Πρόσκληση παρουσίασης βιβλίου: "Νηρίς - Νηρίς, Η γοργόνα με τη χρυσή καρδιά" της Πελαγίας Μπότση.

«Η σημασία του δέρματος των ονείρων είναι η ίδια η απαλότητα και η τρυφεράδα που εκπνέει από τους πόρους τους!» του Γιώργου Η. Παγωνάκη.

 

Αναμασημένα τα λογικά τόσο του Έρωτα όσο και του Αντέρωτα/

Έγιναν κοτσίδες τα νεύρα και οι θυμοί της Αρετής και της Κακίας./

Βαριά η ελαφρότητα του Είναι 

Όσο και το μεγαλειώδες βάρος του βαμβακιού/

Κρεμασμένα ανασαίνουν τα τοτέμ των προδιαθέσεων για την καταστροφή 

της συμπάσης πραγματικότητας, 

οπόταν ακροβατούν στις ράχες σου τα γαργαλητά ακροδαχτύλων

Και

…ναι…

το σύμπαν (ολόκληρο),κάποτε, θα χωράει  σε δαχτυλήθρες άλλων εποχών!

Από τα μεγάλα ρουθούνια της κάθε ημέρας φαντάζει να εκπνέουν χιονοστιβάδες χαμόγελα με ξεκάθαρα τα δόντια,

ύστερα από ύπνους, στριφογυρίζοντας στα γαλάζια σεντόνια,

χωρίς την αλμύρα της θάλασσας μα

με τα σάλια των δερμάτινων πλασμάτων που σχηματίζονται και μπουρδουκλώνονται ανορθόδοξα και τόσο ελαστικά την ίδια στιγμή…

παρόλο το παράδοξο στο άκουσμα…!

Τα χιλιόμετρα στην θάλασσα ταξιδεύουν πιο αργά από αυτά στον αέρα…

Και το σασπένς σκαρφαλώνει στην μύτη και την γαργαλάει,

με λόγους που ντύνουν προσμονή…περιέργως έντονη, όπως πρωτόγνωρη, που

σαν να επιστρέφει με μνήμη χρυσόψαρου/

και βιώνει πράγματα ήδη βιωμένα,

Με όμορφο θάρρος…/

Πλέον υπάρχουν απέριττες ντροπές, χλωμιασμένες από μόνες τους,

καθώς οι αφροί των κυμάτων σχηματίζουν φράσεις

σε θάλασσα κάπως αναστατωμένη·/

Τότε τα νεύματα από τα κασκόλ σημαίνουν ταχύτητα ανέμου.

{Ο ήλιος ξεραίνει την αλμύρα στα μάγουλα του πλοίου αφήνοντας τα να σκάνε σε καταραμένη επαφή όσο ο καιρός περνάει και το πλοίο ταξιδεύει στα περιπετειώδη χάδια της θάλασσας…

Οι μέρες σταματούν να ταξιδεύουν τα βράδια,

Τότε, αυτές τις αγγίζουν οι άνθρωποι των παθών εξαναγκάζοντάς τις 

να απεκδυθούν τα λαμπερά κοσμήματα του χρόνου 

ιδρώνοντας στα βήματα και στις προπόσεις των μεθυσμένων ανθρώπων,

ενεοί, όπως θα κείτονται,

χαμερπείς, καθώς θα βρίσκονται,

ασθματικοί, όπως θα ακούγονται …όλα αυτά για μια σταλιά χαλασμένο ρούμι,

ξεβρασμένο στον πρώτο ύφαλο του κόλπου της αναμονής…

οι νεκρές χελώνες προφασίζονται την ύστατη ηλιοθεραπεία και 

οι κυρίες με τους άσπρους ίσκιους των μπιζού πάνω στα δάχτυλα και τους καρπούς

καψαλίζουν αλατισμένα δέρματα στις ακτές των ηφαιστείων και ξάφνου…

εκρήγνυται ο ομφαλός της σχέσης,

σπάει η κλωστή που ενώνει τις αποστάσεις από τα σύννεφα στα βλέφαρα,

ανοίγουν τα δάχτυλα για να αγκαλιάσουν τους ώμους…}

«The Island and the Fountain of Youth» by Laskaris P. Zararis.

An eleven year-old boy who likes building and fixing and his girl pal, ‘steal’ an old fighter plane and fly off to the famous paradise  ‘Island of Hope’ which has two buried secrets; the fountain of youth and crude oil, precious but useless for the natives. They were discovered centuries ago by the scariest pirate who ever roamed the seven seas, Bicepa on his ship Hannibal. He returns with great expectations to the island and with the tribal council having given its approval, Bicepa starts to extract the ‘black gold’. Temp Title: «The Island and the Fountain of Youth»

142 pages, published in 2012, it has won several Greek and Cypriot literary awards. An imaginative adventure story which also raises issues of mans’ wanting to preside over nature and ‘foreign’ to him cultures.

