Τα φτερά του αλήτη

Δεν είμαι η αίσθηση, δεν είμαι ο σπινθήρας,
ούτε η κοιμισμένη φλόγα στα ξερά κλαδιά.
Ένας γυμνός, ευέλικτος αλήτης που προσπερνά
με μακριά μαλλιά όλες τις πικραμένες θάλασσες,
όλους τους κουρασμένους τόπους
ρίχνοντας τη σπορά του άφθαρτου,
του ένοχου που ταράζει, έτσι ανώφελα
που το διαχειρίζονται οι πάντες.

Αυτός ο δασύφυλλος κορμός από ακτινοβόλες
υπάρξεις είναι αληθινός γκρεμός.
Δεν ταιριάζει η άβυσσος στα μάτια μας,
δεν κρύβεται στις καρδιές μας ο φθόνος
για τη στεγνή πραγματικότητα,
με την πλημμυρίδα των βουρκωμένων λέξεων
καταλαγιάζει πάνω στο χάδι
των ξεδιάντροπων σειρήνων.

Χρυσά κλωνιά στο δέντρο της ζωής μας
απλώνονται στη λύπη μας,
γύρω απ’ το χώρο αποτέφρωσης
ξεπερασμένων σκέψεων.
Ώριμο καμίνι της ψυχής διατηρείται
ζωντανό με καταφάσεις.
Διψά, πεινά για έρωτα, ταγμένα ιδανικά
κι όσο του λείπει η ευόδωση, η ανάταση
ορμάει στις κόψεις των πραγμάτων
με ξεδιπλωμένες τις δυνάμεις,
με άλματα του πνεύματος.

Μπορεί στον ουρανό ή στην ιδιότροπη μοίρα
που θέλει τους ανθρώπους να τρέχουν
στο καλούπι και βγαίνοντας
να λεν με λαχτάρα «εμείς»
να μη φωτοβολεί η αλήθεια,
γιατί τ’ όνειρο σαν αλήτης με σπασμένα φτερά,
κρυμμένο στο «εμείς» δεν αναπνέει πια
και κάθε πράξη που πάει να μετουσιωθεί
σε ευτυχία, το γκρίζο σύννεφο της ομοιομορφίας
τη σκοτώνει.

10/7/2008

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Ο μπαρμπα-Γιάννης κι ο γάδαρός του από τον Αργύρη Εφταλιώτη

Αν έχει ιστορία ο μπαρμπα-Γιάννης, τη χρωστάει στο γάδαρό του. Επειδή ο γάδαρός του - Ψαρό τον έλεγε, ας τον πούμε και μεις Ψαρό - δούλεψε καλά στη ζωή, του, από την ώρα που σήκωσε σαμάρι η ράχη του. Επειδή στάθηκε καλότυχος γάδαρος ο Ψαρός, μ' όλη του τη βαριά δουλειά που έκαμε στη ζωή του. Επειδή ήτανε γάδαρος με χαρακτήρα ο Ψαρός, και τον έδειξε τον χαρακτήρα του τότες που τον είχε ο μπαρμπα-Γιάννης έξι μήνες δεμένο στο μαγγανοπήγαδό του, έξι ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες που μπορούσαν και λιοντάρι να δαμάσουν, κι ωστόσο ο Ψαρός μήτε τη δύναμή του έχασε στο ζυγό εκείνο, μήτε τη μεγάλη του φωνή, μήτε τη σβελτάδα του, όταν από καιρό σε καιρό, τον άφηνε ο αφέντης του στο χωράφι να πάρει λιγάκι αέρα, να δροσιστεί με χορτάρι χλωρό.
Όταν ο μπαρμπα-Γιάννης έχασε το περιβόλι του, άλλο δεν του έμενε παρά ο Ψαρός. Αυτός ήταν ο φίλος του η σερμαγιά του, το στήριγμά του. Μ' αυτόνα δούλευε, μ' αυτόνα μιλούσε. Ανεβοκατέβαινε το βουναράκι του χωριού του με τον Ψαρό, και δεν ήταν πραμάτεια, δεν ήτανε λαχανικά, πωρικά, ξύλο, που δεν περνούσαν από του Ψαρού τη σταυρωτή ράχη πριν να 'ρθουνε στου μπαρμπα-Γιάννη τη γειτονιά.
Κατάντησε μπαρμπα-Γιάννης και Ψαρός να είναι ένα πράμα. Μαζί τρώγανε, μαζί περπατούσανε, μαζί κοιμούνταν. Έξω, έξω στην άκρη του χωριού, ο μπαρμπα-Γιάννης στο καλύβι ολομόναχος, ο Ψαρός στην αυλή. Έβγαινε ο μπαρμπα-Γιάννης στην πόρτα του πρωί πρωί, κι η πρώτη του καλημέρα ήτανε στον Ψαρό. Γύριζε τότες ο Ψαρός το κεφάλι κατά τον αφέντη του, σάλευε τ' αυτιά του με λαχτάρα κι αγάπη, και τον κοίταζε με μάτια πανώρια, μάτι που μπορούσε κι η πιο μαυρομάτα κοπέλα να τα ζουλέψει.
Άλλοτε πάλι, στη δουλειά απάνω, αν ήτανε μεγάλη η ζέστη, παραπολύ βαρύ το γομάρι, και τύχαινε κι ο Ψαρός να είναι κακοδιάθετος ή παρακουρασμένος, και δεν ανέβαινε τον ανήφορο με μεγάλη προθυμία, έχανε την υπομονή του ο μπαρμπα-Γιάννης, και του μιλούσε σε γλώσσα που άνθρωπος να την υποφέρει ήταν αδύνατο, κι ωστόσο ο Ψαρός την υπόφερνε, κι έκανε τα καλά του μάλιστα, επειδή το γνώριζε πως έχει και ξύλο, αν και το ξύλο ο μπαρμπα-Γιάννης δεν του το 'δινε, παρά σαν έβλεπε πως δεν περνούσαν τα λόγια. Γάδαρος γνωστικότερος από ανθρώπους πολλούς που δεν εννοούν τίποτις να σου δώσουν με τίποτις να συμφωνήσουν, όσο λογικό και να είναι, παρά σαν δούνε σα νιώσουν τη βία, είτε στη ράχη τους, είτε κι αλλιώς.
Ηρωικός γάδαρος ο Ψαρός, διακριτικός αφέντης ο μπαρμπα-Γιάννης. Γι' αυτό έζησε ο Ψαρός και χρόνια πολλά, και τον ωφέλησε τον αφέντη του, όσο γάδαρος άνθρωπο ποτές δεν ωφέλησε.
Μα όλα τα πράματα αυτουνού του κόσμου έχουν ένα τέλος, κι είχε και του μπαρμπα-Γιάννη και του Ψαρού η αχώριστη φιλία στο τέλος της.
Ανέβαινε τ' αγαπημένο ζευγάρι από τον κάμπο, μέρα μεσημέρι. Αύγουστο μήνα, με γομάρι σταφύλια. ήταν τρυγητός, καιρό δεν είχανε να χάνουν, τα σταφύλια περίμεναν στ' αμπέλι κομμένα, να κουβαληθούνε, να ζουληχτούνε, να γίνουν πετμέζι, μούστος κρασί. Ήταν το τρίτο ταξίδι τούτο. Έπρεπε να γίνουν άλλα τρία ταξίδια, και μήτε να σταθούνε στο μισό δρόμο, να ξεκουραστούνε, δεν είχαν καιρό. Ήταν τώρα γέρος ο μπαρμπα-Γιάννης μα κι ο Ψαρός ακόμα πιο γέρος. Δεν είχε πια ο Ψαρός την πρώτη σβελτάδα του.
-Τρέχα, κακόμοιρε, του έλεγε ο μπαρμπα-Γιάννης βραχνά βραχνά, τρέχα, γιατί έχουμε άλλα τρία. Και τότες πια θα 'χεις χειμωνικόφλουδα απόψε στο φαγί σου. Άιντε και φτάσαμε κακορίζικε!
Κι έκανε ο Ψαρός να τρέξει γληγορότερα, μα τα πόδια του έτρεμαν, ήταν κατεβασμένα τ' αυτιά του, και γόγγυζε. Εκεί που γόγγυζε κοντοστέκεται, λυγίζουν τα γόνατά του, πέφτει κάτω, η άσπρη κοιλιά του στον ήλιο, τα πόδια του στον αέρα, τα κοφίνια με τα σταφύλια αποπίσω του.
Έτρεξε ο μπαρμπα-Γιάννης κατατρομασμένος, πρώτη φορά που πάθαινε τέτοιο πράμ' ο Ψαρός. Άρχισε να ξελύνει του σαμαριού το λουρί, που του παράσφιγγε την κοιλιά του Ψαρού, και του 'κοβε την αναπνοή. Το 'σκισε το λουρί με το μαχαίρι του, παραμέρισε το σαμάρι όσο μπορούσε, ύστερα παίρνει το καπίστρι, και τραβάει τον Ψαρό να τόνε σηκώσει.
-Έλα γέρο μου, σήκω καημένε, σήκω κι έχουμε τρία ταξίδια ακόμα. Σήκω και θα 'χεις και κριθάρι απόψε. Σ' αξίζει, καημένε. Σήκω. Ψαρέ μου!
Μα πού να σηκωθεί ο Ψαρός!
Σκύβει ο μπαρμπα-Γιάννης και χαδεύει τη ράχη του, το λαιμό του, το μέτωπό του, τραβάει έπειτα πάλι, του κάκου! Δε σηκώνεται ο Ψαρός!
Του πέρασε τότες από το νου του σαν αστραπή, ο φόβος μήπως έπαθε τίποτις ο Ψαρός, μήπως -κι ο φόβος μονάχα τον έκαμε να καθίσει, ν' ακουμπήσει κάπου, να συνεφέρει, να πάρει δύναμη για να μπορέσει να κοιτάξει τα μάτια του, να προσέξει την αναπνοή του, να καταλάβει αν ζει ο Ψαρός του.
Κάθισε λαχανιασμένος αφανισμένος από την κούραση, από τη βιάση του να ξελύσει το σαμάρι να παραμερίσει τα κοφίνια, από τα τράβα τράβα το καπίστρι να σηκωθεί ο Ψαρός, από τον ήλιο το φοβερό που τον έδερνε καθώς έπεφτε στην κoρφή του.
Κάθισε και σηκωμό πια δεν είχε. Μόνο έγειρε σ' ένα βράχο πλαγινό, στο μισό το δρόμο του βουνού, που ψυχή δεν φαίνονταν από πουθενά να 'ρθει και να του χύσει μια στάλα νερό να τόνε συνεφέρει.
Ξανασυλλογίστηκε άξαφνα το δόλιο τον Ψαρό και πάσκισε να συρθεί κατακεί που ήταν πλαγιασμένος, να τόνε χαδέψει, να τον κάμει να σηκωθεί, να τον καβαλικέψει έπειτα και να πάει στο καλύβι του, να συχάσουν κι οι δύο τους, κι ας πάνε στο καλό τα σταφύλια.
Μα πού να σηκωθεί πια ο μπαρμπα-Γιάννης! Όσο το συλλογιότανε να σηκωθεί, άλλο τόσο βούλιαζε μέσα στη λιγοθυμιά που τον πήρε βούλιαζε, όλο βούλιαζε, και τώρα πια άλλο δεν έμενε μέσα στο νου του παρά να μπορέσει ν' απλώσει το χέρι του απάνω στον Ψαρό, να του δώσει να καταλάβει πως είναι κοντά του, πως παρακουράστηκε κι αυτός, και θα μείνει πλαγιασμένος, ώσπου να συνεφέρει.
Μάζεψε τη στερνή του δύναμη κι άπλωσε ο γέρος το χέρι του. Έπεσε βαριά το χέρι απάνω στον άψυχο το λαιμό του Ψαρού.
Έμεινε καθώς έπεσε το χέρι, έμεινε κι ο γέρος ασάλευτος, αμίλητος, αξύπνητος. Τίποτις δεν έφεγγε πια μέσα στο σβησμένο το νου του, και μήτε τα μερμήγκια κι οι μύγες, μήτ' αυτά δεν τον πείραζαν πια. Μόνο τον έδερνε ο ήλιος, κι αυτός κοιμούνταν τον αιώνιο τον ύπνο, κοντά στον Ψαρό του, τον ήρωα τον Ψαρό, που απόθανε στη δουλειά του απάνω, σαν πολεμιστής απάνω στο κάστρο του.
Την άλλη μέρα σε κείνο το μέρος τίποτις άλλο δεν έβλεπες παρά μερικές ρώγες σκόρπιες εδώ και εκεί. Ο μπαρμπα-Γιάννης ήτανε θαμμένος στην Άγια-Μαρίνα λίγο παραπάνω, ο δύστυχος ο Ψαρός ήταν γκρεμισμένος μέσα σε χαράδρα βαθιά παρακάτω.
Δεν τον έθαψαν τον Ψαρό κι ας δούλεψε σ' όλη του τη ζωή. Τόνε λυπήθηκαν όμως τα όρνια και του ξεγύμνωναν τ' άσπρα τα κόκαλά του, και του τα ζέσταιν' ο ήλιος και του τα 'πλεναν οι βροχές, ώσπου αφανίστηκαν και κείνα, κι άλλο τώρα δεν του μένει του κακόμοιρου του Ψαρού παρ' αυτή η μικρή ιστορία.

