Ομιλία του Λάσκαρη Π. Ζαράρη για το αισθηματικό μυθιστόρημα της Μαρίας Μητσιούλη: «ΖΩΗ... η ζωή μου!!!», σελ. 187, Εκδόσεις Πηγή, Ιούλιος 2018.

Δευτέρα 4 Μαρτίου 2019, Public, Βόλος

   Αγαπητές κυρίες, αγαπητοί κύριοι καλησπέρα σας. Βρισκόμαστε εδώ, αρκετοί ποιητές, συγγραφείς και λογοτέχνες, αλλά και φίλοι του βιβλίου, για να τιμήσουμε με την παρουσία μας τη Λαρισαία συγγραφέα κυρία Μαρία Μητσιούλη. Μαζί με τον εξαίρετο συνάδελφο στις διαδρομές του ποιητικού και πεζού λόγου κύριο Γιάννη Ζαραμπούκα και μαζί με την τιμώμενη και παρουσιαζόμενη σήμερα στο κοινό του Βόλου συγγραφέα μας, θα προσπαθήσουμε να ανοίξουμε ο καθένας μας με τη δική του κριτική ματιά, μία μικρή πόρτα ή ένα παράθυρο στο οικοδόμημα του μυθιστορήματος. Πρώτα απ’ όλα θα κοιτάξουμε με σεβασμό και αγάπη την προσπάθειά της, παρόλο που με το παρόν μυθιστόρημά της με τίτλο: «ΖΩΗ… η ζωή μου!!!» κάνει την εμφάνισή της για πρώτη φορά στα ελληνικά γράμματα αυτή με έργο αξιώσεων και αυτοτελές. Το λογοτεχνικό υλικό όμως που φυλάσσει στα συρτάρια της δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο, διηγήματα και νουβέλες που μάλιστα τής απέφεραν αρκετές σημαντικές διακρίσεις σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

   Θα σας διαβάσω ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο της που βρίσκεται στις σελίδες 53-54: «Βίωνε δυστυχία. Δυστυχία και κατάθλιψη. Όλα ήταν εκείνος. Χωρίς εκείνον, υπήρχε μουντάδα. Δεν υπήρχε αύρα, ούτε ήλιος που να είναι ζεστός. Δεν υπήρχαν εικόνες στη μέρα, παρά μόνο θολό τοπίο. Δεν μπορούσε να το διαχειριστεί, ούτε να το εξελίξει. Έκανε όμως προσπάθειες. Δούλεψε πολύ πάνω σε αυτό. Έπεισε τον εαυτό της ότι είναι καλά. Ότι μπορεί και χωρίς τον Άρη. Ότι όλα είναι θέμα μυαλού και σωστού καταμερισμού συναισθημάτων! Πήρε αποφάσεις και στάθηκε στα πόδια της. Ο τρόπος της ισορροπίας της ίσως να μην ήταν τόσο ορθός, αλλά λίγο την ένοιαζε! Αυτό που την αφορούσε ήταν να προχωρήσει. Το όφειλε στον εαυτό της και κυρίως στους δικούς της. Στην οικογένειά της, που τη στήριξε».

   Παρακολουθούμε εδώ μία περιγραφή που κάνει η συγγραφέας για την πρωταγωνίστριά της τη Ζωή, η οποία είναι έντονα ψυχογραφική και δείχνει τις συναισθηματικές αντιθέσεις της ηρωίδας της. Η περιγραφή αυτή ακολουθεί ένα επεισόδιο του βιβλίου, όπου γίνεται μία συνταρακτική αποκάλυψη που σημαδεύει την ψυχολογία της Ζωής αλλά και εξελίσσει την πλοκή με γρήγορους ρυθμούς, ενώ παράλληλα μάς δίνει στοιχεία από τον χαρακτήρα της με τον οποίον μπορεί κάθε γυναίκα να ταυτιστεί. Η Ζωή καθίσταται ως μυθιστορηματικό πρόσωπο γήινη, άμεση, βατή, συνηθισμένη, πιστευτή και λειτουργική. Επιπροσθέτως, σκιαγραφείται από τη συγγραφέα με μεγάλο συναισθηματικό και ψυχικό πλούτο, που για να φανερωθεί χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια, το επιδέξιο χέρι που θα αγγίξει την πρωταγωνίστρια με στοργή και τρυφερότητα, μα και το χέρι που θα χαράξει πληγές στο δέρμα της, περισσότερο στην ψυχή της. Αυτός θα είναι και ο κυριότερος λόγος για να φτάσει μία όμορφη, ευαίσθητη, ταλαιπωρημένη, εξαρτημένη από τα πάθη της, μα και επαναστατική γυναίκα στην αυτοκριτική και στην αυτογνωσία, αρνούμενη να ζήσει με τον υποκριτικό τρόπο της επαρχιακής ζωής με τον οποίο συμβιβάζονται οι περισσότεροι άνθρωποι και μετατρέπονται όχι σε πρωταγωνιστές, αλλά κομπάρσοι της ίδιας τους της ζωής... Σε όλη αυτή τη διαδικασία, είναι καταλυτική στην ψυχολογία της Ζωής η παρουσία και η απουσία ακόμη του Άρη, ενός άκρως εγωιστή ανδρός, ο οποίος αντλεί ικανοποίηση από τη ζωή του όταν αποκτά εξουσία στους γύρω του ανθρώπους.

   Αυτό γενικά είναι το μοτίβο στο οποίο υπακούει ολόκληρη η ιστορία με μια αξιοθαύμαστη ισορροπία των δραματικών γεγονότων και των ψυχοσυναισθηματικών αλλαγών της πρωταγωνίστριας, μοτίβο που μας επιτρέπει να προβληματιζόμαστε και να θέτουμε ερωτήματα αναλογιζόμενοι τη δική μας ζωή, τι λάθη κάναμε και ποιες ευκαιρίες χάσαμε αντιμετωπίζοντας καταστάσεις με δειλία και αναποφασιστικότητα.

   Βέβαια, δεν θα έφταναν δύο μόνο ενδιαφέροντες και δυναμικοί χαρακτήρες, για να νιώσει δικαιωμένη η συγγραφέας μας από το λογοτεχνικό αποτέλεσμα και την αποδοχή του στο ευρύ κοινό, όσο και αν τους παρουσιάζει με επιδεξιότητα και φανερώνει με αδρές πινελιές τόσο τη φωτεινή τους πλευρά όσο και τη σκοτεινή τους... Όσο και αν μέσα από τις σκέψεις τους και τις πράξεις τους βλέπουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, έστω μερικώς, και επανεξετάζουμε ή ακόμη αναθεωρούμε κάποιες σταθερές ή κόκκινες γραμμές της ζωής μας. Το μυθιστόρημα ως λογοτεχνικό είδος προσελκύει κατά γενική ομολογία το μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τους αναγνώστες εν σχέση με τη νουβέλα και το διήγημα και κατά συνέπεια λοιπόν ούτε μια καλή ιδέα θα αρκούσε, ούτε μια ενδιαφέρουσα ιστορία, για να αισιοδοξεί ο συγγραφέας ότι θα επιτύχει τον στόχο του απλά με μία συνταγή. Η Μαρία Μητσιούλη κερδίζει το στοίχημα που υποθέτω ότι έθεσε πριν πέντε χρόνια όταν ξεκίνησε να γράφει το βιβλίο, πραγματώνοντας ουσιαστικά τις προθέσεις της εξαιτίας της πρωτοτυπίας της να παρουσιάζει μία καθόλου συνηθισμένη μορφή αγάπης, παράξενης όμως και υπαρκτής... Διαβάζοντας το βιβλίο της, έζησα μία όμορφη αναγνωστική εμπειρία, όπως και κάθε άλλος αναγνώστης -πιστεύω-, θα νιώσει παρόμοια συναισθήματα με μένα πέρα από τις προσωπικές επιλογές του και αρέσκειες του. Θα αναγνωρίσει το πολύ καλό αποτέλεσμα, καθώς η αγωνία που προκαλεί η ανάγνωση είναι μεγάλη και οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη, ταξιδεύουν τις σκέψεις και μαγεύουν τις αισθήσεις...

   Η δεκαεννιάχρονη Ζωή και ο εικοσιεφτάχρονος Άρης ανακαλύπτουν και μαθαίνουν μέσα από την ερωτική τους σχέση ο ένας τον άλλον, τείνουν να ξεπεράσουν τα όρια τους, αναζητώντας το πραγματικό και αληθινό νόημα της αγάπης με έντονες επιθυμίες, επιτακτικές ανάγκες, φλογερά συναισθήματα, εύλογες προσδοκίες και αναζωογονητικά όνειρα, με σκοπό την ιδανική συντροφική σχέση που θα φέρει στο νου γαλήνη, στην ψυχή ευτυχία και στο σώμα πάθος και ταραχή.