(translation: Nick Kaloudis). 

Γυάλινος θόλος.

Η ύπαρξη ανάμεσα στο τώρα ή το ποτέ,

ακόνιζε τα όριά της

πάνω στην επικίνδυνη ρευστότητα των πραγμάτων

και αφού προσπάθησε να αφαιρέσει την αγωνία

ως περιττό συναίσθημα,

δεν βρήκε με τι ακριβώς έπρεπε να την αντικαταστήσει:

υπομονή, επιθυμία, ονειροπόληση, πάθος, αντοχή

κι έτσι έπλασε έναν μοναχικό γυάλινο θόλο

όπου ουρανός και άστρα δικά της ήταν,

θάλασσες, ποταμοί και λίμνες δικά της.

Τίποτε δεν άκουγε πέρα απ' όλα αυτά,

μόνο μια ενοχή που σιγοψιθύριζε στ’ αυτιά της:

«Έδωσες αγάπη, έδωσες αγάπη;».

14/03/2014

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Η Π.Ο.Σ.Α.Ρ. ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΑΚΟΜΗ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΡΩΜΥΛΙΩΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΥΠΟ ΤΟΥΣ ΗΧΟΥΣ ΤΗΣ ΓΚΑΪΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΚΟΡΝΤΕΟΝ.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΜΙΑ ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΠΟΙΗΤΗ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΙ ΣΤΙΧΟΥΡΓΟ ΜΑΝΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ.

ΔΗΜΟΣ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ_ΝΕΑ_1 by Zararis

"Επί ματαίω" του Γιώργου Η. Παγωνάκη.

 

 

Μένω στα ξόρκια

Που η μήτρα της ύπαρξης 

Μου πέταξε στα μούτρα, χωρίς

Ευλάβεια για την διαφορετικότητά μου,

Καθώς εγώ συνήθισα μικρότερος

Να μετατρέπομαι εντός μου

Και τρομαγμένος

Πλένομαι τα δάκρυα 

Που οι κατάρες έσταξαν στα μάτια

Και πνίγομαι από τις

Αρρώστιες που κυνήγησα

Με μένος να αγαπήσω τις πλάτες τους·

Κοίταξα στους βολβούς 

Των ματιών τους τις προτάσεις 

Που δεν κατανόησα πριν να τις μεταφράσω

Και τώρα,

Πίνω λαίμαργα τις δίψες μου

Μπας και ξαποστάσω κάτω 

Από την μπλεβί πανσέληνο της λήθης…

Στερνό χαμόγελο 

Αποχωρίζονται τα σκασμένα χείλη μου

Μην μπορώντας σοβαρά να 

Μιλήσουν για τις κατάντιες της γενιάς μου·

Παράλογο, θαρρώ, κρύβεται το μίσος

Πίσω από τις ξεδοντιάρικες γνάθους,

Που τρελαινόμουν να φιλάω 

Και πλέον,

Σκύβω στα πόδια μου

Ανάμεσα, να δω το πρόσωπό μου…

Εις μάτην…

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΗΣ ΑΛΚΗΣ ΖΕΗ ΣΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ "ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΙΑΙΑΣ ΤΙΜΗΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ" - "ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ".

Άνοιξη μεταμφιεσμένη.

 

Μια ευωδιά έντονη τα χρόνια που περνούν

μια λαχτάρα ισοδύναμη με τον πόνο

μια δύναμη εσωτερική που παλεύει με τον πόθο.

Δουλειά με τη μοίρα αγωνιώδης

κι η φωνή να αδειάζει τη μελωδία της στα κύματα,

η ίδια φωνή που τη γέννα καλεί

και τον θάνατο αποδιώχνει απ’ την ψυχή.

Τόσο ξαφνικά ήρθε πάλι η άνοιξη

και δεν πρόλαβα δέρμα να αλλάξω,

χρώματα, ήχους, συναισθήματα

κι εξαγόρασα τον χειμώνα με μια σιωπή

με μια σκέψη φοβερή:

«Θα μπορούσε ο,τιδήποτε να μεταμφιεστεί σε άνοιξη,

πρώτα απ’ όλα όμως θα ’πρεπε να έχει αντοχή,

στις νύχτες ν’ απαγκιάζει τα όνειρα

κι ίσως κάποτε βρει τη σωτήρια ελευθερία

που της έλειπε πάρα πολύ,

για να μείνει στη συνείδηση

ως ιερή εικόνα».

13/03/2014

Λάσκαρης Ζαράρης

Συντελεσμένο λάθος.

