"Αιώνια Θυσία", ένα αλληγορικό αφηγηματικό ποίημα του Λάσκαρη Ζαράρη.

Κάθε πρωί έρχεται σε αυτό το σημείο... ένας ηλικιωμένος περπατώντας σκυφτά από τα βάσανα, με ζαρωμένα και τρεμάμενα χέρια... Κρατάει ένα ποτιστήρι, κουβαλώντας το γεμάτο αμέτρητα χιλιόμετρα, όμως δεν σταματάει ούτε λεπτό στο ενδιάμεσο της διαδρομής. Τα πόδια του δεν νιώθουν κούραση, τα μάτια του ανυπομονούν να αντικρίσουν το μοναδικό θέαμα που του δίνει ζωή... Στη μέση της ερημιάς, ένα καταπράσινο πανύψηλο δέντρο... Όταν φθάνει κοντά  του, πρώτα το αγκαλιάζει και δακρύζει κι ύστερα πιάνει δουλειά ρίχνοντας μία μία τις σταγόνες για να το δροσίζει. Το κοιτάζει με βαθιά αγάπη, φαίνεται να τον ευχαριστεί και σαν άνθρωπος κινεί τα κλαδιά του σαν χέρια, ενώ τα φύλλα του θροΐζουν ανεπαίσθητα σαν βλέμματα που παίρνουν φως από μνήμες του παρελθόντος και αναθαρρεί ολόκληρος ο κορμός του. Το παράδοξο είναι ότι το δέντρο δροσίζεται από ελάχιστο νερό και αισθάνεται ότι δεν χρειάζεται περισσότερο. Κανείς δεν υποψιάζεται ότι αυτό το δέντρο δεν ποτίζεται με νερό αλλά με αίμα, ιδρώτα και δάκρυα ανθρώπων. Πριν λίγο καιρό το πλησίασαν κάτι μοχθηρά ανθρωπάκια χωρίς ίχνος ψυχής και προσπάθησαν να πληγώσουν τις ρίζες του ή να τις καταστρέψουν... Μάταιος κόπος... όταν μία ρίζα αχρηστευόταν, μία άλλη εντελώς απρόσμενα και αυτόματα αναπτυσσόταν κάτω στο χώμα κι έβγαινε έξω τυλίγοντας τους στο σώμα, με κίνδυνο να πάθουν ασφυξία, και εγκατέλειπαν τελικά την ανήθικη προσπάθεια, φεύγοντας μακριά για να σωθούν... Όταν ο ηλικιωμένος επέστρεψε μετά από μία εβδομάδα για να ποτίσει ξανά το δέντρο, απορούσε που οι ρίζες του και τα κλαδιά του πολλαπλασιαζόταν τόσο γρήγορα... Τα ανέντιμα ανθρωπάκια γυρνούσαν τρομαγμένα πίσω στα γραφεία τους και άλλαζαν τα σχέδιά τους, μηχανεύονταν χίλιους τρόπους για να καταφέρουν να εξουδετερώσουν και να εξαφανίσουν το πολύτιμο για τους ευαίσθητους και φιλότιμους ανθρώπους δέντρο, που τον ίσκιο του συνέχεια επιθυμούν... Τότε ο γέροντας δεν μπόρεσε να συγκρατήσει από μέσα του μία κραυγή, η οποία έβγαινε σαν θύελλα και με τόνο ρόγχου άγριου λιονταριού: «Αχ Ελλάδα μου, ως πότε θα υποφέρεις ακόμη... και οι άξιοι και ηθικοί άνθρωποι θα διώκονται... και οι ανάξιοι και ανήθικοι θα προωθούνται και θα ανταμείβονται;».

