Παραδόξως τα σκοτάδια, έχουν πάντα ως απότοκο το φως

 

Μία μνήμη στολισμένη με τα άστρα της νυχτιάς

κι ένα δάκρυ που τρεμοπαίζει στου γλυκού ματιού τις άκρες

για ταξίδια του νου γεμάτα μες στη σιγαλιά.

Καημοί ζωντανεύουν στα σκοτάδια ξαφνικά

να πλανέψουν μια καρδιά απ’ της μοναξιάς τον δρόμο.

Σκέψεις ορθώνουνε τείχη θαυμαστά

κι ένα φεγγάρι σπαθίζει τον ουρανό με τις κίτρινες σκιές του

παίζοντας στ’ ανοιχτά της θάλασσας, σαν βάρκα που σκιρτά

μ’ έναν άνεμο ανήσυχο στις αγκαλιές των πόθων.

Καινούργιοι κόσμοι, ανθηροί, φέρνουν τη μοσχοβολιά

του ονείρου και τη χαρά του δέντρου που καρπίζει ερωτικά.

Φως απαλό, ώριμο φρούτο σε χέρι ανθρώπινο, στοργικό,

φέρνει τις αποχρώσεις του η αυγή

όπου το σκοτάδι είχε ριχτεί, να πνίξει

συναισθήματα και της καρδιάς λαχτάρες.

Πληγές που άνοιξε το μαύρο σε μια βασανισμένη ψυχή,

μέσα στους αναστεναγμούς του κύματος γλυκαίνουν.

Το ασυγκράτητο γέλιο των παιδιών ακούγεται τριγύρω

σαν βλέπουν τον ήλιο μεθυσμένο οδηγό,

να ρίχνει τις αχτίνες του σε ασπροφτέρουγα πουλιά

κι εκείνα να κινούν γι’ άλλα αμόλυντα τοπία,

ιδέες κυνηγώντας διαρκώς· νομίσματα χρυσοσκάλιστα

να εξαργυρώνουνε ελπίδες, στα βαθιά γεράματά τους.

Μία μνήμη ν’ αγγίξει όνειρα ζωηρά

που άπειρα εχθρεύονται του σκοταδιού τη θλίψη!

Κι εκείνο το μαυροφτέρουγο πουλί που κρύφτηκε

στις πυκνές φυλλωσιές, στις λυπηρές στιγμές,

πήγε να τραγουδήσει της μέρας τα όμορφα χρώματα

κι ύστερα κρύφτηκε σε μια σπηλιά σαν φοβισμένο ζωντανό

πίσω απ’ το ατρόμητο κι υπέρλαμπρο φως που μεσουρανούσε.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Αποτελέσματα Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης της Εταιρείας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου: «Παραδόξως τα σκοτάδια έχουν πάντα ως απότοκο το φως»

1^ο Βραβείο: Παναγιώτα Κολλέρη, «Παραδόξως τα σκοτάδια έχουν πάντα ως απότοκο το φως»

2^ο Βραβείο: Νίκος Αντωνόπουλος, «Άσε να ξημερώσει»

3^ο Βραβείο: Δημήτρης Καπετανάκης, «Σπουδή στη νύχτα»

1^ος Έπαινος: Ιωάννης Παναγιώτου, «Άτιτλο»

2^ος Έπαινος: Άννα Ιωαννίδου, «Μια άδεια θέση στο ξέφωτο»

3^ος Έπαινος: Ασημίνα Παπανικολάου, «Νέκταρ αυθύπαρξης»

4^ος Έπαινος: Δημήτριος – Ελευθέριος Γιαννακός, «Νυκτώνει φως»

5^ος Έπαινος: Γλαύκος Θανόπουλος, «Παραδόξως τα σκοτάδια έχουν πάντα ως απότοκο το φως»

Ειδική μνεία γίνεται στο ποίημα «WRECKAGE» (Υπολείμματα Ναυαγίου) του Κων/νου Σώκου.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ "Ο ΚΗΠΟΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ" ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΓΑΤΣΙΟΥ ΣΤΗ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ

