"ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΕΧΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΠΕΚΤΑΣΕΙΣ".

ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΔΙΑΖΥΓΙΟΥ, ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Προ πενήντα και πλέον ετών, στο δυτικό κόσμο, αυξήθηκαν τα διαζύγια και μάλιστα με συγκρουσιακό τρόπο διότι και οι δύο γονείς διεκδικούν την επιμέλεια των παιδιών, καθόσον ο πατέρας -στη νέα κοινωνία- ασχολείται υπερβολικά με τα παιδιά και το σπίτι και αντίστοιχα, η γυναίκα είναι πλέον εργαζόμενη και αποποιήθηκε τον ρόλο της μητέρας. Αυτό βεβαίως δεν είναι γενικευμένο αλλά σε ένα μεγάλο ποσοστό >50%, τόσο για τον άνδρα-πατέρα όσο και για τη γυναίκα-μητέρα.

Αυτό όμως που δεν εξελίχθηκε με τον ίδιο ραγδαίο ρυθμό είναι ο τρόπος με τον οποίο η Πολιτεία θέλει να λύσει (ή να μη λύσει) το πρόβλημα. 

Στις ανεπτυγμένες χώρες με κοινωνική ιστορία του Κράτους Πρόνοιας, κάπως βρίσκονται κάποιες λύσεις και βελτιώνονται τα πράγματα επειδή υπάρχουν δομές και κοινωνικές υπηρεσίες αλλά και το διαζύγιο δεν είναι πανάκεια και κοινωνική κατακραυγή.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, ούτε κοινωνικό Κράτος υπάρχει, ούτε Παιδεία-Κουλτούρα, ούτε υπηρεσίες εκτός δικαστηρίων για να διευθετήσουν τα θέματα επιμέλειας, επικοινωνίας, οικονομικά, κτλ. Συγχέουν το  διαζύγιο μεταξύ ενηλίκων με τη διαφορά για τα παιδιά. Ετσι, επιβαρύνουν τη δικαιοσύνη (η οποία γυναικοκρατείται)  να λύσει θέματα ψυχολογικά και μάλιστα πολλές φορές ψυχιατρικά διότι, στη χώρα μας το φαινόμενο της ανισορροπίας πολιτών είναι μέγιστο. Ετσι, νομίζοντας οτι πρέπει να κάποιος να 'νικήσει' και κάποιος να 'χάσει' όπως γίνεται πάντα στα δικαστικά πράγματα, δίνουν σε ένα γονέα την επιμέλεια και στον άλλο 'νικημένο', τίποτα. Και με τη 'λογική' τους, νικητής θα πρέπει να είναι η μητέρα (μητριαρχική κοινωνία) και ηττημένος ο πατέρας. 

Ακόμα λοιπόν και ο καλύτερος πατέρας και γονέας μπορεί να απομακρυνθεί από τα παιδιά του βίαια -σε μία μέρα- με δικαστική απόφαση και οι συνέπειες να είναι ολέθριες για εκείνον και τα παιδιά του: Στην καλύτερη των περιπτώσεων, χάνεται το πρότυπο του άνδρα-πατέρα, πράγμα τραγικό τόσο για τα αγόρια όσο και για τα κορίτσια.

Ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα υπάρχει, όταν η μητέρα, είτε ως ψυχοπαθής ή απλώς ανασφαλής και εκδικήτρια/κακιά, προσπαθεί να μειώσει την επικοινωνία παιδιού-πατέρα, να κάνει πλύση εγκεφάλου στο παιδί με συκοφαντική δυσφήμιση κατά του πατέρα. Παρατηρήθηκε επιστημονικά ότι όσο περισσότερο είναι το δέσιμο (και αγάπη) μεταξύ πατέρα-παιδιού, τόσο μεγαλύτερο μίσος και ζήλια/φθόνος υπάρχει από την πλευρά της μητέρας ώστε με διάφορα τεχνάσματα (όταν μάλιστα πρόκειται περί σατανικής γυναίκας), ώστε να ξεκόψει παντελώς το μπαμπά από τη ζωή του παιδιού ακόμα και

με ψευδείς συνειρμούς περί σεξουαλικής παρενόχλησης/κακοποίησης του παιδιού από το μπαμπά.

Οι μελέτες Αμερικανών, Ιταλών, Γάλλων, Καναδών, κτλ τείνουν στην πολιτικοποίηση του θέματος ως καθαρά κοινωνικού και του μέλλοντος της ανθρωπότητας. Αγγλοι, Γερμανοί, Βέλγοι, κ.α. έχουν απευθυνθεί σε Ευρωδικαστήρια και στη Χάγη χαρακτηρίζοντας το φαινόμενο ως γενοκτονία. Αλλοι, ακτιβιστές (f4J - fathers for justice) προσπαθούν με επίκαιρο τρόπο να ευασθητοποιήσουν τη κοινωνία. 

Ο ΣΥ.Γ.Α.Π.Α. (Σύλλογος για την Ανδρική και Πατρική Αξιοπρέπειαwww.sos-sygapa.eu) από το 2003 και με τον εμπνευστή και ιδρυτή καθηγητή Δρ Νίκο Σπιτάλα (http://spitalas.blogspot.com) προσπαθεί με κάθε μέσον (ακτιβισμό, επιστημονικότητα, προβολή, κτλ) να προσβάλλει τη διαδικασία αυτή του διαζυγίου που γίνεται με κάθε αντιεπιστημονικό τρόπο και ελλείψεως ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οργανώνει εκδηλώσεις, Ακαδημία Γονέων, Συνέδρια, Ημερίδες, Ακτιβισμό, αλλά και εκδίδει εφημερίδα (ΓΟΝΕΙΣ & ΠΑΙΔΙ), γραμματόσημα, βιβλία, έντυπα. Συμμετέχει στη Εκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, στην Ονειρούπολη Δράμας, σε Διαλέξεις, κτλ.

Συγχρόνως, συντονίζει διεθνείς δράσεις με γονείς όλου του κόσμου. Εδώ να σημειωθεί οτι άρχισαν να επιδίδουν επιμέλειες και σε μπαμπάδες αλλά υπάρχει πάλι ένα ποσοστό που αποξενώνει επίσης το παιδί από τη μητέρα, φυσικά με ίδιες καταστροφικές συνέπειες για τα παιδιά. Ετσι, το κίνημα που οργανώθηκε διεθνώς από το ΣΥΓΑΠΑ  αποτελείται και από μητέρες και από πατέρες, και από όλους τους συνετούς και ευαισθητοποιημένους ανθρώπους -όχι μόνο χωρισμένους γονείς-, οι οποίοι  δεν θέλουν τη καταστροφή της νεολαίας. 

Οι έρευνες είναι απογοητευτικές: Ποσοστά άνω του 80% παιδιών παραβατικών, ψυχολογικά ασθενών, με σχολικές και σχεσιακές αποτυχίες και εξαρτημένων είναι παιδιά που μεγάλωσαν δίχως πατέρα. Η κατάθλιψη είναι τεράστια. Τα αγόρια που μεγαλώνουν μόνο με το γυναικείο πρότυπο, έχουν πρόβλημα.

Το σύνδρομο Γονικής Αλλοτρίωσης Αποξένωσης για το οποίο μίλησε ο Gardner είναι φαινόμενο των παιδιών που έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου από το γονέα που έχει την αποκλειστική επιμέλεια, ενάντια στον άλλο γονέα, δίχως λόγο.

Για τους λόγους αυτούς, ζητάμε να αποδικαστηριοποιηθεί το θέμα οικογένεια/διαζύγιο, να υπάρχουν κοινωνικές υπηρεσίες, διαμεσολάβηση, ειδικοί οικογενειακοί δικαστές με γνώσεις παιδοψυχιατρικής, να συντομεύουν οι αποφάσεις, να ερωτάται το παιδί τη στιγμή του διαζυγίου και όχι όταν θα έχει αποξενωθεί, να γίνει ο θεσμός της συνεπιμέλειας, να γίνουν υπηρεσίες σε κάθε νομό και δήμο, να θεσμοθετηθεί η αφαίρεση επιμέλειας σε περίπτωση κακής άσκησης, να ορισθεί τι είναι επιμέλεια και τι κατοικία, να αφαιρεθεί ο όρος γονική μέριμνα, να υπάρχει ίδια μέριμνα και για φυσικούς γονείς (παιδιά εκτός γάμου), να γίνει ρύθμιση της διατροφής μέσω κοινωνικών παροχών, να διευθετηθούν φορολογικά θέματα διαζευγμένων, κτλ, όπως και στο εξωτερικό.

