Τ’ όνειρο του μικρού παιδιού

Έπιασα στα χέρια μου τα νησιά του Αιγαίου,

οι παλάμες μου έγιναν ατέλειωτες

δεξαμενές του ήλιου.

Καίγονται απ’ την έξαψη φανταστικά ταξίδια,

τράβηξαν μέσα τους το φως

σαν άστρα τ’ ουρανού και μου χαμογελάνε

με τις ιδανικές στιγμές τους.

Περαστικές στα βράχια συντροφιές,

ανέμελα μαλλιά πάνω στο κύμα,

τα μελτέμια φέρνουν νέα απ’ τα παλιά.

Κάτι έμεινε στο τέλος πίσω απ’ τον ήλιο,

πίσω απ’ τα μάτια τα υγρά,

την αλμύρα στο δέρμα

απλώνοντας σαν πινελιά στη μνήμη

μια εικόνα: ένα παιδί μικρό

που έσερνε τον χαρταετό στον ουρανό

τραβώντας τόσο όνειρα, τόσους ξεχωριστούς

ήλιους στην ψυχή του.

Τόσο απλά μετάγγιζε

το κρυμμένο φως της ύπαρξής του

κι υπερασπίζονταν της θάλασσας την πίκρα,

των ιδανικών νησιών τη μοναξιά.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Νέα Αγχίαλος Μαγνησίας

Η Νεράιδα του Παλαιόκαστρου

 

Τι να ’χει μέσα το νερό που κατεβαίνει

και στροβιλίζεται στις πέτρες,

εκεί που καθρεφτίζει τον αέρα

στον πράσινο ίσκιο των κισσών;

Βρίσκει μία αναλαμπή στο χρόνο

ξεφεύγοντας απ’ το πιο πολύτιμο μυστικό

και μας μιλά με τον καημό του,

το φλύαρο νερό,

καθώς τραβάει για το πέλαγος

κι ένα κρυφό πόθο άφησε στο βουνό,

απ’ όπου ξεκίνησε με την ανάσα

του εινοσίφυλλου έρωτα.

Με δάχτυλα που ψάχνουν μες στις ρίζες μας,

μες στου πλατάνου τη βαθυστόχαστη ματιά

πηγαίνει η μνήμη για το πέλαγος περήφανη

κι όλες οι πληγές βουλιάζουν μες στην ξεγνοιασιά.

Είναι ο τόπος του θριάμβου,

στεφανωμένος με κλαδιά ελιάς,

η φύση που στις ερωτικές φωνές διαβάζει

ενός δέντρου την καρδιά,

του ρυακιού την αξεθύμαστη αγάπη

στα χρόνια που περάσανε κοντά μας

και ήταν σαν τις ζαλισμένες πέστροφες θολά.

Ακούμε το σάλο του νερού μες στην ψυχή μας

αναστεναγμούς, γέλια, πειράγματα

από τη νεράιδα που ανεβαίνει

το σούρουπο να μας μιλήσει.

Να πεις την ψυχή ποτάμι- το μόνο υπαρκτό σημείο

όπου εκεί ο μύθος αρχίζει να ξεπλέκεται

στα πόδια της μακρυμαλλούσας φύσης.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Νέα Αγχίαλος Μαγνησίας

Της Ηδύλης τ΄ ατέρμονο φιλί

Της νοσταλγίας η αποθέωση σε πρώτο πλάνο προπορεύει νότες

ως τη διαχωριστική κόκκινη γραμμή της θύμησης

σαν η σελήνη σκύβει να σκουπίσει από ντροπή τα δάκρυα,

που έγιναν θάλασσα κλειστή μέσα σ΄ ερμάρι

που πελαγοδρόμησαν οι  έρωτες.

Μέχρι το τέρμα του χρόνου να μαζεύουμε

τ’ αργυρά μήλα της σελήνης και των αστεριών

τη φεγγόβολη χρυσόσκονη.

Τρεμοπαίζουν δειλά οι στιγμές τ΄ ονείρου

στης πυγολαμπίδας τη φωσφορίζουσα ράχη.

Ο νους έμεινε στις σκέψεις καρφωμένος

να κρέμεται ξεκάρφωτο τσαμπί μέσα στ΄ αμπέλι.

Ώρες γεμάτες κοφτές ανάσες,  μάτια κλειστά

σα σφαλιστά παράθυρα στα πέλαγα ριγμένα

περνούν απ΄ το μισοσκόταδο της νύχτας το μεθύσι.

