Συνομιλία του Διονύση Λεϊμονή με τον Λάσκαρη Ζαράρη και τον Ηρακλή Καρινάκη στην εκπομπή "Μιλάμε για το βιβλίο" (Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012) στο ράδιο 1 Μαγνησία

«Έριξα βέλη στους Θεούς» από τον Γεράσιμο Μοσχόπουλο

Περάσαμε σαν ήρωες διά τις συμπληγάδες,

ρίξαμε τους τυράννους μας, τους σκάρτους βασιλιάδες,

σκοτώσαμε την Χάρυβδη και την μεγάλη Σκύλλα,

φονεύσαμε την γάγγραινα και την πικρή σαπίλα.

Σημάδια υπάρχουν στο κορμί από σκληρούς πολέμους,

έπλευσα με την πλώρη μου μπρος στους σφοδρούς ανέμους,

έριξα βέλη στους Θεούς, στους άκαρδους Τιτάνες,

φοβήθηκαν οι πλούσιοι κι οι νόθοι μεγιστάνες.

Θα ρίξουμε σα θύελλα το σινικό τους τείχος,

πριν καν χαράξει ο ουρανός, πριν μας σωθεί ο στίχος,

θα γίνουμε ένα μέτωπο, σα γρόθος οπλισμένος

και ο αγώνας μας ποτέ δε θα ‘ναι ηττημένος.

Copyright: Μοσχόπουλος Γεράσιμος

Date: 12/10/12 Time: 23:24μμ.

"ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΘΡΗΝΟΣ" από τον Νίκο Κυριακίδη

Όσο πιο έντονα μιλάει

η φωνή χάνεται...

Ένας πνιγμός, ένα ξεραμένο στόμα.

Το σάλιο άσπρο, στερεό.

«Πάρε το παιδάκι μου ύπνε

και δώσ’ το μου μεγάλο».

Δεν τραγούδαγε η μάνα του

Μια άγνωστη, χαμογελαστή ήταν.

Θέλει να μιλήσει....

Τον κρεμάσαν από πίσω,

κρυφά του πήραν το σώμα

σβήσαν το φεγγάρι μπαμπέσικα.

Οι έρωτές του είχαν ξεθωριάσει

Τα μάτια του κόκκινα

Τα παιδιά, τα πολύ μικρά

τoυ χαμογελούσαν, πια.

Κολυμπούσε αμήχανα στο κόκκινο

Ήθελε όλη η γειτονιά να το καταλάβει.

«Φλύαρε, περπάτησες λιγότερο,

δεν έδειρες κανέναν

ανοιγόκλεινες το στόμα βουβά

Η γλώσσα......

πόση σημασία σ’ ένα τόσο αντιαισθητικό απαθές κομμάτι!».

«Αγάπη μου!».

Κάπου την ξέρει αυτή τη φωνή

Είναι κοντά του;

Mα, δεν τη βλέπει…

….μίλησε μόνο στο μυαλό του;

Σιωπή επιτέλους!

Τελευταία στάση

Γλυκά ήρεμα σκυλιά - χτεσινοί φονιάδες

με τρυφερές μουσούδες,

έρχονται σαν σύννεφο.

Συνοδεία του πόθου του:

Παιδάκια και γλυκά σκυλιά.

Όμορφα που είναι....

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

                    ΤΟ ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ

          ΤΕΛΕΤΗ ΒΡΑΒΕΥΣΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

  ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Το Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού του Δήμου Καλαμαριάς διοργανώνει το Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2012 στις 19:00, στον Πολυχώρο Τέχνης Remezzo (Ν. Πλαστήρα 2), τελετή βράβευσης του Λογοτεχνικού Διαγωνισμού ποίησης και διηγήματος με θέμα: ¨Το Απολυμαντήριο της Καλαμαριάς¨.

Ο Λογοτεχνικός Διαγωνισμός αποτελεί αφιέρωμα στη συμπλήρωση 90 Χρόνων από τη Μικρασιατική καταστροφή, καθώς η εμπειρία της απολύμανσης στην Καλαμαριά υπήρξε ένα τραυματικό βίωμα για τους περισσότερους πρόσφυγες κατά την άφιξή τους στην Μακεδονία.

Η συμμετοχή των λογοτεχνών και των ποιητών που ανταποκρίθηκαν στο διαγωνισμό ήταν αξιόλογη όχι μόνο λόγω του μεγάλου αριθμού αλλά κυρίως της ποιότητας που διακρίνει τα έργα τους.

Ενθουσιασμό και συγκίνηση προκάλεσε το γεγονός πως οι συμμετοχές προέρχονται από όλη την Ελλάδα, και δεν περιορίστηκαν σε τοπικό επίπεδο.

Η Επιτροπή Αξιολόγησης αποτελείται από: τις κ.κ. Ευαγγελία - Αγγελική Πεχλιβανίδου, Μελίτα Τόκα - Καραχάλιου, Αικατερίνη Καριζώνη, Γιώτα Στυλιανίδου - Χατζηελευθερίου και τον κ. Ιάκωβο Μιχαηλίδη.

Στην εκδήλωση θα απαγγελθούν τα βραβευμένα ποιήματα και θα διαβαστούν αποσπάσματα των βραβευθέντων διηγημάτων, από τους δημιουργούς τους.

Επίσης θα προβληθεί οπτικοακουστικό υλικό και θα γίνει αναδρομή στην ιστορία του Απολυμαντηρίου και στις σχετικές αναμνήσεις των προσφύγων.

Η εκδήλωση θα επενδυθεί με μουσική και τραγούδια των αλησμόνητων πατρίδων.

Ευχαριστούμε θερμά τους συμμετέχοντες, την επιτροπή αξιολόγησης και γενικότερα όσους συνέβαλλαν στην ολοκλήρωση αυτής της διοργάνωσης.