Επειδή το θέμα είναι καθαρά κοινωνικό/πολιτικό, οργανώσαμε στην Ευρώπη, το ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ (http://europeansocialmovement.blogspot.gr) και στην Ελλάδα το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, που προτάθηκε στις ευρωεκλογές. Ο μόνος τρόπος για να βγει η χώρα μας από τα αδιέξοδά της (οικονομικά-κοινωνικά) είναι να εκλέξει ανθρώπους που έζησαν καταστάσεις οικογενειακές, με εμπειρία, ώστε να δώσουν λύσεις με ζήλο και αφιλοκέρδεια, όπως κάνουμε εδώ και πολλά χρόνια. 

Στην Ελλάδα, υπάρχουν ένα εκατομμύριο χωρισμένα ζευγάρια (2 εκατ. ενήλικες) και ένα εκατομμύριο παιδιά τους. Επίσης, 300.000 παιδιά εκτός γάμου. Από τους 6.000 που αυτοκτόνησαν τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας με αφορμή οικονομικά προβλήματα, το 90% ήταν άνδρες χωρισμένοι με αιτία το διαζύγιο.

Εως τώρα, ο μόνος φορέας που έκανε κάτι (συμβουλευτική, νομικά, ψυχολογικά, διαμεσολάβηση, παρεμβάσεις, κτλ) είναι ο ΣΥΓΑΠΑ, με τα πενιχρά μέσα που διαθέτει.
Το κίνημά μας, έχουν στηρίξει όλες οι καλές γυναίκες/μητέρες και φυσικά οι πρώτες φεμινίστριες (Badinter, Lessing, Schlafly, Vilar, Καλιέρου, κτλ) που γρήγορα κατάλαβαν ότι κίνημά τους περί ισότητας, εκμεταλλεύτηκαν πολιτικοί και απατεώνες για δικό τους όφελος με αποτέλεσμα να δοθούν προνόμια και σε ανίκανες μητέρες/γυναίκες.
Τώρα, μέσω αυτού του κινήματος των μπαμπάδων, διαβλέπεται κίνημα ισότητας ανδρών όμοιο με αυτό προ δύο αιώνων για τα δικαιώματα των γυναικών.

http://www.klimaka.org.gr/newsite/downloads/Pagosmia_imera_giatin_prolipsi_tis_aftoktonias_allages.pdf

Το κείμενο στάλθηκε από τη Τζένη Σοφιανού - Καπελαρή για τον Φιλοπρόοδο Σύλλογο Ν. Αγχιάλου.

Σύλλογος σημαίνει: οργανωμένη ομάδα ανθρώπων που αποβλέπει στην πραγματοποίηση κοινών σκοπών. Παράλληλα όμως η λέξη Σύλλογος είναι μια σύνθετη λέξη και προέρχεται από τις λέξεις συν και λόγος. Ο Λόγος είναι η αρχή κάθε δημιουργίας "εν αρχή ήν ο Λόγος ". Ο λόγος είναι το κυριότερο μέσο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Ο λόγος εμπεριέχει την έκφραση όλου του δυναμισμού της δράσης "είπε και εγένετο"  Εκφράζει την ανα λογία μεταξύ των άνω και των κάτω. Είναι το έλλογο στοιχείο της ύπαρξής μας…

Ο   σ ύ λ λ ο γ ο ς   εκφράζει την από κοινού έκφραση της θέλησης πολλών ανθρώπων και ως εκ τούτου έχει ιδιαίτερο δυναμισμό. Ότι δεν μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος μόνος του, μπορεί να γίνει όταν πολλές μικρές θελήσεις συλλέγονται προς την επιτέλεση ενός κοινού σκοπού. Η συλλογικότητα είναι το μέσο που πρέπει να χρησιμοποιήσει η ανθρωπότητα για να αλλάξει το πρόσωπο της Γης. Για να γίνει όμως αυτό είναι απαραίτητος ο δεύτερος όρος της επωνυμίας του Συλλόγου μας.

Σύλλογος φίλων… ο ιερότερος δεσμός μεταξύ δύο ή περισσότερων ανθρώπων είναι η φιλία. Μεταξύ συγγενών, αδελφών, ακόμα μεταξύ γονιών και παιδιών χωρά η διχόνοια, το μίσος ή απλά το συμφέρον. Μεταξύ όμως των φίλων δεν υπάρχει κανένα κενό. Δεν υπάρχει χώρος για κανένα αρνητικό ή διαχωριστικό συναίσθημα. Δεν υπάρχει ατομικό συμφέρον ή αντιδικία γιατί εξ ορισμού ο   φ ί λ ο ς   είναι το άτομο με το οποίο μας συνδέει αμοιβαία αγάπη και αφοσίωση.

Αν θέλουμε λοιπόν ειλικρινά να πραγματοποιήσουμε τον  σ κ ο π ό  του συλλόγου μας πρέπει να μην πάρουμε ποτέ τα μάτια μας από την επωνυμία του και να μην αφήσουμε ποτέ να εισχωρήσουν στην ψυχή μας ζιζάνια που να προσβάλουν τον συνδετικό κρίκο που μας ενώνει, την φιλία.

Πρόοδος:  Η βελτίωση, ο δρόμος προς κάτι καλύτερο.

Σκέψεις και προβληματισμοί περί παράδοσης του Γιάννη Πραντσίδη, επίκουρου καθηγητή ΤΕΦΑΑ του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μέλους του Δ.Σ. της ΠΟΣΑΡ. Επικεφαλής των χορευτικών ομάδων του Λυκείου Ελληνίδων Βόλου.

Ο πολύτιμος χρόνος της ωριμότητας...

 Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ - Ένα βαθιά αισιόδοξο μήνυμα, για όλους (νεότερους και ωριμότερους)!

Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής  απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι

δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί..

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.

Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται... Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων... Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου. Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»

"Δήλωση" από τον Γιώργο Σεφέρη

Πάει καιρός που πήρα την απόφαση να κρατηθώ έξω από τα πολιτικά του τόπου. Προσπάθησα άλλοτε να το εξηγήσω, αυτό δε σημαίνει διόλου πως μου είναι αδιάφορη η πολιτική ζωή μας.
     Έτσι, από τα χρόνια εκείνα ώς τώρα τελευταία έπαψα κατά κανόνα ν’ αγγίζω τέτια θέματα. Εξ άλλου τα όσα δημοσίεψα ώς τις αρχές του 1967, και η κατοπινή στάση μου (δεν έχω δημοσιέψει τίποτε στην Ελλάδα από τότε που φιμώθηκε η ελευθερία) έδειχναν, μου φαίνεται αρκετά καθαρά τη σκέψη μου.
     Μολαταύτα, μήνες τώρα, αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου, ολοένα πιο επιτακτικά το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημερινή κατάστασή μας. Με όλη τη δυνατή συντομία, νά τι θα έλεγα:
     Κλείνουν δυο χρόνια που μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς όλως διόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας, στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο.
     Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι’ αυτές να καταποντισθούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά. Δε θα μου είταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτιες ζημιές δε λογαριάζουν παρά πολύ για ορισμένους ανθρώπους. Δυστυχώς, δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτόν τον κίνδυνο.
     Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικές καταστάσεις, η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει, αναπότρεπτη, στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μάς βασανίζει, συνειδητά ή ασυνείδητα όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό.
     Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό, και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι Εθνική επιταγή.
     Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου. Παρακαλώ το Θεό, να μη με φέρει άλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω.