Ένα ποίημα από την Άννα Ιωαννίδου στην αγγλική και την ελληνική γλώσσα

THE TRAIN OF MY LIFE

My life is a train.
I have boarded
and I still travel.
My destination is the unexpected!
My days roll on broken rails
and the moments look like wagons
which forgot to reach the station ...Μy life is a train.
A frantic trek on broken rails
while I painted my dreams
and made art with the sounds of my life.
A trip beyond the decay of time,
the boredom of safety.
And the painting was completed,
but the colors haven’t dried yet.
The train of my life gallops.
I look out of the window.
The past passes
very quickly.
I say goodbye to every "why",
"maybe" or "how"…
Every "must" was derailed.
Now my desires are my new companions.
My compass is the whistle of the train.
Now an adventure waits for my train.
It ΄s time to travel
without luggage
and intermediate stations.
My destination is the unexpected!
 
 ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

Ένα τραίνο  η ζωή μου.
Επιβιβάστηκα
κι ακόμη ταξιδεύω.
Προορισμός μου το απρόσμενο!
Οι μέρες μου κυλούν σε σπασμένες ράγες
κι οι στιγμές βαγόνια  που  ξέχασαν
να  φτάσουν στον σταθμό …

Ένα τραίνο  η ζωή μου.
Ξέφρενο οδοιπορικό στις σπασμένες ράγες
ενώ ζωγράφιζα  τα όνειρά μου,
κι έκανα τέχνη με τους ήχους της ζωής μου.
Ένα ταξίδι στη φθορά του χρόνου,
στην πλήξη της ασφάλειας.
Κι ο πίνακας  ολοκληρώθηκε,
αλλά τα  χρώματα δεν στέγνωσαν ακόμη.

Το τραίνο της ζωής μου καλπάζει.
Κοιτάζω από το παράθυρο.
Το παρελθόν περνά αστραπιαία.
Αποχαιρετώ το «γιατί»,
το «ίσως», το «πως»…
Κάθε «πρέπει» εκτροχιάστηκε.
Τώρα συνεπιβάτες μου τα «θέλω»,
πυξίδα μου το σφύριγμα του τραίνου.

Μια περιπέτεια τώρα περιμένει το τραίνο μου.
Είναι ώρα ν’ αποδράσω 
χωρίς  αποσκευές
κι ενδιάμεσους  σταθμούς.
Προορισμός μου το απρόσμενο!

Το ποίημα συμμετείχε στον παγκόσμιο διαγωνισμό ποίησης "SEEKING FOR A POEM" και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό τέχνης "DIOGEN PRO CULTURE MAGAZINE", (Σεράγεβο Βοσνίας – Ερζεγοβίνης), τεύχος Φεβρουαρίου 2012, σ. 50.

"ΠΕΤΑΞΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΡΩΜΙΚΟ ΔΡΟΜΟ" του Νίκου Κυριακίδη

Οργισμένες εφημερίδες στο πάτωμα.

Ποιο πάτωμα; Είναι δρόμος…….

«Ω, μη θεωρείτε την εξαθλίωση καθαυτή

υπάρχει κυρίως η διάσπαση της κοινωνικής συνοχής».

Δεν ψέκασαν για αρουραίους, αλλά δεν δάγκωσαν ακόμη.

Παραίσθηση είναι να κρυώνεις στον καύσωνα

να ιδρώνεις το καταχείμωνο-

ίσως και να ’ναι βλάβη του εσωτερικού θερμόμετρου,

όλα τα μηχανήματα είναι ψεύτικα, πια.

Κάποιος διηγείται ιπποτικές ιστορίες,

βάζει στην πλοκή «τη δύναμη του καλού».

Προφυλακτικά πεταμένα,

αλλά τα πιο πολλά είναι άδεια.

Είναι που ο έρωτας στις μέρες μας

λέγεται πείνα.

Κάποιους τούς βρίσκει ξανά η πλειοψηφία στο θάνατό τους·

πεθαίνουν από ανακοπή.

