Παρασκευή 12 Ιουνίου 2015

Λογοτεχνικοί Διαγωνισμοί που αντί να συμβάλλουν στην προώθηση της λογοτεχνίας, συμβάλλουν μονάχα στην εξυπηρέτηση των ατόμων της ομάδας που υποστηρίζουν.

   


   Αγαπητοί φίλοι λογοτέχνες και ποιητές, ξεκίνησα πριν λίγα χρόνια την προσπάθεια προώθησης της λογοτεχνίας μέσω του μπλογκ: "ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ", καθώς και την προβολή λογοτεχνικών διαγωνισμών, που ο κάθε νέος δημιουργός θα μπορούσε να τους θεωρήσει ως ευκαιρία για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του και να αξιολογηθεί από ανθρώπους του πνεύματος και γενικά ανθρώπους που γνωρίζουν από λογοτεχνία. Μέσα από την αγνότητα των προθέσεων μου δεν υποψιαζόμουν τι πραγματικά συνέβαινε στο τοπίο όταν πρωτοξεκίνησα να γράφω. 
   Τώρα τελευταία όμως έχω γίνει αποδέκτης καταγγελιών, αλλά και στοιχείων που αποδεικνύουν ότι μέσα στη γενική διαφθορά της κοινωνικής μας ζωής που μας οδήγησε στην οικονομική κρίση, δεν έμεινε ανεπηρέαστη και η λογοτεχνία. Χωρίς να υπάρχουν κάποια γενικά κριτήρια αξιολόγησης και του αισθητικά ωραίου, απονέμονται τα βραβεία σε διαγωνιζόμενους που είναι φιλικά προσκείμενοι στις ομάδες, για να μην πω στα "μαγαζιά" που προσπαθούν να μονοπωλήσουν τα λογοτεχνικά πράγματα, χωρίς ίχνος ντροπής και ακέραιας ηθικής. Αν αυτοί οι άνθρωποι με τόσες περγαμηνές και σπουδές πανεπιστημιακού επιπέδου συμπεριφέρονται έτσι, τότε τι πρέπει να κάνουν οι υπόλοιποι που στερούνται τέτοιας μόρφωσης;  
   Το χειρότερο απ' όλα είναι να επικρατήσει η άποψη ότι δεν ωφελεί να αποστείλει ο καινούργιος δημιουργός έργο του σε λογοτεχνικό διαγωνισμό, γιατί έχει πολλές πιθανότητες να του συμπεριφερθούν με τον τρόπο: βγάζουμε μερικά έργα στην άκρη και κρίνουμε τα υπόλοιπα, των φίλων μας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη υποκρισία από το να υποβάλλεις το έργο σου με ψευδώνυμο και μετά από λίγο να πέφτουν τα τηλεφωνήματα και να αποκαλύπτονται οι "κολλητοί" που βρίσκονται πίσω από τα κατά τα άλλα κρυφά προσωπικά στοιχεία των διαγωνιζομένων. Η ακόμη όταν υπάρχει χρηματικό έπαθλο, ας δώσουμε το βραβείο σε εκείνον, τα έχει ανάγκη τα χρήματα ο καημένος!
   Εύχομαι να συνέλθουμε γρήγορα πριν οδηγηθούμε και στη λογοτεχνική απομόνωση, γιατί δεν είναι μονάχα η ελληνική γλώσσα με τις δυσκολίες της που συντελεί στις λιγοστές ευκαιρίες αναγνώρισης των δημιουργών μας στο εξωτερικό, αλλά κυρίως είναι η έλλειψη αξιοκρατίας, η μη επιβράβευση αυτού που αγωνίστηκε σωστά και άξιζε τη διάκριση δίνοντας σημαντικό έργο, αλλά τελικά την έλαβε κάποιος άλλος που κατά γενική ομολογία δεν άξιζε.

12 Ιουνίου 2015

Λάσκαρης Π. Ζαράρης
Αναρτήθηκε από στις 4 σχόλια:
Ετικέτες ,

Πέμπτη 11 Ιουνίου 2015

Πρόσκληση παρουσίασης του βιβλίου: "Από το Eγώ στην Αιωνιότητα" του Παναγιώτη Χατζηγεωργιάδη.


Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Εκδηλώσεις της Ε.Λ.Β.Ε. σε συνεργασία με τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βορείου Ελλάδος και άλλων φορέων στα πλαίσια του Φεστιβάλ Βιβλίου.

Εκδήλωση 1η
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες ,

Δευτέρα 8 Ιουνίου 2015

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΛΑ΄ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ "ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ".


La Diagonismos by Λάσκαρης Ζαράρης

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Αποτελέσματα 4ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ.


Ανακοινώνουμε τα επίσημα αποτελέσματα του Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ.

Το βιβλιοπωλείο "Σύγχρονη Έκφραση" γνωστοποιεί ότι αποσύρεται πλέον από την συνδιοργάνωση και ευχαριστεί για την τετραετή συνεργασία την ηλεκτρονική εφημερίδα και το περιοδικό Βοιωτία καθώς και το ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΝ ΑΕ για την στήριξη και την χορηγία των βραβείων.

Σύμφωνα με την επίσημη προκήρυξη του 4ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ, απονέμονται 3 βραβεία και 3 έπαινοι – φέτος υπάρχει και μία ισοβαθμία.

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ
Το 1ο βραβείο του 4ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ απονέμεται στη συμμετοχή με το ψευδώνυμο Αλέξανδρος Κορνηλίου για το ποίημα «Χάσιμο χρόνου (Η εμφύλιος διχογνωμία)», με συνολική βαθμολογία 64 βαθμών.
Το 2ο βραβείο του 4ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ απονέμεται στη συμμετοχή με το ψευδώνυμο Φοίβη για το ποίημα «Φάτα Μοργκάνα», με συνολική βαθμολογία 63 βαθμών.
Το 3ο βραβείο του 4ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ απονέμεται στη συμμετοχή με το ψευδώνυμο Βενέτης  για το ποίημα «Πέντε δάκρυα», με συνολική βαθμολογία 61 βαθμών.


ΟΙ ΕΠΑΙΝΟΙ
Ο Α’ έπαινος  του 4ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ απονέμεται στη συμμετοχή με το ψευδώνυμο Πότνια Θηρών  για το ποίημα «Άνοιξη», με συνολική βαθμολογία 60 βαθμών.
Ο Β’ έπαινος  του 4ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ απονέμεται από κοινού λόγω ισοβαθμίας στις συμμετοχές: α)με το ψευδώνυμο Αίολος για το ποίημα «Τούτη την αγάπη» με συνολική βαθμολογία 58 βαθμών και β) με το ψευδώνυμο Δρυς για το ποίημα «Λακεδαίμονες» με συνολική βαθμολογία 58 βαθμών.
Ο Γ’ έπαινος  του 4ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ απονέμεται στη συμμετοχή με το ψευδώνυμο Αστέρω Στυλιανού  για το ποίημα «Ανορθόγραφη καρδιά», με συνολική βαθμολογία 57 βαθμών.

Στον κλάδο του 4ου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ που αφορά τη Βοιωτία νικήτρια αναδείχτηκε η συμμετοχή με το ψευδώνυμο Αθηνά Βλάχου με το ποίημα "Ενα Χαϊκού Για Τη Λιβαδειά".
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Παρασκευή 5 Ιουνίου 2015

Πριν πεις καληνύχτα, αρκεί ένα "σ' αγαπώ".


Σε κοιτώ τις ώρες που ανασαίνω το όνειρο
κι η συννεφιά με μαθαίνει το φως
ένα βλέμμα απέριττο, γεννημένο σε πέλαγα
τοπίο ψυχής που γεμίζει τη μοναξιά
με τους καταρράκτες του ουρανού,
σαν πλησιάζεις μια λέξη στα χείλη σου
είναι ο δισταγμός της φωνής σου
η δίοδος της ανεξίτηλης μνήμης,
να σε θυμάμαι σαν φως, σαν αλήθεια
να σε θυμάμαι σαν αγάπη
που γράφει στις άβολες σιωπές
τα μυστήρια ενός αστεριού
που το λαιμό σου στολίζει
κι η συστολή σου προσελκύει το άπειρο
γίνεται τραγούδι των Αγγέλων,
ενώ μια πηγή κελαρύζει χρώματα
και τα μάτια σου παίρνουν την ομορφιά
μιας ανυπότακτης ζωής.