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΜΑΚΡΙΑ

Από το πρωί ήθελε να φύγει. Δεν ήξερε για ποιόν προορισμό. Ήθελε να κατευθυνθεί όσο πιο μακριά γινόταν. Εάν ήταν δυνατόν, θα άφηνε πίσω του μία στάσιμη ζωή, όπου το μόνο που νόμιζε ότι κινούνταν ήταν το πνεύμα. Φυσικά, γνώριζε ότι κάθε μέρα που περνούσε άλλαζαν πάμπολλα πράγματα: πρώτα από όλα στο σώμα του, τα μαλλιά και τα νύχια μεγάλωναν· επίσης, τα ρούχα του φθείρονταν και χρειάζονταν πλύσιμο ή ανανέωση. Όμως κατά βάθος νόμιζε ότι βρισκόταν σε μία βάρκα, που αν και ξανοιγόταν κάποτε στα ανοιχτά, έπρεπε πάντα να επιστρέφει στο ίδιο λιμάνι.

Λοιπόν, αποφασίζοντας να ξανοιχτεί αυτήν τη φορά για τα καλά, βαθιά στο πέλαγος, και ίσως στο μεγάλο, όλο προκλήσεις ωκεανό, μάζεψε μία νύχτα λίγα από τα πράγματά του και ξεκίνησε. Δεν ήθελε να ενοχλήσει κανέναν, ούτε άντεχε να δικαιολογήσει την απόφασή του ή να απολογηθεί για αυτήν στους οικείους του.

Πήρε λοιπόν το λεωφορείο στις 2.00 τα ξημερώματα της Δευτέρας μετά την Κυριακή του Πάσχα. Αφού φόρτωσε της αποσκευές, κάθισε σε μία από τις μεσαίες θέσεις χωρίς κανένας να υπάρχει δίπλα του. Αλλά ούτε και στα διπλανά καθίσματα υπήρχε κανείς· μόνο μπροστά και πίσω του, νέοι άνθρωποι, ίσως φοιτητές, αλλά και άλλοι, διαφόρων ηλικιών, κάθονταν ήρεμα και άφηναν το επιβλητικό, μελαγχολικό και ογκώδες όχημα να τους μεταφέρει, καθένας βυθισμένος στις σκέψεις του. Σε μία στάση δύο νέες φοιτήτριες μπήκαν θορυβωδώς μέσα στο λεωφορείο. Κάθισαν δίπλα του στα απέναντι καθίσματα, και άρχισαν να μιλάνε για διάφορα θέματα, στην αρχή δυνατά, αλλά σιγά-σιγά η ένταση της φωνής τους κάμφθηκε. Σε λίγο γελούσαν λιγότερο και οι κουβέντες τους έμοιαζαν να βγαίνουν με δυσκολία από το στόμα τους. Στο τέλος έπαψαν κι αυτές να συνομιλούν. Η μία κοιτούσε έξω από το παράθυρο, ενώ η άλλη φόρεσε τα ακουστικά ενός i-pod για να χαθεί στους μυστικούς ήχους μίας προσωπικής ακρόασης. Ο κ. Πάσχος, ο άνθρωπος που είχε πάρει την απόφαση να ταξιδέψει επιτέλους, διαπιστώνοντας και πάλι τη γενική βουβαμάρα και ησυχία, προσπάθησε να κοιμηθεί, ακουμπώντας στο τζάμι του παραθύρου. Όμως η κίνηση του λεωφορείου προκαλούσε κραδασμούς στα τζάμια που δυσκόλευαν την προσπάθεια.     

Κάποτε οι επιβάτες έφτασαν στον προορισμό τους. Ο κ. Πάσχος βγαίνοντας από το λεωφορείο αποφάσισε να μην πάρει ταξί ή άλλο μέσο μεταφοράς αλλά να περπατήσει δίπλα σε μία μεγάλη λεωφόρο. Περπατούσε στην αρχή κεφάτος, νοιώθοντας τους μυς του να απολαμβάνουν την κίνηση ύστερα από τόσες ώρες ακινησίας. Αφού περπάτησε έτσι για καμία ώρα, περίμενε να φτάσει κάπου. Όμως ο δρόμος συνεχιζόταν φαρδύς, κι αυτός αναγκαζόταν να πηγαίνει προσεχτικά στην άκρη. Σε μία στιγμή σκέφτηκε ότι θα ήταν προτιμότερο να ακολουθήσει κάποιον μικρότερο δρόμο, να παρεκκλίνει από τη μονότονη πορεία του. Είδε τότε έναν λίγο φωτισμένο μικρότερο δρόμο και σκέφτηκε ότι ίσως οδηγήσει σε κάτι νέο. Τον ακολούθησε χωρίς ιδιαίτερο δισταγμό και περπάτησε για λίγο, μη συναπαντώντας πολλούς πεζούς ή αυτοκίνητα.

Αφού έφτασε σε μία περιοχή όπου δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου φώτα, είδε ξαφνικά αναμμένη εμπρός του μία ταμπέλα με λαμπερά μεγάλα κόκκινα γράμματα που έγραφε: ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΜΑΚΡΙΑ! Παραξενεμένος από το περίεργο μήνυμα της φωτεινής επιγραφής, πλησίασε για να δει σε ποιο οίκημα ανήκε. Είδε τότε κάποιον άλλο να πλησιάζει μέσα από το σκοτάδι, από την αντίθετη προς αυτόν κατεύθυνση. Κρατούσε, όπως και ο ίδιος, χειραποσκευές και κοιτούσε με περιέργεια την ταμπέλα. Στάθηκαν και οι δύο μπροστά από μία μεταλλική δίφυλλη πύλη. Αφού έπαψαν να περιεργάζονται ο ένας τον άλλο, δοκίμασαν και οι δύο να μπουν στο κτίριο αυτό, για να δουν περί τίνος επρόκειτο. Όμως η πόρτα δεν άνοιγε. Επιτέλους ο κ. Πάσχος, αποφάσισε να μιλήσει: «Μάλλον είναι πολύ πρωί ακόμα για να ανοίξει». «Ναι, μάλλον», του απάντησε ο άλλος.  «Εγώ θα περιμένω», είπε ο κ. Πάσχος. «Κι εγώ», ήταν τα λόγια του δεύτερου. Είχε περάσει αρκετή ώρα, όταν ο ήλιος ανέτειλε ολόλαμπρος. Έκανε λίγη ψύχρα, αλλά όχι πολύ κρύο. Κάποιοι περαστικοί διέρχονταν βιαστικά από τον δρόμο ρίχνοντας μερικές αδιάφορες ματιές στους δύο ανθρώπους που περίμεναν. Αφού πήγε 8.30, ένας μελαψός κύριος, απροσδιόριστης ηλικίας, με μούσι και μαύρα γυαλιά ηλίου, ήρθε προς το μέρος τους, και αφού τους χαιρέτησε έβγαλε τα κλειδιά του για να ανοίξει τη μεταλλική πόρτα.

«Συγνώμη», ρώτησε, ο κ. Πάσχος· «Τι είναι εδώ;» «Εσύ, τι περίμενες να βρεις;», τον ρώτησε ο μουσάτος. «Εεε, αυτό που γράφει», και έδειξε την ταμπέλα. «Καλά λοιπόν», περάστε του είπε. Εισήλθαν σε ένα τουριστικό γραφείο, όπου ήταν αναρτημένα διάφορα πόστερ με φωτογραφίες από αξιοθέατα, διαφόρων χωρών. Κάθισαν και οι δύο στο μικρό γραφείο του πρακτορείου ταξιδίων, ο μουσάτος έβγαλε τα γυαλιά του, για να τους προτείνει διάφορα τουριστικά πακέτα. Ο άλλος ενδιαφερόμενος που είχε μπει στο γραφείο μαζί με τον κ. Πάσχο δεν άργησε να βαρεθεί, και ζητώντας συγγνώμη, σηκώθηκε, χαιρέτησε και έφυγε. Έμειναν λοιπόν ο ταξιδιωτικός πράκτορας και ο κ. Πάσχος.

