ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΑΛΜΥΡΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ "Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ" ΤΟΥ ΛΑΣΚΑΡΗ Π. ΖΑΡΑΡΗ.

Γράμμα από τον Νικηφόρο Βρεττάκο.

Δὲν ἔχω ἕνα φύλλο ἀπ᾿ τὰ παλιὰ πράσινα δέντρα.

Σοῦ γράφω τὴ λύπη μου σ᾿ αὐτὸ τὸ χαρτί.
τόσο ἐλαφριὰ ποὺ νὰ στὴ φέρει ὁ ἄνεμος,
τόσο καλὴ καὶ τρυφερὴ ποὺ νὰ μὴ παραξενευτεῖ ὁ ἥλιος,
εὐγενικὴ σὰν τὴ σιωπὴ ποὺ περπατεῖ στὸ χορτάρι
τὴ νύχτα, ἁπλὴ καὶ καθαρὴ σὰν τὸ νεράκι ποὺ τρέχει
καὶ δὲ μαντεύεις πὼς τὸ γέννησε ἡ χτεσινὴ καταιγίδα.

Πολλοὶ σκοτώθηκαν. Πολλοὶ ζοῦμε. Ὅλοι μας εἴμαστε
λαβωμένοι. Εἶναι βαρὺς ἀπὸ τὸν πόνο μας ὁ κόσμος.

Μὲ τὴ σιωπὴ τῆς θάλασσας θὰ λάβεις τὴ λύπη μου.
Σοῦ στέλνω αὐτὸ τὸ αἰώνιό μου Μή με λησμόνει!
Εἶναι ἕνα φῶς διπλωμένο ἀνάμεσα σ᾿ ἕνα μικρὸ συννεφάκι.
Σοῦ στέλνω αὐτὸ τὸ ἀρνάκι, μιὰ κ᾿ εἶσαι κοντὰ στὸ θεό,
νὰ τ᾿ ὁδηγήσεις σ᾿ ἕνα πράσινο κῆπο του.

Σοῦ στέλνω αὐτὸ τὸ βρέφος μὲ τὸ τσακισμένο ποδαράκι.
Ἀνεβασέ το στὸ παράθυρο μὲ τὸν αὐγερινό,
κοντὰ στὸν κόσμο, κοντὰ στὸ ὄνειρο,
κοντὰ στὴν καλοσύνη σου,ποὺ εἶναι ζεστὴ σὰ μιὰ ἀνάσα μητέρας,
κοντὰ στὸ τζάκι ποὺ ὀνειρεύεσαι μὲ τὸ χέρι στὸ μέτωπο
τὴν εὐτυχία τοῦ πεινασμένου, τοῦ στρατιώτη, τοῦ ἄρρωστου.
Βάλτο κοντὰ στὴν πράσινη σημαία. Κοντὰ στὸ κόκκινο
ἄλογο. Στὴ μητέρα σου πλάι, ποὺ τριγυρισμένη
ἀπ᾿ τοῦ Γενάρη τοὺς σπουργῖτες, γνέθει τὴν ἐλπίδα.
ἄλτο κοντὰ στὸ στεναγμὸ τῆς φιλίας. Κοντὰ-κοντά.
Βάλτο νὰ κάτσει, κι ἄνοιχτου σὰν ἕνα γέλιο τὸ παράθυρο
νὰ ἰδεῖ τὸν κόσμο.

Ένα βραβευμένο ποίημα από την Κατερίνα Βεργετάκη.

«Σταγόνες Έρωτα»

Να ’ταν οι στάλες της βροχής, σταγόνες Έρωτα

κι άνυδρο χώμα το κορμί μου, να το υγράνουν

και να ανθίσει στης καρδιάς το καταχείμωνο

αυτό που δέντρο της αγάπης ονομάζουν.

Να ’ταν οι στάλες της βροχής, σταγόνες Έρωτα

κι εγώ να γίνω το δικό σ’ ουράνιο τόξο

κι όσα του νου σου συναντήσω γκρίζα σύννεφα

να καταφέρω με το χρώμα μου, να διώξω.

Να ’ταν οι στάλες της βροχής, σταγόνες Έρωτα

κι εγώ πετρόχτιστη να ήμουνα μια κρήνη

σ’ ενός βουνού την κορυφή, νερό να στάλαζα

κι εσύ διαβάτης διψασμένος, που το πίνει.