   Θεωρώ όμως ότι από την πλευρά της Ζωής, οι προθέσεις της είναι αγνές και λιγότερο ωφελιμιστικές, αλλά εν πάση περιπτώσει ο καθένας μας οφείλει να δώσει τις δικές του απαντήσεις για το τι είναι αγάπη και έρωτας και για ποιον λόγο ορισμένες φορές συμβαίνει να επιδιώκουμε αυτό που μας σκοτώνει και όχι αυτό που μας ανασταίνει...

   Στη σελίδα 7 μόλις του βιβλίου, η συγγραφέας αναρωτιέται για τον ορισμό της αγάπης και τα όριά της, ακόμη και για το χρώμα της, ανησυχίες που με κάνουν να θυμηθώ τα λόγια ενός εξαίρετου βιβλίου με τίτλο: «Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος» του Αμερικανού ψυχιάτρου και ψυχοθεραπευτή Δρ. Σκοτ Πεκ:

   «Η αγάπη είναι πάρα πολύ μεγάλη, πάρα πολύ βαθιά για να μπορέσει ποτέ να κατανοηθεί ή να μετρηθεί ή να περιοριστεί στο πλαίσιο των λέξεων. Από τη μεριά μου, ωστόσο, τολμώ να δώσω ένα μοναδικό ορισμό της αγάπης, και πάλι με πλήρη επίγνωση ότι πιθανόν σε κάποιο σημείο ή σε κάποια σημεία να είναι ατελής. Ορίζω την αγάπη έτσι: Η θέληση του ανθρώπου να επεκτείνει τον εαυτό του με σκοπό να καλλιεργήσει τη δική του, ή ενός άλλου, πνευματική ανάπτυξη.        

   Η αυθεντική αγάπη είναι βουλητική και όχι συναισθηματική. Το πρόσωπο που αληθινά αγαπά το κάνει επειδή πήρε μιαν απόφαση να αγαπά. Αυτό το πρόσωπο έχει αναλάβει μιαν αυτοδέσμευση να είναι στοργικό, άσχετα με το αν υπάρχει ή όχι το συναίσθημα της αγάπης. Η γνήσια αγάπη είναι ο σεβασμός της ιδιαιτερότητας, της χωριστής ταυτότητας του αγαπημένου.

   Η πράξη της επέκτασης των ορίων μας προϋποθέτει προσπάθεια. Επεκτείνουμε τα όριά μας μόνο όταν τα υπερβαίνουμε, και η υπέρβαση των ορίων απαιτεί προσπάθεια. Όταν αγαπάμε κάποιον, η αγάπη μας γίνεται ευκολοαπόδεικτη ή ουσιαστική μόνο με την άσκησή της -με το γεγονός ότι γι’ αυτόν τον κάποιον (ή τον εαυτό μας) κάνουμε ένα παραπάνω βήμα ή βαδίζουμε ένα παραπάνω χιλιόμετρο».

   Υπό αυτό το πρίσμα των λόγων του Σκοτ Πεκ, ίσως δούμε με μία διαφορετική οπτική τα τεκταινόμενα του μυθιστορήματος της αγαπητής φίλης Μαρίας Μητσιούλη ή επιχειρήσουμε μία δεύτερη ανάγνωση. Άλλωστε, το μυθιστόρημά της μάς προϊδεάζει στο να το κάνουμε, αφού η συγγραφέας οργανώνει σοφά το υλικό της, δηλαδή τις σκέψεις της για την εξέλιξη των ηρώων της, τους μονολόγους και τις ιδιαίτερες περιγραφές κάποιων σημαντικών σκηνών δράσης.

   Τεχνικά δεν αφήνει κενά και η ροή του λόγου της είναι κανονική, με σωστή και στρωτή αφήγηση, με κινηματογραφική ακρίβεια και κομμένη ανάσα. Τα μοναδικά κενά που αφήνει σκοπίμως είναι στο εννοιολογικό επίπεδο, στις σχέσεις των πρωταγωνιστών μεταξύ τους, αλλά και με τα άλλα πρόσωπα του βιβλίου, την αμφιλεγόμενη συμπεριφορά τους, τις προθέσεις τους που υποκρύπτονται συχνά, ενώ κάποιες στιγμές τις υποψιαζόμαστε μέσα από καμουφλαρισμένα λόγια, ή με σιωπές στο ενδιάμεσο των ζωντανών και παραστατικών διαλόγων που παραθέτει η συγγραφέας.

   Η ιστορία μάς προσφέρει την ευκαιρία να αξιολογήσουμε τη στάση των ηρώων πάνω στο διαχρονικό και παγκόσμιο θέμα της αγάπης και του έρωτα, να θέσουμε ερωτήματα ή να δώσουμε τις δικές μας λύσεις σε προβλήματα που προκύπτουν όταν ο έρωτας είναι σφοδρός και παθιασμένος, ώστε να πνίγει και να καταστρέφει την αγάπη ή να δώσουμε απαντήσεις σε περίπτωση που ατονήσει ή παρέλθει ο έρωτας, τότε τι γίνεται με την αγάπη; Θα υπερισχύσει απέναντί του ακόμη κι εάν χαθεί η σωματική πλευρά μιας ερωτικής σχέσης και αφαιρεθεί κατά συνέπεια η νοστιμιά της;

   Συμπερασματικά, η συγγραφέας Μαρία Μητσιούλη δημιουργεί τις ικανές συνθήκες με τις λέξεις της και τον χειρισμό του λόγου της. Κινείται στο κατάλληλο κλίμα, ώστε εμείς οι αναγνώστες να νιώσουμε ότι όλα όσα διαβάζουμε και μάς αφηγείται η συγγραφέας θα μπορούσαν να συμβούν μόνο σε αυτό το οικογενειακό, κοινωνικό και επαρχιακό περιβάλλον που εκείνη μάς περιγράφει με τον μοναδικό της τρόπο. Μέσα από αυτή την ιδανική και ταιριαστή ατμόσφαιρα αναδύεται η πρωταγωνίστρια, η Ζωή, με κύριο μέλημά της να κατανοήσουμε απόλυτα τον καθημερινό της αγώνα, τις συγκρούσεις των «θέλω» της με τα «πρέπει» της και την ανάγκη της να ξεφύγει από κάποια στερεότυπα που καταδυναστεύουν τη γυναικεία φύση της, κάνοντας την επανάστασή της για να κερδίσει ή να πάρει πίσω όσα της στέρησε η ζωή της... όλα τα χαμένα, που οφείλει να της επιστρέψει. Θαυμάζουμε την ειλικρίνειά της, μόνο που το μέλλον αρκετές φορές αντί να σβήνει πληγές, φέρνει καινούργιες...

   Επίσης, θα πρέπει να τονίσω ότι η Μαρία κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή μέχρι και το τέλος του βιβλίου και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι νέες εξελίξεις της πλοκής εναρμονίζονται με την ανάγκη του αναγνώστη να αφομοιώνει τις νέες πληροφορίες, πληροφορίες από τη ζωή των ηρώων της τις οποίες δίνει η συγγραφέας σταδιακά και χωρίς να κουράζει τον αναγνώστη της. Το ότι στο βιογραφικό της σημείωμα αυτοπροσδιορίζεται ως ρεαλιστική παραμυθού δεν αποτελεί αβασάνιστη κρίση, αλλά τεκμηριωμένη αλήθεια εξαιτίας της καλοδουλεμένης γραφής της.

   Συγχαρητήρια αγαπητή Μαρία για το πρώτο σου πνευματικό παιδί, που εύχομαι να γεμίσει τις ψυχές πολλών αναγνωστών, γιατί το αξίζει πραγματικά με τη συναισθηματική και ψυχολογική ποικιλία που του έχεις δώσει... Αποτελεί αναμφίβολα επένδυση ψυχής και προσφορά αγάπης του δημιουργού προς το καλλιτεχνικό δημιούργημά του.

   Τελειώνοντας την ομιλία μου, θα ήθελα να σου απευθύνω την εξής ερώτηση, γιατί αποτελεί και προσωπική μου απορία: «Για ποιον λόγο επέλεξες να ξεκινήσεις εκδοτικά την ατομική σου συγγραφική δραστηριότητα με ένα μυθιστόρημα και όχι με μία νουβέλα ή μία συλλογή διηγημάτων;».

20/02/2019

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Ποιητής - Συγγραφέας

Ομιλία του Λάσκαρη Π. Ζαράρη για το ερωτικό ψυχογράφημα της Ιωάννας Γκανέτσα: «Το άνθος της Ζωής», σελ. 264, εκδόσεις Νίκας, Αθήνα 2018.

Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2018, Filippou café classique, Βόλος.

