Της ηλιαχτίδας η ανέλπιστη χαρά

Θα σε ζητήσω μες στα σύννεφα

στάλα μικρή τ’ ονείρου,

και σαν θα πέφτεις απαλά

στου έρωτα τα τρεμάμενα κορμιά,

θ’ απλώνεσαι παντού στη γη την ξεραμένη.

Όπου υπάρχει πόνος και καρδιά φυλακισμένη,

στων πόθων τα πολυτάραχα ακρογιάλια…

Θα σε ζητήσω μες στο φως

του ήλιου θυγατέρα,

που έκλεψες το χαμόγελο μιας ανοιξιάτικης μέρας!

Στους ώμους σου θα ρίξω τον χιτώνα τ’ ουρανού

κι αδέσποτα αστέρια θα μαζέψω

στο καταφύγιο των κόκκινων χειλιών,

στη ζεστασιά του στήθους,

και τ’ ανθισμένα σου μαλλιά, στις άκρες θα στολίσω

μ’ αγάπης αιώνια μυρωδικά, τη θλίψη να κοιμίσω

με το τραγούδι της θάλασσας,

με τη φωνή της στάλας,

με της ηλιαχτίδας την ανέλπιστη χαρά

που ξέφυγε απ’ την άσπλαχνη σκοτεινιά

και μέσα στις παλάμες σου χαμογελά πλατιά.

Ψυχή της αιωνιότητας που ζήλεψε τα νιάτα

και του ματιού τη λάμψη την ατέλειωτη διψά!

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Από το βιβλίο της Ευαγγελίας – Αγγελικής Πεχλιβανίδου «Η… Οδύσσεια της κατανάλωσης» (σατυρική ποιητική προσέγγιση – δίγλωσση), με σκίτσα του Ηλία Λάλου, Εχέδωρος Εκδοτική, 2011

Στη γενιά μας,

του 21^ου αιώνα,

που αφήνει τους… «Κύκλωπες»

να την ισοπεδώσουν!

***

Φορώντας τα σανδάλια

και δύναμη αντλώντας,

από τη φλόγα την καυτή

του δυνατού ενστίκτου,

ξεκίνησε η… Οδύσσεια

του άμοιρου ανθρώπου.

Φλόγα η αυτοσυντήρηση

τον οδηγάει με πάθος.

***

Καταναλώνουμε τροφές,

χρόνο, χαρά, ηρεμία

κι έπειτα ξαπλωνόμαστε

στα φτωχικά ή πλούσια

κονάκια μας, με τις καρδιές

και τις ζωές μας άδειες.

Πολύπαθοι ταξιδευτές

χωρίς καμιά Ιθάκη!

Ή κάποια Ιθάκη ολόμοιρη,

γεμάτη με Τσερνόμπιλ!

***

Σας κλέβουνε την ομορφιά.

Σας κλέβουν την ψυχή σας.

Σας κλέβουν ζύγια και χαρτιά.

Θολώνουν… τα νερά σας.

Και οι ιππότες π’ απομείνανε,

φαντάζουν Δον-Κιχώτες.

Κρατούν γερά την πένα τους

-όπλο μοναδικό τους-.

Μα σημαδεύουν στα τυφλά.

Τα κράτη… ροχαλίζουν!

***

Τρώνε και ροχαλίζουνε.

Θεά: η Βουλιμία.

Το θεϊκό ψυγείο τους

βλέπουν και στα όνειρά τους.

Μα ο φόβος επλημμύρισε

το σώμα, την ψυχή τους.

Από τη μια βάνουν κιλά

κι ορμόνες απ’ την άλλη!

Αχ! Ναυσικά αιώνια,

τι σου έμελλε να πάθεις!!! 

Ήρα Εκδοτική

ΚΑΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΟΥ, ΚΩΔΙΚΟΣ ISBN ΣΕ ΤΙΜΗ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ!

Θες ένα προϋπολογισμό; Στείλε μας τα στοιχεία του βιβλίου σου, δηλ. διαστάσεις (12χ17, 14χ21, 17χ24, Α4 η κάτι άλλο), αριθμό σελίδων και θα διαπιστώσεις με έκπληξη πόσο απλό και οικονομικό είναι να δημοσιεύσεις ένα βιβλίο.