«Λοιπόν, κ. Πάσχο, νομίζω ότι έχω το κατάλληλο πρόγραμμα για εσάς. Πρόκειται για ένα ταξίδι στην πόλη Αΐσα Ντάφ, που φημίζεται ως πατρίδα του ένδοξου ήρωα Ουίλη Ουραΰμ. Δεν θα σας κουράσω με λεπτομέρειες εκτός βέβαια εάν επιθυμείτε να ακούσετε». Ο κ. Πάσχος ένευσε καταφατικά. Αν και ο άνθρωπος πίσω από το γραφείο δεν κατάλαβε αν ο συνομιλητής του κατέφασκε στο να ακούσει τις λεπτομέρειες ή στο να μην τις ακούσει, είχε ως πάγια τακτική να βομβαρδίζει τον πελάτη του με αρκετές πληροφορίες σχετικά με ελκυστικούς κατά τη γνώμη του προορισμούς.

«Στην πόλη αυτή, αγαπητέ μου, τίποτε δεν έρχεται στο φως, εάν πρώτα δεν περάσει από το σκοτάδι. Η φωτεινότητα του όμως είναι απαρομοίαστη. Δεν μοιάζει με το γνωστό φως που έχουμε εδώ. Δεν θα έλεγα πάλι ότι είναι πιο διαυγές ή πιο έντονο, ή ότι διαχέεται με άλλο τρόπο· μάλλον πρόκειται για έναν ήπιο φωτισμό. Ωστόσο, η θερμότητά του τείνει να υπερβεί τον μέσο όρο. Είναι σαν να αποκτάς αιφνίδια μίας καινούργια γνωριμία, και έχοντας βάλει κατά μέρος τις επιφυλάξεις, αρχίζει και λιώνει ο πάγος. Μία παρόμοια θέρμη μοιάζει να απλώνεται παντού στην Αΐσα Ντάφ».

Ο κ. Πάσχος, αισθάνθηκε παράξενα. Δεν του φάνηκαν συνηθισμένα αυτά τα λόγια. «Αγαπητέ κύριε, εεε… το όνομά σας παρακαλώ;» «Λάκκος, Δημήτρης Λάκκος». «Λοιπόν, κ. Λάκκε, θα έλεγα ότι είναι ενδιαφέροντα αυτά που μου λέτε. Όμως μήπως είναι πολύ μακριά αυτή η πόλη; Σε ποια χώρα και σε ποια ήπειρο είπατε ότι βρίσκεται;»

Ο κ. Λάκκος, μη γνωρίζοντας τις προθέσεις του κ. Πάσχου, αποφάσισε να πάρει μόνο εν μέρει τοις μετρητοίς τα λόγια του, και μάλλον κατάλαβε ότι δεν έπρεπε ίσως να φανερώσει στον κ. Πάσχο πόσο μακριά βρισκόταν αυτή η πόλη. Έτσι παραβλέποντας τις ακριβείς γεωγραφικές συντεταγμένες του είπε: «Αγαπητέ μου κύριε, ναι πράγματι αυτή η πόλη πέφτει πολύ μακριά. Άλλωστε η ταμπέλα στο κατάστημά μου, που υπόσχεται ένα πολύ μακρινό ταξίδι, δεν ήταν που σας παρακίνησε να με επισκεφτείτε; Για να φτάσετε στην πόλη αυτήν θα χρειαστείτε να αλλάξετε μερικές φορές αεροπλάνο, να μεταφερθείτε με ταξί, λεωφορείο, τρένο και πλοίο, πριν να περάσετε σε έναν μάλλον δυσπρόσιτο χώρο, τον οποίο οι άνθρωποι διασχίζουν αρχικά με τζιπ και έπειτα με γαϊδουράκια, ενώ στο τέλος ανέρχονται με τη βοήθεια σκοινιού και τροχαλίας στο υπέροχο οροπέδιο της Αΐσα Ντάφ. «Και», συνέχισε, κοιτώντας όλο νόημα τον συνομιλητή του, το τι θα δείτε όταν φτάσετε δεν περιγράφεται». «Δηλαδή, τι ακριβώς εννοείτε», ρώτησε έκπληκτος ο κ. Πάσχος. «Οι άνθρωποι εκεί είναι μοναδικοί», συνέχισε ο συνομιλητής του, προσπαθώντας να βρει τρόπο για να τον πείσει. «Τα κτίρια και τα μνημεία χαρακτηρίζονται από τη μεγαλειώδη αρχιτεκτονική τους. Η βλάστηση είναι εξαιρετικά πλούσια, όπως και η πανίδα επίσης είναι γεμάτη από κάθε είδους ζώου μπορείτε να φανταστείτε. Η γλώσσα που μιλιέται εκεί διακρίνεται για την προσωδία της, που ευχαριστεί τα ώτα Η κουλτούρα και ο πολιτισμός της έχουν φτάσει σε τεράστια πρόοδο, τόσο στον τεχνικό όσο και στον πνευματικό τομέα». Ο κ. Λάκκος, θα μπορούσε να συνεχίσει έτσι για πολύ ώρα, από ό,τι φαίνεται, αν ο κ. Πάσχος δεν τον διέκοπτε. «Αλλά μου φαίνεται ότι είναι πράγματι πάρα πολύ μακριά, από ότι κατάλαβα, τόσο δυσπρόσιτη». Ο κ. Λάκκος με ένα ύποπτο μειδίαμα του είπε: «Μα κύριε Πάσχο, αυτό δεν είναι που σας ενδιαφέρει, να πάτε στα αλήθεια πολύ μακριά;»

Ο κ. Πάσχος σκέφτηκε τι να απαντήσει. Έπειτα θυμήθηκε ποιος ήταν ο λόγος που βρισκόταν εκεί. Απλούστατα γιατί έτσι του κάπνισε μία μέρα. Είχε βαρεθεί τη μονότονη καθημερινότητά του. Διατηρούσε έτσι την ασίγαστη επιθυμία να φύγει όσο πιο μακριά γινόταν. «Κύριέ μου», του είπε με τόνο ανήσυχο, «ξέρετε βλέποντας την επιγραφή που έχετε αναρτήσει έξω από το κατάστημά σας, σκέφτηκα ότι αυτό ακριβώς ήθελα, να φύγω όσο πιο μακριά γίνεται. Τώρα όμως που το ξανασκέφτομαι ίσως να μην είναι τόσο καλή ιδέα». Ο κ. Λάκκος βλέποντας ότι ίσως χάσει τον υποψήφιο πελάτη του, πάσχιζε να βρει έναν πιο πειστικό τρόπο για να τον κερδίσει. Αλλά δεν πρόλαβε, γιατί ένας νέος υποψήφιος πελάτης μπήκε μέσα στο κατάστημα. Επρόκειτο για μία μικροκαμωμένη κυρία με τις αποσκευές της. Δεν μίλησε αμέσως, αλλά χάζευε τα πόστερ και τα διαφημιστικά φυλλάδια. Οι δύο άνδρες την παρατήρησαν για ένα διάστημα. Νευρικά ο κ. Λάκκος, και με το ένα μάτι του να κρυφοκοιτάζει τη νέα υποψήφια πελάτισσά του, και λίγο αμήχανα, άρχισε να εξηγεί τους λόγους που είχε αυτήν την επιγραφή έξω από το κατάστημά του. Εκείνη τη στιγμή η κυρία που είχε εισέλθει μέσα πριν από λίγο έστησε ολοφάνερα ευήκοον ους, χωρίς να νοιάζεται αν την προσέχουν, διότι μάλλον, την ενδιέφερε το θέμα. «Λοιπόν, κυριέ μου», άρχισε πάλι ο κ. Λάκκος, κοιτώντας μία τον κ. Πάσχο και μία την κυρία που στο μεταξύ είχε πλησιάσει κοντύτερα στους δύο καθισμένους άντρες, «θα αναρωτιέστε και εσείς και ίσως η κυρία, γιατί έχω αυτήν την ασυνήθιστη επιγραφή έξω από το κατάστημά μου. Λοιπόν ιδού οι λόγοι. Δεν είναι απλοί και αφορούν καθαρά το μάρκετινγκ. Η επιγραφή αυτή αποτελεί έναν εξαιρετικό κράχτη. Σχεδόν όλοι όσοι μπαίνουν εδώ μέσα είναι άνθρωποι σαν και εσάς, που απλώς αποφάσισαν κάποτε ότι δεν πάει άλλο και θέλουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα να φύγουν για όσο πιο μακριά γίνεται. Λες και η χωρική απόσταση θα έδινε μία λύση στα προβλήματά τους». Ο κ. Πάσχος δεν μίλησε. Κοίταξε την κυρία κι αυτή τον κ. Πάσχο. Την περίεργη σιωπή που ακολούθησε η αποκάλυψη ότι η επιγραφή είχε τοποθετηθεί για λόγους προώθησης απλών τουριστικών πακέτων, έσπασε η κυρία που είπε: «Τι μας λέτε. Λες και δεν το καταλάβαμε. Φυσικά και θέλετε να προσελκύσετε πελάτες. Κανένα πρόβλημα. Και εμείς αυτό ακριβώς επιδιώκουμε, να φύγουμε όσο το δυνατόν πιο μακριά». «Ναι, αγαπητή μου», είπε ο κ. Λάκκος, «δεν μου είπατε το όνομα σας;», «Αεί Θάπα». «Τι όνομα είναι το Αεί;», ρώτησε με περιέργεια ο κ. Πάσχος; «Το «αεί», ξέρετε, «αρχαιοελληνική λέξη, όπως λέμε «νυν και αεί». «Λοιπόν ακούστε», είπε ο κ. Λάκκος, αφού έγιναν οι συστάσεις και με την κυρία Αεί Θάπα, «εάν και οι δύο θέλετε να πάτε πραγματικά μακριά έχω τότε το κατάλληλο ταξιδιωτικό πακέτο για εσάς: «Καταδύσεις σε θαλάσσια περιοχή με κατεύθυνση προς Ίσαλο Κ’». Πρόκειται για μία εμπειρία που θα σας μείνει αξέχαστη».

«Καλά είναι εύκολες αυτές οι καταδύσεις, δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις και εκπαίδευση;» ρώτησε ο κ. Πάσχος. «Μην ανησυχείτε», απάντησε ο κ. Λάκκος. «Το πακέτο αυτό περιλαμβάνει ενός μηνός εκπαίδευση από έμπειρους δύτες». «Είναι πράγματι τόσο μακριά αυτός ο Ίσαλος Κ’;», ρώτησε η κ. Θάπα. «Μα και βέβαια», της απάντησε ο ταξιδιωτικός πράκτορας. «Δεν φαντάζεσθε πόσο μακριά είναι. Λοιπόν για να καλύψω το ερώτημά σας, σας λέω ότι οι καταδύσεις αυτές δεν γίνονται μόνο κάτω από τη θάλασσα, αλλά στην πραγματικότητα είναι κάτω από τη γη. Πρόκειται για μία κάθοδο σε απίστευτα βάθη, διαπερνώντας τον φλοιό της γης, και αφού κανείς φτάσει εκεί, συναντά ένα μοναδικό ζεστό κλίμα. Λοιπόν τι λέτε θα το πάρετε;» ρώτησε ο κ. Λάκκος, προσπαθώντας να κρύψει την ανυπομονησία του.