Αγαπητές κυρίες, αγαπητοί κύριοι καλησπέρα σας. Bρισκόμαστε εδώ, αρκετοί φίλοι: ποιητές, λογοτέχνες, αναγνώστες του καλού λογοτεχνικού βιβλίου για να τιμήσουμε με την παρουσία μας τη Λαρισαία συγγραφέα Ιωάννα Γκανέτσα. Θα κάνω κάποιες σημαντικές διαπιστώσεις, από τη θέση του αναγνώστη που διάβασε το πρώτο βιβλίο της Ιωάννας και επιχείρησε μία κριτική παρουσίαση στο προσωπικό του μπλογκ: «Παράθυρο στα όνειρα».

«Ο έρωτας δε θέλει τίτλο» ήταν η πρώτη παρουσία τής συγγραφέως στα ελληνικά γράμματα το έτος 2014 και μάλιστα επιτυχημένη, με ένα βιβλίο που απαρτιζόταν από άρθρα και σύντομα διηγήματα με κεντρικό άξονα τον έρωτα. Στη δεύτερη εκδοτική της απόπειρα υπό τον τίτλο: «Το άνθος της ζωής», ξεφεύγει από τη μικρή λογοτεχνική φόρμα και δοκιμάζει τις δυνάμεις της στα ανοιχτά και βαθιά νερά μιας πολυσέλιδης και ενιαίας ιστορίας. Ταξιδεύει τους αναγνώστες της με παραστατικότητα στις περιγραφές των χώρων, τόπων, συναισθημάτων και σκέψεων των ανθρώπων, με ζωντάνια στους διαλόγους, αν και όσα λέγονται από τα πρόσωπα της ιστορίας δε σβήνουν ούτε στιγμή αλλά συνεχίζουν να μας ακολουθούν μέχρι το τέλος του βιβλίου με τη σημασία και την αξία των ψυχολογικών και φιλοσοφικών παρατηρήσεων στο διαχρονικό θέμα του έρωτα.

Η συγγραφέας γοητεύει τους αναγνώστες της κι αυτό οφείλεται στην έφεσή της για ψυχολογική διερεύνηση, καθώς και στην ικανότητά της να βιώνει με ένταση πνευματικές και συναισθηματικές καταστάσεις, ακόμη και όταν "κομματιάζεται" υιοθετώντας συμπεριφορές προσώπων, που είναι ξένες και μακριά από τα δικά της χρονικά, τοπικά, εθνικά, πολιτιστικά και φυλετικά δεδομένα. Τα καταφέρνει όμως με μεγάλη επιτυχία, λόγω της ενσυναίσθησης που τη διακρίνει, παρασυρμένη κιόλας από τη μαγεία της ανακάλυψης ενός άγνωστου μα ζωτικού χώρου. Τολμάει και επιλέγει ως κεντρικό αφηγητή της ιστορίας έναν άντρα, ερευνητή γεωπόνο, που αποφασίζει να φύγει από την Ελλάδα για να εργαστεί στον Βασιλικό βοτανικό κήπο του Εδιμβούργου της Σκωτίας. Καταφέρνει να μπει στο πετσί του ρόλου του πρωταγωνιστή ονόματι Οδυσσέα, να τον κατανοήσει πλήρως και το κυριότερο… να μην υπάρξει η παραμικρή λεπτομέρεια που θα μπορούσε να την προδώσει, ότι δηλαδή αυτό το βιβλίο το έγραψε γυναίκα και όχι άντρας... Μόνο το όνομά της στο εξώφυλλο του βιβλίου μάς το υπενθυμίζει, κι αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη επιτυχία της.

Ο Οδυσσέας Ανδρινός είναι ένας άντρας που αγωνίζεται να μη χάσει την αυτοκυριαρχία του για χάρη ενός έρωτα που του χτυπά την πόρτα και του γκρεμίζει τα τείχη -εσωτερικά κι εξωτερικά-, κι έτσι πλανάται σε όλη τη διαδρομή του αυτό το δίλημμα: να ενδώσει ή να αντισταθεί, χάνοντας τελικά είτε από φόβο είτε από δειλία την ευκαιρία που του προσφέρει ένας πιθανός αληθινός έρωτας και μια πιθανή αληθινή αγάπη για ενδοσκόπηση και αυτογνωσία. Δεν μπορώ να μη θυμηθώ πάλι το προηγούμενο βιβλίο της Ιωάννας, όπου η συγγραφέας δημιουργεί μια τελετουργία για τον έρωτα και τον μετατρέπει σε εργαλείο γνώσης, μαθαίνοντάς μας συμπεριφορές που παιχνιδίζουν στα όριά μας, όταν το πάθος χτυπά την πόρτα της καρδιάς και κάνει να υποχωρούν οι φόβοι και οι δισταγμοί μας, ενώ μεταβάλλεται σε τρέλα, όμορφη τρέλα, που γεμίζει το «είναι» μας με ανεξάντλητο ενθουσιασμό και διάθεση για ζωή. Στο παρόν όμως βιβλίο, ο Οδυσσέας Ανδρινός φαίνεται αρχικά να μην μπορεί να βρει τους ρυθμούς του και αδυνατεί να ισορροπήσει ανάμεσα από μια ευοίωνη επαγγελματική πορεία και μια ερωτική ζωή που να του αφαιρεί λάθη του παρελθόντος και πληγές που ματώνουν συνεχώς.

Μου ήρθε στο μυαλό ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Δρ. Σκοτ Πεκ, Αμερικανού ψυχιάτρου και ψυχοθεραπευτή με τον τίτλο: «Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος»: «Η αγάπη είναι πολύ μεγάλη, πάρα πολύ βαθιά για να μπορέσει ποτέ να κατανοηθεί ή να μετρηθεί ή να περιοριστεί στο πλαίσιο των λέξεων. Η πράξη της αγάπης -η επέκταση δηλαδή του εαυτού-, απαιτεί την έξοδό σου από την αδράνεια της οκνηρίας (εργασία) ή από την εναντίωση που γεννά ο φόβος (θάρρος). Η εμπειρία της αλλαγής, της ασυνήθιστης δραστηριότητας, του να βρίσκεσαι σε μιαν άγνωστη χώρα, του να κάνεις πράγματα με διαφορετικό τρόπο, είναι τρομακτική. Οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το φόβο τους για αλλαγή με διαφορετικούς τρόπους, αλλά ο φόβος είναι αναπόδραστος αν πράγματι πρόκειται να αλλάξουν. Θάρρος δεν είναι η απουσία του φόβου, είναι η ενεργοποίησή σου παρά τον φόβο, η έξοδός σου από την εναντίωση που γεννά ο φόβος, και η είσοδός σου στη ζώνη του άγνωστου και του μέλλοντος».

Ο Οδυσσέας Ανδρινός λοιπόν, ο ευφυής και πολύ καταρτισμένος επιστήμονας αυτός, αλλά διστακτικός εκ φύσεως στις προκλήσεις του έρωτα, μιλάει στις ψυχές μας με ουσιαστικά λόγια, γινόμαστε ήδη από την αρχή φίλοι του, φαίνεται ότι γνωρίζει καλά την ανθρώπινη ψυχή ή μάλλον προσπαθεί να την ανακαλύψει με τον τρόπο που θα το έκανε ένα φιλοπερίεργο μικρό παιδί. Υπεύθυνος του τμήματος με τα ροδόδεντρα και τις αζαλέες, δείχνει να ζει μέσα σε έναν ερωτικό παράδεισο που όμως δεν τον οδηγεί εύκολα στην ευτυχία, αφού περνάει πρώτα από διάφορα στάδια των γνωστών ανθρώπινων παθών και συναισθημάτων: ζήλιας, φθόνου, χαράς, λύπης και πόνου, μέχρι να οδηγηθεί στην αναγέννηση. Κατά την εξέλιξη της ιστορίας, προσπαθεί να φτάσει μέσω του έρωτα σε κάποιο ψηλότερο και ηθικότερο σκαλοπάτι της ανθρώπινης ύπαρξης -αν και περισσότερο σαρκικός παρά αθώος-, μοιάζει να διάγει μια προσωπική κόλαση με όλους τους κλυδωνισμούς που συνεπάγεται αυτή. Τελικά μαθαίνει μέσα από τις δοκιμασίες στις οποίες τον υποβάλλει ο έρωτας, και γίνεται δάσκαλός του μέσα από τις απογοητεύσεις που βιώνει.