Email: iraekdotiki@hotmail.com, κιν. 6943493223

Από το βιβλίο του Άθω Χατζηματθαίου «Στην γλώσσαν μου τραουδώ», Ερωτικά δίστιχα και άλλα λιανοτράγουδα (στην Κυπριακή διάλεκτο)

Της Τζιύπρου η ντοπιολαλιά

έν’ σγοιαν πετρόκτιστη φουλιά:

’εν την χαλούν οι ανέμοι…

***

Ο ήλιος ’πού τ’ αμμάθκια της

το φως να κλέψει θέλει

τζι άμαν τζοιμάται έν’ σκοτεινά,

όμως την ώραν που ξυπνά,

τζι ο ήλιος ανατέλλει.

***

Πάνω στα δκυο βυζούθκια σου να μ’ άφηνες να ντζιίσω,

κατάξερον να ’μουν δεντρόν, ευτύς ήταν ν’ αθθίσω.

***

Για τζείν’ τα δκυο τα σιείλη της,

Πλάστη μου, πελλανίσκω,

Να ’μ’ άρρωστος του θανατά

τζιαι να την δω να μου γελά,

ετσάς ευτύς γιανίσκω.

***

Μ’ έναν φιλί σου μανιχά π’ αδκιάβατον ορμάνιν

που ’ταν ο τζιήπος της καρκιάς, άνθισεν μάνι μάνι.

***

Να ’χα μέσα στ’ αγκάλια μου

τ’ αγγελικόν κορμίν σου,

τζι ας δεν είχα στάξην νερόν

’πού τα σειλούθκια σου χαρώ

θα ’πιννα να ξεδίψουν.

***

Να ’ταν τζιαι να ’μουν, μουζουρού,

έναν ’πού τ’ άστρα τ’ ουρανού

τες νύκτες που τζοιμάσαι,

δίπλα στο παραθύριν σου

να φέγγω για χατίριν σου,

φως μου, να με φοάσαι.

Τέσσερα ανέκδοτα ποιήματα από τον Χάρη Μελιτά, αντιπρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών

                                                             ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ

                            Εσχάτως έχω γίνει νυχτοπούλι.

Αφήνω τον παλιό μου εαυτό

στην πολυθρόνα

και ρίχνομαι στα κύματα της πόλης.

Συχνάζω σε υπαίθρια κελιά

σε θέατρα του πόθου και της θλίψης

και στις πλατείες που ρεμβάζουν τα φαντάσματα

απόκληρες σημαίες τυλιγμένα.

Μεσάνυχτα βουλιάζω σ’ ένα μπαρ.

Ανώνυμο με ύποπτα ποτά

και στίχους ακατάληπτους στους τοίχους.

Φοβάμαι μόνο τον παλιό μου εαυτό

όταν γυρίζω ξημερώματα στο σπίτι.

Εκείνο τον μονόλογο της άρνησης

τις ξύλινες ατάκες με τα «πρέπει».

Σαν να τον βλέπω κιόλας στον καθρέφτη

πίσω από σήματα καπνού και μουσικές

να κατεβαίνει σκυθρωπός τα σκαλοπάτια

να διασχίζει τη βουή, να με ζυγώνει …

Δεν ξέρω αν πιστεύετε στα θαύματα.

Με κέρασε ένα διπλό -σε χαμηλό- με πάγο.

ΑΠΟΦΩΝΗΣΗ

Αποστήθιση.

Αποφοίτηση.

Απόψυξη.

Αποφλοίωση.

Αποχύμωση.

Απόσβεση.

Απομόνωση.

Αποκήρυξη.

Απόρριψη.

Αποθάρρυνση.

Αποψίλωση.

Απόγνωση.

Απορύθμιση.

Αποσύνθεση.

Απόσυρση.

ΑΟΡΑΤΟΣ ΝΕΚΡΟΣ

Αόρατος νεκρός κυκλοφορώ

ανάμεσα στα θραύσματα του κόσμου

γυμνός απ’ την κορφή μέχρι τα νύχια

δίχως πυξίδα

δίχως ξίφος

δίχως όραμα.

Παρόραμα στο χτεσινό

χλωμό μου παραμύθι.