Πετάς πάνω απ’ τους βρώμικους δρόμους,

έχεις βάλει την οργή σου να γλυκάνει τη χαρμάνα στα πρεζάκια.

Ακούς την πιο βαριά ροκιά σου

Casta Diva …….μάλλον το ’58.

Κατεβαίνεις-

φτάνει η επίλεκτη καταστολή:

Νομίζω λέγεται ηλιθιότητα και δεν έχει χείλη.

Τελικά δάγκωσε κάποιους ο αρουραίος,

έχεις τη βεβαιότητα πως πήγε να τους φιλήσει.

«Πόσοι μένουν σ’ αυτό το σπίτι; Είμαστε από τη στατιστική αρχή».

«Πριν ένα λεπτό 21.865, ξέρετε αλλάζει συχνά το νούμερο».

 (Αφιερωμένο στην κυρία Πελαγία  Μπότση )

«ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΨΑΞΕΙΣ» από τον Θεόδωρο Σαντά

                   Στον  Α.Κ

                                  

                                      Μότο

Όπου κι αν ψάξεις θα βρεις

έναν πληγωμένο γιαλό

μια θάλασσα να κατατρώει τα σπλάχνα του.

                                                 Θεόδ. Σαντάς

Δεν ωφελούν τα κηρύγματα ποιητή

κι οι ολονυχτίες των λόφων

όταν με λίγες λέξεις πικρές σαν την άψινθο

δηλητηριάζουμε τη ζωή των αγαπημένων.

Για δες, ο άνεμος κόπασε

τα παντζούρια δεν τρίζουν

οι νύχτες ανασαίνουν βαριά

κι οι άνθρωποι έγιναν, της Εκάτης σκιές

και τ’ όνειρο  εφιάλτης τους

μα οι εφιάλτες είναι στο πλάι τους

το δηλώνει ο ρόχθος τους.

Όμως οι εφιάλτες παρακάμπτουν τους βράχους

κι οδηγούν από μονοπάτια

τους «Αθανάτους» να  χτυπήσουν τα νώτα μας.

Σε μας θα μείνουν  μόνο

λίγα λόγια του Σιμωνίδη  λιτά

πάνω στους τύμβους της πικροδάφνης μας

«ότι τήδε κείμεθα…..».

Οι Εφιάλτες ποιητή, δε γεννιούνται

απ’ των ανεμώνων το χάδι

απ’ το φθόνο της κνίδης γεννιούνται.

Όπου  κι αν ψάξεις  θα βρεις

έναν απροστάτευτο φίλο

να κλαίει τη μοίρα του

αφού οι αγαπημένοι του -υποτίθεται-  

κατά πρόσωπο μια μέρα του είπαν:

Πάντα  φροντίζεις  τους άλλους

και σε μας, τους δικούς σου, προσφέρεις ελάχιστα.

Κάποιοι τους δικούς τους

τους αποκάλεσαν οικογένεια

κι άλλοι τιμωρία του ενός.

Νέφος ποιητή η συντροφιά των ανθρώπων

όταν οι αισθήσεις μας επιστρέφουν

να  πλήξουν τη συνοχή της ίδιας της κλίνης μας

και χαμογελάμε στο ψέμα

για τα μάτια του κόσμου!

Θεόδωρος Σαντάς, 24-8-2012

1ος Πανθεσσαλικός Λογοτεχνικός Διαγωνισμός του Εκδοτικού Οίκου «ΗΡΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ»

 

 

ΠΟΙΗΣΗ (Συλλογές μέχρι 30 ποιήματα)  *  ΔΙΗΓΗΜΑ (Συλλογές ή ένα διήγημα μέχρι 70 σελίδες)

ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

1) Στο διαγωνισμό μπορούν να πάρουν μέρος οι κάτοικοι της Θεσσαλίας  και όσοι κατάγονται  από αυτήν, όπου και αν διαμένουν.