 

Παρουσιάζω εδώ ένα ενδιαφέρον απόσπασμα από τη σελίδα 58 του βιβλίου: «Ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που μαθαίνεις όταν ασχολείσαι με τη γεωπονία είναι πως το πρώτο και ουσιαστικότερο στάδιο οποιασδήποτε κηπουρικής εργασίας βασίζεται στην ανανέωση των χωμάτων και ολοκληρώνεται με την αλλαγή και αντικατάστασή τους από νέα, πολύ πιο πλούσια σε θρεπτικά συστατικά. Αν οι άνθρωποι έδιναν βάση στους νόμους και τις συνήθειες της φύσης, όλα θα λειτουργούσαν πολύ καλύτερα. Θέλουν να προχωρήσουν αλλά δεν προσπαθούν να ξεφορτωθούν παλιές καταστάσεις, τελειωμένους έρωτες και συνήθειες που έπαψαν να γεννούν ευχαρίστηση. Το να ανανεώνεις σχέσεις και να αντικαθιστάς ανθρώπους που δεν έχουν πια λόγο να είναι στη ζωή σου, είναι το ουσιαστικό στάδιο της οποιασδήποτε αναγέννησης, κυριολεκτικής και μεταφορικής».

Η Ιωάννα επιλέγει σκόπιμα ως τίτλο του βιβλίου της: «Το άνθος της ζωής» επειδή κάποτε κάθε μορφή ζωής σε ολόκληρο το σύμπαν αναγνώριζε το Άνθος της ζωής, το γεωμετρικό σχέδιο δηλαδή που μας οδηγεί προς τη φυσική ύπαρξη αλλά και πέρα από αυτήν, ως το μοτίβο της δημιουργίας. Η Ιερή Γεωμετρία είναι η μορφή που βρίσκεται στα βάθη της ύπαρξής μας και ορίζει τη θεία τάξη της πραγματικότητας που βιώνουμε, αναφέρεται σε βιβλίο του Ντρούνβαλο Μελχισεδέκ. Μέσα στο «άνθος της ζωής» της φίλης Ιωάννας Γκανέτσα, σημαντικό ρόλο παίζουν τα σύμβολα που εμπεριέχονται σε ιερά φυτά, όπως στον λωτό και στο ρόδο, τα οποία και συμβολίζουν τα μυστήρια της ζωής.

Το φόντο μέσα στο οποίο διαδραματίζεται η ιστορία είναι ιδανικό για να προσελκύσει το ενδιαφέρον των αναγνωστών και να το κρατήσει αμείωτο μέχρι το τέλος. Ο Βασιλικός βοτανικός κήπος του Εδιμβούργου της Σκωτίας, όπου καλλιεργούνται τριάντα τέσσερις χιλιάδες φυτά κι όπου η ομάδα του καθηγητή Νίκολας Χαρτ είναι πρωτοπόρα στις προσπάθειές της να διασφαλίσει τη βιοποικιλότητα της παγκόσμιας χλωρίδας. Μια σπάνια ποικιλία παράλληλα από πρόσωπα -άντρες και γυναίκες-, εργάζονται σε αυτό τον κήπο από το πόστο του ο καθένας, διαφορετικής εθνικότητας και πολιτιστικού επιπέδου. Έχουμε τους αυτόχθονες Σκωτσέζους, τους Άγγλους αλλά και τον Ισπανό γεωπόνο Αλφόνσο Γκονζάλες, τη Δανέζα Ρεβέκκα, τη Νορβηγίδα Φρέγια (σύμβολο της θεάς της γονιμότητας) καθώς και την Ελληνίδα Μελίνα, έναν ανολοκλήρωτο έρωτα που επιστρέφει από τα παιδικά χρόνια τού ήρωά μας. Ο Νίκολας Χαρτ, ο Τίμοθι Γουόλτον, η Σάρλοτ, ο Φράνσις, ο Τζέφρι, ο καθηγητής σερ Ουίλιαμ Σκοτ, η Μπρίτζετ Φιτζέλι, ο Τζον Κούπερ, ο Τόμας, ο Φελίπε κλπ.

 

Η γλώσσα ολόκληρου τού κειμένου κυλά αβίαστα, είναι απαλλαγμένη από λογοτεχνικά στολίδια που μπορούν να ζημιώσουν εύκολα και το στοίχημα κερδίζεται από τη συγγραφέα μέσα από ουσιαστικές αναφορές σκέψεων και συναισθημάτων οι οποίες αποτελούν το απόσταγμα της ζωής των λογοτεχνικών ηρώων της.

Συμπερασματικά, η συγγραφέας αντιμετωπίζει με ευρεία ματιά το θέμα «έρωτας», χωρίς να βάζει στα στόματα των προσώπων τού έργου της συνηθισμένες εκφράσεις. Υποστηρίζει τη δυναμική των δύο φύλων, ακόμη και μέσα από ιδιαίτερους σεξουαλικούς προσανατολισμούς των ηρώων της στο κυνήγι των αισθήσεων και στις συχνές περιγραφές ερωτικών πράξεων, που προκαλούν ποικίλα και αντίρροπα συναισθήματα, τα οποία και βοηθούν στο να δομηθεί ένας συνειδητός, ορθός και όμορφος λογοτεχνικός λόγος.

Συγχαρητήρια Ιωάννα για την εμπεριστατωμένη έρευνα που έκανες και για τη συλλογή άπειρων πληροφοριών τις οποίες και ενσωμάτωσες κατάλληλα στην ιστορία σου, ώστε όσοι διαβάζουμε το βιβλίο σου να νιώθουμε ότι κινούμαστε σε ένα γνώριμο τόπο, παρόλο που μάς είναι ξένος. Συγχαρητήρια και για το έργο σου το οποίο αποτελεί και αξιόλογη λογοτεχνία, αφού όχι απλά τέρπει αλλά δημιουργεί ερωτήσεις που ζητούν ισάριθμες απαντήσεις. Κάθε φορά που το βιβλίο σου διαβάζεται, θα ξαναγράφεται στο μυαλό τού αναγνώστη σύμφωνα με τις εμπειρίες του, τις αξίες του και τη στάση που κρατά γενικά απέναντι στο φαινόμενο «έρωτας».

06/12/2018

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Ποιητής - Συγγραφέας

"Για κάθε δύσκολη εποχή, για κάθε αρρώστια υπάρχει το αντίδοτο. Η βάση όλων είναι τα πνευματικά αγαθά", από τη σελίδα 22 της εφημερίδας "Θεσσαλία", την Τετάρτη 18 Μαίου 2016.

"Για κάθε δύσκολη εποχή, για κάθε αρρώστια υπάρχει το αντίδοτο. Η βάση όλων είναι τα πνευματικά αγαθά".

 

Το νέο βιβλίο του, "Τα μυστικά της Θεόπετρας"(Δυάς Εκδοτική) παρουσιάζει απόψε  στο κοινό του Βόλου  ο συγγραφέας  Λάσκαρης Π. Ζαράρης.  

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί  στις 7:30 μ.μ. στη Λαϊκή Βιβλιοθήκη Βόλου «Δαμιανού Κυριαζή».

Για το βιβλίο θα μιλήσει  η φιλόλογος-ιστορικός  Σοφία Κανταράκη. Αποσπάσματα θα διαβάσουν:  η καθηγήτρια Γερμανικής γλώσσας, εκπαιδευτικός Αικατερίνη Μπαμπουρδά και η καθηγήτρια Αγγλικής γλώσσας, εκπαιδευτικός Ματίνα Δολιανίτη, ενώ τα παιδιά θα απασχοληθούν δημιουργικά σ’ ένα εργαστήρι γραφής και προϊστορίας.

Συνέντευξη: Χαριτίνη Μαλισσόβα

Συνομιλήσαμε με τον Λάσκαρη Ζαράρη για το βιβλίο του, για τη δική του συγγραφική του πορεία αλλά και για τους λογοτέχνες που εκείνος θαυμάζει.

Τα μυστικά της Θεόπετρας, το νέο σας βιβλίο. Μιλήστε μας γι’ αυτό.

Πρόκειται για ένα βιβλίο γνώσεων για την προϊστορία, που προέκυψε αρχικά από μια ιδέα απροσδιόριστη στις λεπτομέρειες της, αλλά περιστρεφόταν γύρω από την αγάπη για τον τόπο, το παρελθόν, τις ρίζες και την ιστορία. Ή, αν θέλετε καλύτερα, η απουσία άφθονων ιστορικών πηγών της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, η οποία αποτέλεσε πρόκληση για τη φαντασία του συγγραφέα. Όσα κομμάτια έλειπαν για να σχηματιστεί το παζλ μπροστά στα μάτια του μικρού αναγνώστη, έπρεπε να επινοηθούν και να εφευρεθούν. Πρωταγωνιστής της ιστορίας μας είναι ο Στραβοπόδης, ένα φιλοπερίεργο και θαρραλέο παιδί από το νεολιθικό Διμήνι του 4.500 π.Χ. Ξεκινά ένα περιπετειώδες ταξίδι για τη σπηλιά της Θεόπετρας στην Καλαμπάκα. Η διαδρομή τού επιφυλάσσει ευχάριστες και δυσάρεστες εκπλήξεις μαζί, στιγμές συγκίνησης και ατέλειωτου παιδικού κεφιού, αλλά παράλληλα μοίρασμα εμπειριών με τους μεγαλύτερους σε ηλικία. Ο Στραβοπόδης είναι ένα αγαλματίδιο που ζωντανεύει σε μία σχολική τάξη από τον ευφάνταστο συλλέκτη κ. Ιστορικόπουλο, για να μας πει την ιστορία του, και με αυτό τον τρόπο να μας εισάγει σε μια γόνιμη και κατανοητή στην αντίληψη των παιδιών αλληλεπίδραση προϊστορίας και λογοτεχνίας. 