«Και όμως πόσα ακόμη χέρια…» του Γιώργου Η. Παγωνάκη

...ένα ζευγάρι δάχτυλα χοροπηδάνε πάνω στις μαυρόασπρες οκτάβες του πιάνου.
Ένα χέρι σκουπίζει κάποιο δάκρυ, που αυτομολεί πάνω στο μάγουλο...
Κομμάτια από νύχια γεμίζουν το τασάκι πέφτοντας πάνω στις στάχτες...
Σ’ ένα μικρό μπαρ δάχτυλα στριφογυρίζουν τα παγάκια μέσα στο χαμηλό...
Κάπου έξω, το αριστερό χέρι της κυρίας σφίγγει το δεξί του φίλου της...

Κι όμως, πόσα χέρια ανέξοδα τραυματίζονται από άλλα χέρια...

Το βρέφος αγκαλιάζει με την παλάμη του το δαχτυλάκι του μπαμπά του...
Δίπλα ακριβώς, το αδερφάκι του πιπιλίζει παράνομα τον αντίχειρά του...
Ο δάσκαλος ή τραυματίζει ανοιχτές παλάμες ή επιπλήττει μαθητές του...
Οι φασίστες απανταχού τείνουν την ανοιχτή τους παλάμη όχι μόνο συμβολικά...
Το χαστούκι ελλείψει σεβασμού και αξιοπρέπειας ακόμα ηχεί βροντερά...

Κι όμως, πόσα χέρια χρειάζονται για να φτιαχτούν τα θαύματα...

Σε κάποιο κομμωτήριο η υπάλληλος βάφει τα νύχια της πελάτισσας...
Στα επείγοντα περιστατικά του νοσοκομείου ακρωτηριάζονται τρία δάχτυλα (...τυχερός ο άτυχος τραυματίας...)
Μέσα στο τσουχτερό κρύο, δυο παλάμες τρίβουν τα παγωμένα αυτιά τους...
Μια γιαγιάκα σ’ ένα ξέφωτο στο δάσος πελεκάει έναν κορμό, για το τζάκι...
Την ίδια στιγμή, χέρια κρατάνε ποτήρια και προτείνουν ευχές της ώρας...

Κι όμως, πόσα χέρια αγκαλιάζουν κάγκελα για να δουν λίγο φως...

Ο πόλοκ, όπου κι αν είναι θα ξερνάει πάλι από τα χέρια του χρώματα...
Ο φαναρτζής και ο υδραυλικός έχουν αποφασίσει να λερώνονται καθημερινά...
Και όχι μόνο αυτοί...
Θρύμματα άμμου κολλάνε ανάμεσα στα δάχτυλα των ευφάνταστων δημιουργών στην άμμο...
Χέρια πασπατεύουν αισθησιακά τα κορμιά που ακουμπάνε και ριγούν...
Άλλα δάχτυλα μπαίνουν σε ρουθούνια για καθαριότητα και όχι για εντύπωση...

Κι όμως, πόσα χέρια μεταναστών πνίγονται καθημερινά απουσία σωσίβιων λέμβων...

Στα πάρτι, τα χέρια χαράζουν πορείες στον αέρα...
Μερικά κάνουν νεύμα στους σερβιτόρους για ακόμα ένα ποτό...
Μπάτσοι τα ανεβοκατεβάζουν γελοία ελέγχοντας την κυκλοφορία...
Χείλη τρώνε τις παρανυχίδες τραυματίζοντας τα μέλη...
Ο μεθυσμένος κόβει κύκλους με το κουτάλι του μέσα στην σούπα...

Κι όμως, πόσα μολύβια έχουν εξαφανιστεί, ύστερα από ώρες γραψίματος...

Κάποιοι βαριούνται να στρίψουν και στρίβουν άλλοι γι’ αυτούς...
Ο κλέφτης πριν το ριφιφί τρώει τα χέρια του, για να καταφέρει να ξεφύγει... 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ 1ΟΥ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΕΚΔΟΤΙΚΟΥ ΟΙΚΟΥ «ΗΡΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ»

Μετά από συνεδρίαση της κριτικής επιτροπής για τον 1ο Πανθεσσαλικό Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Εκδοτικού Οίκου «ΗΡΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ», αποφασίστηκε ομόφωνα να απονεμηθούν 3 Βραβεία για τους 3 πρώτους νικητές στους κάτωθι συμμετέχοντες:

ΒΡΑΒΕΙΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ

1.  ΜΑΡΙΝΑ ΣΙΑΦΑ

2.  ΓΑΙΤΑΝΙΔΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

3.  ΝΙΚΟΣ ΦΑΣΟΥΛΑΣ

β) Έπαινοι στους κάτωθι συμμετέχοντες:

1.  ΠΑΓΩΝΑ ΖΗΛΙΑΣΚΟΥΔΗ-ΚΑΡΑΙΣΚΟΥ

2.  ΣΟΦΙΑ ΞΕΡΟΜΕΡΙΣΙΟΥ

3.  ΤΣΙΡΠΑΝΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

ΒΡΑΒΕΙΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

1.  ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΝΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ

2.  ΚΩΣΤΑΣ ΥΦΑΝΤΗΣ

3.  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΡΔΑΛΗΣ

β) Έπαινοι στους κάτωθι συμμετέχοντες:

1.  ΑΓΛΑΙΑ ΣΙΑΜΕΤΗ

2.  ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΤΖΙΚΑΣ

3.  ΧΡΥΣΑΝΘΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

4.  ΜΑΝΤΖΟΥ ΑΓΓΕΛΑ

5.  ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΓΚΟΥΝΗ

Οι διαγωνιζόμενοι που δε διακρίθηκαν σύμφωνα με τα παραπάνω, αλλά θα είναι παρόντες την ημέρα της απονομής βραβείων, θα λάβουν από τον Εκδοτικό Οίκο μας, μια βεβαίωση συμμετοχής.