28 Μαρτίου 1969 


(από το βιβλίο: Νέα κείμενα 2, Κέδρος 1971) 


Ο Γιώργος Σεφέρης σπάει τη σιωπή του και τοποθετείται κατά της δικτατορίας στην Ελλάδα με την περίφημη δήλωσή του στο BBC. 

Ένα επίκαιρο άρθρο για τη Δημοκρατία από την Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

      Το Κράτος είμαι Εγώ κι Εσύ κι Αυτός κι Εκείνος

                                             (Έχουμε Δημοκρατία;)

                                                                                  Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

    Το Κράτος  είμαι Εγώ   (L’État, c’est moi), είπε ο Λουδοβίκος ο ΙΔ΄ αυταρχικά. Και τώρα στην εποχή της Δημοκρατίας που όλοι την επικαλούμεθα για ό,τι λέμε και κάνουμε, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο καθένας με τον τρόπο του είναι ένας Λουδοβίκος 14^ος που επαναλαμβάνει τη ρήση εκείνου.

    Γιατί σήμερα τη Δημοκρατία, τη δημοκρατική σκέψη μας, τη δημοκρατική γλώσσα μας, τη δημοκρατική συμπεριφορά μας την κάναμε σαν το «φούρνο του Χότζα». 

Ο Χότζας λοιπόν έχτιζε κάποτε ένα φούρνο. 

Περνάει ένας γείτονάς του και του λέει:

- Έκανες λάθος, Χότζα μου, ο φούρνος πρέπει να βλέπει προς τη Δύση.

Χαλάει ο Χότζας το φούρνο και τον ξαναχτίζει προς τη Δύση. Περνάει τότε ένας άλλος γείτονας και του λέει:

- Μα, Χότζα μου, τι κάνεις; Ο φούρνος πρέπει να κοιτάει στην Ανατολή.

Τον ξαναχαλάει ο Χότζας και τον χτίζει πάλι απ’ την αρχή έτσι ώστε να βλέπει προς την Ανατολή.  Σε λίγο να σου ένας περαστικός. Βλέπει το Χότζα που έχτιζε το φούρνο και γυρίζει και του λέει:

- Να με συμπαθάς, Χότζα μου, ο φούρνος πρέπει να είναι στραμμένος προς το Νότο.

Θυμώνει τότε ο Χότζας, γκρεμίζει το φούρνο, πάει αγοράζει ένα κάρο που είχε βέβαια τέσσερις ρόδες και μια και δυο χτίζει τον φούρνο επάνω στο κάρο.

Έτσι μπορούσε να γυρνάει το κάρο σε κάθε κατεύθυνση σύμφωνα με τη γνώμη και την επιθυμία όλων.

    Έτσι κάναμε κι εμείς όλοι τη Δημοκρατία μας, την ψυχή μας, τις ενέργειές μας. Τις κάναμε αυτόνομες. Και τις αλήθειες μας και τα ψεύδη μας και την ηθική μας. Και προσπαθούμε να επιβάλουμε τις δικές μας αλήθειες ως αντικειμενικές. Δεν αφήνουμε χώρο στην υποκειμενική άποψη ενός γεγονότος ή άλλου. Αυθαιρετούμε θεωρώντας ότι δεν μπορεί κάτι να είναι εν μέρει αληθινό, ότι μπορεί να έχουμε περιπέσει σε πλάνη από άγνοια όλων των γεγονότων ή από αδυναμία ή σκοπίμως στο βάθος της ψυχής μας, αν και στην τελευταία περίπτωση, έχουμε ήδη προχωρήσει στο πεδίο του ψεύδους. Και όλοι μας έχουμε τα επιχειρήματά μας και αγωνιζόμαστε  να τα υποστηρίξουμε. Και έτσι καταργούμε τους νόμους της ηθικής. Αυτοί κι αν δεν έχουν γίνει σαν το φούρνο του Χότζα»! Οι βασικές έννοιες της ηθικής, «καλό» ή «κακό», έχουν χάσει τον προσδιορισμό τους.

    Και δεν αναφέρομαι στους οπαδούς κάποιου κινήματος ή ιδεολογίας ή αιρετικής πίστης,  όπως, για παράδειγμα, ηδονισμός, Καντική ηθική που ήταν αυστηρά καθηκοντολογική, Αριστοτελική, που ήταν ηθική του μέτρου, του Μαξ Σέλλερ που ήταν καθαρά συναισθηματική, του Νίτσε που πρεσβεύει τον ηθικό μηδενισμό, και άλλων «φιλοσόφων» ή μη που παραπαίουν ανάμεσα στις έννοιες καλό – κακό, αλήθεια – ψέμα, και που δεν προσφέρουν πολλά ή και τίποτα ούτε στη δική τους ψυχή ούτε στη δική μας.

    Μιλάω για μας τους απλούς ανθρώπους, τους γονείς, φίλους, συνεργάτες, δασκάλους, αυτούς που έχουν εξουσία ή παραεξουσία, τους σημαντικούς και ασήμαντους, για μας που έχουμε ο καθένας κτίσει ένα φούρνο – πύργο δημοκρατίας πάνω στο κάρο – ψυχή μας. Και από κει εκφράζουμε τις απόψεις μας, τις σκέψεις μας.

    Στο κάτω κάτω λέω ό,τι θέλω, κάνω ό,τι θέλω επειδή πιστεύω ότι αυτό είναι δημοκρατικό. Βρίζω από το βήμα των Μ.Μ.Ε. όποιον θέλω, επειδή πιστεύω ότι υπηρετώ τη Δημοκρατία. Γράφω ό,τι θέλω επειδή είμαι δημοκράτης. Αγωνίζομαι για κάτι που θεωρώ ότι με εκφράζει επειδή αυτό είναι δημοκρατικό. 

    Εν ονόματι της Δημοκρατίας, θέλουμε όλοι να επιβάλλουμε τις απόψεις μας, να λειτουργούμε και να επιβαλλόμαστε λουδοβικικά. Ο κάθε ένας μας έγινε και ένας μικρός ή μεγάλος Λουδοβίκος που μέσα του πιστεύει στο «Το Κράτος είμαι Εγώ».

    Γέμισαν Λουδοβίκους οι ζωές μας!

    Πιστεύω ότι μετά την εποχή του Σόλωνα και του Κλεισθένη η Δημοκρατία άρχισε να παλεύει ανάμεσα στα κύματα της ανωριμότητας της Πολιτείας και της ανωριμότητας των πολιτών, του αγώνα για επιβίωση, επικράτηση, επιβολή και του αγώνα του ανώριμου Εγώ μας.

Λησμονούμε ότι η Δημοκρατία είναι πανανθρώπινος πολιτισμός, είναι πολιτισμός της ποιότητας της ζωής μας, είναι ελευθερία, αυτοσεβασμός και σεβασμός προς τους συνανθρώπους μας.

Η Δημοκρατία είναι εξουσία της ψυχής μας και δεν έχει υπηκόους ούτε σκλάβους.  Υπηρετεί ελεύθερους ανθρώπους.

Ευαγγελία – Αγγελική Πεχλιβανίδου

(1^η ανάρτηση στην ιστοσελίδα «Στον ίσκιο του Ήσκιου»)

Από το Ελληνικό Αρχείο

Από το Ελληνικό Αρχείο
Συντάκτης: (Δημήτριος  Καραπιστόλης, Dimitrios Karapistolis)

Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις
είναι από την Ελληνική γλώσσα..

(Bιβλίο Γκίνες)

Η Ελληνική με τη μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια.
(Μπιλ Γκέιτς, Microsoft)

Η Ελληνική και η Κινέζικη είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα
παρουσία από τους ίδιους λαούς και στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000
έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική.(Francisco Adrados, γλωσσολόγος).Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο. Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.

Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιος είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις
Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.

Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί
«συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.

Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.

Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λες, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.

Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο
φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό. Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (τη λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από τη στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι' αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.

Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή τη σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει: «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στη γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στη λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων
επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι.

Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή +
θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι
κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που
σημαίνει στέκομαι).

Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.

Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που
σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» - ελαττώνει ως ανθρώπους - και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».

Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.

Ακόμα έχουμε τη λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πας όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!

Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.

Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και τη λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.

Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη
Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο Geo rge Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει τη γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.

«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.

Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.

Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος :

«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα - μητέρα των εννοιών μας - μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».

Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.

Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.

«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ' εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.

Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στη Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».

Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά
κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.

Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στη μουσικότητά της.

Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

Ο φόβος

Ήταν κάποτε ένας γιατρός.
Μια μέρα, φεύγοντας από την πόλη που έμενε για να πάει σε μια άλλη γειτονική όπου είχε δουλειά, συνάντησε την πανούκλα που έμπαινε. Σταμάτησε και την ρώτησε:

«Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;»

Και η πανούκλα απάντησε: «Είναι η σειρά μου».

«Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά;» ρώτησε ο γιατρός.

«Λίγους, γύρω στους χίλιους», απάντησε η πανούκλα.

Μετά από μια εβδομάδα ο γιατρός (έχοντας ενημερωθεί εν τω μεταξύ για την κατάσταση στην πόλη του) επέστρεψε, και στην είσοδο της πόλης αντάμωσε την πανούκλα που έφευγε.

«Μου είπες ψέματα», της είπε. «Είχες πει ότι θα πάρεις κάπου χίλιους και τελικά πέθαναν πέντε χιλιάδες».

Κι εκείνη απάντησε: «Δεν είπα ψέματα. Εγώ πήρα χίλιους. Τους υπόλοιπους τους σκότωσε το άγχος και ο φόβος».

Το άγχος και ο φόβος είναι περισσότερο θανατηφόρα από την πανούκλα που βιώνουμε.

Τις περισσότερες φορές ο φόβος μήπως συμβεί το χειρότερο είναι χειρότερος από το να συμβεί το χειρότερο.

Στη ζωή μας βιώνουμε εκατομμύρια καταστροφές από τις οποίες η συντριπτική πλειοψηφία δεν συμβαίνει ποτέ. Τις βιώνουμε μόνο στο μυαλό μας.

Συλλογικά και ατομικά όλοι κάτι φοβόμαστε: τη χρεοκοπία, την απόλυση, την κατάρρευση του ευρώ, τους ιούς, τους χωρισμούς, μήπως πέσει ο ουρανός στα κεφάλια μας.

Ο φόβος όμως δυστυχώς είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο πολιτικής χειραγώγησης. Το δηλητήριο που παραλύει τη δράση και την αντίσταση στην επέλαση οποιασδήποτε εξουσίας.

Η υπερβολική ανησυχία οδηγεί σε ακινησία.

Αν αρχίσουμε να ζούμε στη στιγμή ο φόβος εξαφανίζεται.

Ο κάθε φόβος έρχεται μέσα από μια επιθυμία.

Έτσι αν αρχίσουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας θα διαπιστώσουμε ποια επιθυμία είναι αυτή που τον δημιουργεί και αν είμαστε αρκετά συνειδητοί θα διακρίνουμε τη ματαιότητα που κρύβεται πίσω από αυτή την επιθυμία.

Ο φόβος επίσης προέρχεται από την ανασφάλεια μας για το αύριο.

Το αύριο όμως πάντα θα είναι ανασφαλές. Η ζωή είναι όμορφη επειδή είναι ανασφαλής. Η ανασφάλεια χρωματίζει με ομορφιά τη ζωή μας.

Η ζωή είναι όμορφη γιατί έχει ανατροπές. Δεν είναι δεδομένη. Η ζωή είναι όμορφη γιατί υπάρχει ο θάνατος. Η ζωή έχει αξία γιατί μπορεί να χαθεί.

Αν δεν μπορούμε να την χάσουμε τότε η ζωή γίνεται φυλακή. Δεν θα μπορέσουμε να την απολαύσουμε.

Όπως λέει ο Όσσο :

«Άκου πάντα το κάλεσμα του αγνώστου και αφέσου να βρίσκεσαι πάντα σε κίνηση. Ποτέ μη προσπαθείς να αγκιστρωθείς από κάπου.

Το να αγκιστρωθείς σημαίνει να πεθάνεις. Είναι ένας πρώιμος θάνατος»

Λίγη αίσθηση του χιούμορ, λίγο γέλιο, αθωότητα παιδιού- και τι έχεις να χάσεις; Προς τι ο φόβος ;

Τίποτα δεν έχουμε. Έχουμε έρθει χωρίς τίποτα, xωρίς τίποτα θα φύγουμε.

Ο Σενέκας, διάσημος Ρωμαίος Στωικός φιλόσοφος είπε:

"Timendi causa est nescire", που σημαίνει: η αιτία του φόβου είναι η άγνοια.

Ποια άγνοια; Η άγνοια ότι τα πάντα συμβαίνουν στη ζωή μας για ένα μοναδικό λόγο. Για να μας αφυπνίσουν από το λήθαργό μας.

Για να πονέσουμε, έτσι ώστε μέσα από τον πόνο να αναγκαστούμε να φέρουμε στην επιφάνεια την αληθινή μας φύση. Η άγνοια ότι το δράμα της ζωής μας είναι τέλειο.

Και όπως πρόσφατα μου είπε ένας καλός φίλος και δάσκαλος :

Στο τέλος όλα θα είναι καλά. Κι αν δεν είναι όλα καλά θα σημαίνει πως το τέλος δεν ήρθε ακόμη....

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΝΙΚΟΥ ΜΠΑΤΣΙΚΑΝΗ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ"

Ολόκληρη η σελίδα 32 στο Κυριακάτικο (23 Οκτωβρίου 2011) φύλλο της εφημερίδας «Φιλελεύθερος» Κύπρου είναι αφιερωμένη στο βιβλίο του Ν. Μπατσικανή για την Κύπρο.

Συγγραφέας, ποιητής, μελετητής και αξιωματικός ε.α. ο Νίκος Μπατσικανής είναι ο πρώτος Ελλαδίτης που καταπιάστηκε με το συγκεκριμένο θέμα. Μέσα από το βιβλίο του «Η προσφορά της Κύπρου στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο - μια άγνωστη πτυχή του Ελληνισμού» (εκδόσεις Βεργίνα, 2011) μαθαίνουμε άγνωστες πτυχές της ιστορικής αυτής «συνέργειας» των Ελλήνων. Το βιβλίο του μάλιστα έχει αποσπάσει το Α΄ βραβείο στο διεθνή διαγωνισμό του «Ελληνικού Πνευματικού Ομίλου Κυπρίων».

Μελέτησε τα τεκμήρια που αποδεικνύουν τη συμβολή της Κύπρου στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με πολλά και άγνωστα ντοκουμέντα και στοιχεία, απέδειξε την παρουσία χιλιάδων Κυπρίων στην Ελλάδα, που πολέμησαν δίπλα-δίπλα με τους Ελλαδίτες αδελφούς τους εναντίον των Γερμανών και Ιταλών εισβολέων. Και επιβεβαίωσε πως η μικρή Κύπρος λογίζεται ως η χώρα που είχε, σε αναλογία με τον πληθυσμό της, τη μεγαλύτερη ανθρώπινη συμμετοχή στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

- Τι σας οδήγησε να γράψετε ένα βιβλίο για την προσφορά της Κύπρου στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο;

Τρεις λόγοι: Ο ένας είναι η αγάπη που έχω, από παιδί, για την Κύπρο μας, επειδή αυτή αποτελεί ένα κομμάτι του ελληνισμού, που τόσα έχει υποστεί από τους διάφορους κατακτητές και τμήμα της εξακολουθεί να τελεί υπό τουρκική κατοχή. Ανέκαθεν ριγούσα με τα κατορθώματα των Κυπρίων αγωνιστών, ειδικώς με αυτά των ηρώων του απελευθερωτικού αγώνα από τους Άγγλους. Ο δεύτερος οφείλεται στο ότι θέλησα να ερευνήσω και να μάθω για την προσφορά αυτή, καθώς δεν γνώριζα καλά τα γεγονότα της ιστορικής αυτής περιόδου, μιας και είμαι γεννημένος πολύ αργότερα από την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο τρίτος λόγος οφείλεται στην προσωπική ευαισθησία -και της οικογένειάς μου- για το θέμα, δεδομένου πως ο αδελφός του πατέρα μου, Νικόλαος Ιωάννου Μπατσικανής, του οποίου φέρω το τιμημένο όνομα, έδωσε το αίμα του για την Ελλάδα, στον πόλεμο αυτό, μαχόμενος στην ελληνοαλβανική μεθόριο, όπου και σκοτώθηκε σε ηλικία μόλις 26 ετών, σε εχθρική επιδρομή. Αφορμή της συγγραφής υπήρξε η προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού συγγραφής ιστορικής μελέτης, με θέμα: «Η συμβολή της Κύπρου στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», από τον «Ελληνικό Πνευματικό Όμιλο Κυπρίων», με συνδιοργανωτές: την Κυπριακή πρεσβεία και το «Σπίτι της Κύπρου» στην Αθήνα, καθώς και το σύλλογο «Φίλοι του Πολεμικού Ναυτικού Ελλάδας».