2) Γίνονται επίσης δεκτά έργα γραμμένα σε οποιαδήποτε ξένη γλώσσα με συνημμένο το μεταφρασμένο κείμενο στην ελληνική.

3) Οι συμμετέχοντες θα πρέπει να στείλουν ένα φάκελο στη διεύθυνση:

Εκδοτικός Οίκος «ΗΡΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ»

υπόψη  κ. ΜΑΡΙΑΣ ΑΡΦΕ’

ΗΠΕΙΡΟΥ 28, 38 333 ΒΟΛΟΣ  

Στο φάκελο αυτόν θα πρέπει να υπάρχουν:
1) Το έργο σε τρία  δακτυλογραφημένα αντίγραφα σε γραμματοσειρά «Times New Roman» Ν. 12, τα οποία θα υπογράφονται στο τέλος με το ψευδώνυμο του συμμετέχοντος χωρίς καμιά άλλη ένδειξη. Θα πρέπει επίσης να εμπεριέχεται  και ένα CD  με το έργο (ή  τα έργα)  γραμμένο σε ηλεκτρονική μορφή, ή να αποσταλεί το έργο  μέσω e-mail στη διεύθυνση  maria.arfe@hotmail.gr με το αληθινό  όνομα του συγγραφέα σε κεφαλαία γράμματα.

2) Ένας μικρότερος φάκελος, που εξωτερικά θα αναφέρει το ψευδώνυμο και το λογοτεχνικό είδος, εσωτερικά δε τα παρακάτω στοιχεία: Ψευδώνυμο, όνομα, επώνυμο, ηλικία, επάγγελμα, τόπο γέννησης, διεύθυνση κατοικίας, τηλέφωνο, e-mail. Οι συμμετέχοντες δεν επιβαρύνονται με την καταβολή κάποιου χρηματικού ποσού.

Σημειώνουμε ότι έλλειψη οποιουδήποτε από τα ανωτέρω στοιχεία σημαίνει αποκλεισμό του συμμετέχοντα από το διαγωνισμό.

Τα έργα δε θα επιστραφούν μετά την ολοκλήρωση του Διαγωνισμού. Τα έργα θα πρέπει να είναι πρωτότυπα και αδημοσίευτα.
4) Σύντομο βιογραφικό.
5) Δήλωση του διαγωνιζόμενου ότι το έργο είναι δικό του δημιούργημα και ότι  αποδέχεται τους όρους της παρούσας προκήρυξης.

Προθεσμία υποβολής 6 Οκτωβρίου   2012.  Για περισσότερες πληροφορίες, καθώς και το πλήρες  κείμενο της προκήρυξης μπορείτε να απευθυνθείτε στην  κ. Μαρία Αρφέ, στο τηλέφωνο 6974168584 (ώρες γραφείου). 

e- mail: maria.arfe@hotmail.gr

Οι νικητές θα ειδοποιηθούν απευθείας μέσω e- mail   ή τηλεφωνικά. Τα αποτελέσματα θα  δημοσιευτούν στον Τύπο και στο Facebook στη σελίδα «IRA EKDOTIKI». Ο Εκδοτικός Οίκος δεν έχει καμιά ευθύνη για  τυχόν απώλεια  των  κειμένων κατά την αποστολή τους.

Για την ομαλή διεξαγωγή του Διαγωνισμού, παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι να αποστείλουν τα έργα και τη συμμετοχή τους το συντομότερο δυνατό.

Η σειρά αξιολόγησης των διαγωνιζόμενων γίνεται με σειρά προτεραιότητας, σύμφωνα με την παραλαβή των συμμετοχών από τον Εκδοτικό Οίκο.

ΕΙΔΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ

Κατηγορία A) ΠΟΙΗΣΗ: Κανένας περιορισμός στη μορφή του στίχου. Κάθε δημιουργός μπορεί να στείλει  μέχρι τριάντα  (30) ποιήματα.  Θέμα: ΕΛΕΥΘΕΡΟ.