Θέλει η ζωή τους ήλιους της και τ΄ ανθισμένα αλώνια

φούλια σμιχτά καλοκαιριού κεράσια απ΄ τα κλώνια.

Άνοιξε το παράθυρο στο πλατύγιαλο αλώνι

πάνω όπου η σελήνη νυχτοβατεί στον ίσκιο της

για να διεκδικήσουμε στη φεγγαρόβολη νυχτιά

μια χούφτα χρυσόσκονη απ΄ ακριβό αλφίτη.

Αφού οι έρωτες στην καταμέτρηση αστεριών

μεσοκοπιάστηκαν και τώρα διψασμένοι για φεγγάρια

στην παγανιά τ΄ Αυγούστου αμπαρώθηκαν

και στη ζωή τους στέργουν να πιουν απ΄ το ντραπέ πέπλο

την ευωδιά για να μεθύσουν της αυγής το πρώτο αστέρι.

Έλα μαζί να πλανέψουμε τα ερωτρόπια της μπασιάς

να τα μπλέξουμε στα λιοτρόπια της θύμησης

με περιπτύξεις ξωτικές Πλειάδων νυχτοκαμώματα

κάτω από τ’ αδίσταχτο βλέμμα Νηρηίδας ενάλιας την ενοχή.

Με τα χέρια ολάνοιχτοι κίονες ιωνικοί

από περίοπτη θέση ναού περίστυλου

της γαλήνιας το μπλε να ημερέψουμε.

Κι αν τα πεφτάστερα δε σιμώσουν

ως την κορυφογραμμή των δαχτύλων μας

θα ΄ρθει τότε ο υπνοβάτης ίσκιος μιας ξάγρυπνης σελήνης

να ζωγραφίσει πάνω μας ήλιους μεσονυχτιού.

Πολλά δε θα ’χουμε να πούμε,

όταν το αίσθημα πνίγει τη λαλιά

και το κύμα λέξεις συμπαρασύρει στο μακρόσυρτο χορό.

Πλέει αλάργα στ΄ ανοιχτά για το ταξίδι με την πλώρη στο νοτιά

σ΄ άλλες καρδιές, που υπομένουν και ζητούν παρήγορα λόγια

μ΄ ένα κοφίνι γεμάτο απ΄ της αγάπης τη ζεστή αγκαλιά.

Κι αν επιστρέψει κι αστοχήσει, φέρνοντας πίσω λέξεις στο γιαλό

της Γοργόνας θα περάσει ν΄ ασημώσει το κρυφό της μυστικό.

Δε διστάζει ο Ποσειδώνας τα νερά του να ταράξει

και να μπει στα όνειρά μας σταλακτίτες ν΄ αποστάξει.

Zürich, 18. August 2011

Vicky Kostenas Lagdos, Dichterin

Η νοσταλγία της μικρής σταλαγματιάς

  

Ήρθε ο Αύγουστος κι ένα κύμα την ταξίδεψε στην ακρογιαλιά.

Τότε το σώμα της ελισσόταν ανάμεσα στους πόθους,

έπλαθε όνειρα για τις ακροβασίες της καρδιάς.

«Γιατί να ξεπλένεις τις πληγές σου

πάνω στο θαμμένο νερό της νιότης σου;

Γιατί να προσδοκάς με τα μάτια της φωτιάς

το μεγάλο μυστήριο της φουρτούνας;».

Ύστερα αναγαλλιάζεις στην τελευταία σου λέξη,

στον τελευταίο ήχο του ανέμου.

«Καλωσήρθες με τα χρώματα του μεσημεριού.

Τα διλήμματα της νύχτας σκορπίσανε το χρόνο σου

στο φευγαλέο της ύπαρξης,

στην οργή που σε πνίγει

καθώς σκάβεις με τα νύχια σου τις μνήμες».

Το δικό σου ποτό είναι

η αναγνώριση του συναισθήματος.

Αυτό εξατμίζει τ’ αποτυπώματα της μοίρας

στο ραγισμένο σώμα σου.

Αυτό σου δίνει το κουράγιο

με της θάλασσας τα δάκρυα να μεθάς,

ακοίμητος ο κοντυλοφόρος της ελπίδας που κρατάς.