«Εγώ όχι», απάντησε ο κ. Πάσχος. «Αρκετά έπαθα μέχρι τώρα. Πασχίζω για το καλύτερο αλλά έως εδώ. Δεν θέλω να πάθω των παθών μου τον τάραχο».

Η κυρία Αεί Θάπα είπε και αυτή μάλλον με απαθές ύφος: «Εγώ θα πήγαινα αλλά μάλλον φαίνεται να είναι πολύ μακριά και βαριέμαι. Όπως είπε και ο κύριος, ποιος ξέρει τι μπορεί να πάθουμε σε ένα τόσο μακρινό και επικίνδυνο ταξίδι».

Τελικά ο κ. Λάκκος φάνηκε να δυσανασχετεί. Νευρίασε και διαολόστειλε τους δύο πελάτες. Αυτοί βιάστηκαν να βγουν έξω από το κατάστημα. Όταν βγήκαν έξω στο δρόμο, είπε ο ένας στον άλλο σχεδόν ταυτόχρονα: «Το ήξερα ότι κάποιον λάκκο έχει η φάβα». Γέλασαν ευχάριστα και οι δύο και απομακρύνθηκαν μαζί, αρχίζοντας μία γνωριμία με άγνωστη συνέχεια. 

                                                                                    Συγγραφέας Ανώνυμος 

                                  

Πρόγραμμα εκδρομής Φιλοπρόοδου Συλλόγου Νέας Αγχιάλου για Δαλματία

ΔΑΛΜΑΤΙΚΕΣ ΑΚΤΕΣ

ΔΥΡΡΑΧΙΟ – ΝΤΟΥΜΠΡΟΒΝΙΚ – ΖΑΝΤΑΡ – ΣΠΛΙΤ

 ΛΙΜΝΕΣ ΠΛΙΤΒΙΤΣΕ – ΟΠΑΤΙΑ

Ημέρες 7

2 – 8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013

Κροατία…πανέμορφο φυσικό περιβάλλον, μεσογειακό ταμπεραμέντο, πόλεις με αυθεντική κουλτούρα, ιστορικά θεματικά, υποδομή που βελτιώνεται συνεχώς, φιλικό περιβάλλον και οικονομικά προσιτή η Κροατία ανεβαίνει ραγδαία στις προτιμήσεις των Ευρωπαίων. Η Κροατία απλώνεται κατά μήκος της βορειοανατολικής ακτής της Αδριατικής. Ξεκινάει από τη Δαλματία, μία στενή λωρίδα γης στο νότο που χωρίζεται από τη Βοσνία – Ερζεγοβίνη από την οροσειρά των Δηναρικών Άλπεων, οι απολήξεις των οποίων ευθύνονται για τη δαντελωτή εμφάνιση των ακτών.

Οι ιστορικές πόλεις είναι το μεγάλο ατού της Κροατίας. Αρχοντιά είναι η λέξη-κλειδί. Ο ανυποψίαστος ταξιδιώτης ξαφνιάζεται με το πόσο βαθιά ευρωπαϊκή είναι η κουλτούρα τους: σιγοπίνεις το καφέ σου σε πέτρινες πλατείες, δίπλα σε μεσαιωνικά ή αναγεννησιακά κτίρια, ενώ πιο κάτω κάποιοι έφηβοι προσπαθούν να σκέιτμπορντ…

Οι άνθρωποι κουβαλούν τις μνήμες του πολέμου όσο και οι υποδομές, αλλά πλέον έπειτα από εννιά χρόνια μετά την παύση του πυρός οι ζημιές αποκαθίστανται με ραγδαίους ρυθμούς.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΡΟΜΗΣ

1^η μέρα: ΑΓΧΙΑΛΟΣ – ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ (823 ΧΛΜ)

          Συγκέντρωση στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου το πρωί στις 5 και αναχώρηση για το Βελιγράδι με ενδιάμεσες στάσεις για ξεκούραση και γεύμα (έξοδα ατομικά). Άφιξη στο Βελιγράδι το απόγευμα. Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο μας , δείπνο σε εστιατόριο και διανυκτέρευση.

2η μέρα: ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ (Γύρος πόλεως) – ΛΟΥΜΠΛΙΑΝΑ (550 ΧΛΜ)

          Μετά το πρωινό ο ξεναγός μας θα μας δείξει τα πλέον ενδιαφέροντα αξιοθέατα της πρωτεύουσας της Σερβίας. Θα ξεκινήσουμε από το φρούριο Καλέμεγκταν χτισμένο στη συμβολή των ποταμών Σάββα και Δούναβη, τον πύργο Nebosja, που ήταν η φυλακή και ο τόπος θανάτου του Ρήγα Φεραίου και θα συνεχίσουμε με τις εκκλησίες Ruzica και Αγία Παρασκευή.

          Θα δούμε ακόμα την πλατεία Δημοκρατίας, το Εθνικό θέατρο, τον Ορθόδοξο ναό των Βαλκανίων, το μνημειακό κέντρο του Τίτο αφιερωμένο στον μεγάλο ηγέτη, το Δημαρχείο και το Κοινοβούλιο.

          Μετά το πέρας της ξενάγησης αναχωρούμε για την πρωτεύουσα της Σλοβενίας την Λουμπλιάνα όπου θα φτάσουμε αργά το απόγευμα.

          Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο μας και ελεύθερος χρόνος για να γνωρίσουμε την όμορφη πόλη. Δείπνο και διανυκτέρευση.

3η μέρα: ΛΟΥΜΠΛΙΑΝΑ – ΟΠΑΤΙΑ – ΛΙΜΝΕΣ ΠΛΙΤΒΙΤΣΕ – ΖΑΝΤΑΡ (περιοχή)

          Πρωινό ώρα 7.30 και αναχώρηση για την Οπατία, η οποία αποκαλείται και “Νίκαια της Αδριατικής”. Άφιξη περίπου στις 10.30. Το τουριστικό θέρετρο πήρε το όνομά του από ένα αβαείο Βενεδικτίνων του 14^ου αιώνα, γύρω από το οποίο χτίστηκε ένα χωριό. Στη θέση του μοναστηριού σήμερα υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Ιακώβου που χτίστηκε το 1506 και επεκτάθηκε το 1937.

Το 1944 ο Χιγκίνιο Φον Σκάρπα έχτισε τη βίλα Ατζιολίνα μέσα σε πάρκο και περιποιημένους κήπους, που σύντομα έγινε τόπος παραθερισμού των εστεμμένων.  Λίγα χρόνια αργότερα έμεινε εδώ η αυτοκράτειρα της Αυστρίας Μαρία Άννα και την ακολούθησαν πολλοί αυλικοί. Τότε χτίστηκαν και άλλα πολυτελή ξενοδοχεία και βίλλες, και στα τέλη του 19^ου αιώνα, η μικρή πόλη έγινε δημοφιλές θέρετρο.

          Ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ έχτισε επίσης μια έπαυλη εδώ, όπου περνούσε μεγάλο μέρος του χειμώνα, απολαμβάνοντας το ήπιο κλίμα. Σήμερα η ακτή είναι γεμάτη με πολυτελή ξενοδοχεία και βίλες των τελών του 19^ου αιώνα μέσα σε πάρκα και κήπους.

          Επόμενος σταθμός μας οι Λίμνες Πλίβιτσε. Ο Εθνικός Δρυμός των Λιμνών Πλίβιτσε, στην καρδιά της Κροατίας, ιδρύθηκε το 1949. Πρόκειται για μια έκταση 300 τετραγωνικών χιλιομέτρων, καλυμμένη με λίμνες και δάση, που ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ το 1979.

          Ο δρυμός είναι ιδιαίτερα γνωστός για τους εντυπωσιακούς καταρράκτες του. Μέσα στο πάρκο υπάρχουν 16 λίμνες και οι επισκέπτες μπορούν να ακολουθήσουν τα μονοπάτια  κατά μήκος των ακτών ή να περάσουν από τα γεφυράκια. Ηλεκτροκίνητα λεωφορεία μεταφέρουν τους επισκέπτες στην αρχή των μονοπατιών του δρυμού. Η όλη περιήγηση των λιμνών διαρκεί 2 ώρες (εισιτήριο εισόδου έξοδα ατομικά).

          Συνεχίζουμε την πορεία μας με τελικό προορισμό για σήμερα το Ζαντάρ. Η πόλη αυτή ήταν πρωτεύουσα της Δαλματίας και σήμερα είναι το κέντρο της περιοχής. Μια πόλη με πλούσια κληρονομιά παγκόσμιας σημασίας . Ρωμαϊκά ανάκτορα του 1^ου αιώνα, καθεδρικοί ναοί του 9^ου , 11^ου και 13^ου αιώνα, τείχη που περικυκλώνουν την πόλη από το 16^ο αιώνα, πολλά παλάτια, βίλλες και ιστορικά μνημεία.

Θα έχουμε την ευκαιρία να περιηγηθούμε στην όμορφη πόλη. Στην περιοχή του Φόρουμ θα δούμε τον μαγευτικό καθεδρικό ναό της Αγίας Αναστασίας. Ιδρύθηκε από τους Βυζαντινούς τον 9^ο αιώνα και ξανακτίστηκε σε ρομανικό ρυθμό το 12^ο – 13^ο αιώνα. Η αρμονική πρόσοψη με τις 3 πύλες (ολοκληρώθηκε το 1324 ) χωρίζεται στη μέση οριζοντίως, με το άνω τμήμα της να κοσμείται με αψίδες, κίονες και 2 θαυμάσιες ροζέτες. Η κεντρική πύλη κοσμείται με αγάλματα. Στην κορυφή θα δείτε ένα ανάγλυφο του Ευαγγελισμού. Στις πλευρές του υπερυψωμένου πρεσβυτερίου υπάρχουν ξυλόγλυπτα στασίδια, έργο του Βενετού Ματέο Μοροντσόνι (αρχές του 15^ου αιώνα). Από κάτω, μια μικρή σαρκοφάγος περιέχει τα λείψανα της Αγίας Αναστασίας.

          Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας, που αργότερα πήρε το όνομά του ιδρυτή της, επισκόπου Δονάτου, είναι ένα από τα ωραιότερα δείγματα Βυζαντινής αρχιτεκτονικής στη Δαλματία. Χτίστηκε στις αρχές του 9^ου αιώνα πάνω στο πλακόστρωτο του πρώην Ρωμαϊκού Φόρουμ και έχει κυκλικό σχήμα, με τρείς κυκλικές πτέρυγες. Μέσα υπάρχει ένας γυναικωνίτης που απλώνεται κυκλικά και σχηματίζει έναν επάνω όροφο. Ο Άγιος Δονάτος δεν χρησιμοποιείται σαν εκκλησία από το 1797, αλλά λόγω της καλής ακουστικής του συχνά δίνονται εδώ συναυλίες.