Να ’ταν οι στάλες της βροχής, σταγόνες Έρωτα

κι εγώ ας ήμουν των ματιών σου, ένα δάκρυ

κι εσύ, μαντήλι να γινόσουν να με σκούπιζες

το ύφασμά σου να ποτίσω απ’ άκρη σ’ άκρη.

Να ’ταν οι στάλες της βροχής, σταγόνες Έρωτα

κι εγώ νερό, για να με πίνεις στο ποτήρι

και να μεθάς δίχως κρασί κι ας είν’ αδύνατο

για μίας σπάνιας αγάπης το χατήρι.

Να ’ταν οι στάλες της βροχής, σταγόνες Έρωτα!!!

**  Βραβευμένο το έτος 2012 με το Α΄ ΒΡΑΒΕΙΟ της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας «Διοτίμα και Μούσες».

Ένα βραβευμένο ποίημα από τον Κωνσταντίνο Παρδάλη.

«Ταξίδια»

Ταξίδια μακρινά είν’ η ζωή μας, στα όνειρα στα ξύπνια μας

στων ουρανών τα πέρατα στις λίμνες της ψυχής μας,

σε θάλασσες σε ωκεανούς, σε υπόγεια σε παλάτια

κοιμίζοντας τους πόνους της ελπίζοντας χρυσάφια.

Αντίλαλος ακούγεται στην ρότα του ονείρου

τρέχει ο χυμός ανέγγιχτος χωρίς να σταματάει

κι η έρμη η αδούλωτη ψυχή που ολημερίς βογγάει

στα όνειρα μόνο προσπαθεί,στα σιγανά να αφουγκραστεί

αν ο ήχος που ακούγεται, γι’ αυτήν αργοκυλάει.

Θρύψαλα γυάλες όμοια, με τα όνειρα μας είναι

τα όσα έκανε η ζωή, στο βάθος του αιώνα

χαρές ελπίδες έδωσε, σε όλους τους ανθρώπους

φαντάσματα του όνειρου, στης μοναξιάς τους τόπους.

Ταξίδια μακρινά κάνει η ψυχή μας, στην αχανή την έρημο των άστρων,

παλεύοντας ολημερίς με τ’ άγνωστο, σε ρόλους ψεύτικους αρχάριων κομπάρσων.

Άχ!  Έρμο και μοναχικό πουλί που μόνο βολοδέρνεις,

στης φαντασίας την αχλή της μοναξιάς την ιαχή,

ψέματα μόνο σπέρνεις.

Ταξίδια είναι όλη η ζωή και όνειρα μιας χαραυγής

και φαντασία και πνοή κατάρα της φτωχής ψυχής.

**  Βραβευμένο το 2012  από την Interartia.

Όταν διεγείρονται από τον Κωνσταντίνο Π. Καβάφη

Προσπάθησε να τα φυλάξεις, ποιητή,
όσο κι αν είναι λίγα αυτά που σταματιούνται.
Του ερωτισμού σου τα οράματα.
Βάλ' τα, μισοκρυμμένα, μες τες φράσεις σου.
Προσπάθησε να τα κρατήσεις, ποιητή,
όταν διεγείρονται μες το μυαλό σου
την νύχτα, ή μες την λάμψι του μεσημεριού.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΩΝ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΤΟΥ 1ου ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΝΕΑ ΑΡΙΑΔΝΗ"

Ψευδαίσθηση από την Άννα Ιωαννίδου

Μέθυσα με το νέκταρ των φιλιών σου.
Μπήκες αυθαίρετα στ’ αμπέλι της καρδιάς
και τρύγισες τους καρπούς του Έρωτα.
Έπειτα έφυγες αθόρυβα σαν κλέπτης.

Κι εγώ έμεινα εδώ στο χορό των αισθήσεων
να βουλιάζω στη δίνη της μοναξιάς,
συντροφιά μ’ ένα μπουκάλι κρασί.
Μέρες τώρα, έγινε φίλος , αδελφός.
Είναι δίπλα μου.
Νιώθει το πάθος που καίει την ύπαρξη.

Τα βράδια άδεια, ανελέητα, δίχως ξημέρωμα.
Πίνω τον πόνο ως την τελευταία σταγόνα.
Θαμπό το κρύσταλλο του ποτηριού.
Με προσκαλεί να ζωγραφίσω την μορφή σου.

