"Αιώνια Θυσία", ένα αλληγορικό αφηγηματικό ποίημα του Λάσκαρη Ζαράρη.

Κάθε πρωί έρχεται σε αυτό το σημείο... ένας ηλικιωμένος περπατώντας σκυφτά από τα βάσανα, με ζαρωμένα και τρεμάμενα χέρια... Κρατάει ένα ποτιστήρι, κουβαλώντας το γεμάτο αμέτρητα χιλιόμετρα, όμως δεν σταματάει ούτε λεπτό στο ενδιάμεσο της διαδρομής. Τα πόδια του δεν νιώθουν κούραση, τα μάτια του ανυπομονούν να αντικρίσουν το μοναδικό θέαμα που του δίνει ζωή... Στη μέση της ερημιάς, ένα καταπράσινο πανύψηλο δέντρο... Όταν φθάνει κοντά  του, πρώτα το αγκαλιάζει και δακρύζει κι ύστερα πιάνει δουλειά ρίχνοντας μία μία τις σταγόνες για να το δροσίζει. Το κοιτάζει με βαθιά αγάπη, φαίνεται να τον ευχαριστεί και σαν άνθρωπος κινεί τα κλαδιά του σαν χέρια, ενώ τα φύλλα του θροΐζουν ανεπαίσθητα σαν βλέμματα που παίρνουν φως από μνήμες του παρελθόντος και αναθαρρεί ολόκληρος ο κορμός του. Το παράδοξο είναι ότι το δέντρο δροσίζεται από ελάχιστο νερό και αισθάνεται ότι δεν χρειάζεται περισσότερο. Κανείς δεν υποψιάζεται ότι αυτό το δέντρο δεν ποτίζεται με νερό αλλά με αίμα, ιδρώτα και δάκρυα ανθρώπων. Πριν λίγο καιρό το πλησίασαν κάτι μοχθηρά ανθρωπάκια χωρίς ίχνος ψυχής και προσπάθησαν να πληγώσουν τις ρίζες του ή να τις καταστρέψουν... Μάταιος κόπος... όταν μία ρίζα αχρηστευόταν, μία άλλη εντελώς απρόσμενα και αυτόματα αναπτυσσόταν κάτω στο χώμα κι έβγαινε έξω τυλίγοντας τους στο σώμα, με κίνδυνο να πάθουν ασφυξία, και εγκατέλειπαν τελικά την ανήθικη προσπάθεια, φεύγοντας μακριά για να σωθούν... Όταν ο ηλικιωμένος επέστρεψε μετά από μία εβδομάδα για να ποτίσει ξανά το δέντρο, απορούσε που οι ρίζες του και τα κλαδιά του πολλαπλασιαζόταν τόσο γρήγορα... Τα ανέντιμα ανθρωπάκια γυρνούσαν τρομαγμένα πίσω στα γραφεία τους και άλλαζαν τα σχέδιά τους, μηχανεύονταν χίλιους τρόπους για να καταφέρουν να εξουδετερώσουν και να εξαφανίσουν το πολύτιμο για τους ευαίσθητους και φιλότιμους ανθρώπους δέντρο, που τον ίσκιο του συνέχεια επιθυμούν... Τότε ο γέροντας δεν μπόρεσε να συγκρατήσει από μέσα του μία κραυγή, η οποία έβγαινε σαν θύελλα και με τόνο ρόγχου άγριου λιονταριού: «Αχ Ελλάδα μου, ως πότε θα υποφέρεις ακόμη... και οι άξιοι και ηθικοί άνθρωποι θα διώκονται... και οι ανάξιοι και ανήθικοι θα προωθούνται και θα ανταμείβονται;».

