenas Lagdos

Ιαχή ζωής η ροδοδάκτυλη της νύχτας κόρη, Αυγούλα.

Όταν η σκέψη σπάει το παγωμένο κέλυφος

κι η λεγεώνα της πορφυρής μπουκαμβίλιας

δρόμους χαράζει στο πέλαγος.

Όταν νωχελικά ύστερα απ’ απόσταγμα σεληνίασης

πλοκάμια σε φλοίσβους απλώνει,

πεζούλια στις Χίμαιρες .

Όταν φωτοστέφανα ειδυλλίων· δυο ελάφια

στην κόμη ολάνθιστης λεμονιάς περνούν.

Όταν η χαίτη τ’ αλόγου με χλιμίντρισμα αγγίζει

την απαρχή του ήχου, σκορπώντας τον περίσσια

στο χρωμοθέτη αγέρα, που αέναα αναδιπλώνει κύματα.

Le couleur bleu de la mer et l’ azur du ciel

σε μια αδιάσπαστη χρωμοδιάλυση.

Όταν η πανσέληνος χρώματα νέμεται

τα ζωγραφίζει,

αφήνοντας καταμεσής να κυλήσει μια πινελιά ρυακιού.

Σαν κάποιος στ’ ακρόγιαλο ήχους χρωμάτων αφουγκράζεται

κι από σκιερά περάσματα σε καρίνες καρδιάς περνά,

σέρνοντας τη θάλασσα ξοπίσω του.

Όταν ο Πρωτέας, του Ποσειδώνα ο δούλος

τον ήλιο μεσουράνησε

γιαλό-γιαλό τραβώντας στα πλατιά πελάγη.

Σαν η σκέψη πλαγιάζει στην πολυκυματούσα θάλασσα

ενώ η καρδιά λιώνει, διασχίζοντας την ποθητή πατρίδα.

«Ηώς έσσεται ηριγένεια».

Με συχαστικό κι ανέχολο βοτάνι,

με συντυχιά και στοχασιά τ’ ονείρου

στην πλατύδρομη χώρα.

Θα είν’ κι ο ξανθός Ραδάμανθυς

στα Ηλύσια λημέρια

μέρες διαβαίνει ανάλαφρος

στου γλυκού Ζέφυρου τ’ αγέρια.

Vicky Kostenas Lagdos

7. Juni 2012

Πρόσκληση για την 16η Απονομή των Λογοτεχνικών Βραβείων ΔΙΑΒΑΖΩ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΤΟΥ 12ΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ Ε.Τ.Ε.Π. ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ

BRABEIOY 12OU

Στην παραζάλη του πάθους

Η ομορφιά των νιάτων της

και των κυμάτων η μυστική συνομωσία.

Η παραζάλη του αέναου φωτός,

η μέθη των χρωμάτων.

Της αλμύρας η απόλαυση σε χέρια καλοσχηματισμένα

και της ψυχής το βάλσαμο σε μάτια νοτισμένα.

Με τη χαρά της θάλασσας, σκοτάδια υποχωρούνε,

με του πάθους τη λαχτάρα, άνθη ευωδιάζουν…

Να, πώς ξεχνώ τον πόνο μου

στη χρυσαφένια ακρογιαλιά

για το κορίτσι που λιάζεται

στην άκρη της αβύσσου!

Που πλέκει όνειρα τρελά, ζωγραφιστά

στα γαλανά σεντόνια του ουρανού,

να σκεπαστεί στο στήθος της το μεταξένιο χάδι του ήλιου…

Να, πώς θα πνίξω τον καημό

σε χείλια που βράζουν από πόθο

και τ’ άγνωστο χαμόγελο θ’ αγγίξει την καρδιά

σε σώμα που χορεύει ηδονικά στα βράχια!

Μα των ονείρων ο χαμένος ο σκοπός

γυρνάει ξανά σε μάτια δακρυσμένα,

λάμπει και πάλι σε ψυχές που προσκυνούν

ένα Θεό, που στον άνεμο αφήνει τα φιλιά του,

σπέρνοντας αγάπες, της θάλασσας κρασί

που θα κερνάει σ’ όλο τον κόσμο, να πεισθεί

για τη μόνη αλήθεια, που δεν σβήνει με το πάθος!