Είναι μια ήσυχη βραδιά:

τα άστρα ίδια εδώ και χρόνια ή αιώνες,

ο ουρανός κοιμάται.

Πότε-πότε ξυπνάει

και κοιτάζει ζηλόφθονα τη γη.

Μέσα στον άνθρωπο όμως,

εκεί που χτυπά η καρδιά,

εκεί που η ψυχή διψάει,

εκεί που το μάτι λαχταράει...

δεν επικρατεί καμία γαλήνη.

Το θαύμα πριν να γεννηθεί

χαράζει κύκλους πάνω από σκέψεις.

Η συνείδηση είναι

ένα περιστέρι λαβωμένο

με τη μια φτερούγα του σπασμένη.

Όλοι οι ειδήμονες του κόσμου,

οι σοφοί γιατροί,

συμπέραναν πως

τη φτερούγα του την τσάκισε το σκοτάδι,

κι ας ήταν το φως και η ελπίδα

οι μοναδικοί δράστες.

«Μα τι έφταιξε στ’ αλήθεια

και συντελέστηκε

τόσο μεγάλο λάθος;».

«Μάλλον, πλήρης αποσιώπηση

από δειλούς!».

10/03/2014

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ.

Η ευτυχία του ανθρώπου εξαρτάται πάντα από μικρά πράγματα, τα οποία καταφέρνουν να κάνουν τον άνθρωπο μεγάλο. Ένα βλέμμα προς τον ουρανό αρκεί για να στρέψει μία κοιμισμένη συνείδηση στη χαρά και στην ελευθερία, εκεί όπου τα άστρα αιώνες τώρα απολαμβάνουν την αδιασάλευτη τάξη των πραγμάτων και τη σημαντικότητα των ανύποπτων, φαινομενικά ασήμαντων στιγμών. Πόσο πολύ η ευτυχία αγαπάει την ποίηση!!!

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Ομιλία της Dr. Μαρίζα Χατζησταματίου, Ψυχολόγος MSc, PhD με θέμα «Εθισμός στο διαδίκτυο: Συμβουλές και τρόποι αντιμετώπισης».

Ανησυχείτε για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείτε το διαδίκτυο εσείς ή τα παιδιά σας; 

Θέλετε να μάθετε για τους κινδύνους που εγκυμονεί και πως μπορείτε να προφυλαχτείτε;

Σας προσκαλούμε στην ομιλία της Dr. Μαρίζα Χατζησταματίου, Ψυχολόγος MSc, PhD με θέμα

 «Εθισμός στο διαδίκτυο : Συμβουλές και τρόποι αντιμετώπισης»,

που θα γίνει τη Δευτέρα 17 Μαρτίου και ώρα 6:30 μ.μ.

στην Εστία του «Σπίτι της Οδηγού» Ι. Καρτάλη 26. 

Θα ακολουθήσει συζήτηση με ερωτήσεις προς την ειδικό.

Είσοδος Ελεύθερη

«Οι τέσσερις χώρες»: απελευθέρωση δωρεάν ebook.

 

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν τέσσερις χώρες, η χώρα του Πρωινού, η χώρα του Μεσημεριού, η χώρα του Απογεύματος και η χώρα του Βραδιού. Ήταν πραγματικά υπέροχες! Οι υπήκοοί τους ταξίδευαν από τη μια στην άλλη και περνούσαν μοναδικά. Βρίσκονταν δίπλα δίπλα, τόσο δίπλα που στο τέλος από το σπρώξιμο έχασαν το –χ- τους, κι από χώρες έγιναν ώρες! Τι ωραία να μπορούσαμε να πάμε κι εμείς! Ή μήπως είμαστε ήδη σε μια από αυτές;

Μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν το ψηφιακό βιβλίο «Οι τέσσερις χώρες» της Αντωνίας Αριστοδήμου με εικονογράφηση της Vivi Markatos από τη διεύθυνση www.saitapublications.gr/2014/03/ebook.83.html (σε μορφή .pdf) ή να το διαβάσετε σε μορφή εικονικού βιβλίου, χωρίς να κατεβάσετε το αρχείο, μέσω της διεύθυνσης: http://issuu.com/saita.publications/docs/oi_tesseris_chores

Με εκτίμηση,

Ηρακλής Λαμπαδαρίου

Διάλεξη της Δήμητρας Ρουσιώτη με θέμα "Μινωϊκή Κρήτη και Φαραωνική Αίγυπτος: δύο πολιτισμοί και μία θάλασσα που ενώνει".

«Αναχώρηση»: απελευθέρωση δωρεάν ebook!