          Στη συνέχεια μεταφερόμαστε στο ξενοδοχείο μας που βρίσκεται στο Μπίογκραντ. Τακτοποίηση, δείπνο και ξεκούραση. Διανυκτέρευση.

4η μέρα: ΖΑΝΤΑΡ – ΤΡΟΓΚΙΡ - ΣΠΛΙΤ – ΝΤΟΥΜΠΡΟΒΝΙΚ (περιοχή Trebinje)

          Πρωινό και αναχωρούμε για το Σπλίτ. Καθ' οδών θα επισκεφτούμε τοΤρογκίρ, ένα νησάκι, απέναντι από την ηπειρωτική χώρα. Είναι ένα από τα στολίδια των Δαλματικών Ακτών. Οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν εδώ το 380 π.Χ. Και ίδρυσαν την οργανωμένη πόλη Τραγίριο. Το Τρογκίρ το 1997 συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των μνημέιων παγκόσμιας κληρονομιάς της Ουνέσκο.

          Στη συνέχεια άφιξη στο Σπλίτ, ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Αδριατικής. Η πόλη βρίσκεται σκαρφαλωμένη σε μια ψηλή χερσόνησο και αγναντεύει τη θάλασσα της Αδριατικής γεμάτη μεγαλοπρέπεια. Χτισμένη στη θέση της αρχαίας ελληνικής αποικίας του 4^ου π.Χ. αιώνα, την Ασπάλαθο, είναι η πόλη που ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Διοκλητιανός επέλεξε ως τόπο διαμονής του. Το υπέροχο ανάκτορό του χτισμένο με θέα στο λιμάνι, αποτελεί ένα από τα ομορφότερα μνημεία της πόλης.

          Θα περπατήσουμε στο ιστορικό κέντρο της παλιάς μεσαιωνικής πόλης, για να ανακαλύψουμε καθεδρικούς ναούς, μοναστήρια, αρχαίους ναούς και μπαρόκ κτίσματα που μας μεταφέρουν σε άλλες εποχές, αναδεικνύοντας τη γοητεία του διαφορετικού.

          Συνεχίζουμε τη διαδρομή μας με τελικό προορισμό για σήμερα το “καμάρι της Δαλματίας” , το Ντουμπρόβνικ, κέντρο ενετικής διοίκησης για πολλά χρόνια με έντονο βενετσιάνικο χαρακτήρα. Το Ντουμπρόβνικ, πάνω στα κρυστάλλινα νερά της Αδριατικής, ήταν, μέχρι που ξέσπασε ο πόλεμος το 1991, ένας από τους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς στη Δαλματία. Φημιζόταν για τα μνημεία, τα εξαιρετικά τείχη και τη φιλόξενη ατμόσφαιρά του.

Σύμφωνα με τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Πορφυρογέννητο, η πόλη ιδρύθηκε τον 7^ο αιώνα από πρόσφυγες της Ρωμαϊκής Επιδαύρου (σημερινό Τσάβτατ). Πέρασε διαδοχικά στους Βυζαντινούς, τους Βενετούς (1205 – 1358) και τους Ούγγρους και απέκτησε την ανεξαρτησία της μετά το 1382, όταν ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Ραγούζας.

Το 15^ο και το 16^ο αιώνα ο στόλος του Ντουμπρόβνικ αριθμούσε 500 πλοία. Οι τέχνες άκμαζαν και η ευημερία της πόλης επηρεάστηκε σημαντικά από την ανακάλυψη της Αμερικής και των νέων εμπορικών οδών. Μεγάλο μέρος της παλιάς πόλης ξανακτίστηκε μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1667.

Από το φθινόπωρο του 1991 ως το Μάιο του 1992 το Ντουμπρόβνικ βομβαρδιζόταν ανηλεώς από το γιουγκοσλαβικό στρατό. Τουλάχιστον τα μισά σπίτια και όλα τα μνημεία βομβαρδίστηκαν. Ο πόλεμος επηρέασε και την οικονομία της πόλης. Μόνο μετά τη συνθήκη του Έρντουντ, το 1995, άρχισε η ζωή να επανέρχεται στους κανονικούς ρυθμούς της. Η ΟΥΝΕΣΚΟ και η Ευρωπαϊκή Ένωση συνέστησαν μια ειδική επιτροπή για την ανοικοδόμηση της πόλης και σε εντυπωσιακά μικρό χρονικό διάστημα οι περισσότερες ζημιές αποκαταστάθηκαν. Το Ντουμπρόβνικ επανέκτησε το παλιό μεγαλείο του και ο τουρισμός ανθεί και πάλι.  

          Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο μας (28 χιλιόμετρα από την πόλη), δείπνο, διανυκτέρευση.

5η μέρα: ΝΤΟΥΜΠΡΟΒΝΙΚ

          Πρωινό και όλη η μέρα αφιερωμένη στις ομορφιές του Ντουμπρόβνικ. Εντυπωσιακά κάστρα, εκκλησίες, μοναστικά συμπλέγματα και ανάκτορα με βενετσιάνικη φινέτσα στολίζουν αυτή την πόλη. Το Ντουμπρόβνικ ιδρύθηκε με την ονομασία Ραγκούσα ή Ραγκούσιουμ τον 7^ο μ.Χ. αιώνα από Ρωμαίους πρόσφυγες που έφτασαν εκεί, κυνηγημένοι από ορδές Αβάρων και Σλάβων. Σύντομα μια αποικία Σλάβων στήθηκε δίπλα στο Ραγκούσιουμ και από τότε το Ντουμπρόβνικ(που πήρε το όνομά του από τη Σερβοκροατική λέξη Ντούμπραβα, που σημαίνει μικρό δάσος) αποτελεί τη διαχρονική γέφυρα επικοινωνίας και συνεννόησης των δύο πολιτισμών.

          Θα επισκεφτούμε το Πρυτανικό μέγαρο  στις αίθουσες του οποίου φιλοξενείται  το Μουσείο του Ντουμπρόβνικ που παρουσιάζει την ιστορία της πόλης μέσα από έπιπλα, πίνακες Βενετών και Δαλματών καλλιτεχνών, μέτρα και σταθμά όπως το περίφημο «χέρι του Ντουμπρόβνικ» και νομίσματα από το 1305 εως το 1803. Περισσότερα από 15000 αντικείμενα εκτίθενται, παρουσιάζοντας τις σημαντικότερες περιόδους καλλιτεχνικής και εμπορικής ακμής της πόλης. Υπάρχουν πολλές στολές που φορούσαν οι κυβερνήτες και οι ευγενείς. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα πορτρέτα επιφανών ανδρών που έζησαν στο Ντουμπρόβνικ, η ιστορία των οποίων συμπληρώνεται με θυρεούς και αναμνηστικά μετάλλια.

          Σημαντικό ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης ο Καθεδρικός Ναός και το Θησαυροφυλάκιο του. Ο ναός κτίστηκε μετά το σεισμό του 1667 από τους Ρωμαίους αρχιτέκτονες Αντρέα Μπουφαλίνι και Πάολο Αντρεότι. Οι πλαϊνοί βωμοί του ναού κοσμούνται με πίνακες Ιταλών και Δαλματών καλλιτεχνών του 16^ου – 18^ου αιώνα , ενώ στην Αγία Τράπεζα δεσπόζει η Κοίμηση του Τιτσιάνο.

          Δίπλα από την εκκλησία βρίσκεται το Θησαυροφυλάκιο του Καθεδρικού που φημίζεται για τη συλλογή των 200 λειψανοθηκών του. Εδώ φυλάσσεται το χέρι του Αγίου Βλασσίου του 13^ου αιώνα, και ένας εσταυρωμένος που περιέχει ένα κομμάτι από το ξύλο του Τιμίου Σταυρού. Το τόντο η Παναγία Ένθρονος πιστεύεται ότι φιλοτεχνήθηκε από τον ίδιο το Ραφαήλ και είναι αντίγραφο του αριστουργήματος που σήμερα φυλάσσεται στη Φλωρεντία. Το θησαυροφυλάκιο περιέχει επίσης μια θαυμάσια συλλογή χρυσών ιερών αντικειμένων.

          Επίσης ενδιαφέρον παρουσιάζουν το Μοναστήρι των Δομηνικανών, το μέγαρο Σπόνζα, η μεγάλη κρήνη του Ονόφριο κ.α.  

          Δείπνο και διανυκτέρευση.

6η μέρα: ΝΤΟΥΜΠΡΟΒΝΙΚ -ΔΥΡΡΑΧΙΟ

          Πρωινό και αναχώρηση για Δυρράχιο. Κατά τη διαδρομή θα επισκεφτούμε το Κοτόρ, που ξεχωρίζουν τα παλιά τείχη, η Παλιά πόλη με τον Ρωμαϊκό καθεδρικό ναό του Αγίου Τρύφωνος από τον 12ο αιώνα και η μαρίνα.

          Συνεχίζουμε για τη γραφική πόλη της Μπούτβα όπου κυριαρχεί η Βενετσιάνικη αρχιτεκτονική . Εδώ θα έχουμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε τις εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη, της Αγίας Μαρίας της Πούντα και της Αγίας Τριάδας, το Εθνογραφικό μουσείο με εκθέματα από την ίδρυση της πόλης και θα δούμε το φρούριο – Σιταντέλ – που χρονολογείται από τον 5ο – 6ο αιώνα π.Χ.  

          Τέλος καταλήγουμε στο Δυρράχιο. Τακτοποίηση στο ξενοδοχείο μας, δείπνο και διανυκτέρευση.

7η μέρα: ΔΥΡΡΑΧΙΟ – ΤΙΡΑΝΑ – ΝΕΑ ΑΓΧΙΑΛΟΣ

          Μετά το πρωινό , αναχωρούμε για μια σύντομη επίσκεψη στα Τίρανα. Ακόμη μια σύντομη επίσκεψη στο Πόγραδετς και στη συνέχεια με ενδιάμεσες στάσεις για καφέ, φαγητό και ξεκούραση φτάνουμε στην πόλη μας το βράδυ.