- Τι καινούργιο επιφέρει το βιβλίο σας;

Αν και δεν είναι σωστό να μιλήσω εγώ για την εργασία μου, θα έλεγα πως τεκμηριώνει με πολλά και άγνωστα, στους πολλούς, ντοκουμέντα, την προσφορά της Κύπρου στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την παρουσία χιλιάδων Κυπρίων στην Ελλάδα, όπου πολέμησαν δίπλα-δίπλα με τους Ελλαδίτες αδελφούς τους εναντίον των Γερμανών και Ιταλών εισβολέων. Η παράθεση των γεγονότων αρχίζει λίγο πριν την κήρυξη του πολέμου, πηγαίνει στις πρώτες μέρες μετά την έναρξή του, οπότε και άρχισε η στρατολόγηση των Κυπρίων, συνεχίζεται με την πορεία τους στα εκπαιδευτικά κέντρα και την προώθησή τους στα μέτωπα του πολέμου.

Ύστερα, γίνεται αναφορά στις εκδηλώσεις συμπαράστασης των Κυπρίων προς την Ελλάδα, μετά την επίθεση των Ιταλών στη χώρα μας, στην κατάταξη Κυπρίων που βρίσκονταν στην Ελλάδα το 1940 στον Ελληνικό Στρατό, στα γεγονότα που ακολούθησαν εδώ με την κατάρρευση του μετώπου, σκοτωμούς κι αιχμαλωσίες Κυπρίων, συμμετοχή τους στη μάχη της Κρήτης, αλλά και ένταξή τους σε αντιστασιακές οργανώσεις στην κατεχόμενη, πλέον, Ελλάδα.

Ενδεικτικώς, αναφέρω τα όσα έχει δηλώσει, για τη συμμετοχή των Κυπρίων στον Αντιφασιστικό Αγώνα της Ελλάδας, ο Μανώλης Γλέζος σε τηλεοπτική εκπομπή. Πολύτιμες στην έρευνά μου θεωρώ συνεντεύξεις διασήμων, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, σχετικώς με την προσφορά της Κύπρου στον αγώνα των Συμμάχων μας εναντίον του Άξονα, εκδηλώσεις μνήμης που γίνονται κάθε χρόνο, σε όλο τον κόσμο, όπου και τιμώνται Κύπριοι βετεράνοι, όπως ο πρώην πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γλαύκος Κληρίδης, ομιλίες καθηγητών πανεπιστημίου, υπουργών, πρωθυπουργών και προέδρων φορέων, για τα γεγονότα εκείνα, στοιχεία που βρήκα σε εφημερίδες της Κύπρου, περιόδου 1940-50, αλλά και στον ηλεκτρονικό Τύπο της εποχής μας.

Στην προσφορά αυτή, της Κύπρου, εκτός από τους τιμημένους νεκρούς κι αιχμαλώτους, αναφέρω κι άλλους τρόπους με τους οποίους η Κύπρος συνεισέφερε, όπως οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα. Πρόκειται για το πρώτο, μέχρι στιγμής, βιβλίο Ελλαδίτη, για το θέμα αυτό, μελέτη που έγινε όντας μακριά από τις πηγές, τα πρόσωπα και τα γεγονότα της περιόδου που αναφέρομαι.

- Μιλήστε μας για τα ντοκουμέντα που παρατίθενται στο βιβλίο.

Στη μελέτη μου παραθέτω, κυρίως, ντοκουμέντα που έχουν περιγράψει αυτόπτες μάρτυρες, δηλαδή, πολεμιστές (Κύπριοι και ξένοι) του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα γεγονότα τεκμηριώνονται και με δηλώσεις (σε επετείους, αφιερώματα κι εκδηλώσεις μνήμης) επιφανών πολιτικών και στρατιωτικών, της περιόδου εκείνης, αλλά και σύγχρονων μελετητών, από την Ελλάδα και χώρες του εξωτερικού. Όλοι αυτοί έχουν αναγνωρίσει την προσφορά του Κυπριακού Συντάγματος στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αν και η Κύπρος τελούσε υπό αγγλική κατοχή. Αναφορές στη συμμετοχή των Κυπρίων στον Αντιφασιστικό Αγώνα υπάρχουν και από καταχωρήσεις, άρθρα, δημοσιεύματα και φωτογραφίες πολλών ανταποκριτών και δημοσιογράφων, στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο της εποχής (1940 - 1950), σε Ελλάδα, Κύπρο, Μεγάλη Βρετανία και άλλες χώρες. Παραθέτω στοιχεία που βρέθηκαν σε αρχεία που κατέχουν: ο Παγκύπριος Σύνδεσμος Βετεράνων Πολεμιστών Β΄ Π. Π. και τα Υπουργεία Άμυνας Ελλάδας, Κύπρου, Μεγάλης Βρετανίας και άλλων χωρών. Ο ίδιος επισκέφτηκα στρατιωτικά νεκροταφεία, όπου βρίσκονται θαμμένοι Κύπριοι που φονεύθηκαν σε επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Στοιχεία άντλησα από το Διαδίκτυο και τα παρακάτω βιβλία:

1. Γλαύκου Κληρίδη: «Η πορεία μιας χώρας», εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα», 2006.

2. Γεωργίου Γεωργή: «Η Αγγλοκρατία στην Κύπρο. Από τον αλυτρωτισμό στον αντιαποικιακό αγώνα», Αθήνα, 1999.

3. Ανδρέα Χριστοφή: «Αναδρομή της Ιστορίας Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου 1939-1945 και η συμβολή της Κύπρου», έκδοση «Παγκυπρίου Συνδέσμου Πολεμιστών Β΄ Π. Π.», Λεκωσία,1998.

4. Ανδρέα Μ. Γεωργίου: «Οι Κύπριοι στρατιώτες στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», Λευκωσία Κύπρος, 2001.

5. Κορνήλιου Χατζηκώστα: «Το “όχι” της Κύπρου το ’40», εκδόσεις «Ρower Ρublishing».

6. «Στρατιωτική Επιθεώρηση», Μάρτιος - Απρίλιος 1991.

7. Μανώλη Γλέζου: «Εθνική Αντίσταση 1940-1945», εκδόσεις «Στοχαστής», Αθήνα 2006.

8. Αναμνηστικό λεύκωμα «Παγκυπρίου Συνδέσμου Πολεμιστών Β΄ Π. Πολέμου». 60χρονα ίδρυσης του Κυπριακού Συντάγματος, Λευκωσία, 1999.

9. Αναμνηστικό Λεύκωμα «Παγκυπρίου Συνδέσμου Πολεμιστών Β΄ Π. Πολέμου». 50ή Επέτειος Αντιφασιστικής Νίκης, αποκαλυπτήρια του Μνημείου Πεσόντων, σε εκδήλωση μνήμης και τιμής, Λευκωσία, 1995.