 

Λάσκαρης Ζαράρης

Η χορεύτρια της λίμνης

Με μαύρο μελάνι έγραψα
τον κύκλο ενός ονείρου,
στη μέση έβαλα νερά
για να τριγυρνούν οι κύκνοι,
πολίτες ενός κόσμου ρομαντικού
ή φυγάδες μιας ιδανικής αγάπης;
Λίμνη, το βάθος της σκιρτά
απ’ την ανάσα του ανέμου,
ποιος θησαυρός να κρύφτηκε
σε μάτια που δεν αντέχουν,
μοιραίες αποκαλύψεις;
Τα χρώματά μου πότισες
με την αρμονία της ψυχής σου,
κήπους βαθύσκιωτης ζωής
σε δρόμους ουράνιους φτιάχνεις,
σε τόπους έρωτα κρυφού
ο πόθος ψιθυρίζει
και η καρδιά αφήνεται
στο άγγιγμα της νύχτας.
Τα δάχτυλά σου πλέκουνε στα σύννεφα,
σταγόνες κι αμέσως κάνω μια ευχή
για να ποτίσω ερήμους
που άνοιξαν στον νου οι σκέψεις μου
για να κινδυνέψουν οι λέξεις.
Κι ύστερα έγιναν νούφαρα
που ο χρόνος ταξιδεύει,
μέχρι να σμίξουν τα φιλιά
με απόβροχο ενωμένο
για να μεθώ με γεύσεις,
απ’ του κορμιού σου τα άνθη...

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Ερωτικό Πεζόμορφο Ποίημα

 

Τόσες θάλασσες πώς μπόρεσαν να κρυφτούν μέσα στα μάτια σου; Απορώ που η απουσία σου φέρνει ανέλπιστα νοτιάδες που φουσκώνουν τα πανιά των καραβιών... Η μοναξιά τελευταία μοσχομυρίζει πεύκο και στολισμένα ψαροκάικα με αλμύρα στην άκρη ενός νησιώτικου λιμανιού. Να τα χέρια σου που απλώνονται να με αγκαλιάσουν μοιάζουν με φτερούγες ηλιοκαμένων γλάρων, που απολαμβάνουν τη ζεστασιά της ψυχικής εγγύτητας. Όμως όταν χτυπάει η καμπάνα της εκκλησιάς, το κάλεσμα για προσευχή των πιστών μοιάζει τόσο με το χτυποκάρδι σου και την αγωνία του έρωτα. Φιλί στα χείλη σου ακολουθεί και αισθάνεσαι το άγγιγμα της θαλασσινής αύρας και τη γεύση του αφρού ενός γοργοτάξιδου καραβιού, ολόιδιο με τη σωματική αναταραχή των πόθων που ακούγεται σαν ψίθυρος... φράσεις ανομολόγητες που το σύμπαν ερμηνεύει με καταφάσεις. Κι αυτή η σιωπή του έρωτα που σαν τον καταγάλανο ουρανό μάς σκεπάζει, μαθητεύει πάνω στα ξανθά σου μαλλιά για το πώς γεννιέται το φως και οι γλάστρες του νησιού γεμίζουν ξαφνικά με ολάνθιστα εύοσμα λουλούδια, τόσο οφθαλμοφανές το θαύμα στους κατοίκους του νησιού που οι κρίνοι άπλωσαν τη γύρη τους παντού κι ας μην ήταν άνοιξη... Άνοιξη είχαν οι καρδιές μας κι οι θάλασσες πλήθυναν μέσα στα μάτια σου, μεγάλωσαν τα ταξίδια με τον έρωτα πλοηγό. Φώναζε εκείνος «βίρα τις άγκυρες», περίμενε όμως να μπει η αγάπη για να δώσει εντολή να λυθούν τα παλαμάρια και να κλείσει η μπουκαπόρτα του πλοίου. Τότε σε είδα στη γέφυρα πάνω να ρίχνεις ροδοπέταλα στη θάλασσα και να ανεμίζεις μία κατακόκκινη σημαία του πάθους, λευκοντυμένη με στεφάνι αγριολούλουδων κι όσο σε πλησίαζα μεταμορφωνόσουν σε Νεράιδα... κόρη των δροσοπηγών του έρωτα...

