Δελτίο Τύπου EKEBI: 1o Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών - Workshops και διαγωνισμοί για επίδοξους συγγραφείς -ΕΛΗΞΕ

Δελτίο Τύπου

1o Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών

9-10 Δεκεμβρίου 2011
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Workshops και διαγωνισμοί για επίδοξους συγγραφείς

Στο πλαίσιο του 1ου Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών που θα λάβει χώρα στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στις 9 & 10 Δεκεμβρίου το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) θα οργανώσει (δωρεάν) εργαστήρια δημιουργικής γραφής με διδάσκοντες κορυφαίους συγγραφείς καθώς επίσης και έναν διαγωνισμό γραφής για επίδοξους συγγραφείς (σε συνεργασία με την ομάδα «Μητροπολιτικές ιστορίες/Metropolis»).

Εργαστήρια δημιουργικής γραφής (με δηλώσεις συμμετοχής)

Και επειδή όλες οι τέχνες διδάσκονται, το Φεστιβάλ οργανώνει τρία δωρεάν εργαστήρια δημιουργικής γραφής (workshops) διάρκειας τριών ωρών:

• ο Χρήστος Χρυσόπουλος για το μυθιστόρημα (Σαβ. 10/12, ώρα 11:00-14:00)
• ο Στρατής Πασχάλης για την ποίηση (Σαβ. 10/12, ώρα 15:00-18:00)
• ο Νίκος Παναγιωτόπουλος για το σενάριο (Παρ. 9/12, ώρα 18:00-21:00)

παραδίδουν μαθήματα συγγραφικής τέχνης σε νέους επίδοξους συγγραφείς. (Οι συμμετέχοντες θα λάβουν βεβαίωση παρακολούθησης σεμιναρίου).

Τα εργαστήρια είναι κλειστά και οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να δηλώσουν συμμετοχή έως την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου, στην ηλεκτρονική διεύθυνση festivalneonlogotexnon@ekebi.gr. Πληροφορίες στο τηλ.: 210 9200325.

Διαγωνισμός γραφής «8 ώρες-1 ιστορία» (με δηλώσεις συμμετοχής)

Ένας 8ωρος μαραθώνιος γραφής θα δώσει την ευκαιρία σε επίδοξους συγγραφείς 18 έως 30 ετών να αναδείξουν τις ικανότητές τους.
Οι είκοσι πρώτοι συμμετέχοντες (που θα δηλώσουν «παρών» έως την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου στην ηλ. διεύθυνση festivalneonlogotexnon@ekebi.gr, ή στο τηλ.: 210 9200325) καλούνται να γράψουν ένα διήγημα μέσα σε 8 ώρες, την πρώτη ημέρα του φεστιβάλ (Παρασκευή 9/11 από τις 10.00 έως 18.00), με θέμα που θα τους δοθεί επιτόπου.

Κριτική επιτροπή που αποτελείται από τον συγγραφέα Χρήστο Οικονόμου και την επιτελική ομάδα των Μητροπολιτικών Ιστοριών θα ξεχωρίσει 3 «φρέσκα» ταλέντα, απονέμοντάς τους βραβεία. Το πρώτο βραβείο ισοδυναμεί με τη δωρεάν συμμετοχή σε ένα από τα σεμινάρια του εαρινού κύκλου του Εργαστηρίου του Βιβλίου του ΕΚΕΒΙ της επιλογής του (πληροφορίες στο www.ekebi.gr). Στο δεύτερο και τρίτο βραβείο θα δοθεί τιμητικός έπαινος ενώ και οι τρεις βραβευμένοι θα συμμετάσχουν σε επόμενη έκδοση των «Μητροπολιτικών Ιστοριών/Metropolis».