Συχνάζω σε βεγγέρες του μυαλού

φλερτάρω τη ζωή μου στον καθρέφτη

τη σημαδεύω και τη ρίχνω στη στιγμή

μιλάω τόσες διαλέκτους μοναξιάς

πώς ν’ αστοχήσω;

Γυρίζω σαν στοιχειό στην αγορά

και στις πλατείες με τις χάρτινες σημαίες

ραγίζω μόνο με το δάκρυ της βροχής

και το κομμένο πόδι της ελπίδας.

Τις Κυριακές σηκώνομαι νωρίς

ανοίγω το παράθυρο στο χιόνι

φοράω τα καλά μου παγοπέδιλα

-να μη σκοντάφτει ο νους μου στα παλιά-

και πλάι μου χορεύω στο μπαλκόνι.

Αόρατος νεκρός κυκλοφορώ

κρατώντας αγκαζέ την ειμαρμένη

μέχρι να βάλω μια γραβάτα και να μπω

στο ξύλινο σκαρί που περιμένει.

Η ΜΠΟΥΓΑΔΑ

                         Ποτέ δεν βγάζω τ’ άπλυτα στη φόρα.

                         Τα συγκεντρώνω στα συρτάρια της σιγής

ή στις βαλίτσες της φυγής - ανάλογα

το μέγεθος, την πλέξη και το χρώμα.

Πλύσιμο στις κατάλληλες στροφές

με ειδικά μαλακτικά της μνήμης

και στην απλώστρα της βεράντας να στραγγίσουν

από ψιχάλες ενοχών που περισσεύουν

ή περιττεύουν εντελώς, κατά τους νομοθέτες.

Σίδερο, δίπλωμα, πάλι καινούργια.

Εν τούτοις, η ντουλάπα μου μυρίζει.

Χάρης Μελιτάς

Αθήνα - Γλυφάδα

Σκληρή, αγαλματένια μοναξιά

 

Το κύμα που λυγιόταν στο κορμί της,

υγρός ασπασμός χαράς ανείπωτης,

τύλιγε μελωδικά κομμάτια της ψυχής της

με τ’ άρωμα της θάλασσας που έσμιγε

τα φρέσκα κάλλη, τ’ ανθισμένα και αρχέγονα.

Χαμογελούσε στα γκρίζα σύννεφα,

στον ουρανό τον φορτωμένο έσπερνε φιλιά

με του νοτιά τ’ αραιά φυσήματα

που άνοιγαν του πόθου τα φτερά.

Ο μυστικός σκοπός του έρωτα αρχινούσε

στις ώρες που σαν μέλισσες βουίζανε

με του πάθους τ’ ασυγκράτητα κελεύσματα

και οι σταγόνες της βροχής μούδιαζαν το σώμα

που αφέθηκε κάποτε στον πόνο

ν’ αδράξει αποτυπώματα ενός αγγίγματος γλυκού.

Κι οι αγκαλιές, ξερολιθιές που έγιναν

της άγνωστης, ανεκπλήρωτης επιθυμίας στενά περάσματα

σε κάτι νησάκια γραφικά, στου πελάγους τα νύχια ματωμένα.

Οι αισθήσεις, κάμπιες που αργοσάλευαν

πάνω σε φύλλα καλοκαιρινά, αφυδατωμένα.

Φως που πνίγηκε σε βλέμματα βουβά,

σε μάτια που ο τρόμος του χωρισμού τα ’χε ποτίσει

και οι σφιχτές παλάμες δεν κρατούσαν πια

ονείρων λέξεις, μόνο πνιγερές διαπραγματεύσεις

για το πως τα δάκρυα θα στεγνώσουν πιο γρήγορα στη γη.

Μια ξαφνική διαφυγή στους τόπους που ξημέρωνε η μνήμη

και βούλιαζε ο χρόνος στα βαθιά, σαν πέτρα σκαλισμένη

με τα λόγια της αγάπης, τα στολισμένα, τ’ απατηλά

ριζώνοντας σαν δέντρο στου βυθού την ομορφιά.

Ακούγονταν η ανάσα της-κελάηδημα αηδονιού,

μια μοναξιά που τίποτα δεν την ταρακουνούσε πια

μες στη σκληρή, αγαλματένια όψη της.

Στο στήθος της τ’ αστέρια αλυχτούσαν

κουνώντας τις λαμπερές ουρές τους,

αλήτες της αγάπης που γυρνούσαν στα διάσελα του ονείρου,

να δρέψουν νόστιμους καρπούς σε μερόνυχτα βαριά.