Λάσκαρης Ζαράρης

Με τα μάτια στον ήλιο

Όλο και κάτι έρχεται…

να αλώσει την ομορφιά

και οι στίχοι κομπιάζουν

σε ανώφελα ψυχής

ή ανέγγιχτα ελπίδας.

 

Τα εναπομείναντα όπλα

χτυπήθηκαν από την καταιγίδα,

οι τελευταίες Κασσάνδρες κρύφτηκαν…

και τα παιδιά δε μιλούν,

τα όνειρα κυνηγούν

που σφυρίζουν αδιάφορα

σαν αξόδευτοι πόθοι

και χαμένα σκιρτήματα

σε ξέφωτα ή αδιέξοδα.

 

Ικεσίες στον ταξιδευτή του φωτός,

κανείς μας να μην πιει ξανά

από το ποτήρι της προδοσίας∙

οι ελάσσονες για τους πολλούς

να απλώσουμε το εργόχειρο του ήλιου

σε τοπία αλήθειας

και όχι παραμυθιού...

 

Οι επαίτες μόλυναν τις αυγές

με το κάλπικο κουτί της απιστίας,

σε κάθε κέρμα εξοφλούν

τα φοβισμένα βλέμματα

της κάθε προοδευτικής κοινωνίας…

Και πλημμυρίζουμε λέξεις σκοτεινές

ανιχνευτές της πλάνης,

για βαρυσήμαντους λόγους υπεκφυγές,

τροφή για συνενόχους.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης 

Ιθάκη

 

Ταξίδεψα σε ανέσπερο φως,
έζησα τη σκοτεινιά κάποιες στιγμές,
την ανάγκη της λύπης

να γιατρεύει πληγές.
Καράβι πλαγιαστό

σε κύμα ορθό,
τόσα ιδανικά

στου ονείρου τη μέθη,
ψάρεψα ουρλιαχτά

ενός κόσμου μικρού,
περήφανες λέξεις

από στόματα λύκων,
ασωτία και πλούτη,

μου γελούσαν συχνά,
μα διάλεξα για Ιθάκη μου
της αγνής φιλίας το χέρι.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Φεγγάρι μου...

Φεγγάρι μου,
ποτέ δεν κατάφερα 
να σε στολίσω με στίχους,
αντάξιους της ομορφιάς σου,
κι ας άγγιξα πολλές ακρογιαλιές 
στα χέρια μου...
κι ας μέθυσα 
με το κρασί της αλμύρας και του αφρού,
όσες ματωμένες αγάπες κι αν φύτεψα 
στον ουρανό...
για να παίρνω λίγη γνώση 
απ' το Θεό,
ακόμη προσπαθώ 
τον ήλιο να μεθύσω,
με τις μοσχοβολιές της μέρας 
κι ηλιαχτίδες να τρυγήσω
μέσα απ' τ' αμπέλι του έρωτα,
κλέφτης ανείπωτων, 
ωραίων στιγμών.
Ενός μυστηρίου μέτοχος, 
που απόψε με λυτρώνει
με της γυναίκας το παράπονο 
και το βλέμμα της το εκστατικό.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης 

Ένα ταξίδι ακόμη...

 

 

Ένα ταξίδι ακόμη...

Με τις σκέψεις να μη σταματούν,

κανείς ορίζοντας να μην τους φτάνει,

πολλά όνειρα να προσδοκούν...

Η μέθη ενός παραδείσου κοντινού,

πλημμύρισε της ματιάς το φευγαλέο,

κράτησε ο χρόνος μια στιγμή...

κι έπλασε τοπία αιωνιότητας

με το ανυπότακτο σκαρί,

με το πανί περήφανο,

ανέμους να προσελκύει...

Οι φράσεις να μην αρκούν,

να είναι περιττές...

Μόνο με των χειλιών το άγγιγμα

και την αλμυρή αγκαλιά,

να ακούγεται δυνατά

της ψυχής το φτερούγισμα,

οι πόθοι των νησιών να ξετυλίγονται...