Τη μοναξιά σου στολίζεις με λέξεις

για ν’ ανταμώσεις στην ίδια ακρογιαλιά

τον Αύγουστο που ερωτεύτηκες κάποτε·

το πιο ωραίο ποίημα που έγραψες

όταν ήσουνα ακόμη μια μικρή σταλαγματιά.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Νέα Αγχίαλος Μαγνησίας

       

Ένα ποίημα από τη Vicky Kostenas Lagdos

Τα πουλιά της φυγής σ΄ αθώο πέταγμα

Ταξίδι αδιάβατο κι απροσπέλαστο

με συντροφιά το μονοπάτι,

που γεννάει ζυγές τις μέρες,

σεκοντάροντας του ρυακιού το γάργαρο νερό,

σαν ξεχύνεται και τα βουνοπλάγια ανασκαλεύει.

Σκόρπια κι αμάζευτη η αγάπη λύγισε

σαν λυγαριά στον κάμπο

μες απ΄ το ψέμα ενός φίλυρου σακάτη αγέρα.

Χύμα και σκόρπια ξανά η ζωή με τον ήλιο

ν’ αγγίζει το γέρμα κερασμένη μ’ ένα κάλπικο κέρμα.

Νύχτα σφύζει μέρα θάλλει

στη  δαγκωματιά του μήλου

στη φασκομηλιά του σκίνου  

στη χαραγματιά του σύκου

σ’ ένα τραγανό κεράσι

σε μια ρώγα από ροδίτη,

μα συ  κρεμάστηκες στης λήθης το κατάρτι

και δεν γρικάς  πως αναδύει η Αφροδίτη.

Zürich, 15. August 2011

Vicky Kostenas Lagdos, Dichterin

Ένα ποίημα από τη Λίτσα Μόσκιου

Ξεγελάς…
Κρυμμένη μέσα σε χρώματα και εικόνες…

Όμως σε θωρώ…
Στα ματωμένα φεγγάρια…

Σε χαμόγελα στημένα … στα πορτρέτα πλανόδιων ζωγράφων…

Σε συναντώ…
Σ’ ένα ξόδεμα του ήλιου….

Σ’ ένα πεταμένο στα σκουπίδια ροζ αρκουδάκι…

Σε αναπνέω ….
Σ’ ένα μπουκάλι φθηνού αρώματος…

Στο ιδρώτα ενός πληρωμένου έρωτα …

Συνεχίζεις να κρύβεσαι….
Τοιχοκολλημένη σε αφίσες των δρόμων…

Παροξυσμός ενός άρρωστου καιρού…

Το όνομά σου;
ΘΛΙΨΗ …

ΛΙΤΣΑ ΜΟΣΚΙΟΥ

1ος Ποιητικός Διαγωνισμός ΕΛΙΚΩΝ -ΕΛΗΞΕ

 

Το περιοδικό ΒΟΙΩΤΙΑ και το βιβλιοπωλείο/εκδόσεις Σύγχρονη Έκφραση προκηρύσσουν τον 1ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό ΕΛΙΚΩΝ με τους ακόλουθους όρους:

1. Στο διαγωνισμό μπορούν να συμμετάσχουν Ελληνίδες και Έλληνες ανεξαρτήτως ηλικίας, γραμματικών γνώσεων, επαγγελματικών ασχολιών κ.λπ. είτε κατοικούν στην Ελλάδα και Κύπρο είτε διαμένουν μόνιμα ή προσωρινά στο εξωτερικό, εφόσον έχουν την Ελληνική ή Κυπριακή υπηκοότητα και μπορούν να γράφουν στη νεοελληνική μας γλώσσα.

2. Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό θα πρέπει να στείλουν ένα (1) αδημοσίευτο ποίημά τους (κι όχι περισσότερα του ενός ποιήματα με διαφορετικά ψευδώνυμα), θέματος της επιλογής τους. Διευκρινίζεται ότι το ποίημα που θα σταλεί ΔΕΝ πρέπει να έχει λάβει μέρος σ´ άλλο Διαγωνισμό.

4. Ο αποστολέας θα χρησιμοποιήσει το ίδιο ψευδώνυμο τόσο για την αποστολή όσο και για την υπογραφή του ποιήματος. Στο φάκελο που θα εμπεριέχει το ποίημα θα αναγράφεται το ψευδώνυμο του αποστολέα. Στον ίδιο όμως φάκελο θα τοποθετηθεί ένας μικρότερος, στο εσωτερικό του οποίου θα αναγράφονται τα πραγματικά στοιχεία του ποιητή (ονοματεπώνυμο, γραμματικές γνώσεις, επάγγελμα, διεύθυνση κατοικίας και αριθμοί τηλεφώνου: σταθερό και κινητό). Οι μικροί φάκελοι εκείνων που ΔΕΝ θα διακριθούν ΔΕΝ θ´ ανοιχτούν. Έτσι, θα παραμείνει μυστική η συμμετοχή τους. Χρησιμοποιώντας όμως, οι ενδιαφερόμενοι τα ψευδώνυμά τους, θα τους ανακοινώνεται ο συνολικός αριθμός των μορίων, που έλαβε το ποίημά τους και από τους 4 κριτές.