Σκοτεινό το δωμάτιο της απουσίας.
Μόνο η αντάνακλαση απ’ το φως του φεγγαριού
στ’ άλυκο χρώμα του κρασιού.
Η γεύση του μεστή,δυνατή,ζυμωμένη με τ’ άρωμα του Έρωτα.
Θυμίζει εσένα, που σφράγισες τ’ όνειρά μου
με μεθυσμένες ψηφίδες νοσταλγίας.

Κι εγώ έμεινα εδώ στην καταιγίδα των αναμνήσεων
ν’ ανιχνεύω το περίγραμμα των χειλιών σου
σε μισοτελειωμένα ποτήρια.
Παραδομένος στη ζάλη του ποτού, αναρωτιέμαι…
Είσαι αλήθεια ή μια ψευδαίσθηση στο μεθύσι του νου;

Τιμητική διάκριση στον διαγωνισμό ποίησης με θέμα ΕΡΩΣ-ΟΙΝΟΣ-ΑΜΠΕΛΟΣ

Γυμνός, Iούλιο Μήνα από τον Οδυσσέα Ελύτη

Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο. Σ' ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.
Kοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας. Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια. Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα: δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα. Δίπλα, η καρέκλα με την πελώρια ψάθα. Xάμου, στ' άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μου σάνταλα. Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο.

Γεννήθηκα για να 'χω τόσα. Δεν μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ. Aπό το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε. Mόνο που 'ναι πιο δύσκολο. Kι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ' αγγίξεις οπόταν η φύση σού υπακούει. Kι από τη φύση - αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της.

Άνθρωπος από τη Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη.

(Στίχοι Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη)

Για δες τον άνθρωπο και όλα όσα χτίζει…
Καμαρώστε τον!
Πλάσμα θρεμμένο, καμωμένο τροφή
της πεινασμένης γης…
Σκουλήκι μαυροκέφαλο που σέρνεται στη λάσπη,  
ξύνεται στα πόδια του Αθάνατου Θανάτου!
Λουλούδι που ανθίζει τη νύχτα χωρίς
να το λούζει του ήλιου το φως˙
στο λυκόφως γέρνει βασανιστικά το κεφάλι…
Καρπός λίγης χαράς και ατέλειωτου πόνου˙
εικόνα που 'φτιαξαν οι  θεοί!

 Πού είναι άνθρωπε η αθωότητα των παιδικών σου χρόνων,
της νιότης το γλυκό σου γέλιο;
Τα φύσηξε της ωριμότητας το αγέρι ή μήπως,
των γερατειών οι έννοιες;
Που είναι η λάμψη του προσώπου σου;
Μήπως την σκέπασε ο φόβος του θανάτου;
Άνθρωπε, σε σένα μιλώ! Άνθρωπε ‘συ,
τροφή Γης κι Ουρανού:
μάταια όσα έκανες και κούφια!

Νέος και δυνατός, θαρρείς
πως τον θεό θα φτάσεις.
Η δύναμή σου στύβει την πέτρα και η φωνή σου βροντερή
αναταράσσει θάλασσες, γκρεμίζει κάστρα.
Μάθε πως τίποτα δεν σου ανήκει!
Κι απ’ όσα θέλησες…άλλοι πρωτύτερα
τα είχαν θελημένα.
Η ζωή σου ένας συνεχές αγώνας.
Γεννημένος είσαι στα δεσμά και στα δεσμά είναι
η τιμή και η πληρωμή σου.
Αν είχες τη δύναμη…μακριά θα ταξίδευες
απ’ τη γήινή  σου θνητότητα˙
με τα χέρια σου θα ‘στηνες θρόνο στους ουρανούς!

Ω άνθρωπε! Φτάνεις στο τέρμα
με σκυθρωπό το πρόσωπό σου,
με σκιές περασμένων εικόνων  στα μάτια σου,
με τρομερή στα χείλη σου σιωπή…

Ω ψυχή μου! Αγκυροβολημένο καράβι
σε αφιλόξενο λιμάνι φορτωμένη
με της ζωής τ’ ασήκωτο  φορτίο!…
Πότε θα φυσήξει αγέρι καλοτάξιδο,
να ανοίξω τα πανιά να αρμενίσω;…
Να πιάσω το τιμόνι! καπετάνιος ο ίδιος στο καράβι μου
σε μέρη ανίδωτα να ταξιδέψω!!!