Πόση μυθοπλασία και πόση ιστορική έρευνα υπάρχει στο βιβλίο σας;

Ισομοιράζονται σχεδόν και οι δύο σημαντικές παράμετροι. Η λογοτεχνία κλήθηκε να υπηρετήσει την ιστορία και το αντίστροφο. Οι πηγές, τα ιστορικά στοιχεία, οι αρχαιολογικές μελέτες προηγήθηκαν της μυθοπλασίας αν και είχα καταλήξει στον πρωταγωνιστή αρκετά νωρίς. Έπρεπε όλα αυτά να τα αφομοιώσω και να ενσωματώσω στην ιστορία και το παραμύθι, μιας και η αλήθεια και η γνώση μπορούν να γίνουν έτσι πιο ελκυστικές, και να μεταδοθούν πιο αποτελεσματικά διαμέσω ενός εκπαιδευτικού βιβλίου που ενισχύει τη μουσειακή και μαθησιακή εξέλιξη των παιδιών.

Γιατί η προϊστορική εποχή έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα παιδιά;

Η προϊστορική εποχή είναι ένα άγνωστο πεδίο, για τον σοβαρό λόγο ότι δεν κληρονομήσαμε από εκείνη γραπτά τεκμήρια λόγου, πέρα από κάποιες σποραδικές εγχαράξεις σε πήλινα η κεραμικά αγγεία, που στην επιφάνεια τους είμαστε τυχεροί όταν παρατηρήσουμε κάποιες υποψίες γραμμάτων. Οι προϊστορικοί άνθρωποι ήταν περισσότερο ζωγράφοι, που αναπαριστούσαν στα τοιχώματα των σπηλαίων, λεπτομέρειες από τα ζώα που κυνηγούσαν. Χαρακτηριστική ειναι η σπηλαιογραφία στο Πες Μερλ της Γαλλίας, 25.000 χρόνια πριν, η οποία αποτυπώνεται σε σχέδιο της Έλενας Γρίβα στη σελίδα 20 του βιβλίου. Τα παιδιά είναι φυσιολογικό να επιθυμούν να μάθουν τα πάντα για τα ζώα, να γνωρίσουν τις τεράστιες διαστάσεις τους, και να ταυτιστούν με τις επιλογές των ηρώων του βιβλίου, οι οποίες αναγνωρίζονται εύκολα από τις ηθικές αξίες. Για παράδειγμα στο επεισόδιο όπου, μικροί-μεγάλοι συνεργάζονται ξεπερνώντας τον εαυτό τους για να σώσουν τα ζώα από μια ανεξέλεγκτη πυρκαγιά.

 Ποιο είναι το μήνυμα που περνάτε στο  το βιβλίο σας;

Εδώ επιτρέψτε μου να βάλω ένα ερωτηματικό. Τα τελευταία χρόνια επικρατεί η άποψη ότι κάθε βιβλίο γράφεται πάλι από τον αναγνώστη που το διαβάζει. Πάντως, όποιο και εάν είναι το μήνυμα που θα αποκομίσει ο μικρός αναγνώστης, η αφετηρία πρέπει να είναι η εξής: "Για κάθε δύσκολη εποχή, για κάθε αρρώστια υπάρχει το αντίδοτο. Η βάση όλων είναι τα πνευματικά αγαθά".

Το βιβλίο σας προσφέρεται για δράσεις εντός κι εκτός σχολικού περιβάλλοντος. Πείτε μας λίγα λόγια.

Μπορούν να γίνουν δράσεις εντός της σχολικής αίθουσας, οι οποίες και αποσκοπούν στην ανάπτυξη διάφορων δεξιοτήτων μέσω της δημιουργικής γραφής, της ζωγραφικής και της κατασκευής με πηλό του μικρού Στραβοπόδη. Τα παιδιά μπορούν να επισκεφτούν το "Αθανασάκειο" Μουσείο Βόλου και να δουν προσεχτικά τη συλλογή νεολιθικών ειδωλίων που υπάρχει εκεί. Να επισκεφτούν επίσης τον αρχαιολογικό χώρο του Διμηνίου, να διακρίνουν τις έξι περιβόλους των τειχών, και να ταξιδέψουν μέχρι το σπήλαιο της Θεόπετρας στην Καλαμπάκα όπου ακόμη δεν έχει λυθεί το μυστήριο των δύο διαφορετικών αποτυπωμάτων αριστερών παιδικών πελμάτων. Οι μαθητές μπορούν να πειραματιστούν ακόμη με καθημερινές πρακτικές της ζωής των ανθρώπων παλαιολιθικής και νεολιθικής εποχής, όπως τις κατασκευές βελών από πυριτόλιθο ή οποιοδήποτε άλλο πέτρωμα, τις κατασκευές κοσμημάτων από κοχύλια, φτερά πουλιών και χρωματισμένες πέτρες. Να δοκιμάσουν να αλέσουν σπόρους σιταριού στις μυλόπετρες και στους τριπτήρες, να αποξηράνουν σύκα ή να κατασκευάσουν κάποιο πρόχειρο σπίτι με πέτρες, κλαδιά δέντρων και ξερά φύλλα.

Καταπιάνεστε και με άλλα είδη γραφής, όπως ποίηση και μυθιστόρημα. Τι ήταν αυτό που κινητοποίησε τη γραφή σας;

Η γραφή αποτελεί μια έντονη ψυχική ανάγκη για μένα από την παιδική ηλικία. Ίσως και άμυνα, αντίδραση στον σκληρό κόσμο που αρνείται να δεχτεί ένα ευαίσθητο πλάσμα, ενώ εκείνο θέλει να ορίσει τις ποιότητες του, σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες και επιθυμίες. Οι ανοργάνωτες σκέψεις στο χαρτί και τα άτεχνα τραγουδάκια άρχισαν να μετατρέπονται σε δομημένες σωστά ιστορίες, με ενδιαφέρουσα πλοκή και ρέουσα γλώσσα. Η συγγραφή αποτελεί πράξη ονείρου, προσπάθεια να φέρεις τον ουρανό στη γη και το αντίστροφο. Η μοίρα και ο περιορισμός δεν υφίστανται στη γραφή, γι’ αυτό και η ενασχόληση μου με πολλά είδη του λόγου. Λάτρεψα την ποίηση για την απελευθερωτικη της δύναμη και τους ακραίους πειραματισμούς που επιδέχεται κατά την εξάσκηση της. Έχω εκδώσει μέχρι σήμερα δύο μεγάλα ποιητικά βιβλία, ενώ έχω κρυμμένα στα συρτάρια του γραφείου μου έξι ποιητικές συλλογές. Περισσότερο δουλεύω το διήγημα και λιγότερο το μυθιστόρημα, στο οποίο θεωρώ ότι έχω αρκετές ελλείψεις και δεν είμαι ακόμη έτοιμος για ένα αξιόλογο έργο εκτενούς φόρμας. Μετά τον θάνατο του πατέρα μου το 2004, έγινε στον εσωτερικό μου κόσμο μια δημιουργική έκρηξη και ο πόνος μετουσιώθηκε σταδιακά σε αλήθειες επενδυμένες λογοτεχνικά.

Ποιους λογοτέχνες (πεζογράφους και ποιητές) θαυμάζετε;

Τους παλιούς και αξιομνημόνευτους. Κυρίως τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, γιατί πιστεύω ότι είναι κατόρθωμα το να είσαι ποιητής στον πεζό λόγο. Τον Ανδρέα Καρκαβίτσα, γιατί έχουμε μια κοινή αγάπη, τη θάλασσα, άσχετα που εκείνη με ταξιδεύει όταν την κοιτάζω και δεν μπαίνω στη διαδικασία να δρέψω τους θησαυρούς της. Το χρώμα της συντελεί σημαντικά στην εσωτερική μου αρμονία και γαλήνη. Κι αυτό είναι μια ευλογία, όπως και το φως που άπλωσαν οι αγαπημένοι μου σουρεαλιστές ποιητές, με πρώτον και καλύτερο τον Οδυσσέα Ελύτη, ύστερα τον ερωτικό Τάσο Λειβαδίτη και τελικά τον Μανώλη Αναγνωστάκη για την αμεσότητα και την ευθυβολία του ποιητικού λόγου.