 

Λάσκαρης Ζαράρης

Η χορεύτρια της λίμνης

Με μαύρο μελάνι έγραψα
τον κύκλο ενός ονείρου,
στη μέση έβαλα νερά
για να τριγυρνούν οι κύκνοι,
πολίτες ενός κόσμου ρομαντικού
ή φυγάδες μιας ιδανικής αγάπης;
Λίμνη, το βάθος της σκιρτά
απ’ την ανάσα του ανέμου,
ποιος θησαυρός να κρύφτηκε
σε μάτια που δεν αντέχουν,
μοιραίες αποκαλύψεις;
Τα χρώματά μου πότισες
με την αρμονία της ψυχής σου,
κήπους βαθύσκιωτης ζωής
σε δρόμους ουράνιους φτιάχνεις,
σε τόπους έρωτα κρυφού
ο πόθος ψιθυρίζει
και η καρδιά αφήνεται
στο άγγιγμα της νύχτας.
Τα δάχτυλά σου πλέκουνε στα σύννεφα,
σταγόνες κι αμέσως κάνω μια ευχή
για να ποτίσω ερήμους
που άνοιξαν στον νου οι σκέψεις μου
για να κινδυνέψουν οι λέξεις.
Κι ύστερα έγιναν νούφαρα
που ο χρόνος ταξιδεύει,
μέχρι να σμίξουν τα φιλιά
με απόβροχο ενωμένο
για να μεθώ με γεύσεις,
απ’ του κορμιού σου τα άνθη...

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Ερωτικό Πεζόμορφο Ποίημα

 

Τόσες θάλασσες πώς μπόρεσαν να κρυφτούν μέσα στα μάτια σου; Απορώ που η απουσία σου φέρνει ανέλπιστα νοτιάδες που φουσκώνουν τα πανιά των καραβιών... Η μοναξιά τελευταία μοσχομυρίζει πεύκο και στολισμένα ψαροκάικα με αλμύρα στην άκρη ενός νησιώτικου λιμανιού. Να τα χέρια σου που απλώνονται να με αγκαλιάσουν μοιάζουν με φτερούγες ηλιοκαμένων γλάρων, που απολαμβάνουν τη ζεστασιά της ψυχικής εγγύτητας. Όμως όταν χτυπάει η καμπάνα της εκκλησιάς, το κάλεσμα για προσευχή των πιστών μοιάζει τόσο με το χτυποκάρδι σου και την αγωνία του έρωτα. Φιλί στα χείλη σου ακολουθεί και αισθάνεσαι το άγγιγμα της θαλασσινής αύρας και τη γεύση του αφρού ενός γοργοτάξιδου καραβιού, ολόιδιο με τη σωματική αναταραχή των πόθων που ακούγεται σαν ψίθυρος... φράσεις ανομολόγητες που το σύμπαν ερμηνεύει με καταφάσεις. Κι αυτή η σιωπή του έρωτα που σαν τον καταγάλανο ουρανό μάς σκεπάζει, μαθητεύει πάνω στα ξανθά σου μαλλιά για το πώς γεννιέται το φως και οι γλάστρες του νησιού γεμίζουν ξαφνικά με ολάνθιστα εύοσμα λουλούδια, τόσο οφθαλμοφανές το θαύμα στους κατοίκους του νησιού που οι κρίνοι άπλωσαν τη γύρη τους παντού κι ας μην ήταν άνοιξη... Άνοιξη είχαν οι καρδιές μας κι οι θάλασσες πλήθυναν μέσα στα μάτια σου, μεγάλωσαν τα ταξίδια με τον έρωτα πλοηγό. Φώναζε εκείνος «βίρα τις άγκυρες», περίμενε όμως να μπει η αγάπη για να δώσει εντολή να λυθούν τα παλαμάρια και να κλείσει η μπουκαπόρτα του πλοίου. Τότε σε είδα στη γέφυρα πάνω να ρίχνεις ροδοπέταλα στη θάλασσα και να ανεμίζεις μία κατακόκκινη σημαία του πάθους, λευκοντυμένη με στεφάνι αγριολούλουδων κι όσο σε πλησίαζα μεταμορφωνόσουν σε Νεράιδα... κόρη των δροσοπηγών του έρωτα...

Λάσκαρης Ζαράρης

Με τα μάτια στον ήλιο

Όλο και κάτι έρχεται…

να αλώσει την ομορφιά

και οι στίχοι κομπιάζουν

σε ανώφελα ψυχής

ή ανέγγιχτα ελπίδας.