σημαίες ελπίδας κι αισιοδοξίας

που δεν κρύβονται...

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Αυτή η θάλασσα...

 

Αυτή η θάλασσα...
γυμνή αλήθεια,
πνίγει τις στιγμές,
το κύμα έρπει
να φτάσει στις σπηλιές,
όπου κατοικούν τα όνειρα
και οι σπίθες της αγάπης.
Γυναίκα,
το σεντόνι της αμαρτίας
σού έστρωσα,
κι ένας πνιγμός σου
κι ένας ερωτικός σπασμός σου
από τα δόντια του αιώνιου
πιάνεται,
κι έτσι τρέφεται η ζωή
που βγαίνει απ' το μηδενικό,
γεννάς στα στήθη σου το φως
κι εγώ βυζαίνω τ' όνειρο
από τη σάρκα σου...

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Θα υπάρξουν στιγμές...

Θα υπάρξουν στιγμές
που θα έρχομαι
σαν άνεμος
ή σαν ψυχή ματωμένη.
Στο πλατύσκαλο των ονείρων
θα ακουμπώ το σώμα μου
και οι αναμνήσεις θα τριγυρνάνε
μέσα στο σπίτι,
κάνοντας υποκλίσεις
σε μια ευγενική φυσιογνωμία
που έχασα στο παρελθόν.
Ήταν μια οντότητα
που τη δανείστηκα
και δημιουργήθηκε αξεπέραστο χάσμα,
για να κυνηγώ τις χίμαιρες
και να βάζω προσωπικά στοιχήματα
τάχα με τον εαυτό μου.
Ίσως το άλμα προς τον ιδανικό κόσμο
που διακαώς επιθυμούσα,
να έγινε ερήμην μου
και τα σκαλιά που ανέβηκα
να ήταν ένα σκοτεινό υπόγειο,
όπου οι ανάσες των ανθρώπων μ’ έπνιγαν,
αλλά σίγουρα έπλαθαν
μία ευπροσάρμοστη ύλη.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Ακόμη ένα καλοκαίρι ήρθε...

Ακόμη ένα καλοκαίρι ήρθε ψιθυρίζουν τα όνειρα ανεβασμένα στις συννεφιές κι ύστερα γίνονται παραπονεμένες αλήθειες με ρούχα ξεθωριασμένα από το κυνήγι των σκέψεων και των ελπίδων. Ακόμη ένα καλοκαίρι ήρθε φωνάζουν οι ματιές σχίζοντας τη γαλήνη των ωρών με μια αίσθηση μονοτονίας ή ενός πολυπαιγμένου έργου. Ακόμη ένα καλοκαίρι ήρθε διαλαλούν στη θάλασσα τα σώματα, το μαρτύριο του αφρού και της αλμύρας ομορφαίνει το πνεύμα, ο ήλιος ο διασώστης ενός ναυαγίου πιάνει από τις φτερούγες του κουρασμένου νοτιά την απόλυτη χαρά, μια ψυχή γλυτώνει από τον πνιγμό, οι πληγές τώρα μαλακώνουν καθώς τα αγρίμια τιθασεύονται εντός κι εκτός του ανθρώπου και οι απογοητεύσεις κομματιάζονται στις προπέλες των καραβιών.

14/06/2019

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Γιατί δεν γράφω πια...

Είναι πιο ειλικρινές, πιο καθαρό,
πιο εχέμυθο, πιο διαρκές...
να σιωπάς,
να καταλαβαίνεις και να μη διαμαρτύρεσαι
για άσπρες ή μαύρες μέρες,
να κοιτάζεις τον καθρέφτη
και να αναρωτιέσαι,
αν η ασχήμια πολεμά δυνατά
την ομορφιά,
κι ύστερα να αλλάζεις σελίδα
με μια αναπνοή,
είτε ξέχασες τα ταξίδια,
είτε άφησες τα πανιά,
είτε τα ίχνη του
αισιόδοξου εαυτού σου κρύφτηκαν
και σκέφτηκες να μη σπαταλάς
τα όνειρα,
να μη σκοτώνεις στο τετράδιο
τα αποσιωπητικά και τις τελείες,
τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις
χαράζονται πιο βαθιά,
όπου η ζωή
δεν χρειάζεται αποδείξεις
για την ευτυχία σου.