Καλή εβδομάδα με μια συλλογή από 24 ιστορίες για τον πόνο, τον φόβο, τη μοναξιά, την εγκατάλειψη, την απόγνωση, την κρατική βία, τον εγκλεισμό, τα όνειρα, την αντίσταση, την ελπίδα. Οι ήρωες αυτών των ιστοριών είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι που ζουν και αναπνέουν δίπλα μας. Οι χαρές τους και κυρίως οι λύπες τους, τα παράπονα και οι αγωνίες τους, το χαμόγελο και το κλάμα τους, τα όνειρα και οι εφιάλτες τους είναι το υλικό των ιστοριών αυτού του βιβλίου.

Μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν το ψηφιακό βιβλίο «Αναχώρηση» του Νίκου Σουβατζή από τη διεύθυνση www.saitapublications.gr/2014/03/ebook.82.html (σε μορφή .pdf) ή να το διαβάσετε σε μορφή εικονικού βιβλίου, χωρίς να κατεβάσετε το αρχείο, μέσω της διεύθυνσης: http://issuu.com/saita.publications/docs/anachorisi

Με εκτίμηση,

Ηρακλής Λαμπαδαρίου

"ΒΡΑΔΙΑ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ" ΣΤΟ ΤΕΛΛΟΓΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ ΤΕΧΝΩΝ Α.Π.Θ.

Πρόσκληση Κυπριακή Λογοτεχνία by Zararis

Επίκληση στη νύχτα.

Κλείσε τα μάτια σου για λίγο

νύχτα βαριά του πόνου,

κι άγγιξε ένα-ένα με τα σύννεφα

τα παιδιά σου-τα αστέρια,

που γαλάζιες θάλασσες ποθήσανε

μα τώρα στον ουρανό ματώνουν

για μια άδικη μοίρα που τους έλαχε

τα όνειρα ποτέ να μη φτάνουν!

Πιες τη δροσιά του φεγγαριού

που τους ερωτευμένους χρίζει

δαφνοστεφείς ποιητές,

των στίχων υπηρέτες

και βρες ένα λουλούδι να μας ξυπνά

απ’ τον λήθαργο της μέρας

και τις απάτες να σκορπά

με τη θεσπέσια μυρωδιά του.

Ρίξε αντίδοτο-δυνατό συναίσθημα

στις πικραμένες σκέψεις

που τυραννούν μερόνυχτα

τους σκλάβους αυτής της γης,

ανέστησε τους στίχους

από τα μύχια της καρδιάς

και γράψε γράμματα αιώνια

πάνω στου σύμπαντος τον θόλο.

04/03/2014

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Ένα παλιό ερωτικό ποίημα.

 

 

Αισθάνομαι μια μελαγχολία

που μου πριονίζει την ψυχή και την καρδιά…

Αν είναι έρωτας θα τον ρωτήσω

γιατί με πονάς άκαρδε,

αν είναι πληγή θα τη ρωτήσω

αν κλείνει με φιλιά,

αν είναι αγάπη θα τη ρωτήσω

γιατί μ’ αγγίζει τόσο επικίνδυνα

κι αν είναι θάνατος αργός

θα τον ρωτήσω:

«πώς γίνεται με τα χάδια σου να πεθαίνω

κι αμέσως ν' ανασταίνομαι

όταν ακούω τη φωνή σου;».

Πώς γίνεται εκεί που πετώ

να βρίσκομαι ξαφνικά κάτω στη γη

κι εκεί που πιάνομαι απ’ τα φτερά του Έρωτα,

ανάλαφρη υπόσταση τα σύννεφα να ρωτάω:

«Γιατί τη ντύσατε μ’ ένα ολόλευκο φόρεμα

όταν φυσούσε ο νοτιάς κι ο ήλιος έκαιγε το σώμα της;».

Και τώρα ψιθυρίζετε της πρόσκαιρης ζωής

καλύτερα να μη μιλά, μα να σωπαίνει

μέσα σε μια ερωτική αγκαλιά

που την ψυχή ανατέλλει

και ύμνους της καρδιάς

σε κύματα της θάλασσας στέλνει.

Ένας βαθύς αναστεναγμός

του φεγγαριού

που έσμιξε με όνειρα

κάτω από νυχτολούλουδα

που του κορμιού σου τη μυρωδιά

σκορπούσαν!

Να φέγγος που δίνει ο έρωτας

σ’ όσους ακόμη ρωτούνε

που είναι η πόρτα που χτυπά

κι ανοίγει παραδείσους!

Κι ας είναι έρωτας

αγάπη

πληγή

ή θάνατος αργός.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Πόθε μου μεγάλε.

Πόθε μου μεγάλε

πληγή που έκλεισε με μια ματιά

και η γαλήνη έβγαλε φτερά

 εκεί κοντά στο στήθος σου έφτιαξε φωλιά

για να ταΐσει τα μικρά της χάδια και φιλιά.