Κατηγορία Β) ΔΙΗΓΗΜΑ: Ένα διήγημα μεγάλης έκτασης ή μία συλλογή διηγημάτων (μέχρι εβδομήντα σελίδες). Θέμα: ΕΛΕΥΘΕΡΟ.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ

 
Η Ποίηση και το Διήγημα θα κριθούν από καταξιωμένους λογοτέχνες και καθηγητές φιλολογίας (2 μέλη  του οίκου  ΗΡΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ και 3 μέλη από την Α.Μ.Κ.Ε. ΔΙΟΤΙΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΕΣ).

Οι αποφάσεις της κριτικής επιτροπής είναι οριστικές και αμετάκλητες.

Κρίνεται απαραίτητη η παρουσία των βραβευθέντων στην εκδήλωση. Τα βραβεία δε θα  σταλούν ταχυδρομικά. Η απονομή των Βραβείων ορίζεται για το Σάββατο 24 Νοεμβρίου  2012 σε μέρος που θα ανακοινωθεί αργότερα.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ
Α’ ΒΡΑΒΕΙΟ

Εκτός  από ένα δίπλωμα και το μετάλλιο, η δωρεάν έκδοση του σε 50 αντίτυπα του έργου, εκ των οποίων 30 αντίγραφα θα διατεθούν για το συγγραφέα, 10 αντίγραφα θα παραμείνουν στο σύλλογο «ΔΙΟΤΙΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΕΣ» και 10 αντίγραφα θα παραμείνουν στον εκδοτικό οίκο που θα τα χρησιμοποιηθεί για διαφήμιση, παρουσίαση, κλπ..

Β’ ΒΡΑΒΕΙΟ δίπλωμα και  μετάλλιο

Γ’ ΒΡΑΒΕΙΟ δίπλωμα και  μετάλλιο

Θα απονεμηθούν επίσης  5  Έπαινοι.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ
Α’ ΒΡΑΒΕΙΟ

Εκτός  από ένα δίπλωμα και το μετάλλιο, η δωρεάν έκδοση του σε 50 αντίτυπα του έργου, εκ των οποίων 30 αντίγραφα θα διατεθούν για το συγγραφέα, 10 αντίγραφα θα παραμείνουν στο σύλλογο «ΔΙΟΤΙΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΕΣ» και 10 αντίγραφα θα παραμείνουν στον εκδοτικό οίκο που θα τα χρησιμοποιηθεί για διαφήμιση, παρουσίαση  κλπ..

Β’ ΒΡΑΒΕΙΟ  δίπλωμα και  μετάλλιο

Γ’ ΒΡΑΒΕΙΟ  δίπλωμα και  μετάλλιο

Θα απονεμηθούν επίσης  5  Έπαινοι.

Οι διαγωνιζόμενοι που δε θα διακριθούν σύμφωνα με τα παραπάνω,  αλλά θα είναι παρόντες την ημέρα της απονομής βραβείων, θα λάβουν από τον Εκδοτικό Οίκο μας,  μια βεβαίωση συμμετοχής.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Με την ευκαιρία της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων, θα διοργανωθεί λογοτεχνική βραδιά, κατά την οποία θα διαβαστούν τα βραβευμένα έργα και θα απονεμηθούν τα βραβεία.
Ο Εκδοτικός Οίκος «ΗΡΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ» διατηρεί το δικαίωμα δημοσίευσης σε έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, καθώς και έκδοσης σε βιβλίο*, μέρους, ή του συνόλου των έργων που θα υποβληθούν, χωρίς υποχρέωση (απαίτηση ανταμοιβής) έναντι των δημιουργών.

Εννοείται ότι όλα τα πνευματικά δικαιώματα των έργων παραμένουν στην ιδιοκτησία των δημιουργών τους.

Η απονομή των βραβείων θα γίνει το Σάββατο 24 Νοεμβρίου  2012 σε μέρος που θα ανακοινωθεί αργότερα.