5. Το ποίημα, που θα σταλεί, για συμμετοχή στο Διαγωνισμό, θα πρέπει να είναι πληκτρολογημένο με Com/ter ή δακτυλογραφημένο κι απαραιτήτως σε έξι (6) πανομοιότυπα αντίτυπα (καλής ευανάγνωστης εκτύπωσης) και υπογεγραμμένα όλα με το ίδιο ψευδώνυμο. Ο φάκελος θα σταλεί με συστημένη επιστολή στη Διεύθυνση: Βύρωνος 19 Λιβαδειά 32100, με την ένδειξη: Περιοδικό ΒΟΙΩΤΙΑ Συμμετοχή στον 1ο Ποιητικό Διαγωνισμό ΕΛΙΚΩΝ.

6. Η Επιτροπή κρίσης του Διαγωνισμού θα περιλαμβάνει 4 ανθρώπους των γραμμάτων. Η βαθμολόγηση θα γίνει από το 1 έως το 20. Τα ονόματα των κριτών θα δημοσιοποιηθούν μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του διαγωνισμού.

7. Θα απονεμηθούν τρία (3) βραβεία και τρεις (3) έπαινοι (Α, Β και Γ). Τα βραβεία θα συνοδεύονται από έπαθλα που θα ανακοινωθούν αργότερα. Οι έπαινοι θα συνοδεύονται από δώρα και βιβλία. Διευκρινίζεται ότι στις περιπτώσεις ισοψηφιών τα βραβεία, χρηματικά έπαθλα και έπαινοι θα μοιράζονται ισομερώς. Στον καθένα που θα διακριθεί είτε με βραβείο είτε με έπαινο θα του απονεμηθεί τιμητικό - ονομαστικό δίπλωμα καλλιτεχνικά εκτυπωμένο.

8. Θεσπίζεται και τέταρτο βραβείο (με χρηματικό έπαθλο 300 ευρώ) για ένα ποίημα με θέμα: Η Λιβαδειά. Το βραβείο αθλοθετεί ο Σύλλογος Οι Φίλοι Του ΞΕΝΙΑ Λιβαδειάς. Και για το βραβείο τούτο θα ακολουθηθεί η ως άνω διαδικασία και θα κριθεί από τους 4 κριτές.

9. Ως τελευταία προθεσμία αποστολής, από τους ενδιαφερομένους, των συμμετοχών τους ορίζεται η 30 Νοεμβρίου 2011. Οι ημερομηνίες της αποστολής θα εξακριβώνονται από τις σφραγίδες των ΕΛ.ΤΑ.

10. Τα βραβεία, οι έπαινοι και τα τιμητικά διπλώματα θα απονεμηθούν σε ειδική τελετή η οποία θα οργανωθεί και θα πραγματοποιηθεί στο τέλος Δεκεμβρίου του 2011. Η συγκεκριμένη ημερομηνία θα ανακοινωθεί και θα δημοσιευθεί εγκαίρως. Περισσότερες πληροφορίες, δίνονται στους ενδιαφερομένους, στο τηλέφωνο: 69 44 73 44 90.

(πηγή: http://viotia.blogspot.com)

ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΣΟΥΤΑΚΟ

 

φτωχότερη η λογοτεχνία

φτωχότερο το Κερατσίνι

φτωχότερη η εταιρία τεχνών

 ΣΒΗΝΕΙΣ ΣΤΟ ΧΑΡΤΗ

Σβήνεις στο χάρτη τη γραμμή

Που πάει να μας ενώσει,

Και στη βιασύνη σου πατάς

Ζωές θεμέλια .

Σαν πέλαγο που κύματα

Ζητά να επιβιώσει,

Σαν άνεμος που χάνεται

Στης λασπουριάς τα φτέλια .

Κι αν μένει να παρακαλώ

Τη μοναξιά που ζούμε,

Φταίει που φεύγουμε νωρίς

Μα πάντοτε αργούμε .

                                                                                                          Σάββας Τσαλίκης

Σε μια θέαση Αυγουστιάτικης Πανσελήνου

Φεγγάρι ονειρεμένο, σπηλιά τ’ ουρανού

με το νυχτερινό χαμόγελο του Θεού σχηματισμένο,

απλώνεσαι στα μάτια κάθε ξαφνιασμένου θνητού.