Ευχαριστώ από καρδιάς όλα τα μέλη της κριτικής επιτροπής που εργάστηκαν με ζήλο και επαγγελματισμό για να έχουμε τα τελικά αποτελέσματα.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΛΕΙΜΟΝΗΣ – ΗΛΙΑΣ ΚΑΛΛΕΣ - ΖΗΝΑ ΨΑΡΟΠΟΥΛΟΥ - ΒΙΚΥ ΚΩΣΤΑΙΝΑ – ΕΙΡΗΝΗ ΣΚΟΥΛΗ - ΛΑΣΚΑΡΗΣ ΖΑΡΑΡΗΣ

Εκδήλωση με μουσική και αφήγηση στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου της Ιεράς Μητρόπολης Δημητριάδος & Αλμυρού

«Το παρελθόν κι η ιστορία, οδηγός στο μέλλον»

Aπό τη Μικρασία του ’22 προς τη ματοβαμμένη Ελλάδα του ’40

   Η Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος & Αλμυρού σε συνεργασία με τη μαντολινάτα Αλμυρού, τη χορωδία του Λαογραφικού Ομίλου Πτελεού και την ομάδα BookCrossing Βόλου, διοργανώνει την εκδήλωση: «Το παρελθόν κι η ιστορία, οδηγός στο μέλλον», με συνοδεία μουσικής, τραγουδιού και την παρουσίαση δύο (2) λογοτεχνικών βιβλίων.

   Ανοίγοντας πανιά στη μνήμη, ταξιδεύει από τη Μικρασία του ’22 προς τη ματοβαμμένη Ελλάδα του ’40. Κουσάντασι, Σμύρνη, Φώκαια, Κωνσταντινούπολη, Βόλος, Κράσνιε Λουτς (κόκκινη ακτίνα), Λάντσερντορφ, διωγμοί, σφαγές, πόνος, λύπη, προσφυγιά.

   Δυο βιβλία, «Το χαμένο ταίρι» του Διονύση Λεϊμονή και των εκδόσεων Ακρίτας, με χρώμα και μνήμες Μικρασίας και «Σ’ όποια γλώσσα κι αν το πεις» της Δέσποινας Λάππα - Κόντου και των εκδόσεων Διόπτρα, με αποχρώσεις και περιπλανήσεις κατοχής, συναντιούνται με το τραγούδι και τη μουσική από τη Χορωδία του Λαογραφικού Ομίλου Πτελεού και τη Μαντολινάτα Αλμυρού, και μας ταξιδεύουν σε συγκινητικά μονοπάτια αναμνήσεων.

   Κεντρικός συντονιστής της εκδήλωσης θα είναι ο Νίκος Βαραλής.

   Την παρουσίαση και αφήγηση του βιβλίου «Το χαμένο ταίρι» έχουν αναλάβει οι: κ. Αθανασία Χριστοπούλου - Παπασταμάτη και η κ. Μαρία Γεωργακοπούλου. Του βιβλίου «Σ’ όποια γλώσσα κι αν το πεις» έχουν αναλάβει οι: κ. Αικατερίνη Μπάρτζη και ο κ. Χαράλαμπος Παυλίδης.

   Συμμετέχουν με αφήγηση ακόμη οι: κ. Δήμητρα Σκουφογιάννη, ο κ. Δημήτριος Τσούτσας (αντιδήμαρχος Αλμυρού) και ο κ. Χρήστος Σαλάτας.

   Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος & Αλμυρού το Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2012, ώρα 19:00.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

6ος Πανελλήνιος Ποιητικός Διαγωνισμός Φιλολογικού και Λογοτεχνικού Ομίλου Αγρινίου

Προκήρυξη 6ου Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού 2012-2013

Στη Μνήμη του Αγρινιώτη Ποιητή Τάκη Αντωνίου
Ο Φιλολογικός και Λογοτεχνικός Όμιλος Αγρινίου: «ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ», με την από 25-04-2012 απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του,
Π ρ ο κ η ρ ύ σ σ ε ι

Τον 6ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ σε ένδειξη Τιμής στη Μνήμη του Αγρινιώτη Ποιητή Τάκη

Αντωνίου(1932-2006), με τους ακόλουθους όρους:

1) Στο διαγωνισμό μπορούν να συμμετάσχουν Ελληνίδες και Έλληνες οποιασδήποτε υπηκοότητας, αρκεί να γράφουν στη νεοελληνική γλώσσα.

2) Στον διαγωνισμό ΔΕΝ μπορούν να πάρουν

μέρος μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου ή της Εξελεγκτικής Επιτροπής του Διοργανωτή Φορέα, καθώς και οι συγγενείς τους α’ βαθμού και σύζυγος.

3) Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό θα πρέπει να στείλουν ΕΝΑ (1) μόνο ΑΔΗΜΟΣΙΕΥΤΟ ποίημά τους, το οποίο δεν πρέπει να εκτείνεται σε περισσότερους των σαράντα (40) στίχων.

4) Ο αποστολέας θα χρησιμοποιήσει το ίδιο ψευδώνυμο τόσο για την αποστολή όσο και για την υπογραφή του ποιήματος. Στο φάκελο που θα εμπεριέχει το ποίημα θα τοποθετηθεί ένας μικρότερος, στον οποίο θα εσωκλείεται έγγραφο με τα πραγματικά στοιχεία του ποιητή (ονοματεπώνυμο, γραμματικές γνώσεις, επάγγελμα, διεύθυνση κατοικίας και αριθμοί τηλεφώνου: σταθερό και κινητό). Ο μικρός φάκελος θα ανοιχθεί μετά τη σύνταξη του Πρακτικού των αποτελεσμάτων του Διαγωνισμού, με απόφαση του Δ.Σ. Οι μικροί φάκελοι, εκείνων που ΔΕΝ θα διακριθούν, ΔΕΝ θα ανοιχτούν. Έτσι, θα παραμείνει μυστική η συμμετοχή τους. Χρησιμοποιώντας, όμως, οι ενδιαφερόμενοι τα ψευδώνυμά τους, θα τους ανακοινώνεται ο συνολικός βαθμός που έλαβε το ποίημά τους και από τους τρεις κριτές.