 Υ.Γ: Οι στίχοι είναι γραμμένοι σε πρώιμη - εφηβική ηλικία κι ανήκουν στην ανέκδοτη μυθιστορηματική βιογραφία: OI ΑΛΦΕΣ ΤΩΝ ΑΝΕΜΩΝ ή ( Τα χειρόγραφα της μάνας).

Η ΑΦΙΣΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΛΑΣΚΑΡΗ Π. ΖΑΡΑΡΗ: "Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ", ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ "ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ" ΣΤΗ ΝΕΑ ΑΓΧΙΑΛΟ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΝΟΜΗ ΤΩΝ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΤΟΥ 1ου ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕ ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΝΕΑ ΑΡΙΑΔΝΗ».

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ – ΝΕΑ ΑΡΙΑΔΝΗ, «ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ».

Πανελλήνιος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός 2012

1) ποίησης 2) πεζογραφήματος (διήγημα, αφήγηση, στοχασμοί, πεζοτράγουδο) και 3) δοκιμίου.

Ανακοινώνουμε στους συμμετέχοντες του λογοτεχνικού διαγωνισμού μας, ότι η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και η απονομή των βραβείων θα πραγματοποιηθούν με κάθε επισημότητα, στον Προαύλιο Χώρο του Νομισματικού Μουσείου, την Κυριακή 23 Ιουνίου 2013 και ώρα 7:00 μ.μ. (Πανεπιστημίου 12, Αθήνα).

Με εκτίμηση

Καίτη Λειβαδά.

«Το κόκκινο παραμύθι», απελευθέρωση δωρεάν ebook.

Μόλις απελευθερώθηκε «Το κόκκινο παραμύθι», ένα παραμύθι που δημιουργήθηκε μέσα από το facebook με έμπνευση από τις ζωγραφιές της Στεφανίας Βελδεμίρη. Ο Κώστας Στοφόρος είδε την πρώτη ζωγραφιά με την κοπέλα που κοιμάται με αγκαλιά την κούκλα της. Φαντάστηκε μια βροχή από μπιζέλια και το παραμύθι …ξεκίνησε. Κείμενο το κείμενο, ζωγραφιά τη ζωγραφιά οδήγησαν την πριγκίπισσα χωρίς όνομα να συναντήσει τον μελαγχολικό πρίγκιπα-ζωγράφο. Η αγάπη τους θα τους κάνει χελιδόνια, αλλά στο τέλος…

Ένα παραμύθι για την Άνοιξη. Το πρώτο μιας σειράς παραμυθιών: Κίτρινο για το Καλοκαίρι, Πορτοκαλί για το Φθινόπωρο, Λευκό για το Χειμώνα.

Μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν το ψηφιακό βιβλίο από τη διεύθυνση http://www.saitapublications.gr/2013/06/ebook.30.html (σε μορφή .pdf) ή να το διαβάσετε σε μορφή εικονικού βιβλίου, χωρίς να κατεβάσετε το αρχείο, μέσω της διεύθυνσης: http://issuu.com/saita.publications/docs/to_kokkino_paramythi_kostas_stoforo

Με εκτίμηση

Ηρακλής Λαμπαδαρίου

"ΤΟΠΙΟ" ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΜΠΟΥΖΑ.

 

 

 

Έχεις ποτέ προσέξει τα κύματα;

 

Υψώνονται σα θεότητες, που τότε μόνο και για μια στιγμή

 

συνείδηση αποκτούν της δύναμής τους.

 

Άλλοτε γκρίζα, άλλοτε πρασινωπά, μα πάντα απειλητικά.

 

Σίγουρα κάτι νοιώθεις τη στιγμή

 

που με μανία συναντιούνται εδώ στους βράχους,

 

για να τους σκάψουν ακόμα πιο βαθειά.

 

Όταν αργότερα θα διπλωθούν νωχελικά αποχωρώντας,

 

προσπάθησε να δεις στο αντιφέγγισμα του ήλιου,

 

κάποιες μικρές σταγόνες που ξέμειναν στου βράχου τις

 

αιχμές.

 

Εγώ αυτές λατρεύω.