Μέγας Χορηγός: ΟΠΑΠ
Συνεργασία: Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Μητροπολιτικές Ιστορίες/Metropolis
Υποστηρικτές: Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, transavia.com
Χορηγοί επικοινωνίας: Metropolis, Αθήνα 9,84, MTV Greece, http://www.elculture.gr/, ελcmag by ελculture.gr, http://www.in2life.gr/, http://www.culturenow.gr/, http://sguide.gr/

Νόπη Χατζηγεωργίου
ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΕΚΕΒΙ
Αθανασίου Διάκου 4
117 42 Αθήνα
τηλ.: 210-9200346
φαξ: 210-9200305
e-mail: nchatzigeorgiou@ekebi.gr
URL: http://www.ekebi.gr/

Ανακοίνωση σχετικά με κάποιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς

   Στο blog: «ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ» δεν πρόκειται να δημοσιευτούν ξανά προκηρύξεις και αποτελέσματα λογοτεχνικών διαγωνισμών, οι οποίοι διοργανώνονται από επιπόλαιους ανθρώπους, που δεν διαθέτουν την απαραίτητη σοβαρότητα για την επιτυχή ολοκλήρωση μιας τέτοιας σημαντικής αποστολής που αναλαμβάνουν.

   Αν δεν έχουν αντιληφθεί το ρόλο τους στα λογοτεχνικά πράγματα, τότε ας μην επωμίζονται με τη διενέργεια διαγωνισμών, γιατί με την αμφιλεγόμενη εμπλοκή τους θολώνουν το «λογοτεχνικό τοπίο», ερήμην όσων αγωνίζονται να συνεισφέρουν με την αξιοπιστία και τη διαφάνεια, προσδοκώντας τη συνεχόμενη, ανοδική λογοτεχνική παραγωγή και την ανακάλυψη νέων ταλέντων.

   Έτσι, λογοτεχνικοί διαγωνισμοί για τους οποίους δεν ανακοινώνονται τ’ αποτελέσματα πριν τις απονομές βραβείων ή σ’ εκείνους που στις προκηρύξεις αναγράφεται πως: «Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν στην εκδήλωση απονομής των βραβείων», όχι μόνο δεν θα δημοσιεύονται σ’ αυτό το blog, αλλά θα ξεσηκώνουν δημοσίως τις διαμαρτυρίες μου.

   Περιπτώσεις συμμετεχόντων οι οποίοι ειδοποιήθηκαν τηλεφωνικώς ότι παίρνουν κάποιο βραβείο ή έπαινο και δεν πρέπει να το πουν σε κανέναν για να μη μαθευτεί πως βραβεύονται, θυμίζει ένα "λογοτεχνικό υπόκοσμο", μια παρέα που σκοπό της έχει να μοιράζει τα βραβεία ανάλογα με τις κοινωνικές γνωριμίες και τα συμφέροντά της και όχι έχοντας ως μοναδικό κριτήριο την πρωτοτυπία και τη λογοτεχνική πληρότητα των κειμένων που αποστέλλονται από τους συμμετέχοντες. Το ίδιο ισχύει και στις περιπτώσεις όπου ανοίγονται οι φάκελοι με τα προσωπικά στοιχεία των διαγωνιζομένων, πριν καν λήξουν οι προθεσμίες των διαγωνισμών, και στέλνονται από τους διοργανωτές ειδοποιήσεις μ’ επιστολές ή e-mail πως τελικά δόθηκε παράταση και ενημερώνουν τους συμμετέχοντες, αν θέλουν να πάρουν μέρος σε μια επικείμενη συλλογική έκδοση των διαγωνισμών.

   Όλα αυτά που προαναφέρθηκαν, αποδεικνύουν με τον κωμικοτραγικότερο τρόπο πως ορισμένοι χρησιμοποιούν τους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς ως εμπορικό κόλπο και εφαλτήριο στις προσωπικές φιλοδοξίες τους, προσπαθώντας ευτυχώς ματαίως ν’ ακούγονται στα λογοτεχνικά πράγματα. Δεν αναρωτήθηκαν ούτε μία φορά πόσο δυσκολεύουν το έργο των άλλων, των αληθινά ανιδιοτελών διοργανωτών και φορέων.Σκορπάνε τ’ αγκάθια στους όμορφους λογοτεχνικούς δρόμους κι ύστερα περιμένουν τις συμμετοχές όλων μας!