5) Το ποίημα που θα σταλεί

θα πρέπει να είναι πληκτρολογημένο με Com/ter σε τέσσερα (4) αντίτυπα, υπογραμμένα όλα με το ίδιο ψευδώνυμο. Ο Φάκελος θα σταλεί με συστημένη επιστολή στα Γραφεία του Ομίλου, Διεύθυνση: Ηλ. Ηλιού 5, α’ όροφος (Γραφ. 4, 5), ΑΓΡΙΝΙΟ – 301 00, με την ένδειξη : ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΟΜΙΛΟ ΑΓΡΙΝΙΟΥ «ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ»  ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟΝ 6ο ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ.

6) Η Τριμελής Επιτροπή Κρίσης του διαγωνισμού θα απαρτισθεί από δύο – καθ’ ύλην – αρμοδίους καθηγητές Πανεπιστημίου και από έναν καταξιωμένο ποιητή ή κριτικό λογοτεχνίας. Η βαθμολόγηση θα γίνει από το 1 έως το 20. Το κάθε μέλος της Επιτροπής δεν θα γνωρίζει τα στοιχεία των άλλων δύο μελών της. Τ’ αποτελέσματα θα προκύψουν από τους μέσους όρους των τριών βαθμών.

7) Θα απονεμηθούν, κατά σειρά, τρία (3) ΒΡΑΒΕΙΑ και τρεις (3) ΕΠΑΙΝΟΙ (Α’, Β’ και Γ’). Τα Βραβεία θα συνοδεύονται από χρηματικά ΕΠΑΘΛΑ των 600, 400 και 200 ΕΥΡΩ, αντίστοιχα. Οι Έπαινοι θα συνοδεύονται με δέματα λογοτεχνικών βιβλίων. (Στις περιπτώσεις ισοψηφιών Βραβεία, χρηματικά Έπαθλα και Έπαινοι θα μοιράζονται ισομερώς). Στον καθένα που θα διακριθεί, είτε με Βραβείο είτε με Έπαινο, θα απονεμηθεί τιμητικό–ονομαστικό ΔΙΠΛΩΜΑ,

καλλιτεχνικά εκτυπωμένο.

8) Θα απονεμηθεί και ένα (1) ΕΙΔΙΚΟ Βραβείο (με χρηματικό έπαθλο 200 ΕΥΡΩ) για ένα ποίημα με θέμα το Αγρίνιο ή την περιοχή του. Όσοι αποστείλουν ποίημα  για το Ειδικό Βραβείο  δεν μπορούν να αποστείλουν άλλο ποίημα για το Γενικό Θέμα και αντίστροφα.

9) Ως τελευταία προθεσμία αποστολής των συμμετοχών, ορίζεται η 31 Ιανουαρίου 2013. Οι ημερομηνίες της αποστολής θα εξακριβώνονται από τις σφραγίδες των Ταχυδρομικών Γραφείων.

10) Τα Βραβεία, οι Έπαινοι και τα τιμητικά διπλώματα θα απονεμηθούν σε ΕΙΔΙΚΗ ΤΕΛΕΤΗ η οποία θα πραγματοποιηθεί το δεύτερο εξάμηνο του 2013. Η συγκεκριμένη ημερομηνία θα ανακοινωθεί και θα δημοσιευθεί εγκαίρως. Περισσότερες πληροφορίες δίνονται στους ενδιαφερομένους στα τηλέφωνα: 26410/21745 και 26410/22262.

Αγρίνιο, 2 Ιουλίου  2012
Με εντολή του Διοικητικού Συμβουλίου

Ο Πρόεδρος Βασίλης   Μαγκλάρας. Ο Γενικός Γραμματέας Παναγιώτης   Δρέλλιας

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ "Μέτρον Άριστον" στον Πολυχώρο Τέχνης Ωδείου Φουντούλη στο Βόλο

Δύο ποιήματα από την Εύη Γκάλαβου

 

Ύπνωση

 

 

Εκατοντάδες άστρα παγιδεύτηκαν

στον ουρανό με ήλιο απών.

Μπροστά στη θάλασσα

λίγα σκουπίδια στον αφρό,

μορφή γνώριμη γυναικεία

ντυμένη τις εμπειρίες της

ασθμαίνει σιωπηλή.

Σε παγωμένες πλάκες 

η ζωή όλη γραμμένη

με όλα τα φωνήεντα

με λειψά σύμφωνα

μετρά και συνυπογράφει

με το παρόν το μέλλον

που σβήνει στο χτες.

Τι και αν είχε αγκαλιά γεμάτη,

άδειασε στον βρώμικο αφρό.

Χτύπησαν κεραυνοί 

δίπλα σ’ ένα δέντρο.

Μεταμορφώθηκε σε παγκάκι

καταδικασμένο να πνίγεται 

σε κάθε παλίρροια χωρίς άστρα.

Φυλακισμένη στο παλιό σώμα

      Δεν είχε αποφασίσει, ήθελε να τρέξει, μα τα πόδια δεν υπάκουσαν και περπάτησαν πάνω στο ξύλινο πάτωμα γεμάτο ακίδες. Σκονισμένες αναμνήσεις στο πάτωμα και στους τοίχους, έμοιαζαν μικροσκοπικά σκουπίδια. Φύσηξε αναποφάσιστη. Είχαν γίνει ένα με το δωμάτιο, δεν άλλαζαν θέση. Δύο παράθυρα κλειστά, χωρίς κανένα εμπόδιο, μα χωρίς αντικείμενο. Πάσχιζε να μαντεύει τι έκρυβαν, δεν τολμούσε να τα πλησιάσει. Ίσως γνώριζε και έτρεμε στην ιδέα πως μάντευε σωστά.