Λάσκαρης Π. Ζαράρης
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες ,

Έπαψα πια...

 
Έπαψα πια
να περιμένω τα ηλιόλουστα καλοκαίρια
σαν κάτι θαυμαστικά σε προτάσεις
που τους λείπει φως.
Έπαψα να ποθώ
το άγγιγμα της θάλασσας που ελαφραίνει...
μα την ύπαρξη αφήνει έκθετη σε κινδύνους
αναμόχλευσης των παθών.
Το θαύμα της θάλασσας λοιπόν
ήταν η προσμονή ενός έρωτα εφηβικού,
κανείς δεν υπολόγισε το μπλε του ουρανού
όταν η θύμηση βουτά στο όνειρο
κι εκείνες οι εικόνες περνούν απ’ το μυαλό
σαν αστραπές, δίνοντας τούς όρους
μιας παράξενης συνθηκολόγησης
με τη ζωή, που τρέχει σαν παράλογη Ερινύα
μέχρι να σε συναντήσει τυχαία για να σου πει
αν στάθηκες εντός σου ένας ήλιος ή μια θάλασσα
ή κάποιος άσημος ζωγράφος
που μπόλιασε με φως τις άδικες σιωπές.

27/05/2015

Λάσκαρης Π. Ζαράρης
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες ,

Όραμα μηδέν.





Σου είπαν ένα ξερό και κυνικό:
«εδώ σταματάς,
σου αφαιρούμε τα εφόδια για να προχωρήσεις
με μια απλή χειρουργική επέμβαση
σου αφαιρούμε το σθένος απ’ την ψυχή
και το όραμα απ’ τα μάτια
έτσι που να βλέπεις πάντα κόσμους λειψούς
και μια γη ξερή ν’ απλώνεται μπροστά σου
αποφορά μιας σήψης
που δεν ήσουν ποτέ υπεύθυνη γι’ αυτήν».
Και πού θα φτάσεις
αν σου ξεριζώσουν -σκέφτηκες-
την επιθυμία για ταξίδια και όνειρα
ώστε να γίνεις μια βλοσυρή εικόνα
σ’ ένα παράθυρο που προσμένει
και δεν προσπαθεί για το ελάχιστο κόμμα στη λέξη αγαπώ;
Το πουκάμισό σου κοκκίνισε απ’ το αίμα
καθώς συγκέντρωνες στο στήθος σου
τις αιχμηρές στιγμές...
κι η Ελλάδα τώρα
δεν έχει ν’ ακουμπήσει παρά ένα σακίδιο ενοχών
πάνω στο πλατύσκαλο
που νιώθει το διστακτικό σου πάτημα.
Οι άγγελοι βυθίζουν ένα φεγγάρι σε στυφό κρασί
και με τ' αστέρια διακοσμούν αζύμωτο ψωμί
ώστε ο καθρέφτης των συναισθημάτων σου
να σπάει στη δύση, ανάμνηση ακμής αλλοτινής
που σε αρνείται συνεχώς και μένει μόνο η οργή
σαν συννεφιά της σκέψης
να αλώσει το περήφανο κορμί
που έστεκε ορθό σε ανέμους.

25/03/2015

Λάσκαρης Π. Ζαράρης
Αναρτήθηκε από στις 2 σχόλια:
Ετικέτες ,

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΟΣΚΟΦΙΔΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ.


Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Πέμπτη 4 Ιουνίου 2015

Παρουσίαση του παιδικού βιβλίου: «Η αποθήκη» του Βασίλη Κουτσιαρή, σε εικονογράφηση Θέντας Μιμηλάκη, Ελληνοεκδοτική, 2015.