 

Τα εναπομείναντα όπλα

χτυπήθηκαν από την καταιγίδα,

οι τελευταίες Κασσάνδρες κρύφτηκαν…

και τα παιδιά δε μιλούν,

τα όνειρα κυνηγούν

που σφυρίζουν αδιάφορα

σαν αξόδευτοι πόθοι

και χαμένα σκιρτήματα

σε ξέφωτα ή αδιέξοδα.

 

Ικεσίες στον ταξιδευτή του φωτός,

κανείς μας να μην πιει ξανά

από το ποτήρι της προδοσίας∙

οι ελάσσονες για τους πολλούς

να απλώσουμε το εργόχειρο του ήλιου

σε τοπία αλήθειας

και όχι παραμυθιού...

 

Οι επαίτες μόλυναν τις αυγές

με το κάλπικο κουτί της απιστίας,

σε κάθε κέρμα εξοφλούν

τα φοβισμένα βλέμματα

της κάθε προοδευτικής κοινωνίας…

Και πλημμυρίζουμε λέξεις σκοτεινές

ανιχνευτές της πλάνης,

για βαρυσήμαντους λόγους υπεκφυγές,

τροφή για συνενόχους.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης 

Ιθάκη

 

Ταξίδεψα σε ανέσπερο φως,
έζησα τη σκοτεινιά κάποιες στιγμές,
την ανάγκη της λύπης

να γιατρεύει πληγές.
Καράβι πλαγιαστό

σε κύμα ορθό,
τόσα ιδανικά

στου ονείρου τη μέθη,
ψάρεψα ουρλιαχτά

ενός κόσμου μικρού,
περήφανες λέξεις

από στόματα λύκων,
ασωτία και πλούτη,

μου γελούσαν συχνά,
μα διάλεξα για Ιθάκη μου
της αγνής φιλίας το χέρι.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Φεγγάρι μου...

Φεγγάρι μου,
ποτέ δεν κατάφερα 
να σε στολίσω με στίχους,
αντάξιους της ομορφιάς σου,
κι ας άγγιξα πολλές ακρογιαλιές 
στα χέρια μου...
κι ας μέθυσα 
με το κρασί της αλμύρας και του αφρού,
όσες ματωμένες αγάπες κι αν φύτεψα 
στον ουρανό...
για να παίρνω λίγη γνώση 
απ' το Θεό,
ακόμη προσπαθώ 
τον ήλιο να μεθύσω,
με τις μοσχοβολιές της μέρας 
κι ηλιαχτίδες να τρυγήσω
μέσα απ' τ' αμπέλι του έρωτα,
κλέφτης ανείπωτων, 
ωραίων στιγμών.
Ενός μυστηρίου μέτοχος, 
που απόψε με λυτρώνει
με της γυναίκας το παράπονο 
και το βλέμμα της το εκστατικό.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης 

"Λήδα και Δίας ( Κύκνος )", ένα πολύ όμορφο ποίημα του Αριστομένη Λαγουβάρδου.

Έξω  σταλάν  αργά  τα  ύστερα  θάμπη.

Με  τα  μαλλιά    χρυσόξανθα   λυμένα,

σε     κόκκινο     βελούδο    αναπαμένα

και  το  φλογάτο  αχείλι  που  όλο  λάμπει,

ευωδά  η  Λύδα.  Τα  μάτια  κλεί  κι´οι  κάμποι,

τηράν  τα  μέλη  τα  ροδάτα  ιδρωμένα,

που  με  του  κύκνου  το  σώμα  αγκαλιασμένα

αγγίζονται      δίχως     καν    να    μιλάνε.

Κι ‘ όταν  γιρλάντα  το  φεγγάρι  απιθώνει,

πάνω      στο     μοσκομύριστο      θυμάρι,

το     μύρο     του     κρίνου     όλο     χάρη,

στ’ ανάσασμα      του    Ζέφυρου   απλώνει.

“ Μα  η  Λήδα  ασκογελά  κι’ αποσταμένοι,

πετιούνται    ο    Πολυδεύκης    κι’ η  Ελένη”.