Βιογραφικό

   Ο Λάσκαρης Π. Ζαράρης γεννήθηκε το 1969 στη Νέα Αγχίαλο Μαγνησίας. Αποφοίτησε από το Γενικό Λύκειο του τόπου του το 1987 και έλαβε πτυχίο οδοντοτεχνίτη από την Ιδιωτική Σχολή Παραϊατρικών Επαγγελμάτων «ΠΑΣΤΕΡ» το 1991. Είναι παντρεμένος, πατέρας δύο ανήλικων παιδιών και εργάζεται στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Κασσαβετείας. Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού βιβλίου και του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων της Αθήνας. Παρακολούθησε στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών εξ’ αποστάσεως προγράμματα συμπληρωματικής εκπαίδευσης: «Πρακτικές Ασκήσεις Δημιουργικής Γραφής» το έτος 2015 και «Διαπαιδαγώγηση στην Παιδική και Εφηβική Ηλικία» το έτος 2016.

"Φύλακας με λογοτεχνικά βραβεία- Αγχιαλίτης με πολύπλευρη δράση", από τη σελίδα 12 της εφημερίδας "Ταχυδρόμος", την Κυριακή 15 Μαίου 2016.

Φύλακας με λογοτεχνικά βραβεία- Αγχιαλίτης με πολύπλευρη δράση. 

Δεκάδες ζηλευτά βραβεία κοσμούν το λογοτεχνικό βιογραφικό του Αγχιαλίτη Λάσκαρη Ζαράρη, ο οποίος εργάζεται ως εξωτερικός φρουρός στις φυλακές Κασσαβετείας. Ο 46χρονος συγγραφέας, ο οποίος μετουσιώνει σε λόγο τα καθημερινά του βιώματα, αλλά και την ευαισθησία του απέναντι στα παιδιά, έχει αναπτύξει σημαντική λογοτεχνική δράση, η οποία είναι πλέον ευρύτερα γνωστή και πέραν των ορίων της Μαγνησίας.

Ρεπορτάζ: ΓΛΥΚΕΡΙΑ ΥΔΡΑΙΟΥ

Ο ίδιος ασχολείται με τη συγγραφή, γενικότερα, από μικρή ηλικία και συνεχίζει να γράφει με την ίδια πάντα ζέση και ευαισθησία, υπογραμμίζοντας ότι η συγκεκριμένη δραστηριότητα είναι ένας τρόπος διαφυγής από την καθημερινότητα.

Το αντικείμενο εργασίας είναι αναμφίβολα δύσκολο, με πολλές απαιτήσεις και διαρκή επαγρύπνηση, αλλά η συγγραφή βιβλίων είναι το μέσο αποφόρτισης αλλά και έκφρασης ψυχής ταυτόχρονα.

Οι εμπειρίες που έχει αποκομίσει από την εργασία του ως εξωτερικός φρουρός στις φυλακές Κασσαβετείας, αλλά και τα βιώματά του, τον ώθησαν, σημειωτέον, στη συγγραφή ενός διηγήματος με τίτλο «Η άγνωστη ιστορία του Στέλιου Ιγνατιάδη» που απέσπασε το Β’ βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών το 2010. Το συγκεκριμένο διήγημα, που είναι προϊόν μυθοπλασίας, αναφέρεται στην ιστορία ενός κρατούμενου, ενώ όπως επισημαίνει ο συγγραφέας «η άγνωστη ιστορία του Στέλιου Ιγνατιάδη είναι φανταστική, αλλά με βοήθησε η εμπειρία μου στις φυλακές προκειμένου να πλάσω τον χαρακτήρα και να αποδώσω την ψυχολογία ενός κρατούμενου».

Τα βιβλία του απευθύνονται κυρίως στα παιδιά, ενώ όπως αναφέρει ο ίδιος η συγκεκριμένη ενασχόληση «προέκυψε μάλλον επειδή είμαι πατέρας δύο αγοριών και θέλησα να μπω στο μυαλό, την ψυχή τους, τα παιχνίδια τους». Και ο ίδιος, άλλωστε, ξεκίνησε να γράφει από παιδί, καταγράφοντας αρχικά τις σκέψεις του σε ένα τετράδιο, το οποίο ήταν ο προσωπικός του θησαυρός. «Τα τραγουδάκια έγιναν σταδιακά ποιήματα, στη συνέχεια άρχισα να γράφω διηγήματα με πλοκή, με πρόσωπα, και από την ηλικία των 15 ετών άρχισα να γράφω μικρά διηγήματα και ποιήματα. Ο κύριος όγκος της δουλειάς που έχω δώσει μέχρι τώρα, υλοποιήθηκε τα τελευταία χρόνια, μετά το 2005» όπως υπογραμμίζει ο ίδιος.

Συγγραφική έκφραση

Ο Λάσκαρης Ζαράρης, ο οποίος προέρχεται από αγροτική οικογένεια της Νέας Αγχιάλου, βοηθούσε τον πατέρα του στα χωράφια, παράλληλα με το σχολείο, αλλά δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει, τις σκέψεις του στο χαρτί. «Έκρυβα τα γραπτά μου και έγραφα με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην τα διαβάσει κανείς, ήταν ο προσωπικός μου θησαυρός και δεν ήθελα να αντιληφθεί κανείς τι γράφω» θυμάται ο βραβευμένος συγγραφέας, ο οποίος είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Ενωσης Λογοτεχνών, της Ενωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού βιβλίου και του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων της Αθήνας.

Παράλληλα παρακολούθησε στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών εξ’ αποστάσεως προγράμματα συμπληρωματικής εκπαίδευσης: «Πρακτικές Ασκήσεις Δημιουργικής Γραφής» το 2015 και «Διαπαιδαγώγηση στην Παιδική και Εφηβική Ηλικία» το 2016.

Με αγάπη για τη λογοτεχνία και τη διακίνηση των πολιτιστικών αγαθών, δημοσιεύει σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά ποιήματα, διηγήματα και άρθρα, καθώς και στο προσωπικό του ιστολόγιο: «Παράθυρο στα όνειρα» (http://parathyrostaoneira.blogspot.com/), εκτενείς κριτικές αποτιμήσεις για νέους λογοτέχνες (ποιητές και πεζογράφους).

Το παιδικό του μυθιστόρημα με τίτλο «Το νησί και το αθάνατο νερό» βραβεύτηκε ως ανέκδοτο έργο από τον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός» το 2010, ενώ από το 2008 μέχρι σήμερα έχει βραβευτεί επανειλημμένα από Φιλολογικούς Συλλόγους, Ενώσεις Λογοτεχνών, Πολιτιστικές Εταιρείες και Λογοτεχνικά Περιοδικά σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς σε διαφορετικά είδη του λόγου: ποίηση, διήγημα, δοκίμιο, νουβέλα και παιδικό μυθιστόρημα. Έχει διατελέσει μέλος κριτικών επιτροπών αξιολόγησης σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς Ποίησης, Διηγήματος, Παραμυθιού και Δοκιμίου, αναπτύσσοντας πολύ αξιόλογη δράση σε πανελλήνια κλίμακα.

Το ταξίδι συνεχίζεται

«Αποτυπώνοντας τη σκέψη σου στο χαρτί, νιώθεις ότι αποφορτίζεσαι. Είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας, διότι όσα δεν μπορείς να εκφράσεις προφορικά, τα γράφεις πιο εύκολα» εξηγεί ο Λάσκαρης Ζαράρης.

Το παιδικό βιβλίο, ειδικότερα «δίνει γνώση στο παιδί αλλά ωφελείται και ο συγγραφέας, γιατί μαθαίνει πολλά μέσα από αυτή τη διαδικασία», τονίζει ο Αγχιαλίτης συγγραφέας, ο οποίος ανέτρεξε στην ιστορία και το μακραίωνο παρελθόν της περιοχής μας, προκειμένου να γράψει «Τα Μυστικά της Θεόπετρας», ένα βιβλίο που ο ίδιος χαρακτηρίζει «ταξίδι γνώσεων για παιδιά, με θέμα την προϊστορία».

Για να γράψει το συγκεκριμένο βιβλίο ανέτρεξε σε πηγές, σε ιστορικά στοιχεία, σε αρχαιολογικές μελέτες, στα ανασκαφικά δεδομένα της περιοχής μας, και κυρίως στις πολυετείς έρευνες του Διμηνίου, ενσωματώνοντας το παραμύθι στην ιστορία που έπλασε.