               

ΤΙΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΚΑΤ΄ΑΤΟΜΟ : 300 €

Περιλαμβάνονται:

ü Όλες οι μεταφορές με πολυτελές κλιματιζόμενο πούλμαν

ü 6 διανυκτερεύσεις σε ξενοδοχεία 3* & 4* 

ü 6 πρωινά

ü 6 κύρια γεύματα

ü Περιηγήσεις - ξεναγήσεις όπως αναφέρονται στο πρόγραμμα

ü Ασφάλεια αστικής ευθύνης

ü Συνοδός του γραφείου μας

Δεν περιλαμβάνονται

Ποτά, επιπλέον γεύματα, διασκεδάσεις, είσοδοι σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, βαπορέτα και ότι αναφέρεται ως προαιρετικό στο πρόγραμμα

ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ - HOTEL BEST WESTERN SUMADIJA 4* 

ΛΙΟΥΜΠΛΙΑΝΑ - HOTEL PARK 3* 

ΖΑΝΤΑΡ - HOTEL PORTO 3* (ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΟΥ ΖΑΝΤΑΡ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΠΙΟΓΚΡΑΝΤ ΟΠΩΣ ΓΡΑΦΑΜΕ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ)

ΝΤΟΥΜΠΡΟΒΝΙΚ (ΠΕΡΙΟXΗ ΤΡΕΜΠΙΝΙΕ) - IN HOTEL 4* OR HOTEL LEOTAR 4*

ΔΥΡΡΑΧΙΟ - HOTEL CALIFORNIA 4* 

«Γιοφύρι» της Μαρίας Κολοβού-Ρουμελιώτη

(Αφιερωμένο σ' όλους τους εχθρούς και φίλους)

Γιοφύρι θα γενώ πάνω του να βαδίζεις, αητέ μου∙
με τις φαρδιές φτερούγες σου ίσκιο να ρίχνεις  αρχηγέ μου∙
γιοφύρι θα γενώ κι εσύ από ψηλά να με κοιτάζεις
κι από τ’ απάτητα βουνά να μ’ αγκαλιάζεις!

Γιοφύρι θα γενώ που από τα σπλάχνα του θα ρέουν κρύες βρύσες, ακριβέ μου∙
να ‘ρχεσαι και να ξεδιψάς όταν διψάς παντοτινέ αδερφέ μου∙
γιοφύρι θα γενώ να περπατάς και τα γαμψά σου νύχια να τροχίζεις
το στριφογυριστό σου ράμφος ν’ ακονίζεις!

Γιοφύρι θα γενώ, που στα ριζά θ’ ανθίζουνε πλατάνια, αδερφέ μου∙
να ‘ρχονται ελάφια και λαγοί να ξεκουράζονται ακριβέ μου∙
να σ’ αγναντεύουν σαν θεό και σαν θεριό από αλάργα αρχηγέ μου…
Γιοφύρι θα ‘μαι να περνάς, από τη λύπη στη χαρά, αητέ μου!

Γιοφύρι θα γενώ εκεί που δρόμοι δεν υπάρχουν, Αδερφέ μου∙
να προσπερνάς τον κίνδυνο στο πλάι μου, Ακριβέ μου∙
γιοφύρι θα γενώ να σεργιανάς Καλόμοιρος Διαβάτης!
Να με κοιτάς όταν περνώ  Στερνός δραγάτης…

Οι στίχοι γράφτηκαν Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013


Μαρία Κολοβού-Ρουμελιώτη

Αποτελέσματα Β΄ Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού Σκοπέλου «Καισάριος Δαπόντες»

Ο Πρόεδρος και το Διοικητικό Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινωφελούς Επιχείρησης Σκοπέλου (ΔΗ.Κ.Ε.Σ.) ευχαριστούν θερμά όλους τους ποιητές για τη συμμετοχή τους, καθώς επίσης την Επιτροπή Αξιολόγησης και όσους συνέβαλλαν στην καθιέρωση αυτού του θεσμού.

Ενημερώνουμε τους ποιητές ότι ο Δήμος Σκοπέλου διατίθεται να αναρτήσει τα ποιήματα που διακρίθηκαν στο παρόν blog.  Όσοι από τους παρακάτω διακριθέντες επιθυμούν τη δημοσιοποίηση των ποιημάτων τους, παρακαλούμε όπως μας τα αποστείλουν σε ηλεκτρονική μορφή στο email:  ds-mayor @otenet.gr

1ο Βραβείο 

■ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ (ΚΥΨΕΛΗ) «ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ»

■ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ (ΧΑΝΙΑ)  «ΑΝ ΗΣΟΥΝ»

■ ΕΛΛΗ ΦΡΕΓΓΙΔΟΥ (ΚΙΛΚΙΣ) «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ»

■ ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ-ΦΙΛΙΠΠΙΔΟΥ (ΘΑΣΟΣ) «Η ΒΑΛΙΤΣΑ»

■ ΜΑΙΡΗ ΜΑΥΡΩΝΑ (ΚΕΡΚΥΡΑ) «ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΙΑ ΜΑΥΡΟ» 

2ο Βραβείο

■ ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΛΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ (ΚΑΡΔΙΤΣΑ) «ΜΕΓΑΛΩΣΑ»

■ ΘΕΟΔΩΡΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ (ΑΣΒΕΣΤΟΧΩΡΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)  «ΑΝ Μ' ΑΓΑΠΑΣ»

■ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΡΑΠΤΗ (ΩΡΩΠΟΣ) «Η ΓΙΑΤΡΕΙΑ ΜΙΑΣ ΠΛΗΓΗΣ»

■ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΚΑΣΤΡΙΝΑΚΗΣ (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ) «ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ»

■ ΣΟΦΙΑ ΜΙΜΙΛΙΔΟΥ (ΕΔΕΣΣΑ) «ΤΟ ΛΑΝΘΑΝΟΝ ΝΟΗΜΑ ΜΙΑΣ ΝΕΟΤΗΤΑΣ»

■ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ (ΛΙΜΕΝΑΣ ΘΑΣΟΥ) «ΑΞΙΩΜΑΤΑ»

■ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ (ΜΗΛΟΣ, ΚΥΚΛΑΔΕΣ) «ΛΕΥΚΟ ΒΟΤΣΑΛΟ»

3ο Βραβείο 

■ ΝΙΚΟΛΑΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗΣ (ΑΘΗΝΑ) «ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ»

■ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ) «ΑΓΙΟ ΤΑΞΙΔΙ»

■ ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑΚΗΣ (ΧΑΝΙΑ) «ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ»

■ ΝΙΚΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ (ΑΘΗΝΑ) «ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ»

■ ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΥΡΟΒΟΛΑΚΗΣ (ΧΑΝΙΑ) «ΠΑΥΣΙΠΟΝΟ» 

Έπαινοι 

■ ΝΟΠΗ ΧΑΤΖΗΙΓΝΑΤΙΑΔΟΥ (ΔΡΑΜΑ) «ΑΝΑΤΑΣΗ»

■ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΠΑΔΕΛΗΣ (ΒΟΛΟΣ) «Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΓΑΛΑΖΙΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ»

■ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΙΖΟΠΟΥΛΟΥ (ΛΕΜΕΣΟΣ) «ΕΠΙΤΑΦΕΙΟΣ ΝΟΥΣ»

■ ΜΑΡΙΑ ΦΟΥΤΖΙΤΖΗ (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ) «ΓΚΡΕΜΙΣΜΑΤΑ»

■ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΚΟΣΜΑΣ (ΣΚΟΠΕΛΟΣ) «ΥΠΟΘΗΚΕΥΜΕΝΗ ΖΩΗ» 

■ ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΜΑΡΑΓΙΑΝΝΗ (ΑΓΡΙΝΙΟ ΑΙΤΩΛ/ΝΙΑΣ) «ΜΕΓΑΣ ΦΟΒΟΣ»

■ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΙΧΕΛΑΚΗ (ΑΝΩ ΚΥΨΕΛΗ) «ΣΥΛΛΑΒΙΣΕ ΜΟΥ ΤΗ ΖΩΗ»

■ ΓΟΥΣΤΑΥΟΣ ΣΑΜΙΟΣ (ΚΗΦΙΣΙΑ) «ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ»

Τιμητική Εκδήλωση για τα ιδρυτικά μέλη του Φιλοπρόοδου Συλλόγου Νέας Αγχιάλου.

                      20 Ιουλίου 2013

Πληροφορίες: Γ. ΤΑΒΕΛΗΣ

Email: gtavelis@gmail.com

( 2428076904 - 6974181937

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τιμητική Εκδήλωση για τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου

ΠΕΝΗΝΤΑ ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ

Τετάρτη 17 Ιουλίου 2013. Μια ιδιαίτερη βραδιά για τον Φιλοπρόοδο Σύλλογο Νέας Αγχιάλου αλλά και είμαστε βέβαιοι γι΄ αυτό, για όλους τους Αγχιαλίτες.

Στην πανέμορφη κεντρική  πλατεία της πόλης μας, με πρωτοβουλία του Δ.Σ. του Συλλόγου μας διοργανώθηκε ένα πατροπαράδοτο γλέντι, το γνωστό «ΤΖΙΑΦΕΤΙ», για τα μέλη του Φιλοπρόοδου αλλά και όλους τους συμπολίτες μας.   Ένα γλέντι που έρχεται να μας θυμίσει πώς διασκέδαζαν οι προηγούμενες γενιές,  με συντροφικότητα, απλότητα και καλή διάθεση. Οι παραβρισκόμενοι προσήλθαν με τους δικούς του σπιτικούς μεζέδες ο καθένας, ενώ το μουσικό μέρος της βραδιάς είχε αναλάβει το πολύ ποιοτικό μουσικό σχήμα αποτελούμενο από τους Ζωή Τζαλαβρέτα, Νίκο Αλεξίου, Δημήτρη Μπεφάνη και τον ντόπιο καλλιτέχνη Στάθη Θεοχαράκη.

Όμως το γεγονός που έκανε για όλους μας πραγματικά ξεχωριστή την εκδήλωση αυτή ήταν η επιστροφή στον χρόνο, πενήντα έξι χρόνια πριν, καλοκαίρι του 1957, όταν μια παρέα 29 νέων της εποχής ξεκίνησε μια πολύ όμορφη ιστορία ιδρύοντας τον ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΝΕΑΣ ΑΓΧΙΑΛΟΥ. Οι 12 ασπρομάλληδες παππούδες πια, όσοι από αυτούς βρίσκονται στη ζωή μεταξύ των οποίων και η μοναδική  κυρία της παρέας ήταν τα τιμώμενα πρόσωπα της βραδιάς. Με συγκίνηση ακούσαμε τα ιδρυτικά μέλη, Ελευθερία Γκίνη – Καταραχιά, Γιώργο Μπουρτζή και Γιάννη Τερψιάδη, να ζωντανεύουν με τις αφηγήσεις τους τις δύσκολες αλλά και ωραίες εκείνες εποχές και παράλληλα να συγχαίρουν το  σημερινό Δ.Σ. και τα μέλη του συλλόγου για τη συνεχή και διακριτή παρουσία τους στα δρώμενα της περιοχής μας. Αξιοπρόσεχτη ήταν και η μικρή παρέμβαση του γνωστού λαογράφου κ. Γιώργου Διονυσίου ο οποίος αναφέρθηκε με λιτό αλλά παραστατικό τρόπο στην ιστορία και τους αγώνες των Αγχιαλιτών από τις αρχές του εικοστού αιώνα ως τις μέρες μας.