Εκ της διαχείρισης του blog

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Ένα ποίημα από τη Λίτσα Μόσκιου

ΑΝΙΕΡΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Ανίερος  ο  χρόνος  βεβηλώνει   τα  δάκρυα  στεγνώνοντάς  τα…

ανήθικα  κλείνει  τις  πληγές  … 

κι  εσύ  στριφογυρνάς  το  μαχαίρι  βαθιά  σου…

  να σου θυμίζει  πάντα  κάποιο θάνατό  σου…

κι  είναι αβάσταχτο  να  κουβαλάς  τη  ντροπή  της  παρηγοριάς …

ατιμασμένος  πια  ο  ξεχασμένος  πόνος  σου…

Λίτσα Μόσκιου

Ρόδος

Μια ιστορία του 2011 από τη Μαρούλλα Πανάγου

   Η κούραση της ατέλειωτης πτήσης επιτέλους πήρε τέλος και το ολοκαίνουργιο αεροδρόμιο της Λάρνακας με καλωσόρισε εγκάρδια. Όλα αγνώριστα, μοντέρνα και τίποτα δεν είχε να ζηλέψει από  το άλλο του «Τάμπο» του Γιοχάνεσμπουρκ, εκείνο  της Dubai, ή το «Ελευθέριος Βενιζέλος». Η καρδιά  γεμίζει από το κυπραίικο οξυγόνο σαν παίρνουμε τον δρόμο για την Πάφο και τα μάτια απολαμβάνουν  τις απέραντες πολύχρωμες πινελιές που απλόχερα η άνοιξη έχει σκορπίσει στους ολάνθιστους κάμπους . Μάγεμα η φύσις κι όνειρο, μουρμουρίζουν τα χείλη κι η ψυχή ξέχειλη από χαρά, δεν μπορεί να περιμένει την επομένη  Κυριακή του Πάσχα.

   Αν και πολλές φορές ο νόστος με είχε φέρει πίσω, πρώτη φορά τα κατάφερνα έπειτα από 37 ολόκληρα χρόνια ξενιτιάς να κάνω Πάσχα στο χωριό κι οι μνήμες να ζωντανεύουν στο τότε!  Το Πάσχα! Το πιο μεγάλο γεγονός στο χωριό ,όπου χαρές και πανηγύρια στην αυλή της εκκλησιάς τρεις ολόκληρες μέρες. Εκεί  νέοι και νέες να  περιπλέκονται ανάμεσα στα πασχαλινά αθώα παιχνίδια μαζί με τα όνειρα, τις ελπίδες, μα και την ευχή να επαληθεύσουν για  τον καλό ή την καλή τους. Και ν’ ανεβαίνουν  στα ουράνια της ευτυχίας αν είχαν ανταπόκριση ή στο ναδίρ της απελπισίας αν όχι. Όλα τόσο αθώα  και μόνο τα μάτια να μιλούν. Να λένε όσα τα χείλη δεν μπορούσαν. Μην λάχει και βγει τ’ όνομά σου. (καλύτερα το μάτι σου).
   Αυτό ακούγαμε συνέχεια από τις γονικές συμβουλές :

«Γιε μου να μην κοροϊδεύεις την τάδε. Αν την αγαπάς να πάμε να την ζητήσουμε» κι ασήμαντο  αν ο γιος ήταν μόνο 18. (Ή μικρός μικρός παντρέψου ...). Όσο για μας τα κορίτσια...Από το σπίτι σου μη βγεις και πρόσεχε μη σε ξεγελάσει κανένας. Στο τάδε σπίτι μην κιοτέψεις και πας, του δείνα μη μιλήσεις και να μην  πετάγεσαι  εκεί που δε σε σπέρνουν. Έστω κι αν η κουβέντα αφορούσε εσένα την ίδια, που στα δεκαεννιά σου καιρός να νοικοκυρευτείς.
   Κι ήταν η πρώτη φορά που εναντιώθηκα στην πατρική εξουσία όταν σώνει και καλά να δεχτώ το προξενιό κάποιου από παραχωριού, που δεν ζητούσε και πολλά για προίκα. Τον είχα δει δυο τρεις φορές που με γλυκοκοιτούσε  αλλά εγώ  γύρευα το βασιλόπουλο και αφού αυτός τολμούσε να ζητάει  προίκα ας πάει από κει  που ’ρθε.
   -Δεν τον εθέλω. Θα φύγω. Ο θείος είπε δεν έχει αντίρρηση να μου στείλει πρόσκληση κι εκεί δεν θέλουν προίκες είπα με  πείσμα.