25/05/2019

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Ένα όνειρο το μοιράσαμε...

Ένα όνειρο το μοιράσαμε
στη μέση,
και σαν να γεννούσε συνεχώς
το κομμάτι που κρατήσαμε
ο καθένας για τον εαυτό του,
φτάσαμε να κρατάει ο καθένας μας
από ένα ολόκληρο όνειρο...
που μας έφτανε και μας περίσσευε
και το δίναμε το μισό ο ένας στον άλλον
και πάλι ξανά,
το ίδιο όνειρο...
που γεννούσε,
που περίσσευε στις καρδιές μας
και στις ψυχές μας,
που το αφήναμε ελεύθερο να πετάξει,
δεν έφευγε όμως από τα σπλάχνα μας,
φωλιασμένο στη θύμηση,
έριχνε σπόρους αγάπης...

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Αυτό το δωμάτιο...

Αυτό το δωμάτιο,
το ξεχασμένο σ' ένα άπειρο...
μέσα του διαβαίνει η σιωπή,
μαζεύει τα δάκρυα του ανθρώπου
που έπεσαν στο πάτωμα,
στην ξηλωμένη τσέπη της μνήμης
τα ράβει...
Δεν θεωρεί παράνοια να προσπαθεί,
ο χρόνος εύθραυστος σαν το ανθοδοχείο,
σκόρπια άνθη παντού...
και της ψυχής και της καρδιάς οι ευωδιές
χάθηκαν από το παρελθόν,
στο μέλλον απλώνονται σαν σύννεφα,
σύννεφα μυστηρίου, αιτία ταξιδιού
σε τοίχους που γδέρνει η ελπίδα
κι ανοίγει παράθυρα πάντα η αγάπη...

20/11/2018

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Πράσινό μου...

 

 

Πράσινό μου... 

σταλαγματιά ονείρου

κάτω από καθάριο ουρανό,

αηδόνι γλυκόλαλό μου

που ομορφαίνεις τη ζωή,

με ένα τρικύμισμα των χειλιών σου

στη ριγωτή ανταύγεια της ημέρας...

 

Πράσινό μου...

κρυφό της ελπίδας,

που αστράφτεις στην καρδιά

και χρυσαφίζεις σε μάτια γαλανά,

ω πόσο πεθύμησα το άνθισμά σου

στη δική μου αγκαλιά...

 

Πρόσωπο αθάνατης νεράιδας,

που ο έρωτας αέναους κύκλους κάνει

και σε γεμίζει φως στα σωθικά,

σου σπέρνει νύχτες ξεγνοιασιάς

κάτω από το μαξιλάρι,

σκυμμένη σε βρίσκει

στα δροσόνερα των πόθων

να βουτάς.

 

Κάτω από τον ίσκιο των ερωτικών στιγμών μας

να ανασαίνεις

και κόκκινο... κόκκινο

των νυχιών σου να ζητάς...

Η ψυχή κουρνιάζει στη θαυμάσια φωλιά της,

όπου με τα αγγίγματά μας,

οι αναστεναγμοί βγάζουν φτερά.

13/08/2018

 

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Πήγε έξι...

Πήγε έξι...
Ά ρε έρωτα παιχνιδιάρη
που μας ξημέρωσες,
τι θες να σου προσφέρουμε πάλι;
Την ψυχή μας, τα όνειρά μας,
τις σκέψεις μας, τη ζωή μας;
Τα αξίζεις όμως άτιμε...
Μας παρέσυρες σε ένα τρελό χορό των αισθήσεων,
σε ένα βλέμμα που να μη τελειώνει,
να διαπερνά ίχνη φωτός,
να ταξιδεύει θάλασσες,
βυθούς αξεδιάλυτους
κι εμείς πάνω με τα πανιά ανοιγμένα,
έτσι να φεύγουμε,
να φεύγουμε σαν γλάροι
στο αιώνιο ταξίδι του έρωτα και της αγάπης.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Μέσα στα μάτια σου ζω...