Η συμμετοχή σας θα πρέπει να σταλεί μέχρι τις 6 Οκτώβριου   2012

Διεύθυνση αποστολής της συμμετοχής σας:

Εκδοτικός Οίκος «ΗΡΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ»

υπ. ΜΑΡΙΑ ΑΡΦΕ’

ΗΠΕΙΡΟΥ 28

38 333 ΒΟΛΟΣ

ΤΗΛ. 6974168584

Ε-MAIL : maria.arfe@hotmail.gr

Ο ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΕΥΘΥΝΗ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ  ΛΟΓΟΚΛΟΠΗΣ. 

«Μεσοπέλαγα!» από τη Vicky Kostenas

Κάτω απ’ την ερημιά της

πεμπτουσίας του ουρανού

η Γη αναταράσσεται από σεισμό

κι η θάλασσα αφρίζει.

Λόγια του αγέρα ψάχνει για να βρει.

Η δύση ξελογιάστηκε.

Ξυπνάει στην ανατολή.

Κι ενώ δαμάζει την οργή το μοιρολόι αρχίζει.

Εγώ και το κατάρτι να χαρακώνει

οργιές στα κύματα.

Εγώ κι η πλώρη να χαράζει πορεία σταθερή

για το κυνήγι του ονείρου.

Παλαμάρια οι αφροί στο ρεμπελιό των γλάρων.

Εγώ κι η θάλασσα με της αγάπης το πανί

στο πιο ψηλό κατάρτι.

Των δελφινιών το τραύλισμα αγγίζει

το άχνισμα του πελάγους,

ψηλαφίζοντας τη διψασμένη αλμύρα.

Αισθησιακός λογισμός σε μπροκάρ περιτύλιγμα

μιας ευφάνταστης λεξιτεχνίας εκρήγνυται

σε μια καθησύχαστη αμμουδιά εραστών.

Ντρέπονται περίοπτοι οι κίονες,

αφού το ύψος τους δεν δύνανται να πνίξουν.

Πώς να στερέψει η θάλασσα όταν το μυστικό

κρατούν στον κόρφο τους γερά

και δεν μπορούν με τις παλάμες να το κρύψουν;

Εγώ και η ποίηση

με τους θαλασσινούς ανέμους

και τ’ αλμυρό γλυφό νερό.

Vicky Kostenas Lagdos

Poetessa

17. August 2012

Μου μίλησε το πέλαγος

 

Μου μίλησε το πέλαγος, μου μίλησε η τρικυμία.

Για χρόνια ο ήλιος γυμνός

γυρνούσε κουρασμένος

στ’ αποκαμωμένα λόγια μας.

Κάτω απ’ το σκιερό πλατάνι

ο ήχος του πόνου πλατύς, αχόρταγος,

σώπαινε η πλάση.

Ήχος οξύς, μεταλλικός,

αγέραστος ακόνιζε τα άγια χώματά μας

που άλλοι τώρα πατούσανε

κι έτσι μονάχοι απομείναμε στο  χρόνο

να ξεδιπλώνουμε τόπους ματωμένους

κι αγάπες που χάσαμε χωρίς επιστροφή.

Δάκρυσε η πέτρα, στέκονταν στις φλόγες προδομένη,

δάκρυσε η πέτρα και αρνήθηκε τη μεγαλοπρέπειά της,                        

το μάρμαρο δουλώθηκε στους καταπατητές

και η βαριά καμπάνα έπεσε

παύοντας να χτυπάει, να γιορτάζει.

Ο Αι-Γιώργης με υψωμένο δόρυ

τον δράκο της κακοδαιμονίας κατατρόπωνε

πηγαίνοντας σ’ άλλο τόπο, πιο ασφαλή

να επουλώσει την ανοιχτή πληγή.

Δώσαμε στην ψυχή μας το άσυλο, τη δικαιοδοσία

το φόβο ησυχασμένο να ’χει,

να παίρνει καμένη, κατεστραμμένη γη

και να την μετατρέπει σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι.

Ίδιος και απαράλλαχτος ο ήλιος της νόησης,

εκστατικός στ’ αγριεμένα κύματα

για το μυστήριο της γέννησης και του θανάτου.