10. Αναμνηστικό Λεύκωμα «Παγκυπρίου Συνδέσμου Πολεμιστών Β΄ Π. Πολέμου». 50ή Επέτειος Αντιφασιστικής Νίκης, «Συμμετοχή και Συνεισφορά της Κύπρου στον Β΄ Π. Π., Λευκωσία, 1995.

11. Αναμνηστικό λεύκωμα «Παγκυπρίου Συνδέσμου Πολεμιστών Β΄ Π. Πολέμου». 52η Επέτειος Αντιφασιστικής Νίκης, Λευκωσία, 1997.

Ορισμένα από τα παραπάνω βιβλία μού έδωσαν από τον «Παγκύπριο Σύνδεσμο Πολεμιστών Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, άλλα από το «Σπίτι της Κύπρου» στην Αθήνα και κάποια ανακάλυψα σε ελληνικές βιβλιοθήκες ή σε βιβλιοπωλεία Ελλάδας - Κύπρου, ο ίδιος ή με τη βοήθεια φίλων μου που ζουν στην Κύπρο (Ελλαδίτες και Κύπριοι). Όλες οι πηγές αναφέρονται στο τέλος του βιβλίου.

600 νεκροί, 2.500 αιχμάλωτοι.

-Μιλήστε μας για τους αιχμαλώτους και τους νεκρούς.

Πάνω από 600 Κύπριοι έπεσαν στα πεδία των μαχών και βρίσκονται θαμμένοι σε 56 στρατιωτικά κοιμητήρια 17 χωρών: Μέση Ανατολή, Αφρική, Ελλάδα (100) κι Ευρώπη, γενικώς.

Στο βιβλίο παρατίθεται πλήρης κατάλογος των νεκρών κι αιχμαλώτων Κυπρίων, όπως αυτός είναι ενημερωμένος, στις μέρες μας, από τον «Παγκύπριο Σύνδεσμο Βετεράνων Πολεμιστών Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου».

Επίσης, 2.500 Κύπριοι αιχμαλωτίστηκαν, οι περισσότεροι στην Ελλάδα, και κρατήθηκαν σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης: έξι στη Γερμανία κι ανά ένα σε Βέλγιο, Τσεχοσλοβακία, Γιουγκοσλαβία και Ιταλία. Από τους αιχμαλώτους, ορισμένοι πέθαναν από στερήσεις, κακουχίες και σκληρές συνθήκες εργασίας, ενώ άλλοι εκτελέστηκαν.

Προσθέτω και τους χιλιάδες τραυματίες πολέμου, που στο υπόλοιπο της ζωής τους έζησαν με πόνους ή στερούμενοι το πολύτιμο αγαθό της αρτιμέλειας.

27 χιλιάδες Κύπριοι κατετάγησαν στις Βρετανικές Δυνάμεις

- Ποια ήταν τελικά η συμμετοχή των Κύπριων εθελοντών;

Από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Σεπτέμβριο του 1939, έως και το 1950, καθώς η ειρήνη έπρεπε να διαφυλαχτεί και για αρκετό διάστημα μετά τη λήξη του, κατετάγησαν στις Βρετανικές Ένοπλες Δυνάμεις: 27.000 Κύπριοι, περίπου. Ενώ υπηρεσίες προσέφεραν, στον Ελληνικό Στρατό, και πολλοί Κύπριοι που ζούσαν στην Ελλάδα την περίοδο εκείνη, ή κατάφεραν να φτάσουν στη χώρα μας από την Κύπρο και άλλα μέρη του εξωτερικού όπου βρίσκονταν. Οι Κύπριοι στρατευμένοι πήραν μέρος σε όλα τα Μέτωπα του Πολέμου, σε Μέση Ανατολή, στην Αφρική, στην Ελλάδα και σε πολλές χώρες της Ευρώπης.

Έτσι, η μικρή Κύπρος λογίζεται ως η χώρα που είχε, σε αναλογία με τον πληθυσμό της, τη μεγαλύτερη ανθρώπινη συμμετοχή στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Εκτός από τις πολύτιμες υπηρεσίες, τις οποίες προσέφερε το Κυπριακό Σύνταγμα των αντρών, σημαντική χαρακτηρίστηκε και η συμβολή των Κυπρίων γυναικών στον Αγώνα κατά του Άξονα, στο πλευρό των Βρετανών, αν λάβουμε υπ’ όψη μας την κοινωνική θέση της γυναίκας τα χρόνια εκείνα. Η κατάταξή τους χαρακτηρίστηκε πρωτοποριακή, δεδομένων των αντιλήψεων της Κοινωνίας του 1939. Στο Γυναικείο Σώμα (Α.Τ.S.) και (W.Α.Α.Fs) υπηρέτησαν 800 Κύπριες, περίπου.

Επίσης μεγάλη υπήρξε η συμμετοχή Κυπρίων γυναικών στις τάξεις του Ερυθρού Σταυρού στην Αγγλία, στην Ελλάδα, μα και σε όλη την Ευρώπη.

- Τι σας έκανε μεγαλύτερη εντύπωση από την έρευνά σας;

Το γεγονός ότι οι Κύπριοι στρατεύτηκαν στο πλευρό του κατακτητή τους, προκειμένου να αντιμετωπίσουν εχθρούς που απείλησαν την παγκόσμια ειρήνη. Επίσης, η συμπαράσταση των αδελφών μας Κυπρίων στον αγώνα της Ελλάδας εναντίον Γερμανών και Ιταλών, όπως έπραξαν και σε όλους τους εθνικούς αγώνες (1821, 1897, 1912-13, 1922 και Α΄ Παγκόσμιο).

 

Ποιος είναι ο Νίκος Μπατσικανής

 

Συγγραφέας, ποιητής, μελετητής, αξιωματικός ε.α. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πελασγία Φθιώτιδας. Ζει στην Αθήνα και στον τόπο του. Μέλος της «Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών» και «Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών». Επίτιμος πρόεδρος λογοτεχνικού ομίλου «Ξάστερον» και υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων λογοτεχνικού περιοδικού «Κελαινώ». Ειδικός σύμβουλος και κεντρικός ομιλητής Ολυμπιάδας Γραμμάτων 2004, σε όλη τη χώρα.

Συμπεριελήφθη στα «Πρόσωπα της Χρονιάς» 2004, για την προσφορά του στον πολιτισμό και στον άνθρωπο. Μελέτη του για την ελληνική γλώσσα έτυχε επικρότησης της Ακαδημίας Αθηνών. Αρθρογραφεί σε περιοδικά κι εφημερίδες με δοκίμια, άρθρα και μελέτες. Έργα του συμπεριλαμβάνονται σε ανθολογίες και σελίδες φορέων στο Διαδίκτυο, ενώ πολλά από αυτά έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες κι έχουν δημοσιευτεί σε ξένα έντυπα. Έχει διατελέσει μέλος κριτικών επιτροπών σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, όλων των ειδών του γραπτού λόγου και υπήρξε εισηγητής συνεδρίων, ενώ συνδιοργάνωσε Εργαστήρι Γλώσσας. Παρουσίασε το έργο μεγάλων δημιουργών και ανθρώπων του Πνεύματος και της Τέχνης, όπως: Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Σολωμού, Ελύτη, Ρίτσου, Μαρίας Κάλας, Λόρκα, Γρηγόρη Μπιθικώτση κ.ά. Δίνει διαλέξεις και παραστάσεις, με θέματα: «Από τη Σταύρωση στην Ανάσταση, Ελληνική Γλώσσα, Αιγαίο, Αλησμόνητες Πατρίδες, Ολυμπιακοί Αγώνες, Ξενιτιά, Έρως - Αγάπη, Ελληνική Ποίηση, Φιλέλληνες Λογοτέχνες, Κύπρος, Κωνσταντινούπολη, Αθήνα» κ.ά.