Δελτίο Τύπου για τα 100 χρόνια λειτουργίας του Ευγένειου 1ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Αγχιάλου.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

      Η εκδήλωση για τα 100 χρόνια λειτουργίας του Ευγένειου 1^ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Αγχιάλου που λόγω καιρικών συνθηκών αναβλήθηκε χτες Τετάρτη  12-6-2013, προκειμένου αυτή να γίνει εντός του διδακτικού έτους, θα πραγματοποιηθεί τελικά την Παρασκευή 14-6-2013 στις 20:30μμ στο προαύλιο του σχολείου μας.

Ο Σύλλογος διδασκόντων και ο Διευθυντής του Σχολείου

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΛΥΡΙΚΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ " Η ΧΛΩΜΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ" ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΑΛΕΞΙΟΥ - ΓΟΡΓΟΥΣ.

"Επέστρεφε" από τον Κωνσταντίνο Π. Καβάφη

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με --
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται....

"Δήλωση" από τον Γιώργο Σεφέρη

Πάει καιρός που πήρα την απόφαση να κρατηθώ έξω από τα πολιτικά του τόπου. Προσπάθησα άλλοτε να το εξηγήσω, αυτό δε σημαίνει διόλου πως μου είναι αδιάφορη η πολιτική ζωή μας.
     Έτσι, από τα χρόνια εκείνα ώς τώρα τελευταία έπαψα κατά κανόνα ν’ αγγίζω τέτια θέματα. Εξ άλλου τα όσα δημοσίεψα ώς τις αρχές του 1967, και η κατοπινή στάση μου (δεν έχω δημοσιέψει τίποτε στην Ελλάδα από τότε που φιμώθηκε η ελευθερία) έδειχναν, μου φαίνεται αρκετά καθαρά τη σκέψη μου.
     Μολαταύτα, μήνες τώρα, αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου, ολοένα πιο επιτακτικά το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημερινή κατάστασή μας. Με όλη τη δυνατή συντομία, νά τι θα έλεγα:
     Κλείνουν δυο χρόνια που μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς όλως διόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας, στον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο.
     Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι’ αυτές να καταποντισθούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά. Δε θα μου είταν δύσκολο να καταλάβω πως τέτιες ζημιές δε λογαριάζουν παρά πολύ για ορισμένους ανθρώπους. Δυστυχώς, δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτόν τον κίνδυνο.
     Όλοι πια το διδάχτηκαν και το ξέρουν πως στις δικτατορικές καταστάσεις, η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει, αναπότρεπτη, στο τέλος. Το δράμα αυτού του τέλους μάς βασανίζει, συνειδητά ή ασυνείδητα όπως στους παμπάλαιους χορούς του Αισχύλου. Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό.
     Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό, και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι Εθνική επιταγή.
     Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου. Παρακαλώ το Θεό, να μη με φέρει άλλη φορά σε παρόμοια ανάγκη να ξαναμιλήσω.

28 Μαρτίου 1969 


(από το βιβλίο: Νέα κείμενα 2, Κέδρος 1971) 


Ο Γιώργος Σεφέρης σπάει τη σιωπή του και τοποθετείται κατά της δικτατορίας στην Ελλάδα με την περίφημη δήλωσή του στο BBC. 

Σοβαρὰ κάποια από τον Ἀνδρέα Λασκαρᾶτο

1851 Λονδίνο

Εἰκώνα ἀγαπητὴ τῆς γυναικός μου,
Τώρα ἔλα καν᾿ ἐσὺ στὴ συντροφιά μου.
Κατοίκα πάντα μέσα στὴν καρδιά μου,
Καὶ φύλαμε ὂχ τσὴ πλάνεσες τοῦ κόσμου.

Ἐσὺ γιὰ ῾μὲ Προστάτης Ἄγγελός μου,
Ἄμεμπτα φύλαε τὰ πατήματά μου
Καὶ προτοῦ σκοτισθοῦν᾿ τὰ λογικά μου,
Πρόλαβε, τρέξε σὺ καὶ λάμψε ἐμπρός μου.