Κάποια παλιά σημάδια της μοίρας θροΐζουν

καθώς οι ευχετήριες κάρτες, μας βρίσκουν.

Ξεκινώντας πάντοτε με το «Φίλτατέ μου»

και τελειώνοντας με το «Υγιαίνετε, ο λατρευτός σας

φίλος, ξάδελφος, πιστός αγαπημένος Ιωάννης…».

Τόσα πολλά ονόματα αρνήθηκαν τον θάνατο

κι ας φυλλορροούσε η πατρίδα σαν το δέντρο

από την ασθένεια του αλυτρωτισμού.

Πολλές καταστροφές, μας δούλεψαν στο καθαρτήριο

με εργαλείο την αποθησαυρισμένη γνώση

κάνοντας μετάληψη των παλιών λαθών.

Με σίδερο ατόφιο περνούσαμε τις επιφάνειες

και το όραμα της ψυχής ξέφευγε απ’ τα σύνορα,

έφτανε σε μία άλλη διάσταση

εκεί που ορθώνονταν η αληθινή μας μοίρα.

Όμως ακόμη και οι δυνατοί αφήσανε την πόλη,

φοβισμένοι απ’ του κατατρεγμού την άγρια λύσσα,

απλοί άνθρωποι χάσανε τον τόπο τους,

ένιωθαν κάποτε σαν να ’ταν Αυτοκράτορες

στη γη της επαγγελίας.

29/04/2008

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

( Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή « Η φλεγόμενη πόλη » )  

«ΔΑΚΡΥΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ» από τη Vicky Kostenas

Της φαντασίας τ’ όνειρο

δεν ζει από αυταπάτες.

Δεν σιωπά, δεν χάνεται σαν σβήσουνε

στον ουρανό τ’ αστέρια.

Περιμαζεύει  βότσαλα να στήσει

ηλιόφωτα γαλάζια καλοκαίρια

την ώρα, που η θάλασσα μ’ αφρολυγμούς

παρηγορεί στα πρόσηλα στη γη αμέριμνα

τα ριζωμένα βράχια.

Δεν κλαίει όπως το σύννεφο,

που το σκορπά ο αγέρας.

Δεν ήτανε ποτέ του tango ο ευειδής

κι απόρθητος ελκυστικός ρυθμός…

Μα τούτο τ’ όνειρο γλιστρά μέσα

από μιας δροσοσταλίδας την κλεφτή ματιά.

Ξεχύνεται και σμίγει με τ’ αστέρια να γίνει

θέλει μια ψυχή με τις χαρές όλης της γης

να ενωθεί σε απλωμένα χέρια.

Τούτο το όνειρο θέλει φεγγάρια 

ολόγιομα σε ξέφωτα λημέρια

για να του φέγγουν το σκοπό

μ’ ένα τραγούδι ερωτικό.

Σαν της άνοιξης πλανεύτρας,

που το νου μας ξελογιάζει,

σαν ορμά ν’ αναδυθεί μ’ ένα πάθος αστραπή

μέσα απ’ της παπαρούνας το τρέμουλο

πορφύρας μείλιχο και εύχυμο φιλί.  

Vicky Kostenas Lagdos

Poetessa

15.8.2012

Καθαγιάστηκαν με φως

Τα πιο σκιερά κομμάτια καθαγιάστηκαν με φως

κι οι ανοιχτές πληγές των ανθρώπων

δεν έφτασαν ποτέ στη σήψη.

Οι πόθοι, γίγαντες γκρέμιζαν και βράχια,

ανάσταιναν κρυφές χαρές

στην πνιγερή τη νύχτα.

Η Μαύρη Θάλασσα ασκήτευε στην ξέρα

καθώς αλλοπαρμένα κύματα

έσπρωχναν στις ρίζες.

Ο ήλιος, μας καψάλιζε το δέρμα

και οι καρδιές μαραίνονταν

στο πέρασμα της μέρας.