   Συνομίλησε αιώνες πολλούς, ώσπου έμαθε το μυστικό που έκρυβαν πίσω απ’ την πλάτη τους. Πέρασε μια στιγμή από το μυαλό να στρέψει το βλέμμα έξω, η καρδιά τρόμαξε και το χέρι κοιμήθηκε στο σώμα για μια άλλη φορά. Ξάπλωσε με τις πληγές πάνω στις ακίδες όπως κάθε βράδυ, πόνο δεν ένιωθε, αιμορραγούσε εσωτερικά από την αδυναμία ν’ ανοίξει τα κλειστά βλέφαρα στο φως.

   Κάθε κύτταρο πυροδοτήθηκε από μια ξεχασμένη σταγόνα ζωής, φυλακισμένη στο παλιό σώμα. Αλλεπάλληλες εκρήξεις εκτίναξαν το σώμα. Αιωρήθηκε για μερικά λεπτά από το πάτωμα ψηλά, έσβησαν ανάσα και μυαλό. Κούφιο και βαρύ έπεσε με δύναμη στις ακίδες που χάθηκαν μέσα σε πληγές.

   Κάθε μέλος του σώματος αποστασιοποιείται από το όλον, διαμελισμένο τρέχει χωρίς σκοπό μέσα στο δωμάτιο με τα δύο παράθυρα. Η καρδιά χτυπά ακόμα, κοιτάζει λυπημένα και αναπολεί. Πλησιάζει κάθε μέλος, το φιλά στοργικά, το αγγίζει εγκάρδια, το μαγεύει με τη δύναμη της, το κολλάει πάνω της. Ένα. Τα σκόρπια, ένα ολόκληρο πάλι. Με καρδιά δυνατή, με βλέμμα καρφωμένο στο φως, με πόδια που υπακούν σε επιθυμίες και χέρια που εκτελούν. Τι σημασία έχει που έξω από το παράθυρο θεριεύει θάλασσα αδυσώπητα.

8ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Διηγήματος και Ποίησης Εφήβων και Ενηλίκων (με ελεύθερο θέμα) από τη Λογοτεχνική – Συγγραφική ομάδα «Ιδεόπνοον»

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η-Σωστή

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΝΕΑΣ ΑΓΧΙΑΛΟΥ

15/10/2012

       Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2012 η παρουσίαση του παιδικού βιβλίου: «Το νησί και το αθάνατο νερό» του συμπολίτη μας, ταλαντούχου και πολυβραβευμένου συγγραφέα Λάσκαρη Π. Ζαράρη.

       Ο κόσμος ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση της παρουσίασης που ανέλαβε και διοργάνωσε ο σύλλογός μας, σε συνεργασία με τους Συλλόγους Γονέων και Κηδεμόνων των Δημοτικών Σχολείων της Νέας Αγχιάλου, γεμίζοντας τον χώρο του αμφιθεάτρου, όπου γονείς και παιδιά είχαν την ευκαιρία να χαρούν και να ενθουσιαστούν με τις χορευτικές φιγούρες των παιδιών της σχολής χορού «Break A Move» του Κωνσταντίνου Πανόπουλου, αλλά και να ακούσουν γοητευμένοι τις αναγνώσεις αποσπασμάτων του βιβλίου από τους ηθοποιούς της Ερασιτεχνικής Θεατρικής Ομάδας της Νέας Αγχιάλου: Αθηνά Γκούβερη, Άννα Ζαράρη, Στέλιο Μουντζούρη και Εύη Τόλια.

       Παρουσία του Αντιδημάρχου της Δημοτικής Ενότητας Νέας Αγχιάλου κ. Περικλή Πελεκάνου, απήυθυναν χαιρετισμό ο Πρόεδρος του Συλλόγου μας κ. Γεώργιος Ταβέλης, ο συγγραφέας κ. Λάσκαρης Π. Ζαράρης, ενώ για το βιβλίο μίλησε ο φιλόλογος και συγγραφέας παιδικών βιβλίων κ. Διονύσης Λεϊμονής, ο οποίος κάνοντας μία γλαφυρή εισήγηση, ανέλυσε τις ιδέες, τα μηνύματα και τον τρόπο γραφής του συμπολίτη μας, με τρόπο απλό και κατανοητό για τους μικρούς σε ηλικία παρευρισκομένους.

«ΑΛΦΑ ΟΠΩΣ ΑΠΟΛΥΜΑΝΤΗΡΙΟ» από την Άννα Ιωαννίδου

Άνθρωποι.

Πρόσφυγες του Πόντου και της Μικράς Ασίας, τραγικοί ήρωες.

Πιόνια στην σκακιέρα πολιτικών παιχνιδιών.

Άφιξη.

Χιλιάδες ρακένδυτες ψυχές έφτασαν στο λιμάνι.

Ονειρεύονταν μία νέα πατρίδα για να ριζώσουν.

Αποβίβαση.

Πρόσωπα σκαμμένα απ’ την  πείνα και την δυστυχία.

Καλωσόρισμα δεν γνώρισαν ποτέ, κανείς δεν νοιάστηκε…

Απόγνωση.

Αποδεκατισμένοι απ’ αρρώστιες και κακουχίες.

Δάκρυα στεγνά ράγιζαν το βλέμμα.

Απολύμανση.

Εκεί χλευάστηκε η αξιοπρέπεια, βιάστηκε η ψυχή και το σώμα.

Κι ο πόνος ανείπωτος.

Ατμοί.

Βίαια στοιβάζονταν, όλοι γυμνοί στο κλίβανο.

Κάηκε, πληγώθηκε το δέρμα απ’ το καυτό νερό.

Αγριότητα.

Κορμιά παγωμένα σε διαμαρτυρία, μελανιασμένα τα χείλη και τ’ ακροδάχτυλα.

Κι ο κρύος Βαρδάρης  τούς μαστίγωνε ανελέητα…

Απελπισία.