Αισθήματα-χάντρες ενός γαλανού κομπολογιού

κόπηκαν ανύποπτα απ’ της ευτυχίας την αλυσίδα

για να σκορπίσουν θύμησες μιας βιαστικής αιωνιότητας…

ενός παιχνιδιάρικου κύματος που θα γινόταν σίγουρα

μια θάλασσα πλατιά!

Λάσκαρης Π. Ζαράρης


***  Ο πίνακας ζωγραφικής είναι της Ρένας Γαλανάκη-Μεταξάκη

Κυκλοφόρησε το έκτο τεύχος του περιοδικού "Τεφλόν"

ΤΕΦΛΟΝ

Ποιητικό σκεύος και όχι μόνο

Τεύχος #6

Χειμώνας-Άνοιξη 2012

Το έκτο τεύχος-σκεύος κυκλοφορεί!

ΘέΜΑΤΑ

Nanni Balestrini: Όμως Εμείς ας Φτιάξουμε μιαν Άλλη

Bert Papenfus: Ενάντια στην Κομποστοποίηση της Ζωής

Το Ποιητικό Ελιξίριο του Khaled Mattawa: Αγγλόφωνη Αραβική Λογοτεχνία

≪Τραγουδώ τις Ιστορίες της Φυλής μου≫: Γυναικεία Ποίηση από τη Γαλλόφωνη Αφρική

Ποιήματα: Λαμπρινή Αιωροκλέους, Γιώργος Αναγνώστου, Γιώργος Γέργος, Θάνος Γώγος,

Αγγελική Δημουλή, Ράνια Καραχάλιου, Shamshad Khan, Λεύκιος, Ιλάν Μανουάχ, Qooοnn,

Hind Shoufani, Γιώργος Τζαβλάκης, Μάνος Π. Χουσάκος.

Διηγήματα: Μιχάλης Γεννάρης, Σωτήρης Κακάτσης, Not I, Γιάννης Μακριδάκης.

Kείμενα & μεταφράσεις: Θανάσης Αθανάσιος, Μαρία Γαργαρώνη, Ράνια Καραχάλιου,

Jazra Khaleed, Kyoko Kishida, Σταύρος Μπουκουβαλέας, Θοδωρής Ρακόπουλος, Julia Sohn-

Nekrasov.

Εξώφυλλο & εικονογραφήσεις: Μπεντ

Κοπιάστε στα:

Βιβλοπωλείο Ναυτίλος, Χαριλάου Τρικούπη 28

Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Θεμιστοκλέους 37

Βιβλιοπωλείο Λεμόνι, Ηρακλειδών 22

Βιβλιοπωλείο Πολιτεία, Ασκληπιού 1-3 & Ακαδημίας

Ludens Lab, Διδότου 34

Vinyl Microstore, Διδότου 34

Φαρφουλάς, Μαυρομιχάλη 18

Διανέμεται δωρεάν

Τα σημεία διανομής εκτός Αθηνών θα ανακοινωθούν σύντομα στο http://teflon.wordpress.com

Έξι ανέκδοτα ποιήματα από τη Δήμητρα Καραφύλλη

ΟΙ ΑΣΟΙ

Πράσινη τσόχα σαν πελούζα μαγική

εξαίσιο βελούδο στην αφή της.

Κάστρα χτισμένα από μάρκες φωσφορίζουσες

υψώνονται διάφωτα στο στρογγυλό τραπέζι.

Κάτω απ’ τις μεταξωτές μανσέτες

με τα χρυσά ξενόκουμπα, οι Άσοι.

Της πειραγμένης τράπουλας. Standby.

Στις χαραμάδες της παλάμης ελλοχεύουν

σε μια παρτίδα έντεχνα στημένη.

Ανάμεσα στα φύλλα διεισδύουν

μοιράζουν και μοιράζονται χορεύοντας

στου πόκερ τους αμείλικτους ρυθμούς

μέχρι να εγκαταλείψουν το παιχνίδι

μετά από κάποια μπόμπα ή χαρακίρι

κι οι τελευταίοι αμύητοι χαμένοι.

 

ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΦΟΡΑ

Σούσι και τρατορίες

στις παρυφές του λόφου

κάτω απ' του Παρθενώνα την ιερή σκιά.