                                Αριστομένης  Λαγουβάρδος

Σύντομο  βιογραφικό  Αριστομένη  Λαγουβάρδου

Γεννήθηκε  στην  Έμπαρο  Ηρακλείου  Κρήτης. Είναι   Μηχανολόγος  Μηχανικός  και  Ναυπηγός του  Πολυτεχνείου  Νεαπόλεως  Ιταλίας. Ζει  στο  Ηράκλειο  Κρήτης.

Εργογραφία

Το  τέλος  της  αθωότητας

Καθώς  κυλά  το  ρόδινο  ποτάμι

Στα  απόκρυφα  τοπία  της  ομορφιάς (υπό  έκδοση),

Τυποκρέτα  Καζανάκη – Ηράκλειο  Κρήτης.

Δύο όμορφα ποιήματα του Πέτρου Κυρ. Βελούδα.

 ΠΟΙΗΜΑ "ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ".

 

 

Φθινοπωρινή μελαγχολία, ένα παγκάκι

ζωγραφισμένο με λάθος πινέλο, χρώματα

-δάκρυα ενός πάμφτωχου ζωγράφου.

Φύλλα που πέφτουν μέσα στη ρουτίνα

των πάρκων που ονειρευτήκαμε, μα η

ύπαρξή τους συμβαδίζει μες την ανωνυμία

μιας άνευρης φύσης.

Τα δακρυσμένα, αποστειρωμένα

τζάμια των κελιών της απόγνωσης

τρελών καθαρμάτων είναι θολά, θολώνουν

και τα τζάμια από τα γυαλιά που φορούν

επιστρέφοντας στα σύννεφα την ...αντοχή τους.

Η όρασή τους εξασθενίζει κάτω από το βάρος

του γήρατος της ψυχής, εκείνοι νιώθουν γέροι,

όσοι κουβαλάνε βράχους μοναξιάς, ή τους

μετακινούν αδικαιολόγητα σαν τον Σίσυφο.

Φθινόπωρο, έναρξη μαθημάτων, παιδικές χαρές

και χαμόγελα συνθέτουν το αντιφατικό σκηνικό

που εννοήσαμε...Τάξεις σε τάξη, τσάντες και

χαμόγελα, όμως και ραθυμία και αμφισβήτηση

των ρητόρων, των εργατών της πέννας, και όχι

της πείνας των ανθρωπόμορφων ...λεόντων!

 

ΠΟΙΗΜΑ "ΖΩΗ ΜΕ ΑΝ".

 

 

Αν αντέξεις στη ζωή σου

και αγαπήσεις τη ντροπή σου

θα μπορέσεις να ιππεύεις,

τ' άλογο που ...αγναντεύεις!

"Τα πράγματα στη θέση τους" από τον φίλο ποιητή Γιάννη Διογένη.

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ

 

 

ναι,

είναι τρελός

οραματιστής

πίστεψε έναν κόσμο

που, καν,

δεν πέρασε απ' το μυαλό σας

κι ίσως

γι' αυτό τρελός

δεν μπόρεσε

ν' αντέξει

τη δική μας

-σοβαρή-

κοινωνία

κι οραματιστής

δεν έφαγε

τα σκουπίδια

που του σερβίρατε

ζήτησε

να πετάξει

στον δικό σας ουρανό

κόψατε τα φτερά του

συνειδητά,

σοφά,

όμορφα κι ωραία

κι εύκολα,

χωρίς δεύτερη σκέψη

το πόρισμα σας βγάλατε

ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟΣ

ήσυχα κι ωραία

βάλατε....

 

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΙΟΓΕΝΗΣ

Ένα ταξίδι ακόμη...

 

 

Ένα ταξίδι ακόμη...

Με τις σκέψεις να μη σταματούν,

κανείς ορίζοντας να μην τους φτάνει,

πολλά όνειρα να προσδοκούν...

Η μέθη ενός παραδείσου κοντινού,

πλημμύρισε της ματιάς το φευγαλέο,

κράτησε ο χρόνος μια στιγμή...