   Οι γονείς μου που άλλες τρεις κόρες είχαν να σκεφθούν, ανακούφιση ένιωσαν από το βάρος της ευθύνης που θα ξαλάφρωνε κατά ένα μέρος. Ξαλαφρωμένη κι εγώ από την προσωρινή αναστολή, αφού  το βασιλόπουλο μου βρισκόταν εκεί που θα πήγαινα, μες στα παλάτια του θα μ’ έβαζε και μες στην αγκαλιά του.
   Πόσο αλλιώτικη η ξένη χώρα!  Προίκα δεν γύρευε το  βασιλόπουλό μου κι ενώσαμε τις φτώχειες μας  με ενέχυρο τα νιάτα  στη βιοπάλη και στην πάλη να πετύχεις. Εγώ να γράφω και να γράφω, στο ημερολόγιο των αναμνήσεων και στις γραμμές να κρύβω τ’ όνειρό μου να γράψω τούτο το μυθιστόρημα του μετανάστη. Όπου η καρδιά στο πέρασμα των χρόνων δεν ριζώνει και μένει  προσκολλημένη στο xθες να εξιδανικεύει την πατρίδα και μόνος πόθος ο γυρισμός.

   «Αλίμονο σε κείνον  που γνωρίζει δυο πατρίδες».

   Το αυτοκίνητο καταπίνει τα χιλιόμετρα που με φέρνει όλο και πιο κοντά στο αγαπημένο μου  χωριό που σχεδόν τίποτα πια δεν το θυμίζει. Καινουργιόκτιστα τα σπίτια, αλλαγμένος  τούτος ο κόσμος της εξέλιξης μα ακόμα εγκάρδιος και φιλόξενος όπως τότε με το ζεστό σπιτικό ψωμί απ’ τη γειτόνισσα. (αν και τώρα υπάρχουν μόνο τ’ αγοραστά), εκτός από τις φλαούνες του Πάσχα και σ’ όποιο σπίτι κι αν πας πρέπει να τις δοκιμάσεις κι ανάθεμα τη χοληστερόλη. Όμως η  εξέλιξη  δεν χαρίζεται σε κανένα  με τα κορίτσια και τ’ αγόρια να έχουνε δεσμούς που δικαιώνει τα παιδιά μου σε κάθε λογομαχία.

   «Μα που ζείτε μαμά, μπαμπά, ο κόσμος άλλαξε, ξυπνάτε!»

   Κι εγώ ν’ αναστενάζω σαν βλέπω το δίκιο τους άσχετα αν δεν συμφωνώ. Είμαι ακόμα της παλιάς σχολής που δεν υπήρχαν κινητά και υπολογιστές. Απα πα ...δεν ξέρω να τα δουλεύω. Σαν τα sms, το facebook και emails, μου ήταν άγνωστα, πιο εύκολο το παλιό τηλέφωνο και το ταχυδρομείο, αν και παραδεχόμουν ότι πράγματι πιο εύκολα όλα τούτα τα καινούργια κι αποφάσισα γιατί όχι «γηράσκω αεί διδασκόμενος», όταν τα παιδιά, μου χάρισαν το λάπτοπ για τα γενέθλιά μου και τότε  αντικατέστησε το ημερολόγιο στο βάθος του συρταριού και το  μυθιστόρημα μου άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά. Τελειωμένο τώρα και τυπωμένο στη βαλίτσα να περιμένει ανυπόμονα την πρώτη συνάντηση με τον εκδότη για να δει το φως.