Ρίγος  και φόβος διαπερνούσε την ύπαρξη, τα δόντια χτυπούσαν.

Ήθελαν να καλύψουν την γύμνια τους, αναζητούσαν τα σχισμένα ρούχα.

Απαξίωση.

Οι γυναίκες θρηνούσαν για τα κομμένα μαλλιά τους.

Ήπιαν απ’ το ποτήρι του ύστατου εξευτελισμού.

Απολυμαντήριο.

Καλαμαριά, τόπος μαρτυρίου και ντροπής.

Αρετσού, η παραλία της φρίκης.

Απογοήτευση.

Θανατηφόρα  η γεύση της νέας πατρίδας.

Ο κλίβανος σφράγισε την ζωή τους

Ομιλία του φιλόλογου Διονύση Λεϊμονή για το παιδικό βιβλίο του Λάσκαρη Π. Ζαράρη: "Το νησί και το αθάνατο νερό", στο Αμφιθέατρο της Νέας Αγχιάλου στις 13 Οκτωβρίου 2012

«Το νησί και το αθάνατο νερό»

Παιδικό μυθιστόρημα

Λάσκαρη Ζαράρη

΄Ηρα Εκδοτική

Αμφιθέατρο Νέας Αγχιάλου Μαγνησίας

Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2012

Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας

Ο Λάσκαρης Ζαράρης, όπως πιθανώς πολλοί από εσάς θα γνωρίζετε, είναι ένας νέος δημιουργός, πολλά υποσχόμενος κατ’ εμέ που εγώ τον γνώρισα πρώτα ως ποιητή κι έπειτα ως πεζογράφο. Γεννημένος στον Βόλο, κατοικεί στην Νέα Αγχίαλο. Έχει στο ενεργητικό του αρκετά ποιήματα  για τα οποία έχει βραβευτεί όπως και για διηγήματά του, ενώ τελευταία διαβαίνει τον δύσκολο όσο και γοητευτικό δρόμο της παιδικής λογοτεχνίας. Δείγμα της  δουλειάς του μπορείτε να αναζητήσετε και να χαρείτε και στον προσωπικό δικτυακό του ιστότοπο. Είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, της Διασπορικής Λογοτεχνικής Στοάς και του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων της Αθήνας. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ανθολογίες και συλλογικές εκδόσεις,  ενώ το 2010 κυκλοφόρησε  η πρώτη του προσωπική ποιητική συλλογή  με τίτλο: «Παράθυρο στα όνειρα».

Απόψε είμαστε όλοι εδώ σε τούτο τον φιλόξενο χώρο για την παρουσίαση του παιδικού μυθιστορήματος του αγαπητού συνοδοιπόρου στα χνάρια της λογοτεχνίας, Λάσκαρη Ζαράρη, το οποίο έχει βραβευτεί ήδη με τον έπαινο του φιλολογικού συλλόγου «Παρνασσός», ενός ομολογουμένως  ιστορικού φιλολογικού συλλόγου με αξιόλογη πορεία και αυστηρά κριτήρια επιλογής. Για το βιβλίο αυτό καλούμαι εγώ να σας μιλήσω σήμερα, για  «Το νησί και το αθάνατο νερό», δηλαδή, που μόλις κυκλοφόρησε από την ΄Ηρα Εκδοτική, έναν νέο και πολλά υποσχόμενο στον εκδοτικό χώρο φορέα, που σέβεται και επιμελείται κι αναδεικνύει τον πνευματικό μόχθο των δημιουργών. Δέχτηκα με χαρά να μιλήσω για το βιβλίο αυτό μιας και είχα την τύχη να το διαβάσω απ’ τους πρώτους πριν εκδοθεί εξαιτίας της καλής μου συνεργασίας με την ΄Ηρα Εκδοτική. Και δέχτηκα με χαρά γιατί διαβάζοντας «Το νησί και το αθάνατο νερό» του Λάσκαρη Ζαράρη ξύπνησαν μέσα μου μνήμες παλιότερων αναγνώσεων που με συντρόφευσαν στα πρώτα νεανικά μου διαβάσματα, αφυπνίζοντας το παιδί που κι εγώ, αλλά γνωρίζω πως κι εσείς κοιμίζετε κάπου στα βάθη της ψυχής σας. Το μυθιστόρημα αυτό ο συγγραφέας Λάσκαρης, θαρρώ, δεν πρέπει να το περιορίσει στο μικρότερης ηλικίας αναγνωστικό κοινό, οφείλουμε να το διαβάσουμε όλοι, γιατί νομίζω πως το έχουμε ανάγκη σήμερα που ο τεχνικός πολιτισμός μάς αποξένωσε από τη φύση, μάς απομάκρυνε από την πραγματική ζωή και μάς ξεστράτισε απ’ το μονοπάτι της αγάπης.