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

"C ` E LEI" από τη Vicky Kostenas Lagdos

Ο έρωτας το κυμοθάλασσο!

Κι ο ναύτης των πελαγίσιων πόθων,

η πολυσεργιανισμένη τράτα.

Στα τραγούδια ξαστερώθηκαν οι γλάροι

στο κατάρτι ν’ ανεμίζουν

για μιας δούλεψης μπουκιά.

Οι πόθοι των ονείρων σου·

πεντόβολα στους πέντε ανέμους.

Κι η ανάσα της πιστής υπομονής·

του φεγγαριού ένα βλέφαρο,

που φοβήθηκε και κρύφτηκε νωρίς.

Η ελπίδα πάνδημη σαν τη βροχή,

που ρέει ακατάπαυστα

και δεν λέει το κλάμα να πορέψει.

Κι ο καραβοπνίχτης Σιρόκος

ορίζοντες συλλέγει, για να στήσει το γιορτάσι.

Στα μάτια σου σπάζει ο ελαφρύς κυματισμός,

που θώπευε ολονυχτίς κοράλλια.

Από Νησί σ’ Ατόλης μεθυσμένος τη θωριά

τον έρωτα σαΐτευες, ψάρευες στ’ ανοιχτά.

Κι οι πόθοι  ανέφελα ατημέλητα.

Θύμησες παλιακές κυνηγημένες στο σκοτάδι.

Σε άτακτη πτήση βρίσκονται

τα φτερωτά τους όνειρα.

Όσα  η νύχτα έκθετα έκρυβε στον κόρφο της

για ν’ αποδείξει μετά το πάρτι,

σαν γείρει το φεγγάρι πως ήταν όλα ψέμα.

C` è veramente lei!

Αυτή που σιωπά πίσω απ’ τις γρίλιες.

Που ανάβει του πόνου

την ελπίδα μ’ ένα της δάκρυ.

Μια αίσθηση κατάπληξης

εκκολάπτει η άθικτη υπομονή της

το λείο και στιλπνό αβέβαιο αύριο.

Πεντόβολα πετώντας προς τ’ αστέρια

μήπως και την ηλικία τους μαντέψει.

Αφού η τύχη τους ήτανε αυτά ψηλά

να γυμνοφέγγουν

σαν έρωτες μετοπών ιερών,

που ξέρουν πως να στέκουν

και να στέργουν.

Vicky Kostenas Lagdos

Dichterin

Zürich 2. Juni 2012

(Απόσπασμα από την ομώνυμη Ποιητική Ανθολογία της Vicky Kostenas - Lagdos «C` E LEI», που σε λίγους μήνες θα κυκλοφορήσει στην αγορά)

Ένα ποίημα από τον Δημήτρη Π. Κρανιώτη

ΙΣΟΠΑΛΗ ΜΑΧΗ

Δεν νικώ,

ούτε χάνω.

Ισόπαλη μάχη

αδιαφορίας κι αρωγής,

"εν τω μέσω"

κανόνων διαφυγής,

κυνηγώ λαμπρά

του νου σημάδια,

μυθικών ηρώων

που ζωντανεύουν

ολονυχτίς.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΚΡΑΝΙΩΤΗΣ

(από την ποιητική συλλογή "Ενδόγραμμα",

εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία, 2010)

IL CANTO D‘ AMOR (LADY IN RED) από τη Βίκυ Κώσταινα - Λαγδού

Πάρε ένα ροδοπέταλο

της αλιπόρφυρης μοναξιάς

μια θέση περίβλεπτη,

που ν’ αγκαλιάζει το φεγγάρι.

Πιο πάνω στάσου κι απ’ τα όνειρα

της πιο ψηλής ελπίδας κι απ’ το δάκρυ,

του κόσμου της υπομονής την παρηγοριά.

Φύσηξε το μαΐστρο μέσα απ’ του κοχυλιού

την αυθιγενή παράσταση.

Με φρύγανα σαΐτεψε του Ζέφυρου

τη λίγεια θυγατέρα,

που τ’ αναφιλητό της άφησε στο κύμα,

ξεψυχώντας σαν τούτη δόθηκε

στου παντεπόπτη Δία τη βιγκέρα.

Πάνω απ’ τη ράχη του κύματος

χαίρονται οι αέρηδες τη λευτεριά.