   Μεγάλη Κυριακή του Πάσχα, μεσημέρι και πόση απογοήτευση! Τίποτα δεν υπήρχε πια  από τα παλιά έθιμα. Ούτε λαμπρατζιά* (Μεγάλη φωτιά που ανάβεται τη λαμπρή για να καίνε τον Ιούδα μετά την ανάσταση), ούτε παιχνίδια ούτε διασκεδάσεις. Νομίζεις  πως το χωριό ερήμωσε κι εγώ όλο να ρωτάω:
   -Μα που πήγαν όλοι; Γιατί δεν κάνουν τίποτα; Κανένα θεατρικό (όπως την τελευταία χρονιά πριν φύγω που παίξαμε την έξοδο του Μεσολογγίου κι απαγγέλλαμε ποιήματα μαζί και μερικά δικά μου) κι ο κόσμος είχε πλημμυρίσει την αυλή της εκκλησιάς με τα κεράσματα να δίνουν και να παίρνουν. «ΓΙΑΤΙ;» ρωτάω κι όλοι ρίχνουν την ευθύνη στον κοινοτάρχη που λέει ότι αιτία  είναι η κρίση και δεν υπάρχουν τα ψιλά.
   -Μα τότε δεν περιμέναμε τον κοινοτάρχη, μόνοι τα οργανώναμε, προβάλλω τις αντιρρήσεις  μου και ελπίζω μέχρι του χρόνου ν’ αφήσω πίσω μου την ξενιτιά για καλά και  το Πάσχα να ξαναγίνει και πάλι σαν τον παλιό καλό καιρό. Όλοι μας να βάλουμε το λιθαράκι μας για να κτιστεί το κάστρο  που θα  κρατάει τη νεολαία στις ρίζες της,  υπερνικώντας τις σειρήνες των πόλεων με την πλανεύτρα ομορφιά που θαμπώνει τα μάτια.

   Τουλάχιστον ας ελπίσω ότι θα εκδοθεί το βιβλίο μου και τ’ όνειρο μιας ζωής να γίνει πραγματικότης σκέπτομαι κι η λαχτάρα σκεπάζει την πρώτη απογοήτευση σαν πηγαίνουμε για τη Λεμεσό. Αυτό το όνειρο που με συντρόφευε και μου ’δινε τη δύναμη να προχωρώ όταν ο καρκίνος πήρε τον σύντροφό μου έπειτα από 33 χρόνια γάμου. Έφυγε τόσο γρήγορα  και μ’ έκανε να καταλάβω πόσο γοργά μας προσπερνά η ζωή και  χάνεται κι αν ήθελα να το πραγματοποιήσω δεν υπάρχει άλλη αναβολή. Μπορεί κι εσύ εαυτέ μου αύριο να φύγεις και στα 55 δεν υπάρχει άλλο περιθώριο.
   -Θεέ μου, δώσε μου το χρόνο και την έμπνευση να το φέρω εις πέρας κι ύστερα...

   Σταματούσε η σκέψη  στο ύστερα κι έλεγα ότι μου χρωστάει ο θεός. Δεκαοχτώ μήνες πήρε να γράψω την λέξη «τέλος» και τώρα  επιτέλους το όνειρο  κόντευε να πραγματοποιηθεί, αν και αυτό εξαρτιόταν πως θα το έβλεπε ο εκδότης.  Είχα στείλει τις πρώτες 50 σελίδες πριν λίγους μήνες  και έδειξε ενδιαφέρον. Όμως  στο βάθος του μυαλού μου φοβόμουν την απόρριψη όταν θα διάβαζε το υπόλοιπο.
   -Θα του  αρέσει; Είναι αρκετά καλό; Αξίζει;

   Τα ερωτηματικά φορτώνουν άγχος την αβεβαιότητά μου, αν και νομίζω είναι καλό. (Έλπιζε το καλύτερο και πρόσμενε το χειρότερο που λέμε) κι αυτό ήταν πάντα το ρητό που μου έδινε κουράγιο σε όλες τις δυσκολίες που μου παρουσίαζε η ζωή. Φθάνουμε επιτέλους και με  τη βοήθεια του g.p.s βρισκόμαστε μπροστά στον εκδοτικό οίκο που τον βρήκα μέσω του facebook.... (Μεγάλη ευκολία η εξέλιξη βρε παιδιά), παραδέχομαι και το χαμόγελο συγκατάβασης στα πρόσωπα των παιδιών για τη μοντέρνα μαμά δεν με πειράζει. Χωρίς τη συμπαράστασή τους ίσως να μην κατάφερνα ποτέ να βρίσκομαι εδώ, σκέπτομαι, και κτυπώ το κουδούνι προσπαθώντας να κουμαντάρω την τσάντα του  λάπτοπ  σαν εγώ κι αυτό είμαστε πια αχώριστοι  φίλοι.