Οι νύχτες κούρνιαζαν κοντά στο μαξιλάρι,

μας διηγούνταν για το γαλάζιο πλάτος

και η ψυχή πατιότανε ακόμη σαν χωράφι

με τα γλυκά, νοτισμένα χώματά της.                                          

Νύχια που σκάβουνε στη σιωπή

κι όλο δροσερά ονόματα ανασύρουνε,

μνήματα που μονοπωλούν

τον ασήκωτο σταυρό μας!

Στένεψε κι άλλο το νησί

της βουλιαγμένης μνήμης,

λάμψεις· αστείρευτες πηγές

στα ανθισμένα από ρυτίδες πρόσωπα.

Διώχνουμε τις συννεφιές 

από τη φτώχεια των ανθρώπων.

Κι ένα δάκρυ αληθινό

κόσμους καινούργιους πλάθει,

γίνεται χείμαρρος, φλύαρη μοναξιά,

του παλιού αγέραστου τοπίου ο λυγμός.

24/04/2008

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

( Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή « Η φλεγόμενη πόλη »  

Όμορφο γαλάζιο της ψυχής

Όμορφο γαλάζιο της ψυχής

αγνή σιωπή στην απεραντοσύνη,

από το βράχο της υπομονής

στέκεται και θαυμάζει

με των ματιών τη νοσταλγία

ένα ιερό σημείο· ένα σταυρό

φτιαγμένο απ’ τη μοίρα.

Η φουσκωμένη ψυχή πελάγωνε

σ’ ανίσκιωτους κάμπους, 

προτού γραφτεί ο ύμνος της

κι έρθει η γαλήνη της ύπαρξης

μετά από την αναταραχή.

Οι ανέστιοι ψιθύριζαν την τελευταία μοίρα τους

μπρος στον καθρέφτη

των ξεθωριασμένων προσωπείων,

πλάθοντας για την άφταστη ζωή

όμορφα παραμύθια.

Ας κείτεται δίπλα τους νεκρή

η εικόνα του διαβάτη

που πήρε ομίχλη και οργή

για να φυλακίσει τον πόνο.

Κι ίσως πικρά καμάρωνε τώρα

μέσα από χέρια που πάγωναν

τα όνειρα που άρχιζαν μια άτακτη φυγή.

Ο πρόσφυγας δούλεψε το ξύλο και τον χαλκό,

δούλεψε το άροτρο

με το ίδιο μονότονο ερωτηματικό.

Έχτισε με τον άνεμο κατώφλια

και πελεκώντας την άρνηση

προχωρούσε με τη σκόρπια νοσταλγία.

Γλίτωσε απ’ τα έλη

που του κατέτρωγαν τη δύναμη

κι έμοιαζε με κάποιο απ’ τα πουλιά

που δεν έβρισκε κλαρί

πάνω του να καθίσει

να τραγουδήσει τον καημό και τον πόνο του…

Πόσοι ουρανοί τάχθηκαν στο ανυπόφορο σκοτάδι;

Πόσα φεγγάρια δηλητηριασμένα ήρθαν να σ’ αγγίξουν;

ενώ εσύ σε μια γωνιά παροπλισμένος

έκρυβες μέσα στο σακάκι σου τον πόνο.

Στις πιο σκληρές μάχες της ψυχής αφηνόσουν

μετρώντας τις κρυφές δυνάμεις,

εξαργυρώνοντας την πίστη

σ’ ανέλπιστα νομίσματα ενός αθέατου κόσμου.

                                                                           

Μ’ αυτά θα ζήσεις τα υπόλοιπα χρόνια·

τα λίγα που σου απομένουνε…

Σαν μύλος γερασμένος

τον ίδιο σπόρο, την ίδια φύτρα της θλίψης μας

άπειρες φορές θα γυρνάς,

μέχρι να σε λυπηθεί ο Θεός

αιώνιε δεσμώτη, γυρίζοντας πίσω.

20/04/2008

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

( Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή « Η φλεγόμενη πόλη » )