Και την πνοή τους σέρνουν

στη σύναξη του Νότου και στ’ αθύρματα

μετά την κατασταλαγή του μούστου

μ’ ένα τραγούδι Λίνειο,

τ’ ανείπωτο και ερωτικό απ’ της καλλιεπούς

ερπύστριας θάλασσας τ’ αναφιλητό.

Πάρε ένα τραγούδι απ’ το κοχύλι,

που σαν ηχεί, αδειάζει τη θάλασσα.

Πάρε της αλμύρας τ’ αλάτι,

που κούρνιασε στου ματιού την άκρη

κι έχτισε εύκτιτα τα όνειρα της προσμονής.

Όσα με της ευχής το πρόσχημα

οργιές φτεροκοπούν στα πέλαγα

ως τα σχοινιά της πλώρης,

όπου η κροκόπεπλη Ηώ

απ’ του Ωκεανού το ρέμα ξεπροβάλει.

Πιάσε το μέλιχρο ρυθμό,

πού θα σε φέρει στην από μύρια δώρα

θαλασσόβρεχτη αγκάλη των πόθων.

Μπες  μες το λίγειο χορό,

το βέλτιστο του έρωτα

κι απίθωσε μια ελκυστική φιγούρα

μπροστά απ’ τα πόδια της Θέτιδας.

Μην αστοχείς μια προσευχή

στην εύπλοη αναλαμπή να κάνεις

για την ανάκαμψη του αδήριτου πόνου

απ’ τη μελαγχολία του θεϊκού Νότου.

Vicky Kostenas Lagdos

Dichterin

Zürich, 31. Mai 2012

ΧΑΪΚΟΥ «ΨΗΦΙΔΕΣ» από την Άννα Ιωαννίδου

ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

Στιγμές στο παρόν:

Μικρές εμπειρίες στον

χρόνο σπαρμένες.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Πώς να μαζέψεις

τα κομμάτια της ψυχής;

Μάταιος κόπος!

ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ

Επέλεξες τις

εύκολες απαντήσεις.

Παραδόθηκες.

ΜΟΙΡΑΙΑ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ

Όπου το ψέμα

ο σπόρος της αλήθειας.

Αναπόφευκτο.

ΣΚΙΕΣ

Στους δρόμους είδα

ανέκφραστα σώματα.

Άδειο το βλέμμα.

ΔΙΑ-ΔΙΚΤΥΟΜΕΝΟΙ

Δια-δίκτυο:

Έσβησε η επαφή.

Απομόνωση.

ΝΕΑΝΙΚΗ ΟΡΜΗ

Παρορμητική

σαν χείμαρρος η νιότη.

Aπροσάρμοστη.

ΣΒΗΣΜΕΝΑ ΒΗΜΑΤΑ

Βήματα ηχούν.

Κάποιος χτυπά την πόρτα.

Μια ψευδαίσθηση…

Άννα Ιωαννίδου

Θεσσαλονίκη

"ΜΕ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΨΕΥΤΙΚΕΣ" του Θεόδωρου Σαντά

Τραγούδια της ποίησης

Με παραστάσεις ψεύτικες  και μ ’ αυταπάτες

ήμασταν  όλοι μιας γενιάς, αεροβάτες.

Γυρνάμε  πάλι  σε καπνούς και σε μετόχια

κι άντε ν’ αντέξεις ουρλιαχτά  κι ανεμοβρόχια.

Μείναμε δίχως κουπαστή στις συμπληγάδες

μας διαφεντεύουν άρρωστοι και Βαλαάδες.

Ματώνω μια, ματώνεις δυο, λείπουν οι φίλοι

στάζει η αυγή θανατικό, φωτιά  το δείλι.

Σε προδομένες ιαχές και σε πορείες

γράφουν παιδιά με τη θανή, τις ιστορίες.

Τρέχει ο κοσμάκης, πανικός στην προκυμαία

μα πού ένας «ήλιος του λαού»,  ίδια η αυλαία!

Θεόδωρος Σαντάς

Θεσσαλονίκη

Περιοδικό "ΞΕΚΙΝΗΜΑ", 15 Φλεβάρη 1944, Τεύχος 1

ΞΕΚΙΝΗΜΑ τχ.1.pdf