 

 

Μέσα στα μάτια σου ζω
και ξημερώνω στο φως τους...
Σε μια μικρή αναλαμπή,
που άφησε η κούραση της νύχτας
σβήνω...
κι ακούω τα κύματα της θάλασσας
ή ήχους στεριανούς,
των τσιτζικιών τον μονότονο ρυθμό,
ομιλίες ανθρώπων
απ' τα ανοιχτά παραθυρόφυλλα,
κι όλα έχουν την αχλύ παραμυθιού...
Ψίθυρος ερωτευμένου καραβιού,
που στα βαθιά αφήνει τον αφρό του
και πού να δέσει άραγε το φως
πού να ξεκουραστεί για λίγο...
στο νοερό λιμάνι των ματιών σου,
όπου τα χρώματα
κυλιούνται παιχνιδιάρικα;
Άνθισες μάτια μου
στο τελευταίο σου ταξίδι
και πέπλο της χαράς
σε ομορφαίνει.
Συνεχίζεις μεθυσμένο,
τίποτα δεν σε τρομάζει,
τον κόσμο αγέλαστο
δεν αφήνεις...
Πιάνεις ουρανούς
σε στοργικές ματιές,
στίβεις φρούτα ονείρων
από τα σύννεφα,
κάτω απ' των βλεφάρων τις σκηνές,
ο πόθος δεν κοιμάται,
χαράζει ρότες τρυφερές,
περισυλλέγει αισθήματα
που πνίγηκαν παλιά...
Τώρα καταμεσής του πελάγους
άραξες,
με δάχτυλα μαργαριταρένια,
να χαίρεσαι την άπλα της ψυχής,
στο μπλε σου το άφατο
να βαφτίζεσαι ξανά
προσκυνητής,
του αιώνιου φωτός
ταξιδευτής,
του απείρου γέννα...

07/08/2018

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Πόσα "αχ" ακόμη...

Πόσα "αχ" ακόμη...
θα εξαργυρώνεις με ανάσες
μέσα στο πρωινό μου ξύπνημα,
κάτω από τις μυστικές φωνές
του έρωτα...
Πόσα "αχ" θα γυροφέρνουν
στο γαλανό των ματιών σου,
ψάχνοντας με πάθος ένα άγγιγμα,
λουλουδάτο άνθισμα της ψυχής μου...
Κι ύστερα θα γονατίζω
με ένθεη πνοή,
για να μυρώνω με χάδια
το γαλήνιο σου σώμα.
Θυσία στους σπασμούς σου,
να παίρνω από τη ζωή
τη δροσιά του κόσμου σου
και την ψυχή των χειλιών σου.
Έρωτας...
Έρωτας ανίκητος...
στα πλέρια κύματα που με ταξιδεύουν...
να αφήνω πίσω μου σακατεμένα όνειρα,
λευκά περιστέρια τα χέρια σου
να με τυλίγουν με τα φτερά τους.
Έρωτας,
της αλήθειας οδηγός,
κρατά την προσμονή στην αγκαλιά σου,
ψίθυροι ψίθυροι της καρδιάς,
να ανάβουν τις νύχτες σαν κεριά
κι η μυρωδιά τους να ανοίγει
ουρανούς καθαρούς...
Φως που αγγίζει πέλαγα
η γλυκιά ματιά σου...
Πέλαγος μακρινό το φιλί σου,
σαν ηλιαχτίδα ο πόθος χαϊδεύει,
γεύση αλμύρας κι ένας κυματισμός
που ψέλνει την άφραστη ομορφιά
των στιγμών μας...
Κι αν σε κοιτώ κι αν σε ζητώ...
είναι που ταξιδεύω στο άπειρο μαζί σου...