Αλλά ας τα πάρουμε όλα από την αρχή. Στο μυθιστόρημα αυτό θα ανακαλύψετε την αγωνία ενός παιδιού να φτάσει χαμοπετώντας ένα λαχταριστό τσαμπί σταφύλια στην αυλή του, να κατακτήσει το λογικά ανέφικτο, να εξιχνιάσει το μυστικό της ζωής. Ένα ζωηρό αγόρι, ένα ανήσυχο παιδί, το παιδί όλων μας, φλέγεται από επιθυμία να ανοίξει τα φτερά του, να διαβάσει μυστικά, να μάθει τι κρύβεται πίσω από μια κλειστή πόρτα,  κι ανυπόμονος όπως όλα τα παιδιά επιχειρεί να εξιχνιάσει το μυστήριο που κρύβεται μέσα στη μηχανούπολη, στο εργαστήριο του παππού του, παλιού πιλότου στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. ΄Ετσι ο μικρός Πέτρος, ένα χαρούμενο παιδί σε απροσδιόριστο από τον συγγραφέα -σκόπιμα νομίζω- χώρο και χρόνο, τρυπώνει κρυφά μέσα στο εργαστήριο μαζί με τη φίλη του, την Ελένη, μια μικρή γειτονοπούλα κι εκεί συναντούν κουκουλωμένο τον «γέρο Τομ», ένα διθέσιο, επιθετικό αεροπλανάκι, σύντροφο του παππού του στον πόλεμο του ’40, έτοιμο όμως τώρα για μια νέα πτήση, μια νέα περιπέτεια μετά από πολλά χρόνια αχρηστίας. Η έκπληξή τους είναι μεγάλη κι η παιδική αφέλεια τούς σπρώχνει πολύ γρήγορα να ξεκινήσουν ένα ταξίδι μακριά, πολύ μακριά απ’ τον τόπο τους που είναι γεμάτος αποπνικτικούς καπνούς και αποκρουστικές πετρελαιοκηλίδες, καταλήγοντας σ’ ένα καταπράσινο νησί του Νότιου Ειρηνικού, σ’ ένα νησί «πνιγμένο στο τροπικό δάσος όπου τα πουλιά φτιάχνουν ελεύθερα κι άφοβα τις φωλιές τους, όπου ζουν πολύχρωμα φίδια, γεμάτο μαργαριτάρια και ναυάγια», κατά τον συγγραφέα πάντα. Εκεί ο Πετράκης και η Ελενίτσα θα ζήσουν μια ονειρική περιπέτεια κοντά σε παράξενους για τα σύγχρονα δεδομένα ανθρώπους, μια περιπέτεια που όλοι μας θα επιθυμήσουμε να ζήσουμε αν δεν έχουμε ήδη βιώσει στα όνειρά μας.

Στο νησί αυτό, το νησί της Ελπίδας,  με ένα ηφαίστειο στην πιο ψηλή κορυφή του κι ένα ναυάγιο στα γαλαζοπράσινα νερά του, το ναυάγιο του πειρατικού καραβιού Αννίβας, ζει και βασιλεύει ο φύλαρχος Μπούα Μπούα με τη γυναίκα του, τη Ράιζα και τον μικρό τους γιο, τον Μοκαντούσου. Μαζί τους μια χούφτα απλοϊκοί ιθαγενείς, πολύ διαφορετικοί από εμάς, τους ανθρώπους του σύγχρονου πολιτισμού. Τούτοι οι άνθρωποι ζουν ήρεμα, ειρηνικά κι ίσως βαρετά, αναζητώντας όμως  τις ανέσεις του πολιτισμού που πιθανολογούν πως τους λείπουν κι επιζητούν να ξεφύγουν από την ασημότητά τους. Στο νησί αυτό είναι κρυμμένο ένα μυστικό, το αθάνατο νερό που εξασφαλίζει την αθανασία σε όλους αλλά υπάρχει και ο μαύρος χρυσός, πετρέλαιο, η κινητήρια δύναμη και γι’ αυτό κάποτε ο πειρατής Μπρατσέρας έφτασε κάποτε πολύ-πολύ παλιά σ’ αυτό για να το κατακτήσει και τώρα θέλει να εγκαταστήσει εκεί ένα εργοστάσιο επεξεργασίας πετρελαίου για την παραγωγή κηροζίνης. Τα παιδιά χαίρονται κι εντυπωσιάζονται απ’ τη φύση, απολαμβάνουν τη συμβίωση με τα παράξενα ζώα, μαθαίνουν πολλά που μέχρι τώρα αγνοούσαν κι έρχονται αντιμέτωποι με τον πειρατή Μπρατσέρα που δεν εμφανίζεται όμως τώρα ως πειρατής αλλά ως ευαίσθητος ποιητής να αναζητήσει το μυστικό της ζωής, ένα μυστικό που είναι συνδεδεμένο με μια παλιά του αγάπη, μια πριγκίπισσα, την ΄Αννα Μαρία που ακόμα παραδέχεται πως δεν έχει καταφέρει να ξεχάσει. Μια πριγκίπισσα που για την αγάπη της έγινε από λοστρόμος καπετάνιος! Ο πειρατής Μπρατσέρας  ως κύριος Οικονομόπουλος πια, εγκλωβισμένος μέσα στο στενό του κουστούμι, αντιλαμβάνεται  τα λάθη του, μετανιώνει και κλαίει για την προηγούμενη ζωή του, μεταμορφώνεται σε άνθρωπο. Στο νησί γίνονται πολλά, που επιτρέψτε με να μη σας τα αποκαλύψω απόψε, για να έχετε την ευκαιρία να τα ζήσετε κι εσείς διαβάζοντας τούτο το μυθιστόρημα. Εκεί θα ανακαλύψουν πετρέλαιο, από ένα τυχαίο γεγονός, θα μάθουν για ένα παράξενο ναυάγιο απ’ το οποίο θα πάρουν μαζί τους πολύτιμους θησαυρούς όχι τόσο υλικούς, μα περισσότερο συναισθηματικούς. Αυτό που θα σας ομολογήσω είναι πως «στο νησί με το αθάνατο νερό» θα βρείτε κάμποσες εξηγήσεις για τη σημερινή μας αποξένωση από τη φύση, θα προβληματιστείτε και λίγο γιατί καταφέραμε να φτιάξουμε πόλεις τέρατα, γεμάτες αναθυμιάσεις που αναδύονται  απ’ το τσιμέντο και το μέταλλο, αλλά σ’ αυτό το νησί που ωραία περιγράφει ο Λάσκαρης Ζαράρης θα θαυμάσετε το μεγαλείο της φύσης, την τελειότητα της θεϊκής δημιουργίας, θα χαρείτε έναν επίγειο Παράδεισο πετώντας πολύ μακριά απ’ την άχρωμη και οδυνηρή πραγματικότητά μας.