κι έπλασε τοπία αιωνιότητας

με το ανυπότακτο σκαρί,

με το πανί περήφανο,

ανέμους να προσελκύει...

Οι φράσεις να μην αρκούν,

να είναι περιττές...

Μόνο με των χειλιών το άγγιγμα

και την αλμυρή αγκαλιά,

να ακούγεται δυνατά

της ψυχής το φτερούγισμα,

οι πόθοι των νησιών να ξετυλίγονται...

σημαίες ελπίδας κι αισιοδοξίας

που δεν κρύβονται...

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Αυτή η θάλασσα...

 

Αυτή η θάλασσα...
γυμνή αλήθεια,
πνίγει τις στιγμές,
το κύμα έρπει
να φτάσει στις σπηλιές,
όπου κατοικούν τα όνειρα
και οι σπίθες της αγάπης.
Γυναίκα,
το σεντόνι της αμαρτίας
σού έστρωσα,
κι ένας πνιγμός σου
κι ένας ερωτικός σπασμός σου
από τα δόντια του αιώνιου
πιάνεται,
κι έτσι τρέφεται η ζωή
που βγαίνει απ' το μηδενικό,
γεννάς στα στήθη σου το φως
κι εγώ βυζαίνω τ' όνειρο
από τη σάρκα σου...

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Θα υπάρξουν στιγμές...

Θα υπάρξουν στιγμές
που θα έρχομαι
σαν άνεμος
ή σαν ψυχή ματωμένη.
Στο πλατύσκαλο των ονείρων
θα ακουμπώ το σώμα μου
και οι αναμνήσεις θα τριγυρνάνε
μέσα στο σπίτι,
κάνοντας υποκλίσεις
σε μια ευγενική φυσιογνωμία
που έχασα στο παρελθόν.
Ήταν μια οντότητα
που τη δανείστηκα
και δημιουργήθηκε αξεπέραστο χάσμα,
για να κυνηγώ τις χίμαιρες
και να βάζω προσωπικά στοιχήματα
τάχα με τον εαυτό μου.
Ίσως το άλμα προς τον ιδανικό κόσμο
που διακαώς επιθυμούσα,
να έγινε ερήμην μου
και τα σκαλιά που ανέβηκα
να ήταν ένα σκοτεινό υπόγειο,
όπου οι ανάσες των ανθρώπων μ’ έπνιγαν,
αλλά σίγουρα έπλαθαν
μία ευπροσάρμοστη ύλη.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Ακόμη ένα καλοκαίρι ήρθε...

Ακόμη ένα καλοκαίρι ήρθε ψιθυρίζουν τα όνειρα ανεβασμένα στις συννεφιές κι ύστερα γίνονται παραπονεμένες αλήθειες με ρούχα ξεθωριασμένα από το κυνήγι των σκέψεων και των ελπίδων. Ακόμη ένα καλοκαίρι ήρθε φωνάζουν οι ματιές σχίζοντας τη γαλήνη των ωρών με μια αίσθηση μονοτονίας ή ενός πολυπαιγμένου έργου. Ακόμη ένα καλοκαίρι ήρθε διαλαλούν στη θάλασσα τα σώματα, το μαρτύριο του αφρού και της αλμύρας ομορφαίνει το πνεύμα, ο ήλιος ο διασώστης ενός ναυαγίου πιάνει από τις φτερούγες του κουρασμένου νοτιά την απόλυτη χαρά, μια ψυχή γλυτώνει από τον πνιγμό, οι πληγές τώρα μαλακώνουν καθώς τα αγρίμια τιθασεύονται εντός κι εκτός του ανθρώπου και οι απογοητεύσεις κομματιάζονται στις προπέλες των καραβιών.

14/06/2019

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Γιατί δεν γράφω πια...