   Έπειτα από λίγες μέρες  κρατάω επιτέλους το πρώτο βιβλίο μου τυπωμένο πια και το χαμόγελο να φθάνει μέχρι τ’ αυτιά μου, λέω:

   «Σ’ ευχαριστώ, θεέ μου. Με τη δύναμη και τη φώτιση σου τα κατάφερα κι αν είναι το θέλημά σου το 2011, να είναι μόνο η αρχή στην ιστορία της συγγραφικής μου ζωής».

Μαρούλλα Πανάγου

Κίμπερλυ

Νότιος Αφρική

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ 28ΟΥ ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΩΝ ΧΑΝΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ

Α' κατηγορία: Μαθητές Γυμνασίου
1ο βραβείο: Δήμητρα Στράτου, του Γυμνασίου Κουνουπιδιανών.
2ο βραβείο: Στέλλα Πετράκη, του Γυμνασίου Κουνουπιδιανών.
3ο βραβείο: Αννα Μαυρίγιαννη, του 6ου Γυμνασίου Χανίων.
1ος έπαινος: Ιωάννης Χατζηδάκης, του 2ου Γυμνασίου Χανίων.
2ος έπαινος: Ευαγγελία Μαυρίγιαννη, του 6ου Γυμνασίου Χανίων.

Β' κατηγορία: Μαθητές Λυκείου
1ο βραβείο: Φωτεινή Αγγελάκη, του Γεν. Λυκείου Ελευθερίου Βενιζέλου.
2ο βραβείο: Αθηνά Σταυρουλάκη, του Πειραματικού Λυκείου Ηρακλείου.
3ο βραβείο: Μαρία Πολυχρονάκη, του Γεν. Λυκείου Ακρωτηρίου.
Έπαινος: Παύλος Γρηγοράκης, του Γεν. Λυκείου Ακρωτηρίου.

Γ' Κατηγορία: Μη μαθητές
1ο βραβείο: Γιάννης Ρεμούνδος, Χανιά, για την υποβληθείσα ποιητική του συλλογή.
2ο βραβείο: Χάρης Μελιτάς, Αθήνα, για την υποβληθείσα ποιητική του συλλογή.
3^ο βραβείο: Ευθαλία Μπουκουβάλα - Κλώντζα, Αγιος Νικόλαος, για τα διηγήματα: «Χρόνια Πολλά, γιαγιά» και «Αποκαθήλωση».
Έπαινος: Αναστασία Μιχελάκη, Ηράκλειο - Αθήνα, για την υποβληθείσα ποιητική της συλλογή.
Έπαινος: Παβλής Πολυχρονάκης, Χανιά, για το ποίημά του «Στον ποιητή».
Έπαινος: Μαρίνος Μιζεράκης, Ηράκλειο, για το διήγημα «Ασπρη μέρα, άσπρη νύχτα, χιονισμένη ψυχή».

Ένα ποίημα από τη Vicky Kostenas Lagdos

Un vaio simile 

Τι μας παραμυθιάζεις θάλασσα

από τότε που έμαθες

να καταπίνεις μονορούφι

την έγχορδη έμμετρη στροφή;

Και τώρα που ξέμαθες

την αγάπη των Ολύμπιων θεών

βάλθηκες να ξεσηκώνεις

το νου μας με κύματα.

Χόρευες ολονυχτίς δαιμονισμένα

στο ηλιόλουστο ακρογιάλι

με το χλιμίντρισμα το πηδηχτό

στ’ αφηνιασμένου αλόγου το ρυθμό

και τη λικνιστική στροφή 

του χοροθέτη ανέμου,

αποστήθιζες απτόητα

τα βράχια ν’ ακονίζεις

και τη φουρτούνα του μυαλού

σε όστρακα να σβήνεις.

Τούτος τη μέρα τα φιλά

σαν η αυγή του στέργει τρυφερά,

μα μες της νύχτας το έρεβος

όλο τα μυριοβλύζει.

Μέσα απ’ τις φουρτούνες

η καρδιά της θάλασσας

μαθαίνει τη γλώσσα

του ιωδίου να μιλά

και ν’ αναπνέει

τη σαρκοβόρα αλμύρα.

Ν’ αφρίζει και το θυμό

απ’ τα σωθικά ν’ αποβράζει

σε οστρακόβλητα αποκυήματα.