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Χειρόγραφο καρδιάς.

Μη δεις το χέρι που τρέμει...
Είναι που το συναίσθημα προχωρά...
Διασχίζει τα μεγάλα σου πράσινα μάτια,
ξεχωρίζει τοπία κρυφά.
Κι ώρες, μικρές ή μεγάλες γράφει
στης ψυχής τη γαλήνια λίμνη,
που έχει γεμίσει με άνθη,
εκείνα τα άοσμα δειλινά.

Μη δεις το φεγγάρι που τρέμει,
στων χειλιών τον αέναο ψίθυρο,
την ξεγνοιασιά του απλώνει πάνω σου,
αίσθηση ζεστού σώματος,
που η δροσιά του είναι ο έρωτας.

Εκεί θα σε πίνω ατέλειωτα...
στης αφής την ακέραιη κατάνυξη.
Έχει καταγραφεί στη μνήμη
η ανάσα του πόθου
κι οι σπίθες σου σκάβουν στις σκέψεις μου,
οικοδομώντας το άπειρο
στο γαλήνιο χαμόγελό σου.

14/07/2018

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Για να γεννηθεί αυτό που πάντα προυπήρχε...

 

Για να γεννηθεί αυτό που πάντα προυπήρχε
κι ήταν μέρος ενός άλλου χωροχρόνου...
μίσησα το ψέμα και την προδοσία,
κάθισα με τη λύπη στο ίδιο τραπέζι...
Η ίδια, μου εξομολογήθηκε το παρελθόν μου
και τις μορφές που άλλαζε το πρόσωπό μου...
Όμως, όσο κι αν με πλήγωσαν τα λόγια της
κι έσπασα τον καθρέφτη της ζωής μου,
δεν σταμάτησα τον εαυτό μου να ανακαλύπτω,
σε άγνωστα μονοπάτια να βαδίζω,
ώσπου ξέφυγα από θάλασσες πικρές
και ουρανούς, φυλακισμένους της λήθης...
Πήρα και έχτισα αλήθειες φωτεινές,
άπλωσα χρώματα στον πίνακα της μέρας,
όνειρα ανορθόγραφα στο λεξικό της νύχτας,
που δεν ξέρουν από απελπισία,
μόνο από ευτυχία...
Για να γεννηθεί αυτό που πάντα προυπήρχε,
έγινε του κόσμου μου απόλυτο κι αιώνιο μυστικό,
μες στο βλέμμα σου θέλησα να ζήσω κι άλλα καλοκαίρια,
πάνω στα χείλη σου να ανάψω ερωτικές φωτιές...

24/06/2018

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Είσαι τόσο διαυγής και κρυστάλλινη...

Είσαι τόσο διαυγής και κρυστάλλινη
που κυλάς κάθε νύχτα ασυγκράτητη,
χωρίς να σε προλαβαίνει ο πόθος...
Κάθε ανάμνηση γεννάει καινούργια ανάμνηση,
η στιγμή γίνεται μια αιωνιότητα στην αγκαλιά
κι ο έρωτας ένα ακατάπαυστο αεράκι,
κινήσεις του σώματος σου ξεκινάει
για να περνάει ο χρόνος γρήγορα
με το αποτύπωμα του αγγίγματος στην ψυχή
και να τελειώνεις τον χορό των μορφών σου
στη μοναξιά του φεγγαριού...
Στα φύλλα των δέντρων ξεπλένεις τα όνειρα,
η σιωπή της νύχτας σε ομορφαίνει...
κάθε φιλί κι ο ουρανός ανοίγει το χρώμα του,
κάθε φράση σου κυματίζει τον ήλιο που έχασες,
είχε κρυφτεί ανέλπιστα στων ματιών σου
το υπέροχο τοπίο.

22/06/2018

Λάσκαρης Π. Ζαράρης