Η φύση μες στη ζεστασιά, μες στην ησυχία χιλιάδων

ονείρων που τραβούν το φεγγοβόλο δίσκο

κι όλα τα φαινόμενα αφήνονται στο χάδι του,

στο θαυμασμό του απείρου.

Στις κρύες νύχτες του βουνού και στις ζεστές της θάλασσας

η αγκαλιά του κοριτσιού περιμένει

κάποιο διαμαντοστόλιστο πουκάμισο

με τα φιλιά του Αυγούστου.

Το αγόρι σπαρταρά στα χέρια της αγαπημένης

με λόγια της ψυχής ζεστά μετέχοντας

στου αχνιστού χώματος τη σαγήνη,

στην αλήθεια του έρωτα και στα δροσάτα χείλη

όπου ζητάει παρηγοριά.

Πόσα δε θα ’δινε ο ήλιος,

πόσο φως θα χαράμιζε για μια ματιά του φεγγαριού,

για ένα καρδιοχτύπι, για ένα στιγμιαίο άγγιγμα

του πύρινου κορμιού του από τη θεά Σελήνη

κι ας πέσει μες στις λίμνες και στις θάλασσες·

βράχος από τους πιο συνηθισμένους,

να χάσουν οι άνθρωποι τις μέρες τους,

να χάσει αυτός την κυριαρχία του φωτός

ζώντας τις νύχτες εφιάλτες, με την ελπίδα,

τη φιλία της καινούργιας Πανσελήνου.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Contessa Lara

Cante Ghirlande II

Απ’ το σονέτο και το γέλιο ενός στίχου

χορτάριασε η πεδιάδα, όπου στης μοναξιάς

τα βουνολόφια  απόθεσαν τη Μούσα.

Στην πεδιάδα, που κατώκησε μια καλλονή,

συνάζοντας με τα  ματόφυλλα της

περίσσιες αχτίδες της νυχτογέννητης αυγής.

Που να ’ναι οι σπόνσορες

ερωτικών της στίχων

σαν ο ουρανός φορτώθηκε

τα φύλλα όλου του φθινοπώρου;

Όχι, σήμερα ο κόσμος δεν τελειώνει

μ’ ένα ερωτικό σονέτο,

που κρατά ορθό τον ουρανό

και μας περνά ένα πεταχτό φιλί στο πέτο!

Η ελπίδα στ’ αμόνι πόθους λειαίνει  

για να τους ρίξει σ’ εύδιων κι απάνεμων

λιμανιών την προσμονή.

Κι η πεδιάδα αναλάμπει ολόσωμη

απ’ της παπαρούνας την πυρακτωμένη φλόγα.

Στόματα από γλυκό φιλί με δυόσμο

φίλησαν στις παρειές αιμοστάλαχτα φιρίκια,

κρεμώντας τον πόθο στ’ ανοιξοθύρια της μηλιάς.

Βελανιδιές φορτώνονται τον ήλιο

να τον περάσουν πανωφόρι στης κερασιάς

τα κατακόκκινα μάγουλα.

Στην απουσία του ο Ήλιος φεγγάρια ζωγραφίζει

να του κρατούν πάνω στον ουρανό τ’ αστέρια.

Η αποστασία του φεγγαριού τιμωρείται

μ’ οξύμωρο σχήμα μέσα σ' αξημέρωτα νυχτέρια.

Η φωνή ειν’ αυτή, που τρέχει και πρώτη

φτάνει στις βουνοκορφές

πριν το κύμα πνίξει  τα όνειρα

και σβήσουν όλες μου οι χαρές.

Η μέρα παιδί πεθυμητό του Δία και της Alba

από μια συνεύρεση στο πούπουλο τ’ αγέρα

σαν το φιλί τους μπλέχτηκε σε γκρίζα πλάνα φύκια

μύρισ’ ο τόπος γιασεμί ως  του Γέρα τη μπασιά.

Χάρηκε χτες η γη σαν δέχτηκε επίθεση

από σπουργίτι πολυτάξιδο και κοσμογυρισμένο

ν’ αναζητά σπόρο χαμένης του σοδειάς

στου κήπου την αγκάλη λατρεμένο.

 Vicky Kostenas Lagdos

Zürich, 21. Januar 2011

dedicata alla poetessa Contessa Lara di Firenze

Αφιέρωμα στην Φλωρεντινή ποιήτρια Contessa Lara

των μέσων του 19 αι. in Italia