Την εκδήλωση άνοιξε με σύντομη ομιλία ο Πρόεδρος του Φιλοπρόοδου Συλλόγου κ. Γιώργος Ταβέλης ο οποίος κάλεσε σε χαιρετισμό τον Δήμαρχο Βόλου κ. Πάνο Σκοτινιώτη και το Δημοτικό Σύμβουλο του Δήμου Βόλου και υπεύθυνο του τομέα πολιτισμού του Δ.Ο.Ε.Π.Α.Π.- ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. κ. Ευθύμιο Τσάμη, οι οποίοι τόνισαν με έμφαση το έργο που συντελείται στη Νέα Αγχίαλο από τον Φιλοπρόοδο Σύλλογο αλλά και από τους υπόλοιπους δραστήριους συλλόγους της πόλης μας. Παραβρέθηκαν επίσης ο Αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου Βόλου κ. Λαμπρινίδης, ο Αντιδήμαρχος Πρασίνου και Νέας Αγχιάλου Παντελής Πελεκάνος και ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας  Νέας Αγχιάλου Λευτέρης Διαμαντένιας.

Στη συνέχεια οι προαναφερθέντες μαζί με τα μέλη του Δ.Σ. του Φιλοπρόοδου παρέδωσαν τιμητικές πλακέτες στα παραβρισκόμενα ιδρυτικά μέλη του συλλόγου. Τα ιδρυτικά μέλη που είναι ακόμη εν ζωή είναι: Αγγελίδης Λεωνίδας, Βίγκλας Σταύρος, Γκίνη – Καταραχιά Ελευθερία, Αναστασόπουλος Βαγγέλης, Θεοδωρίδης Επαμεινώνδας, Καραντενίζης Μανώλης, Μπουρτζής Γιώργος, Μπουρτζής Κυριαζής, Πάπιας Μιχάλης, Σταυριανάκης Γιάννης, Τερψιάδης Γιάννης και Τσιάμης Βαγγέλης.

 Το γλέντι ξεκίνησε με τη συμμετοχή μικρών και μεγάλων.

Η γιορτινή βραδιά κράτησε τους συμπολίτες μας στην πλατεία με αμείωτο κέφι μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

        Το Δ.Σ. του Φιλοπρόοδου συλλόγου Νέας Αγχιάλου

Τριμηνιαίο Πολιτιστικό Περιοδικό Λόγου και Τέχνης «Δευκαλίων ο Θεσσαλός», Τεύχος 40, Απρίλιος – Μάϊος – Ιούνιος 2013.

Κυκλοφόρησε το τεύχος 40 του λογοτεχνικού περιοδικού «Δευκαλίων ο Θεσσαλός» το οποίο γιορτάζει τα γενέθλιά του, με τη συμπλήρωση 10 λογοτεχνικών ετών παρουσίας του στις επάλξεις της Ελληνικής Λογοτεχνίας.

Η καινοτομία του σε σχέση με τα άλλα περιοδικά που κυκλοφορούν στην Ελλάδα, είναι ότι αποτελεί ένα έντυπο ΟΛΟΤΗΤΑΣ ΓΝΩΣΗΣ. Μπορεί το 75% του να κινείται γύρω από τη Λογοτεχνία, όμως υπάρχει σταθερά ένα 25% της ύλης αποκλειστικά αφιερωμένο στις άλλες επιστήμες (Φιλοσοφία, Ιατρική, Κοινωνιολογία, Οικονομία, Πολιτική, Ιστορία, Θρησκειολογία, Μουσικολογία, Αρχαιολογία, Νομική κλπ.).

Στο παρόν τεύχος, δεσπόζουν οι ομιλίες που έγιναν κατά τη διάρκεια της επιστημονικής ημερίδας «Ο Ρόλος του Απόδημου Ελληνισμού στη Διατήρηση της Ελληνικής Γλώσσας», που διοργάνωσε η «Πανθεσσαλική Στέγη»: Η ομιλία του κ. Υφυπουργού Εξωτερικών Κωνσταντίνου Τσιάρα με θέμα: «Απόδημος Ελληνισμός: Αναδιοργάνωση, Προσκλήσεις και Ευκαιρίες», η ομιλία του Εκδότη – Διευθυντή του περιοδικού «Δευκαλίων ο Θεσσαλός» Θάνου Κ. Αθανασόπουλου με θέμα: «Η Διαχρονική Ελληνική Ποίηση: Το Εξαγώγιμο Προϊόν της Ελληνικής Γλώσσας».

Φιλοξενούνται επίσης, αρκετά ενδιαφέροντα και εμπεριστατωμένα άρθρα:

- «Οικονομία ή Οικοκτονία» του Σαράντου Ι. Καργάκου»

- «Τα Εργαλεία της Σκέψεως, Η Ελλάδα, στο Δρόμο του Ονείρου» του Οικονομολόγου Νίκου Μακαρίτη.

- «Η Συνείδηση και η Φαινομενολογία του Χούσσερλ» της Ναυσικάς Ασβεστά.

- «Υλισμός, Αιτιοκρατία και Ντετερμινισμός» του Ιατρού Ιάκωβου Λ. Κυριάκου.

- «Για την Ποίηση του Νάνου Βαλαωρίτη» του Δημήτρη Ι. Καραμβάλη.

- «Το Μεταναστευτικό Φαινόμενο, Ιστορική Διαδρομή του Μεταναστευτικού Φαινομένου και οι Ειδικές Μορφές και Διαστάσεις των Μεταναστευτικών Ροών» του Καθηγητή Κοινωνικής Πολιτικής και Κοινωνικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Θεόδωρου – Βασίλειου Μάρδα.

- «Καθοριστική η σημασία των Αρχαίων Ελληνικών Λέξεων στην προσέγγιση του Λόγου» της Αλκμήνης Κογγίδου.

- «Πάμπλο Νερούντα, ο Μεγαλύτερος Ποιητής της Λατινικής Αμερικής, Σαράντα χρόνια από τον Θάνατό του» του Σωτήρη Ε. Γυφτάκη.

- «Αμαρτία, Πτώσις, Μετάνοια και Ανάστασις στον Βίο της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας» του Πρωτοπρεσβύτερου Εμμανουήλ Μαθιουδάκη.

Στις «Λογοτεχνικές Σελίδες» του περιοδικού συμπεριλαμβάνονται τα εξής:

- «Η Μάνα στη Νεοελληνική Ποίηση» (Β΄ Μέρος) της Πόπης Μπαλαμωτή – Σπιτά.

- «Το κορίτσι με το κόκκινο κασκόλ», ένα χρονογράφημα του Λογοτέχνη Κώστα Λιάκου.

- Τα διηγήματα: «Η Μοναξιά της Γιασεμίς» της Χαρούλας Παρώνη, «Όταν ξύπνησε ο Ροδόπουλος είχε ’ρθει η βροχή» της Πόπης Συνοδινού, «Η κυρά Πόπα» της Πουλχερίας Σπηλιοπούλου.

- «Κριτική Νεοελληνικής Ποίησης και Ποιητικά Πορτρέτα» του Κων/νου Θ. Γκέκα.

- Βιβλιοπαρουσιάσεις από τον Κων/νο Θ. Γκέκα, Θάνο Κ. Αθανασόπουλο, Διονύση Κουλεντιανό, Νίκο Ανώγη και Άγγελο Ι. Μάλφα.

- Ποιήματα των: Ηλία Αυδούση, Φιλίτσας Λέρτα - Αθανασέλλου, Όθωνα Μ. Δέφνερ, Βλάσιας Φαϊδά, Δημήτρη Μασούρη, Θάνου Κ. Αθανασόπουλου, Σωσώς Μιχαλοπούλου, Χάρη Παπαδόπουλου, Σωκράτη Μελισσαράτου, Λούλας Παπαζώη, Γιώργου Μαρινάκη, Θεόδωρου Σαντά, Βενετίας Σιώντα, Γιώργου Ατσαβέ, Σωτήρη Νικολόπουλου, Χάρη Μελιτά, Πρωτοπρεσβύτερου Γεωργίου Διαμαντόπουλου, Ηλία Λαδιά, Ελένης Ν. Δάλλα, Σταυρούλας Ηλιοπούλου, Αντώνη Παπαδόπουλου, Γεωργίου Δ. Πολυκράτη, Ιωάννη Παναγάκου, Λάσκαρη Π. Ζαράρη, Ανθής Αυγέρη, Μαρίας Α. Κονταλή, Μιλτιάδη Ντόβα, Ντένις Ντινόπουλου και άλλων.  

Ζητεῖται Ἐλπίς από τον Ἀντώνη Σαμαράκη.

Ὅταν μπῆκε στὸ καφενεῖο, κεῖνο τὸ ἀπόγεμα, ἤτανε νωρὶς ἀκόμα. Κάθισε σ᾿ ἕνα τραπέζι, πίσω ἀπὸ τὸ μεγάλο τζάμι ποὺ ἔβλεπε στὴ λεωφόρο. Παράγγειλε καφέ.

Σὲ ἄλλα τραπέζια, παίζανε χαρτιὰ ἢ συζητούσανε.

Ἦρθε ὁ καφές. Ἄναψε τσιγάρο, ἤπιε δυὸ γουλιές, κι ἄνοιξε τὴν ἀπογευματινὴ ἐφημερίδα.

Καινούριες μάχες εἶχαν ἀρχίσει στὴν Ἰνδοκίνα. «Αἱ ἀπώλειαι ἑκατέρωθεν ὑπῆρξαν βαρύταται», ἔλεγε τὸ τηλεγράφημα.

Ἕνα ἀκόμα ἰαπωνικὸ ἁλιευτικὸ ποὺ γύρισε μὲ ραδιενέργεια.

«Ἡ σκιὰ τοῦ νέου παγκοσμίου πολέμου ἁπλοῦται εἰς τὸν κόσμον μας», ἦταν ὁ τίτλος μιᾶς ἄλλης εἴδησης.

Ὕστερα διάβασε ἄλλα πράγματα: τὸ ἔλλειμμα τοῦ προϋπολογισμοῦ, προαγωγὲς ἐκπαιδευτικῶν, μιὰ ἀπαγωγή, ἕνα βιασμό, τρεῖς αὐτοκτονίες. Οἱ δυό, γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους. Δυὸ νέοι, 30 καὶ 32 χρονῶ. Ὁ πρῶτος ἄνοιξε τὸ γκάζι, ὁ δεύτερος χτυπήθηκε μὲ πιστόλι.

Ἀλλοῦ εἶδε κριτικὴ γιὰ ἕνα ρεσιτὰλ πιάνου, ἔπειτα κάτι γιὰ τὴ μόδα, τέλος τὴν «Κοσμικὴ Κίνηση»: «Κοκταίηλ προχθὲς παρὰ τῷ κυρίῳ καὶ τῇ κυρίᾳ Μ. Τ. Χάρμα εὐμορφίας καὶ κομψότητος ἡ κυρία Β. Χ. μὲ φόρεμα κομψότατο ἐμπριμὲ καὶ τὸκ πολὺ σίκ. Ἐλεγκάντικη ἐμφάνισις ἡ δεσποινὶς Ο. Ν.»