Είναι πιο ειλικρινές, πιο καθαρό,
πιο εχέμυθο, πιο διαρκές...
να σιωπάς,
να καταλαβαίνεις και να μη διαμαρτύρεσαι
για άσπρες ή μαύρες μέρες,
να κοιτάζεις τον καθρέφτη
και να αναρωτιέσαι,
αν η ασχήμια πολεμά δυνατά
την ομορφιά,
κι ύστερα να αλλάζεις σελίδα
με μια αναπνοή,
είτε ξέχασες τα ταξίδια,
είτε άφησες τα πανιά,
είτε τα ίχνη του
αισιόδοξου εαυτού σου κρύφτηκαν
και σκέφτηκες να μη σπαταλάς
τα όνειρα,
να μη σκοτώνεις στο τετράδιο
τα αποσιωπητικά και τις τελείες,
τα συναισθήματα και οι αναμνήσεις
χαράζονται πιο βαθιά,
όπου η ζωή
δεν χρειάζεται αποδείξεις
για την ευτυχία σου.

25/05/2019

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Τρία σατυρικά ποιήματα του Παύλου Πολυχρονάκη.

ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ

Η ηθοποιός Μάρω Κοντού, η ‹‹σούπερ›› γυναικάρα

έδωσε μια συνέντευξη σαν ήταν τριαντάρα

κι είπε πως γάμους έκαμε δις, αποτυχεμένα...

και δύο διαζύγια πήρε πετυχημένα!

Κι ο Τσίπρας το διαζύγιο που πηρ' απ' τον Καμμένο

ήταν και για τους δύο τους ‹‹λένε››, πετυχημένο

γιατί στη συγκυβέρνηση ενώ έφερε τη ρίξη

στήριξε την κυβέρνηση αντί να τηνε ρίξει.

Και μείναν οι αντίπαλοι με ανοιχτό το στόμα

κι ότι ‹‹την ήπιαν...›› δεν μπορούν να το δεχτούν ακόμα

και προσπαθούν αδέξια να τους κατηγορούνε.

Όμως καλά θα κάνουνε όλοι τους να σιωπούνε

γιατί ο Τσίπρας φάνηκε εν προκειμένω μάγκας!

κι ότι απ' τους αντιπάλους του απέχει παρασάγγας*

Παύλος Πολυχρονάκης

ΚΟΥΠΙ και ΤΙΜΟΝΙ*

Όλα στραβά κι ανάποδα στο Γυφτοτσάντηρό μας

και καταλήγουν, «στον κακό – ψυχρό μας – τον καιρό μας…».

Για τούτο, πάντα ο Ρωμιός, θάλασσα τα ‘χει κάνει

μ’ αυτούς που στέλνει στη Βουλή κι άκρη ποτέ δε βγάνει…

αφού κι ο ίδιος και αυτοί δεν ξέρουν τι γυρεύουν

κι άλλοτε αγκαλιάζονται και άλλοτε παλεύουν…

Και δεν εκαταλάβανε πως και μαζί και μόνοι,

ο ένας είναι «το κουπί» κι ο άλλος το «τιμόνι».

Κι είν’ οι φουρτούνες φοβερές τα σημερνά τα χρόνια

που θρυμματίζουν τα κουπιά κι αρπάζουν τα τιμόνια,

όταν ηγέτες και λαός, γερά δεν τα κρατούνε

δεν συνεργάζονται στενά και δεν ομονοούνε.

* Συνεργασία Κωστής Καλλέργης (ΚΙΝΓΚ), Ρέθυμνο

Ε! σεις! Της γης οι παντοκράτορες!

Που γράφετε τη μοίρα των λαών

πάντοτε κεκλεισμένων των θυρών.

Που δίνετ’ εντολές σ’ όλα τα κράτη

και σβήνετε τα έθνη απ’ το χάρτη.

Που ρίχνετε στο άψε-σβήσε, αρχηγούς

και τους λαούς, έχετε κάμει ναυαγούς.

κι αυταρχικά στήνετε καθεστώτα,

μπαρούτι πάντα βγάζετ’ απ΄τα χνώτα.

Και ειρηνόφιλοι μας βγαίνετε με μάσκα

την ώρα που μας έχετε μέσα στη φάκα

και κυνηγάτε τους ειρηνιστές,

εσείς, οι… εντιμότατοι… ληστές.