Μέσα από τα βιβλία του προσπαθεί να δώσει εμμέσως πρότυπα στα παιδιά, γιατί «η εποχή μας είναι δύσκολη. Δώσαμε σημασία στα υλικά αγαθά και όχι στα πνευματικά και γι’ αυτό βρισκόμαστε στη σημερινή κατάσταση» τονίζει ο ίδιος.

Ο πολυπράγμων συγγραφέας αντιμετωπίζει με σεμνότητα τα βραβεία που αποσπά, κι όπως αναφέρει χαρακτηριστικά «η επιβράβευση είναι μια τονωτική ένεση που σε ωθεί να προχωρήσεις».

Παράλληλα, δεν σταματάει να προωθεί τη φιλαναγνωσία στους μαθητές, να επισκέπτεται τα σχολεία, να μιλάει στα παιδιά για το βιβλίο, να μοιράζεται μαζί τους σκέψεις και προβληματισμούς, που κάνουν ακόμη πιο συναρπαστικό το συγγραφικό του ταξίδι.

«Τα Μυστικά της Θεόπετρας»

Καρπός ευαισθησίας είναι το βιβλίο του Λάσκαρη Ζαράρη με τίτλο «Τα Μυστικά της Θεόπετρας», το οποίο θα παρουσιαστεί την Τετάρτη 18 Μαΐου στις 7.30 μ.μ. στη Λαϊκή Βιβλιοθήκη Βόλου «Δαμιανού Κυριαζή». Για το βιβλίο θα μιλήσει η Σοφία Κανταράκη, φιλόλογος - ιστορικός, ενώ αποσπάσματα θα διαβάσουν η Αικατερίνη Μπαμπουρδά, καθηγήτρια γερμανικής γλώσσας - εκπαιδευτικός και η Ματίνα Δολιανίτη, καθηγήτρια αγγλικής γλώσσας, εκπαιδευτικός. Παράλληλα τα παιδιά θα απασχοληθούν δημιουργικά σ’ ένα εργαστήρι γραφής και προϊστορίας. Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Γιώργος Μωύσογλου, συγγραφέας - εκδότης.

Το συγκεκριμένο βιβλίο, που απευθύνεται σε παιδιά, αναφέρεται στο περιπετειώδες ταξίδι ενός θαρραλέου παιδιού από το νεολιθικό Διμήνι του 4.500 π.χ. Η διαδρομή, του επιφυλάσσει ευχάριστες και δυσάρεστες εκπλήξεις μαζί, στιγμές συγκίνησης και ατέλειωτου παιδικού κεφιού και παράλληλα μοίρασμα εμπειριών με τους μεγαλύτερους σε ηλικία. Η προϊστορία ζωντανεύει μέσα σε μία σχολική τάξη από έναν συλλέκτη αγαλματιδίων. Σιγά - σιγά τα παιδιά αρχίζουν να αισθάνονται το βάρος της ιστορίας τους, το βάρος της γνώσης του τόπου τους, της Μαγνησίας και της ευρύτερης Θεσσαλίας, εμπλουτίζοντας τις γνώσεις τους με τρόπο βιωματικό και ευχάριστο.

Χαιρετισμός στους Σοφάδες για τον εκδότη, λογοτέχνη και λαογράφο κ. Θάνο Αθανασόπουλο.

Ομιλία για τη βράβευση του Θάνου Αθανασόπουλου από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Σοφάδων, που πραγματοποιήθηκε στις 18 Ιουνίου 2015 στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του Δημαρχείου Σοφάδων.

   Αγαπητές κυρίες, αγαπητοί κύριοι καλησπέρα σας. Απόψε βρίσκομαι στην πόλη σας, μετά από πρόσκληση του φίλου και αξιόλογου μαχητή των γραμμάτων, Θάνου Αθανασόπουλου.

   Θα σας μιλήσω για τον άνθρωπο που γνωρίζω από κοντά, καθώς έχω την τύχη να είμαι συνεργάτης και να δημοσιεύω άρθρα στο περιοδικό «Δευκαλίων ο Θεσσαλός», το οποίο διευθύνει και εκδίδει ο ίδιος με περίσσιο μεράκι, δίνοντας ένα αισθητικό και ποιοτικό αποτέλεσμα, αντάξιο των προσδοκιών του. Στα περιεχόμενα του συγκαταλέγονται λογοτεχνικά κείμενα και επιστημονικά άρθρα, που ξεχωρίζουν για την ευαισθησία, τη γνώση της λογοτεχνικής γραφής και την ευρύτητα σκέψης. Δικαιολογημένα λοιπόν σήμερα, ο «Δευκαλίωνας» έχει καθιερωθεί ως ένα δυναμικό ρεύμα και αποτελεί έναν πνευματικό πυρήνα όπου αποκτούν βήμα ταλαντούχοι νέοι, αλλά και καταξιωμένοι παλιοί δημιουργοί.

   Όλοι οι άνθρωποι που ασχολούνται με το γραπτό λόγο και βρίσκονται στις πνευματικές επάλξεις, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό κι ένα μοναδικό όπλο∙ την πένα τους, γιατί τα γραπτά μένουν, ενώ τα λόγια τις περισσότερες φορές τα παίρνει ο άνεμος… Στην περίπτωση του αγαπητού φίλου Θάνου Αθανασόπουλου, αυτό το όπλο αποκτά τεράστιες διαστάσεις  καθώς κρούει, με τα εξαίσια άρθρα του στο περιοδικό, τις πόρτες ανθρώπων μη ακουόντων και καταφέρνει να αφυπνίζει επαναπαυμένες συνειδήσεις, με εμπεριστατωμένες απόψεις κι επιτυχημένες εκτιμήσεις πάνω στις τρέχουσες εξελίξεις, που προσεγγίζει από τη σκοπιά ενός ολοκληρωμένου πνευματικού ανθρώπου.

   Η ψυχή είναι κυρίως που ξεχωρίζει τούς «μεγάλους» άνδρες από το πλήθος των θεωρητικών, που δεν έχουν την τόλμη να προχωρήσουν σε πράξεις. Και η ψυχή κάνει τον άνθρωπο -που ακόμη κι αν τον βαραίνουν τα χρόνια στην πλάτη του- να προχωρά στο δρόμο του περήφανα, μην υπολογίζοντας κινδύνους, πιστεύοντας πως, με τον αγώνα του, στο τέλος κάτι θα αλλάξει προς το καλύτερο και το δάκρυ που στάζει σήμερα από τα μάτια των ανθρώπων του λαού, αύριο θα φέρει ένα διάπλατο, ζεστό χαμόγελο στα πρόσωπά τους.

   Ο Θάνος Αθανασόπουλος έχει το χαρακτήρα τού ευθύ, απροσποίητου ανθρώπου που με τον οξύ νου του, αρκεί μια γρήγορη ματιά γύρω του για να αξιολογήσει σφαιρικά την κατάσταση, αλλά και να προβλέψει τα γεγονότα που έρχονται, γιατί κοιτάζει μπροστά χωρίς «παρωπίδες», στηριζόμενος πάντα στις αρχές του και στην αγάπη του για την ιδιαίτερη πατρίδα του, τους Σοφάδες, την ευρύτερη Θεσσαλία και τη χώρα του την Ελλάδα. Στα άρθρα του, στις συζητήσεις και στα τέσσερα βιβλία του που έχουν θέμα τη γενέτειρά του, «ζωντανεύουν» νοσταλγικά, οι αγνοί άνθρωποι του παρελθόντος που δούλεψαν σκληρά τη γη και τις παραδοσιακές τέχνες, απολαμβάνοντας τούς καρπούς του ιδρώτα τους.

   Πιστεύω ακράδαντα πως η συμβολή του πανελληνίως είναι πολύτιμη, πόσο μάλλον στον τόπο όπου γεννήθηκε και έζησε τα παιδικά του χρόνια, με όλο το συναισθηματικό και ψυχολογικό βάρος που μεταβιβάζουν στην ενηλικίωση! Δε χάνει την ευκαιρία να εκφράζεται με τα καλύτερα λόγια για τους Σοφάδες και θεωρώ πως όλοι οι συμπολίτες του πρέπει να νιώθουν περήφανοι γι’ αυτόν! Για τον άνθρωπο που δε διστάζει να κάνει πράξη τούς οραματισμούς του, και το κυριότερο∙ να παρασέρνει όσους ανθρώπους βρίσκονται γύρω του σε υψηλά πνευματικά πλάτη και μήκη, αφού προηγουμένως τούς κάνει να πιστέψουν, ακόμη κι εκείνα που φαντάζουν αδύνατα στην κοινή σκέψη.