Τι γλυκός μπελάς κι αυτός ο αγέρας

να σφυρηλατεί τα κύματα

και το νου να ξελογιάζει

τα ξάρτια γυρνοδέρνοντας

μες απ’ την παραζάλη

στου λογισμού του πελάγους

της σκέψης τα κενά!

Κι η άμοιρη η Κλωθώ

να στιχοπλέκει ρίμες

για της νοσταλγίας

τον επάρατο καημό.

Μια δροσοστάλα από

πιτσίλισμα πριν τη δύση

για να βουτήξει η αυγή

στης δύσης τον γκρεμό!

Τι πικρόγλυκος μπελάς

κι ο μάντης Κάλχας

με της παρηγοριάς τ’ αμόνι

στο ’να του χέρι

και τους χρησμούς στη

ραχοκοκαλιά του ορίζοντα

να σφυρηλατεί  με τ’ άλλο

γοργόφτερες ελπίδες!

Ως κι ο νους μας έμπασε

απ’ την πολυκαιρία,

τραβώντας δύσβατες

πορείες σ’ ατραπούς

μέσα απ’ του κεφαλιού

τις περατζάνες!

Με εισιτήριο τη

μουσική υπόκρουση

πάνω στα κρουστά

της θάλασσας κύματα

και το βλέμμα απλανές

καρφωμένο στα γλαροτόπια

τη ζωή  πελεκίσαμε

απ’ τις έγνοιες,

στήνοντάς την

στο πιο ψηλό κατάρτι

και την ταξιδεύουμε

με παντός καιρού στοιχήματα.

Vicky Kostenas Lagdos

Dichterin

Zürich, 19. November 2011

 

Δύο ποιήματα από τον Νίκο Τσαλή

ΚΑΤΑΓΩΓΗ

         

Ανάλαφρες  σταγόνες 

Πυκνών αισθημάτων

Οι λέξεις

Στο γιομάτο νου κυλούν

Συγυρίζουν το χρόνο

Τη σκέψη

Πέρα από πρόσωπα

Λυτρώνουν

Τα σώματα

Κάποτε αθάνατες  πεθαίνουν

Και σε κρεμάμενα χείλη

Βαθιά μέσα

Ωσάν  σημαίες

Λικνίζουν τη συνέχεια

Την  καταγωγή μας

ΠΥΡΓΟΣ  15-6-2011

ΣΕΛΙΔΕΣ

Αθέατα βέλη

Παλιάς  κοπής  οι σελίδες

Του  πριν

Στο  βάθος  μακράς  πορείας

Τους  καθρέφτες, ενώπιον μας  ρυτιδώνουν

Τις  παλάμες, που στάζουν  θυσία και φως βεβαιώνουν

Με  στίγματα  που ουδέποτε χωνεύτηκαν

Σε ένα καιρό που αδυνατεί  γραμμές να διακρίνει

Μουσικές να ερμηνεύσει

Και ματιές να συναντήσει

Όπου αιμορραγούν

Όταν γύρω  από αυτές  όλα ημιτελώς  ολοκληρώνονται

Να τους ξεφύγουμε πια δεν μπορούμε.

Νίκος Τσαλής

Διαβατά Θεσσαλονίκης

Η ιερή στιγμή

 

Κοίταξε βαθιά μες στον καθρέφτη,

το πορφυρό του έγνεφε σύννεφο.

Κόβουν οι λέξεις σαν γυαλιά·

είναι οι φωτιές της μνήμης

μέσα στους σκοτεινούς και υπόγειους δρόμους.

Ας βρούνε κάποτε και μια στεριά

που αναζητείς σαν κουρασμένος

ταξιδευτής των ονείρων,

σαν κυνηγός θαυμάτων

ριζώνοντας στου εφικτού τη δόξα,

να έρθει η ιερή στιγμή

μετά τις αγωνιώδεις μάχες της απώλειας!

Οι λέξεις-Αμαζόνες ορμούν με αυτοπεποίθηση

να τιθασεύσουν το άγριο χαρτί

που γράφεται με τόση μοναξιά κι ελπίδα.

Χορεύουν ασταμάτητα, αγαπημένες της λάμψης,

του ουρανού οι κόρες οι πολύχυμες.