Ἄναψε κι ἄλλο τσιγάρο. Ἔριξε μιὰ ματιὰ στὶς «Μικρὲς Ἀγγελίες»:

ΠΩΛΕΙΤΑΙ νεόδμητος μονοκατοικία, κατασκευὴ ἀρίστη, ἐκ 4 δωματίων, χόλ, κουζίνας, λουτροῦ πλήρους, W.C.

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ εἰς σοβαρὸν κύριον δωμάτιον εἰς β´ ὄροφον, εὐάερον, εὐήλιον...

ΖΗΤΕΙΤΑΙ πιάνο πρὸς ἀγοράν...

Σκέψεις γυρίζανε στὸ νοῦ του.

Ἀπὸ τότε ποὺ τέλειωσε ὁ δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, ἡ σκιὰ τοῦ τρίτου δὲν εἶχε πάψει νὰ βαραίνει πάνω στὸν κόσμο μας. Καὶ στὸ μεταξύ, τὸ αἷμα χυνότανε, στὴν Κορέα χτές, στὴν Ἰνδοκίνα σήμερα, αὔριο...

Πέρασε τὸ χέρι του στὰ μαλλιά του. Σκούπισε τὸν ἱδρώτα στὸ μέτωπό του· εἶχε ἱδρώσει, κι ὅμως δὲν ἔκανε ζέστη.

Ὁ πόλεμος, ἡ βόμβα ὑδρογόνου, οἱ αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, ἡ «Κοσμικὴ Κίνησις»... Τὸ πανόραμα τῆς ζωῆς!

Δὲν εἶχε ἀλλάξει διόλου πρὸς τὸ καλύτερο ἡ ζωή μας ὕστερ᾿ ἀπὸ τὸν πόλεμο. Ὅλα εἶναι, τὰ ἴδια σὰν καὶ πρίν. Κι ὅμως εἶχε ἐλπίσει κι αὐτός, ὅπως εἶχαν ἐλπίσει ἑκατομμύρια ἄνθρωποι σ᾿ ὅλη τὴ γῆ, πῶς ὕστερ᾿ ἀπὸ τὸν πόλεμο, ὕστερ᾿ ἀπὸ τόσο αἷμα ποὺ χύθηκε, κάτι θ᾿ ἄλλαζε. Πὼς θἀρχόταν ἡ εἰρήνη, πὼς ὁ ἐφιάλτης τοῦ πολέμου δὲ θὰ ἴσκιωνε πιὰ τὴ γῆ μας, πὼς δὲ θὰ γίνονταν τώρα αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, πὼς...

Σουρούπωνε. Μερικὰ φῶτα εἶχαν ἀνάψει κιόλας στὰ μαγαζιὰ ἀντίκρυ. Στὸ καφενεῖο δὲν εἴχανε ἀνάψει ἀκόμα τὰ φῶτα. Τοῦ ἄρεσε ἔτσι τὸ ἡμίφως.

Σκέφτηκε τὴ σύγχυση ποὺ ἐπικρατεῖ στὸν κόσμο μας σήμερα. Σύγχυση στὸν τομέα τῶν ἰδεῶν, σύγχυση στὸν κοινωνικὸ τομέα, σύγχυση...

Δὲν ἔφταιγε ἡ ἐφημερίδα ποὺ ἔκανε τώρα αὐτὲς τὶς σκέψεις. Τὰ σκεφτότανε ὅλα αὐτὰ τὸν τελευταῖο καιρό, πότε μὲ λιγότερη, πότε μὲ περισσότερη ἔνταση. Σκεφτότανε τὸ σκοτεινὸ πρόσωπο τῆς ζωῆς. Τὴν εἰρήνη, τὴ βαθιὰ τούτη λαχτάρα, ποὺ κρέμεται ἀπὸ μιὰ κλωστή. Σκεφτότανε τὴ φτώχεια, τὴν ἀθλιότητα. Σκεφτότανε τὸ φόβο ποὺ ἔχει μπεῖ στὶς καρδιές.

Στὸν καθρέφτη, δίπλα του, εἶδε τὸ πρόσωπό του. Ἕνα πολὺ συνηθισμένο πρόσωπο. Τίποτα δὲ μαρτυροῦσε τὴν ταραχὴ ποὺ εἶχε μέσα του.

Εἶχε πολεμήσει κι αὐτὸς στὸν τελευταῖο πόλεμο. Καὶ εἶχε ἐλπίσει. Μὰ τώρα ἤτανε πιὰ χωρὶς ἐλπίδα. Ναί, δὲ φοβότανε νὰ τὸ ὁμολογήσει στὸν ἑαυτό του πῶς ἤτανε χωρὶς ἐλπίδα.

Μιὰ σειρὰ ἀπὸ διαψεύσεις ἐλπίδων ἦταν ἡ ζωή του. Εἶχε ἐλπίσει τότε,...

Εἶχε ἐλπίσει ὕστερα...

Κάποτε, πρὶν ἀπὸ χρόνια, εἶχε ἐλπίσει στὸν κομμουνισμό. Μὰ εἶχε διαψευσθεῖ κι ἐκεῖ. Τώρα δὲν εἶχε ἐλπίδα σὲ καμιὰ ἰδεολογία!

Ζήτησε ἕνα ποτήρι νερὸ ἀκόμα. Αὐτὴ ἡ διάψευση ἀπὸ τὶς λογῆς-λογῆς ἰδεολογίες ἤτανε βέβαια γενικὸ φαινόμενο. Καὶ παραπάνω ἀπὸ τὴ διάψευση, ἡ κούραση, ἡ ἀδιαφορία, ποὺ οἱ πιὸ πολλοί, ἡ μεγάλη πλειοψηφία νιώθει μπροστὰ στὶς διάφορες ἰδεολογίες.

Κοίταζε τὰ τρόλλεϋ ποὺ περνάγανε ὁλοένα στὴ λεωφόρο, τὸ πλῆθος... Μπροστά του, ἡ ἐφημερίδα ἀνοιχτή. Ὅλα αὐτὰ ποὺ εἶχε δεῖ καὶ πρωτύτερα: ἡ σκιὰ τοῦ καινούριου πολέμου, ἡ Ἰνδοκίνα, οἱ δυὸ αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, ἡ «Κοσμικὴ Κίνησις»...

Τσιγάρα! ἕνας πλανόδιος μπῆκε.

Πῆρε ἕνα πακέτο.

Στὶς ἕξι σελίδες τῆς ἐφημερίδας: ἡ ζωή. Κι αὐτός, ἤτανε τώρα ἕνας ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔχει ἐλπίδα.

Θυμήθηκε, πρὶν ἀπὸ χρόνια, ἤτανε παιδὶ ἀκόμα, εἶχε ἀρρωστήσει βαριὰ μιὰ θεία του, ξαδέρφη τῆς μητέρας του. Τὴν εἴχανε σπίτι τους. Ἦρθε ὁ γιατρός· βγαίνοντας ἀπὸ τὸ δωμάτιο τῆς ἄρρωστης, εἶπε μὲ ἐπίσημο ὕφος:

Δὲν ὑπάρχει πλέον ἐλπίς!

Ἔτσι κι αὐτός, τώρα, εἶχε φτάσει στὸ σημεῖο νὰ λέει:

- Δὲν ὑπάρχει πλέον ἐλπίς!

Τοῦ φάνηκε φοβερὸ ποὺ ἤτανε χωρὶς ἐλπίδα. Εἶχε τὴν αἴσθηση πὼς οἱ ἄλλοι στὸ καφενεῖο τὸν κοιτάζανε κι ἄλλοι ἀπὸ τὸ δρόμο σκέφτονταν καὶ ψιθυρίζανε μεταξύ τους: «Αὐτὸς ἐκεῖ δὲν ἔχει ἐλπίδα!» Σὰ νὰ ἦταν ἔγκλημα αὐτό. Σὰ νὰ εἶχε ἕνα σημάδι πάνω του ποὺ τὸ μαρτυροῦσε. Σὰ νὰ ἤτανε γυμνὸς ἀνάμεσα σὲ ντυμένους.

Σκέφτηκε τὰ διηγήματα ποὺ εἶχε γράψει, δίνοντας ἔτσι μιὰ διέξοδο στὴν ἀγωνία του. Ἄγγιζε θέματα τοῦ καιροῦ μας: τὸν πόλεμο, τὴν κοινωνικὴ δυστυχία... Ὡστόσο, δὲν τὸ ἀποφάσιζε νὰ τὰ ἐκδώσει. Φοβότανε! Φοβότανε τὴν ἐτικέτα ποὺ θὰ τοῦ δίνανε σίγουρα οἱ μὲν καὶ οἱ δέ. Ὄχι, ἔπρεπε νὰ τὰ βγάλει. Στὸ διάολο ἡ ἐτικέτα! Αὐτὸς ἦταν ἕνας ἄνθρωπος, τίποτε ἄλλο. Οὔτε ἀριστερὸς οὔτε δεξιός. Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ εἶχε ἐλπίσει ἄλλοτε, καὶ τώρα δὲν ἔχει ἐλπίδα, καὶ ποὺ νιώθει χρέος του νὰ τὸ πεῖ αὐτό. Βέβαια, ἄλλοι θἄχουν ἐλπίδα, σκέφτηκε. Δὲν μπορεῖ παρὰ νἄάχουν.

Ξανάριξε μιὰ ματιὰ στὴν ἐφημερίδα: ἡ Ἰνδοκίνα, ἡ «Κοσμικὴ Κίνησις», τὸ ρεσιτὰλ πιάνου, οἱ δυὸ αὐτοκτονίες γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους, οἱ «Μικρὲς Ἀγγελίες»...

ΖΗΤΕΙΤΑΙ γραφομηχανή...

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ραδιογραμμόφωνον...

ΖΗΤΕΙΤΑΙ τζὶπ ἐν καλῇ καταστάσει...

ΖΗΤΕΙΤΑΙ τάπης γνήσιος περσικὸς...

Ἔβγαλε τὴν ἀτζέντα του, ἔκοψε ἕνα φύλλο κι ἔγραψε μὲ τὸ μολύβι του:

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ἐλπίς

Ὕστερα πρόσθεσε τὸ ὄνομά του καὶ τὴ διεύθυνσή του. Φώναξε τὸ γκαρσόνι. Ἤθελε νὰ πληρώσει, νὰ πάει κατευθείαν στὴν ἐφημερίδα, νὰ δώσει τὴν ἀγγελία του, νὰ παρακαλέσει, νὰ ἐπιμείνει νὰ μπεῖ ὁπωσδήποτε στὸ αὐριανὸ φύλλο.