   Αγαπητέ φίλε Θάνο Αθανασόπουλε, αισθάνομαι την ανάγκη να σ’ ευχαριστήσω για την εκτίμησή σου στο άτομό μου και για την εμπιστοσύνη σου να μου αναθέτεις σταθερά καθήκοντα κριτή, στους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς που διεξάγεις. Επίσης, θα σ’ ευχαριστήσω για όλα αυτά που προσφέρεις στο ανεξάντλητο πεδίο των γραμμάτων με την ποίησή σου και τα λαογραφικά βιβλία σου, δίνοντας ζωντανό παράδειγμα στα νιάτα, που στις μέρες μας πελαγοδρομούν και προσπαθούν να στηρίξουν το βήμα τους στο κατώφλι του μέλλοντος.

   Θα κλείσω τη σύντομη ομιλία μου, με τους εξής στίχους τού αθάνατου ποιητή Γιώργου Σεφέρη, που η ίδια η ζωή σου αποδεικνύει πως τους ενστερνίζεσαι:

«Λίγο ακόμα
θα ιδούμε τις αμυγδαλιές ν' ανθίζουν
τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο
τη θάλασσα να κυματίζει
λίγο ακόμα,
να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα».

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Νέα Αγχίαλος Βόλου

"Μέρες Αλώσεως" του Πάνου Χατζηγεωργιάδη, μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας, λογοτέχνης και δημοσιογράφος.

 

Άλλη μια μαύρη γιορτή για τον Ελληνισμό η 29η Μαίου. Άλλη μια μουσειακού χαρακτήρα αναπόληση μιάς άλωσης αιώνες πίσω και δυστυχώς ουδείς τόσους αιώνες δεν φαίνεται να παραδειγματίζεται απο οτι συνέβει τότε και οτι οδήγησε μιά χιλιόχρονη αυτοκρατορία σε αυτό το άδοξο τέλος. Πριν απο κάθε άλωση προηγείται δύστυχώς ή ευτυχώς η παρακμή, η Κωνσταντινούπολη του 1453 δεν είχε να θυμίζει σε τίποτε την αίγλη της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Δεν ήταν παρά ένα φάντασμα του πρότερου
εαυτού της, ένας σαπισμένος κορμός δέντρου, ο οποίος προκειμένου να καταπέσει χρειάζονταν ένα αποφασιστικό χτύπημα. Οι τούρκοι δεν πήραν την πόλη όπως επί αιώνες θρηνούμε, αλλά εμείς διαμέσω της παρακμής επιτρέψαμε την άλωση του τότε, μιάν άλωση απο την οποίαν όπως προείπα, ο Ελληνισμός δεν διδάχτηκε ουδέν, ούτε τότε ούτε και σήμερα.

  Το βλέπεις παντού όπου στήνονται εκδηλώσεις μνήμης πως το ζήτημα δεν συγκινεί πλέον έναν λαό σε βαθιά κρίση και τα μνημόσυνα αυτά καθίστανται έργο όλο και μικρότερων κύκλων ανθρώπων, ανθρώπων που και κείνοι δεν γνωρίζουν πολλές φορές τον πραγματικό λόγο του γιατι βρίσκονται εκεί.

Η αλήθεια είναι πως καταντήσαμε λαός μνημοσύνων, λαός γερόντων και λαός που υποκριτικά κλαίει επάνω στα ερείπια του πολιτισμού του, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσει την Ελληνικότητα του και ως εκ τούτου υποφέρει απο ραγιαδισμό, ξενομανία, πνευματική κατάπτωση, ηθική απαξίωση των πάντων, φιλοτομαρισμό, πίστη σε άθλια κατασκευασμένα τοτέμ όπως αυτό της δήθεν ευρωπαικής προοπτικής της χώρας, μιάς χώρας που ζεί εδώ και δεκαετίες με δανεικά και χωρίς ιδανικά, που δεν ντράπηκε την ιστορία της και απλώνει το χέρι ως ζήτουλας αενάως και τέτοιου είδους χώρες δεν έχουν ούτε μέλλον ούτε και αξία ύπαρξης αναμεταξύ των εθνών.

  Η νεολαία υποφέρει απο τα απόνερα μιάς κίβδηλης μεταπολίτευσης η οποία έφερε στον τόπο την ασυδοκρατία, τον κακώς εννοούμενο εγωισμό, την επιφανειακή αντιμετώπιση της ζωής, την εξάλειψη του πνεύματος και την κυριαρχία του υλικού κόσμου απέναντι του, την επικράτηση οτι επουσιώδους, την απαξίωση της πολιτικής ή την χρησιμοποίηση της μόνον πρός ίδιον ώφελος, την κομματοκρατία που διέλυσε την κοινωνική συνοχή και την όποια αλληλεγγύη αν αυτή υπήρξε ποτέ μέσα σε μιά κοινωνία που έζησε καιρούς παχέων αγελάδων χωρίς να έχει την παραμικρή συναίσθηση του εαυτού της και τούτο και με προσωπική της ευθύνη αποκλειστικά.

  "Αν δεν αυτοκριθούμε, θα καταστραφούμε", γράφω όπου μπορώ και μου δίνεται βήμα, αν δεν αλλάξουμε ρότα τα βράχια είναι κοντά και το χειρότερο η καταστροφή αυτή θα είναι μέν υλική αλλά εφόσον έχει προηγηθεί η καταστροφή του πνεύματος τείνει να μας καταστήσει, σάπιο κουφάρι, φάντασμα του πρότερου εαυτού μας, που χωρίς ψυχή βαδίζουμε προς το χωνευτήρι της ευρωπαικής δήθεν προοπτικής μας, αυτόβουλα (;) σαν υπνωτισμένοι απο τις χάντρες του ψευτοπολιτισμού που σαν άγριοι δεχθήκαμε ως αντάλλαγμα της ελευθερίας μας.

  Είμεθα άθλιοι, σαπισμένοι εώς μυελού οστέων, κοιτάμε υπό λάθος πρίσμα και απο λάθος σημείο τον κόσμο και την ζωή και αναγκαστικά οι καιροί μας μοιάζουν εκπληκτικά με τους καιρούς της άλωσης του 15ου αιώνα. Δεν υπάρχει προοπτική ανάκαμψης μέσα σε μία χώρα που έχει μάθει να ζητιανεύει απο ΄δω και απο κεί προστάτες, σε μία χώρα που χτίστηκε επάνω σε δανεικά και ταίζει τους πολίτες της καθημερινά με ανθελληνισμό, απαξίωση του κάλλους, ενδυνάμωση της αγυρτείας σε όλες της εκφάνσεις, άνάδειξη της πορνείας και της ομοφυλοφυλλίας ως νέου τρόπου "μοντερνας" ζωής αλλά και τα δήθεν ανθρώπινα δικαιώματα που πολλοί και για διάφορους λόγους μας υπενθυμίζουν όλο και πιο συχνά. Δεν υπάρχει εθνική κυριαρχία μέσα σε μια ένωση του κεφαλαίου και των τραπεζιτών, δεν υπάρχει ζωή και κανενός είδους μέλλον, παρά μόνον ως σκλάβοι και κολλίγοι στα τσιφλίκια του νέου κόσμου που χτίζουν για εμάς χωρίς εμάς.

  Σήμασία για κάθε επέτειο και ιδιαίτερα κάθε μαύρη επέτειο, έχει να παραδειγματιζόμαστε απο αυτήν ώστε να σώσουμε οτι είναι δυνατόν για το παρόν και το μέλλον, τόσο για εμάς όσο και για τους επόμενους. Σημασία δεν έχει να γεννιούνται παιδια, αλλά Έλληνες που να έχουν πλήρη συναίσθηση του σε ποιά χώματα πατούν, σημασία έχει να μην αναζητούμε την δήθεν κίβδηλη ευρωπαική μας ταυτότητα, γέννημα του μεγάλου κεφαλαίου, αλλά να βρούμε πρωτίστως την δική μας Ελληνική, σημασία έχει τέλος να μην μένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν αλλά να συνδιαμορφώνουμε το παρόν και το μέλλον με βάση την βαθιά γνώση του παρελθόντος. Το τέλος είναι κοντά αν δεν έχει ήδη έρθει κι όσο εγώ προσωπικά παρατηρώ γέρους να συνωστίζονται σε μνημόσυνα χωρίς ίχνος νεολαίας και νέους να ασχολούνται με όλα αυτά τα παιχνιδάκια του ψευτοπολιτισμού με το βλέμμα αδειανό, οι μέρες αλώσεως και αλλοιώσεως κάθε έννοιας πραγματικής ζωής θα αποτελούν ένα καθημερινό φαινόμενο που δυστυχώς θα μου δίνουν πάντοτε την πικρή ευκαιρία να συντάσσω κείμενο όπως αυτό που μόλις διαβάσατε.