Ναί, τὸ φῶς σου ᾿ξυπνάει τὴν ἀρετή μου,
Καὶ πιστόνε σ᾿ ἐσένα μὲ βαστένει.
Γιατὶ τόσο σ᾿ αἰσθάνομαι ᾿δική μου,

Τόσο μὲ τὴ ψυχή μου ζυμωμένη, 
Ποῦ δὲν ἠξέρω πλέον στὴ διαλογή μου
Πῶς νὰ σὲ ῾πῶ: γυναίκα μου ἢ ψυχή μου.

Κραυγή από τη Μαρία Κολοβού -Ρουμελιώτη

( Στίχοι  της Μαρίας Κολοβού -Ρουμελιώτη)

Τι μου απέμεινε; 
Ένα «Τίποτα», να ταλαντεύεται μετέωρο
στων ονείρων τους πολύχρωμους καμβάδες.
Ένα  «Τίποτα», σε μια τεμαχισμένη ζωή
που συμπληρώνει με τα κομμάτια της -κομμάτια πάζλ. 

Τι μου απέμεινε;
Ένα «Τίποτα» ορφανό, στο κοινό όραμα της Αγάπης.
Κι αυτό το «Τίποτα», έχει τη δύναμη να σφαγιάζει
την ομορφιά  της Ζωής, γεμίζοντας σκοτοδίνη
ανυπόγραφες σελίδες ημερολογίων.

Κι από το «Τίποτα»... ένα δάκρυ ματωμένο,
το πρόσωπο μου χαράζει
στοιχειώνοντας της Αγάπης μου το γέλιο
μεταλλάσσοντας το, σε πένθιμη θλίψη, μαυροντυμένη. 

Τι μου απέμεινε;
Ένα πένθιμο «Τίποτα», που δεν έδειξε μεταμέλεια στα λάθη
και μάχεται για να κερδίσει το «Τίποτα.».

Γενάρης! Δεν αναγεννάτε πια η ψυχή μου!
Ρακένδυτη, γυμνή τη χτυπούν αστροπελέκια.

Κατά πού να στρέψω το πρόσωπο της Ζωής;
Παντού ένα «Τίποτα» με περιμένει.
Δίχως λύσεις στην προδιαγεγραμμένη Μοίρα μου.
Δίχως ελπιδοφόρο σημάδι.
Δίχως ουράνιο τόξο, να χαράζει διαδρομές!

Ψάχνω το χρώμα της Ελπίδας που ντύθηκε μαύρα
και σαβάνωσε τα οράματα της νιότης μου.

Δέρνονται οι πληγωμένες  ελπίδες
στα κοφτερά βράχια της προσμονής
και πνίγομαι μαζί τους.

Τίποτα δεν μου απέμεινε!!!
Ούτε καν το κέλευσμα της δικής σου οπτασίας.

 Υ.Γ : Οι άνωθεν στίχοι υπό τον τίτλο:  ΚΡΑΥΓΗ  γράφτηκαν Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013 και
 διακρίθηκαν στους ΚΗ΄ Ποιητικούς Αγώνες Δελφών  2013)

ΓΙΟΡΤΗ ΜΑΖΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ 2012 ΣΤΗ ΝΕΑ ΑΓΧΙΑΛΟ

                                                                                                              11 Ιουνίου 2013

ΓΙΟΡΤΗ   ΜΑΖΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ 2012 ΣΤΗ ΝΕΑ ΑΓΧΙΑΛΟ

Την Παρασκευή 14 Ιουνίου 2013 στις 7.00 το απόγευμα, στη κεντρική πλατεία της πόλης  ο Φιλοπρόοδος Σύλλογος Ν. Αγχιάλου θα πραγματοποιήσει  τη γιορτή του Μαζικού Αθλητισμού με επιδείξεις των τμημάτων που λειτούργησαν υπό την αιγίδα του συλλόγου και με την καθοδήγηση τοπικών γυμναστών, με την ευκαιρία του τέλους της φετινής περιόδου.

Στην εκδήλωση θα παρουσιαστούν τα τμήματα Ρυθμικής Γυμναστικής  με υπεύθυνη τη Γυμνάστρια κ. Μωραΐτου Δέσποινα, καθώς επίσης και τα τμήματα Μπαλέτου με υπεύθυνη τη Γυμνάστρια κα. Κουτούφη Ελένη.

Σας καλούμε όλους μα απολαύσετε τις προσπάθειες των μικρών καλλιτεχνών που σίγουρα θα σας αποζημιώσουν.