Βιβλιογραφία: 1.«Σημάδια», ποίηση, 2001, «Βιβλιοεκδοτική Αθηνών». 2.«Εξ ουρανού», ποίηση, 2002 και 2003, «Βιβλιοεκδοτική Αθηνών». 3. «Νόστιμον Ήμαρ», ποίηση, 2004, «Φιλιππότης». 4. «Αγρυπνία», ποίηση, 2006, «Γαβριηλίδης». 5. «Στο φως», ποίηση, 2007, «Χάρης Πάτσης». 6. «Θραύσματα», δοκίμια, 2008, «Οδός Πανός». 7. «Στον Παράδεισο», διηγήματα, 2009, «Γαβριηλίδης». 8. «Η προσφορά της Κύπρου στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», ιστορική μελέτη, 2011, «Βεργίνα».

 

---

Ελληνικός  Πολιτιστικός Όμιλος Κυπρίων (ΕΠΟΚ)

 

e-mail:kypriakosellinismos@yahoo.gr

site: www.epoky.org

20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974: ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

Τουρκική εισβολή στην Κύπρο

Στις 20 Ιουλίου 1974, σαράντα περίπου χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες, με την υποστήριξη της Τουρκικής Αεροπορίας και του Ναυτικού εισέβαλαν παράνομα και κατά παράβαση των κανόνων του ΟΗΕ στις βόρειες ακτές της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Τετρακόσια τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη οθωμανική εισβολή (1570), κι ενώ η Τουρκία είχε παραχωρήσει* την Κύπρο στη Μεγάλη Βρετανία, από την οποία η Κύπρος απελευθερώθηκε με τον Αγώνα 1955 - 1959, η Μεγαλόνησος υπέστη νέα τουρκική επίθεση. Η απόβαση των Τουρκικών στρατευμάτων που ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις, με ένα μήνα σχεδόν διαφορά η πρώτη από τη δεύτερη, είχε σαν αποτέλεσμα την παράνομη κατοχή του 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας. Περίπου 200.000 εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα, περίπου 4.000 νεκροί, και 1.619 δηλώθηκαν αγνοούμενοι. Οι Τούρκοι κατέκτησαν το 65% της καλλιεργήσιμης έκτασης, το 70% του ορυκτού πλούτου, το 70% της βιομηχανίας, το 80% των τουριστικών εγκαταστάσεων.

Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο σήμανε και την αποκατάσταση της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας στην Ελλάδα, μετά από επτάχρονη Δικτατορία.

 

Βασικοί Σταθμοί στην Ιστορία της Κύπρου

* Ο σουλτάνος παραχωρεί την Κύπρο στην Αγγλία, έναντι ετήσιου μισθώματος 92.800 λιρών (1878).

Η Αγγλία καταλαμβάνει αναίμακτα την Κύπρο (1878).

Προσάρτηση της Κύπρου από την Αγγλία (1914).

Με τη «Συνθήκη της Λοζάνης» (1923) η Τουρκία αναγνώρισε την προσάρτηση της Κύπρου στην Αγγλία.

Η Κύπρος ανακηρύσσεται αποικία του Στέμματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (1925).

Έναρξη ένοπλου Απελευθερωτικού Αγώνα (1/4/1955) της «Ε.Ο.Κ.Α.», υπό τους Μακάριο Γ΄ και  Γεώργιο Γρίβα.

Ελληνο-τουρκικές συνομιλίες καταλήγουν σε συμφωνία στη Ζυρίχη, η οποία προσυπογράφεται στο Λονδίνο, Φεβρουάριο1959, για δημιουργία ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας.

Λήξη του ένοπλου αγώνα (Φεβρουάριος 1959).

Ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ΄ εκλέγεται πρώτος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας (13/12/1959).

Επίσημη ίδρυση της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας (16/8/1960).

Οι Κύπριοι είναι καθαρόαιμοι Έλληνες από την αρχαιότητα, αφού το έτος 1500 π.Χ. εγκαταστάθηκαν στην Κύπρο οι Μυκηναίοι και, αργότερα, τον 13ο αιώνα π.Χ. οι Αχαιοί.

Οι Κύπριοι είναι Έλληνες μέχρι το μεδούλι. Ελληνοκύπριοι κι Ελλαδίτες έχουμε το ίδιο DNA. «Κύπριοι αθλητές αναγράφονται σε επιγραφές και άλλα ιστορικά ευρήματα ως νικητές στους Αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου επιτρεπόταν η συμμετοχή μόνο σε Έλληνες. Οι: Αρίστων Νίκωνος Καρπασεώτης, Αρτεμίδωρος Σαλαμίνιος, Δημήτριος Σαλαμίνιος, Ζώιλος Ζωίλου Πάφιος, Νέων Καρπασεώτης, Στρατοκλής Απολλοδώρου Σαλαμίνιος, Χάρης Κύπριος, Ηρακλείδης Σαλαμίνιος και Ονησίκρατος Σαλαμίνιος, είναι ονόματα Κυπρίων, οι οποίοι υπήρξαν νικητές σε αρχαίες Ολυμπιάδες».

Ο Βασίλης Μιχαηλίδης, ο οποίος, δικαίως, ονομάσθηκε Εθνικός ποιητής της Κύπρου, έγραψε:

«Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζαιρη του κόσμου,

κανένας δεν ευρέθηκεν για να την ιξηλείψει.

Κανένας! Γιατί σκέπει την που τ’ άψη ο θεός μου.

Η Ρωμιοσύνη θα χαθεί, όντας ο κόσμος λείψη!».

Ο λαός προσευχόταν, τότε, λέγοντας:

«Θεέ μου, αξίωσέ μας την Ένωση να δούμε, και ας δεν έχουμε ψουμίν, μήτε νερό να πιούμεν».

 

Νίκος Μπατσικανής

 

 

 

---

Ελληνικός  Πολιτιστικός Όμιλος Κυπρίων (ΕΠΟΚ)

Μια ευχάριστη και φιλοσοφημένη διδασκαλία

Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του με ένα μεγάλο χάρτινο κουτί. Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο ρώτησε:
- Είναι γεμάτο το βάζο;

Και οι μαθητές απάντησαν:
- Ναι, είναι γεμάτο.

Αυτός χαμογέλασε και χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βότσαλα και άρχισε να γεμίζει το βάζο, το κούνησε λίγο και τα βότσαλα κύλησαν και γέμισαν τα κενά μεταξύ των πετρών. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:
- Είναι γεμάτο το βάζο;

Και οι μαθητές απάντησαν:
- Ναι, είναι γεμάτο.

Αυτός χαμογέλασε πάλι και χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά μεταξύ των πετρών και των βότσαλων. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:
- Είναι γεμάτο το βάζο;
Οι μαθητές δίστασαν για λίγο, αλλά απάντησαν:
- Ναι, είναι γεμάτο.

Αυτός χαμογέλασε πάλι και χωρίς να μιλήσει πήρε από τη χάρτινη κούτα δύο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Τα υγρά γέμισαν όλο το υπόλοιπο κενό του βάζου. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:
- Είναι γεμάτο το βάζο;

Οι μαθητές αυτή τη φορά γέλασαν και είπαν:
- Ναι, είναι γεμάτο.

- Τώρα, λέει ο καθηγητής, θέλω να θεωρήσετε ότι το βάζο αυτό αντιπροσωπεύει τη ζωή σας.

Οι πέτρες είναι τα πιο σημαντικά στη ζωή σας, τέτοια είναι η οικογένεια, ο σύντροφός σας, τα παιδιά σας, η υγεία σας, οι καλοί σας φίλοι. Είναι τόσο σημαντικά που ακόμα κι αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.

Τα βότσαλα είναι τα άλλα πράγματα που έρχονται στη ζωή μας, όπως οι σπουδές, η δουλειά μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητό μας, τα στερεοφωνικά μας. Αν αυτά τα βάλετε πρώτα στο βάζο δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά της ζωής.

Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, τα πολύ μικρά της ζωής. Αν βάλεις πρώτα άμμο στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για τις πέτρες αλλά ούτε για τα βότσαλα.

Το βάζο είναι η ζωή σας. Αν ξοδεύετε χρόνο και δύναμη για μικρά πράγματα, δεν θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά. Ξεχωρίστε ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας. Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας, απολαύστε τη σύντροφό σας, προσέξτε την υγεία σας, χαρείτε με τους φίλους σας. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να φτιάξετε το σπίτι σας, το αυτοκίνητό σας, τα στερεοφωνικά σας. Όμως να φροντίσετε για τις πέτρες πρώτα. Ξεχωρίστε τις προτεραιότητες.

Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι. Ένας όμως ρώτησε:
-Καλά, η μπύρα τί αντιπροσωπεύει;

Ο καθηγητής γελώντας του απαντά:
- Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σας πω.

Δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία πόσο στριμωγμένος είσαι, γιατί πρέπει να ξέρεις ότι πάντα θα υπάρχει λίγος χώρος για δυο μπυρίτσες!

(Περιοδικό "Εξωτερική Έκφραση")

Το άρθρο των ημερών στο www.epoky.org

Για όσους δεν έτυχε να το γνωρίζουν... Λίγη άγνωστη Ιστορία! Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, 27 Απριλίου 1941, η πρώτη τους δουλειά ήταν να στείλουν ένα...απόσπασμα υπό τον λοχαγό Γιάκομπι και τον υπολοχαγό Έλσνιτς για να κατεβάσει τη Γαλανόλευκη από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης και να υψώσει τη σβάστικα. Δεξιά ο Παρθενώνας, αριστερά οι Καρυάτιδες. Από την ελιά τής Αθηνάς οι Γερμανοί αντικρίζουν στο ακραίο σημείο τού βράχου τής Ακρόπολης πού δεσπόζει της πόλης, την γαλανόλευκη σημαία που θ' αντικατασταθεί από τον αγκυλωτό σταυρό. Η εθνική Σημαία με το μεγάλο σταυρό στην μέση λάμπει και τα χρώματά της τονίζουν και τονίζονται από τον Παρθενώνα που στέκει αγέρωχος και όμορφος όπως πάντα. Εκεί στην θέση Καλλιθέα, στο ανατολικό σημείο του Ιερού Βράχου ο επικεφαλής του αποσπάσματος ζήτησε από τον εύζωνο που φρουρούσε τη σημαία μας να την κατεβάσει και να την παραδώσει. Ο απλός αυτός φαντάρος, όταν στις 8:45 το πρωί έφθασαν μπροστά του οι κατακτητές της χώρας μας και με το δάκτυλο στην σκανδάλη των πολυβόλων τους, τον διέταξαν να κατεβάσει το Εθνικό μας σύμβολο, δεν έδειξε κανένα συναίσθημα. Δεν πρόδωσε την τρικυμία της ψυχής του. Ψυχρός, άτεγκτος και αποφασισμένος.. απλά αρνήθηκε! Οι ώρες της περισυλλογής, που μόνος του είχε περάσει δίπλα στην σημαία, τον είχαν οδηγήσει στη μεγάλη απόφαση. "ΟΧΙ"! Αυτό μονάχα πρόφερε και τίποτε άλλο. Μια απλή λέξη, με πόση όμως τεράστια σημασία και αξία. Η Ελληνική μεγαλοσύνη σε όλη την απλή μεγαλοπρέπειά της κλεισμένη μέσα σε δύο συλλαβές! Ξέρουν απ' αυτά οι Έλληνες.. Ο λοχαγός Γιάκομπι διέταξε έναν Γερμανό στρατιώτη να το πράξει. Ο στρατιώτης την κατέβασε κι αφού με τη βοήθεια ενός συναδέλφου του την δίπλωσε πολύ προσεκτικά, την παρέδωσε στα χέρια του Έλληνα φρουρού. Ο εύζωνας κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα με κατεβασμένο κεφάλι το διπλωμένο γαλανόλευκο πανί πάνω στα χέρια του. Κι ύστερα τυλίχτηκε με τη σημαία, έτρεξε ως την άκρη του Ιερού Βράχου και μπρος στα μάτια των εμβρόντητων Γερμανών ρίχτηκε μ' ένα σάλτο στον γκρεμό, βάφοντας το εθνικό μας σύμβολο με το τίμιο αίμα του. Οι Γερμανοί σκύβουν πάνω από το κενό: 60 μέτρα πιο κάτω, κείτεται ο Εύζωνας, νεκρός πάνω στον βράχο, σκεπασμένος με το σάβανο πού διάλεξε. Οι δύο Γερμανοί αξιωματικοί, πού είναι επί κεφαλής των εμπροσθοφυλακών, ο αρχηγός ιππικού Γιάκομπι και ο λοχαγός Έλσνιτς τής 6ης ορεινής μεραρχίας, χρησιμοποιούν τον ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών για να στείλουν μήνυμα στον Χίτλερ: «Μάϊν Φύρερ, στις 27 Απριλίου, στις 8 και 10, εισήλθαμε εις τας Αθήνας, επί κεφαλής των πρώτων γερμανικών τμημάτων στρατού, και στις 8 και 45, υψώσαμε την σημαία τού Ράϊχ πάνω στην Ακρόπολη και στο Δημαρχείο. Χάϊλ, μάϊν Φύρερ». Η γερμανική στρατιωτική διοίκηση Αθηνών υποχρέωσε την προδοτική κυβέρνηση Τσολάκογλου να δημοσιεύσει στον Τύπο ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία ο φρουρός της σημαίας μας, υπέστη έμφραγμα από την συγκίνηση όταν του ζητήθηκε να την παραδώσει. Όμως οι στρατιώτες κι οι επικεφαλής του γερμανικού αποσπάσματος είχαν συγκλονιστεί απ' αυτό που είδαν και δεν κράτησαν το στόμα τους κλειστό. Στις 9 Ιουνίου η είδηση δημοσιεύθηκε στην DAILY MAIL με τίτλο: "A Greek carries his flag to the death" (Ένας Έλληνας φέρει την σημαία του έως τον θάνατο). Η θυσία του Έλληνα στρατιώτη έγινε αιτία να εκδοθεί διαταγή από τον Γερμανό φρούραρχο να υψώνεται και η ελληνική σημαία δίπλα στη γερμανική. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, εκεί στα Αναφιώτικα κάτω από τον Ιερό Βράχο, ζούσαν ακόμα αυτόπτες μάρτυρες, που είδαν το παλικάρι να γκρεμοτσακίζεται μπροστά στα μάτια τους τυλιγμένο με την Γαλανόλευκη. Και κάθε χρόνο, στο μνημόσυνό του στις 27 Απριλίου, άφηναν τα δάκρυά τους να κυλήσουν στη μνήμη του. Ουδείς ενδιαφέρθηκε ποτέ να καταγράψει την μαρτυρία τους. Κωνσταντίνος Κουκίδης είναι τ' όνομα του ευζώνου (κατά μια άλλη άποψη ήταν 17χρονος νέος της Εθνικής Οργανώσεως Νέων αλλά τι σημασία έχει;). Κωνσταντίνος Κουκίδης είναι τ' όνομα αυτού του ΕΛΛΗΝΑ και στολή του η Σημαία μας. Μας τον έχουν κρύψει, μας τον έχουν κλέψει. Κλείστε κι αυτόν τον εθνομάρτυρα στην ψυχή σας κοντά στους άλλους. Απαιτείστε να γραφτεί τ' όνομά του στα σχολικά βιβλία της Ιστορίας. Ψιθυρίστε το, έστω και βουβά, μέσα σας, κάθε φορά που αντικρίζετε τη σημαία μας. Πείτε στα παιδιά σας ότι αυτή η σημαία, έχει βυζάξει ποταμούς ελληνικού αίματος, για να μπορεί αγέρωχη να κυματίζει την τιμή και την αξιοπρέπειά μας. Το αφιερώνουμε στους Ευρωπαίους. Και κάτι άλλο: Το να προσπαθεί κάποιος να εξαλείψει μιαν Ιδέα είναι σαν να προσπαθεί να... συνθλίψει τον αέρα με μια μυγοσκοτώστρα...   Κι ΕΜΕΙΣ οι ΕΛΛΗΝΕΣ (πλήν αλλόφιλων τομαριών και Εφιαλτών) είμαστε... πλήρεις ΙΔΕΩΝ...         Ελληνικός  Πολιτιστικός Όμιλος Κυπρίων (ΕΠΟΚ)