Στο Δίον, στους Δελφούς, στην Ολυμπία

πρόστυχα ομοιώματα των δώδεκα θεών

από φτηνές ρητίνες

ενθύμια για πράγματα που «πρέπει» να ξεχάσω.

Να κόψουν θέλουν σύρριζα το νήμα

που τον ομφάλιο λώρο μου συνδέει

αιώνες τώρα με τον ομφαλό του κόσμου.

Σειρήνες των καιρών με προκαλούν.

Computers, μάρκες, είδωλα.

Ματοβαμμένοι Ιανοί.

Μνησίκακες Πυθίες.

Συρμός χωρίς παράθυρα σε ραγισμένες ράγες.

Μ' ένα κλαδί ελιάς, λιανό, βαδίζω στο γαλάζιο

και μια σκηνή Ομηρική στον κόρφο φυλαγμένη.

Σπαρμένοι κίονες - σημάδια για το νόστο.

Με πληγωμένα δάχτυλα αγγίζω την οθόνη.

Στο site του Αχέροντα τις ρίζες μου γυρεύω

γιατί το νιώθω κάπου εδώ

γονείς κι αδέλφια έχω.

ΑΓΑΝΤΑ


Μόλις είδα μια ψόφια πεταλούδα

να πηγαίνει με χίλια.

Χίλια μυρμήγκια.

Μια ψόφια πεταλούδα

στους ώμους χίλιων μυρμηγκιών.

Ασπίδα

για τη μάχη του χειμώνα.

ΑΦΡΟΔΙΤΕΣ


Τα πρώτα σημάδια του γήρατος πλέον ορατά.

Η θηλυκότητα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Συναγερμός.

Τα εργαστήρια φιλντισένιων εκμαγείων επιτάσσονται.

Οργασμός.

Ρουμπινένια χείλη.

Σμαραγδένιο φουλάρι.

Υποσχέσεις ροζ.

Παρδαλά μπαϊράκια σε παράταξη μάχης.

Πυροβολισμοί στο χρόνο.

Πυροβολισμοί στο βρόντο.

Υ.Γ. Επί ματαίω;

Η ΦΥΣΑΛΛΙΔΑ

Ξεθωριασμένο ροῦχο στόν ἀκάλυπτο τῆς λήθης.

Ἡ στιγμή.

Λεζάντα κάτω ἀπό θαμπή φωτογραφία, ἴσως.

Ὁ ἐνεστώς βουλιάζει στόν ἀόριστο, ἀφήνοντας

μία φυσαλλίδα εὔθραυστη

στήν ἀεικίνητη ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ

πού αέναα ἀνανεώνεται

σέ βάθος χρόνου.

Καί ὅσα

ἄχ

ἀλί

ἀμάν

ἀμήν

ἀχνές οὐλές

πνεῦμα δασύ πού σβήστηκε

ἀπό τήν Ἱστορία.

ΣΥΝΟΔΟΣ ΚΟΡΥΦΗΣ

   Δίωρη πτήση.

   Βαριές αποσκευές. Προτάσεις, στόχοι, προσδοκίες.

   Με περιμένουν, πώς και πώς. Πρέπει

   ν' αρέσω. Να καταπλήξω. Ταξίδι στο

   Βορά.

   Ως βορά, ίσως.

   Φευγαλέα ματιά στον καθρέφτη.

   Πού είναι τα πλουμίδια μου; Τα επιχειρήματα μου;

   Χωρίς τα κρυσταλλένια μου γοβάκια, πού πηγαίνω;

   Πώς θα γυρίσω; Αν γυρίσω.

   Δείπνο σε στρογγυλό χειρουργικό τραπέζι.

   Πιάτα ζεστά. Πρόσωπα κρύα. Αιματοβόρα.

   Δίωρη πτήση.

   Επιστρέφω ως αποσκευή.

   Βαριά. Με ελαφρύ στομάχι. Καταστόλιστη.

   Κατεψυγμένη σε ορθογώνιο φέρετρο

   από χρυσό 24 καρατίων.

   Νυφούλα μέσα στις γαλαζοπράσινες

   συνθετικές μουσελίνες

   που μου δάνεισαν.

Δήμητρα Καραφύλλη

Αθήνα