Κι εσύ μες στον καθρέφτη των ερωτημάτων

κάποια απάντηση προσμένεις

στης μοίρας το μονότονο ρυθμό,

συλλέγοντας κομμάτια

της θρυμματισμένης σου ζωής

μέσα στων λέξεων τη γαλήνη,

στου ποιήματος την πρωινή λαχτάρα.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Ένα τραγούδι από τον Θεόδωρο Σαντά

ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΕ ΦΥΛΑΚΙΣΑΝ

Κάποιοι με φυλάκισαν

σε τοιχογραφία

κι από κάτω έγραψαν

ψεύτικη ιστορία.

Κάποιοι μ’ απογύμνωσαν

μ’ ένα παραμύθι

με τραγούδι αχτένιστο

που ’λειπαν οι στίχοι.

Τώρα οι μέρες έφεραν

ιαχές, σημαίες

δάκρυα   ξενιτεμού

από  προκυμαίες.

Τώρα οι μέρες έφεραν

σύγχυση και κρότο

φτώχια και κουρέματα

στα παιδιά του νότου.

Κάποιοι με φυλάκισαν

με τη βόλεψή τους

βάλαν απερίσκεπτα

την υπογραφή τους.

Κάποιοι μ’ απογύμνωσαν

μ’ έριξαν στο δρόμο

όλα μου τα πήραν

με θανάτου νόμο.

Θεόδωρος Σαντάς

Θεσσαλονίκη

Δύο ποιήματα από τον Νίκο Τσαλή

ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ

Στις  εικόνες μέσα,

Ανάμεσα, σε ευωδιαστά ενδύματα οι ανάσες.

Βιαστικές κυρίες, κρυμμένες  οι ώρες.

Στεγνές, απολιθωμένες κάποτε λέξεις, τα πρόσωπα.

Μιας  γης  ίδιας, γνωστής  που κανείς δεν ονομάτισε αλλιώς,

  αλλά  όρισε                            

Μεταξύ σελήνης και ήλιου.

Η σκέψη πάντοτε ζητιάνα. Ο  άνεμος μας προλαβαίνει.

Ένας  πέλεκυς, διορθώνει τις τυχόν ατέλειες των σωμάτων

Ένα χέρι  υδάτινο, ράθυμης βροχής, χάνεται στη διαφάνεια των

Ίσκιων.

Και εμείς πάντοτε μέσα.

Σε στέγες σπιτιών, άχρωμες, άψυχες, ψυχρές.

Ανάμεσα σε επάλληλα συναισθήματα που μόνο,

Οι εικόνες  μπορούν να κρύψουν καλά.

ΠΕΡΠΑΤΗΣΙΕΣ

Αμνημόνευτες οι περπατησιές μας
Στην πολλαπλότητα μέσα των τοπίων
Ντυμένες από ακαθόριστης διάρκειας μορφή
περνούν
Σταθμούς απρόσιτους
Τόπους και χρόνους
Αόρατες σκάλες
Ελεύθερες από προθέσεις
Φυλακισμένες κάποτε σε ρόλους
Αβίαστα και φεύγουν
Σαν ταινία μικρού μήκους
Αποπερατώνοντας βήμα-βήμα το πέρασμα στο αιώνιο
Αντίδωρο στο άπειρο

Τσαλής Νίκος

Διαβατά Θεσσαλονίκης

Δύο ποιήματα από τον Άθω Χατζηματθαίου

Στο άρωμα του έρωτα ανασαίνει η ψυχή

χαϊκου

  

1. 

Στα χρώματά σου

Γεννιέται  ο έρωτας

Τριαντάφυλλο

2.

 

Φυλακισμένος πόθος

Αγκάθινη ομορφιά 

Υποκλίνομαι

3.

Ουράνιο τόξο

Το βλέμμα σου στης καρδιάς

Την καταιγίδα

 

4.

Βάλσαμο γλυκό

Το χάδι σου στης ψυχής

Την τρικυμία 

 

5.

Η αγκαλιά σου

Απάνεμο λιμάνι

Ρίχνω άγκυρα

 

 Για την Πανσέληνο

 

1.

Αγκάλιασε με

Πανσέληνος απόψε

Νύκτα ονείρων

 

2.

Μ' ένα σου φιλί

Σε φωτεινούς δρόμους

Ταξίδεψε με

 

3.

Μ' ένα σου χάδι

Κάνε το σώμα μου

Να τραγουδήσει