Εκείνο που έχει σημασία κι αυτή είναι η αξία και η λειτουργικότητα της λογοτεχνίας είναι, πως στο μυθιστόρημα αυτό μικροί και μεγάλοι θα  ρεμβάσουμε την ωραιότητα που κρύβεται μέσα στα απλά, καθημερινά μας πράγματα κι ίσως να εκτιμήσουμε μικροχαρές της ζωής που ως τώρα τις προσπερνάμε βιαστικοί και αγχωμένοι κοιτάζοντας συχνά πυκνά το χρόνο που διαβαίνει αμείλικτος.

Ο Λάσκαρης Ζαράρης στο μυθιστόρημα αυτό με απλότητα και καθαρότητα παιδιού εξηγεί επίσης γιατί τελικά το να ζούμε αιώνια είναι μάταιο και καταφέρνει να μας διδάξει για την αναγκαιότητα της φθοράς και του θανάτου με δάσκαλο ένα παιδί, ένα παιδί που έχει μάθει να κρίνει τα πράγματα με την καρδιά του κι όχι πάντα με το γνώμονα της λογικής. Αυτό που προέχει είναι η αποκατάσταση της τάξης με τρόπο που να εξασφαλίζεται η συνέχεια της ζωής, η αρμονία κι η κανονικότητα των πραγμάτων. Την συνύπαρξη τουριστικής κίνησης και φυσικής ομορφιάς, της δημιουργικής αξιοποίησης του  χθες με σεβασμό και αγάπη για το παρελθόν. Κι αυτό γιατί η επικράτηση του πνεύματος του καλού και της αγάπης μπορεί να απομακρύνει το κακό πολύ-πολύ μακριά απ’ τους ανθρώπους που αγωνίζονται, που δεν παραιτούνται από τον αγώνα για μια καλύτερη, για μια πιο ποιοτική ζωή…

Τα δυο παιδιά, κάποια στιγμή, μετά από έναν ολόκληρο χρόνο μακριά από τους δικούς τους, καταφέρνουν να επιστρέψουν πίσω πιο πλούσιοι ψυχικά, πιο δυναμωμένοι πνευματικά, πιο άξιοι για την ενήλικη ζωή τους, μεταφέροντας τον πιο πολύτιμο θησαυρό για όλους μας, την ηφαιστειακή λάβα της αγάπης. Κι έτσι καταφέρνουν να ξαναβρεθούν λυτρωμένοι που θα ξανάβλεπαν τους δικούς τους «απ’ την απεραντοσύνη του ειρηνικού στην μικρή λιμνούλα του Αιγαίου», όπως όμορφα μας αφηγείται ο συγγραφέας.

Οι ιδέες της φιλίας, της συναδέλφωσης, της αγάπης, της συντροφικότητας διαπνέουν όλο το έργο καθιστώντας το χρήσιμο, απαραίτητο θα ’λεγα να διαβαστεί απ’ τους μικρούς μας φίλους που ίσως αναζητούν ένα καλό βιβλίο, ένα βιβλίο που ενώ θα καλλιεργήσει και θα εξάψει τη φαντασία τους, παράλληλα θα στήσει μπρος στα μάτια τους έναν όμορφο κόσμο, έναν κόσμο που ίσως μέσα από καλά αναγνώσματα να μπορέσουν να τον στήσουν στην πραγματικότητα όμοιο με εκείνον που αντάμωσαν στις σελίδες ενός βιβλίου. Το άπιαστο όνειρο τότε ίσως πάψει να μοιάζει αδύνατο κι η δύναμη που θα λάβουν μπορεί να τα κάνει άξια να δημιουργήσουν, να  προσπαθήσουν, να μην παραιτηθούν από κανέναν αγώνα της ζωής.

Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο κατά την τεχνική του παραμυθιού, ένα παραμύθι σύγχρονο, επίκαιρο, δυνατό και ευχάριστο. Μέσα απ’ αυτό αντλούνται μηνύματα μακριά από στείρους διδακτισμούς, ώστε να τέρπει και να μαθαίνει σε όλους μας πως είναι δυνατόν να αλλάξουμε τη ζωή μας προς το ανθρωπινότερο, μακριά από τη μέγγενη της ματαιοδοξίας και του εγωισμού. Οι διάλογοι, φυσικοί και αβίαστοι, παρασύρουν τον αναγνώστη να τους βιώσει ως αληθινούς, με αποτέλεσμα τα πρόσωπα να γίνονται προσιτά, οικεία, ελκυστικά, πραγματικά…

Η γραφή του Λάσκαρη Ζαράρη αποδεικνύεται έτσι δυναμική και ικανή να εξυπηρετεί το σκοπό του γράφοντος δοκιμάζοντας να αναδειχτεί μέσα από ένα μυθιστόρημα δύσκολο, θαρρώ, αναγνωρίζοντας πως το παιδικό είναι ίσως το πιο δύσκολο είδος γραφής, αφού απευθύνεται σε πιο απαιτητικούς, ειλικρινείς και δριμείς κριτές μας. Η ανάγνωση από τους μικρούς μας φίλους θεωρώ πως θα επιβεβαιώσει τα λεγόμενά μου, το εύχομαι και το ελπίζω γιατί πραγματικά αξίζει σ’ έναν ικανό αλλά παρόλα αυτά σεμνό και χαμηλών τόνων δημιουργό, όπως ο Λάσκαρης Ζαράρης. Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο αυτό το βιβλίο και να αξιωθείς, αγαπητέ φίλε, να έχεις μια καλή συγγραφική πορεία, σεβόμενος πρώτα απ’ όλα τον ίδιο σου τον εαυτό αλλά και τους αναγνώστες σου, αφού ουσιαστικά ο συγγραφέας υφίσταται και υπάρχει, όταν διαβάζεται και αγαπιέται για τα γραφόμενά του αντικειμενικά και αξιοκρατικά

Σας ευχαριστώ

Διονύσης Λεϊμονής

Φιλόλογος