   Αφού καταρχήν ευχαριστήσω την Ελληνοεκδοτική που εκπροσωπείται από τον εκδότη Διονύση Βαλεριάνο και τον φίλο συγγραφέα Βασίλη Κουτσιαρή για την αποστολή του βιβλίου, θα σταθώ στη γενικά περιποιημένη αισθητικώς έκδοση που προδιαθέτει ευνοϊκά τον μικρό αναγνώστη να ξεφυλλίσει το βιβλίο και να ξεκινήσει το διάβασμα.
   Οι εικόνες της Θέντας Μιμηλάκη έχουν την παιδική αθωότητα, καθώς αναπαριστούν αντικείμενα, εργαλεία, σπίτια, δέντρα, κτήρια, ένα τοπίο σίγουρα φυσικό και φιλικό προς το παιδί, όχι το αστικό και αποξενωμένο μιας πόλης, αλλά ενός χωριού, όπου σε μια αποθήκη έχουν φτιάξει τις φωλιές τους περιστέρια διαφόρων χρωματισμών.
   Ποιους άλλους πρωταγωνιστές -εκτός από τα περιστέρια- θα μπορούσε να επιλέξει ο συγγραφέας για να δώσει έμφαση στο μήνυμα του βιβλίου; Ως γνωστόν, τα περιστέρια συμβολίζουν την αγάπη και την ειρήνη, αλλά και την ελευθερία, αφού είναι προικισμένα από τη φύση τους με το πλεονέκτημα να πετούν, πράγμα που σημαίνει πως δύσκολα φυλακίζονται, μα και ταξιδεύουν στα μέρη που θέλουν πάντα διασχίζοντας έναν φωτεινό ουρανό, όπως φωτεινές είναι και οι ψυχές των παιδιών. Όμως εδώ, ο συγγραφέας εμφανίζει τα περιστέρια να έχουν την εξής ιδιαιτερότητα: να αποφεύγουν το φως και να μαθαίνουν να ζουν στο σκοτάδι, υπακούοντας στις εντολές και τις συμβουλές τής αρχηγού τους.
   «Νικάμε τους φόβους, διεκδικούμε την ελευθερία» είναι το θέμα που διαπραγματεύεται ο Βασίλης Κουτσιαρής κι από παιδαγωγικής απόψεως έχει τις δυσκολίες του, αλλά -απ’ ό,τι αποδεικνύεται- ο συγγραφέας ξέρει να τις προσπερνά, λόγω της εξοικείωσης του με τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τα προβλήματα των παιδιών της πρώτης σχολικής ηλικίας. Η διδασκαλική του εμπειρία βέβαια δεν θα αρκούσε, αν ο συγγραφέας δεν έδινε στην μυθοπλασία ένα ευχάριστο αεράκι και μια εντύπωση διασκεδαστικής και ταυτόχρονα ωφέλιμης ιστορίας. Μερικά από τα χαρακτηριστικά πλεονεκτήματα του δημιουργού είναι: η μεγάλη ευαισθησία, η ηρεμία και η αγάπη που τον διακρίνει στην προσφορά του στο παιδί, που το αντιμετωπίζει ως ξεχωριστή ανθρώπινη μονάδα, με τα δικά της οράματα αλλά και με την ανάγκη να βρει τον κατάλληλο καθοδηγητή που θα το βοηθήσει να πατήσει γερά στο μέλλον.
   Η ζωντανή αφήγηση οφείλεται στον κοφτό, μικροπερίοδο λόγο που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας, αλλά κυρίως στην επιλογή ενός λευκού περιστεριού που αφηγείται την ιστορία σε πρώτο ενικό πρόσωπο κι αυτός ο τρόπος βοηθά ουσιαστικά το παιδί να αυτοσυγκεντρωθεί και να παρακολουθήσει με τεταμένο ενδιαφέρον την εξέλιξη της ιστορίας. Αυτή η τεχνική εφαρμόζεται συχνά από συγγραφείς όχι μόνο παραμυθιών, αλλά και άλλων ειδών του λόγου γιατί απομακρύνει τον συγγραφέα από το ρόλο του παντογνώστη, ενώ αφήνει στον αφηγητή να παρουσιάζει τα γεγονότα, ό,τι είναι σε θέση να γνωρίζει και να αντιλαμβάνεται, έστω και αν ερμηνεύει την πραγματικότητα με το δικό του τρόπο, που πιθανώς να απέχει πολύ από την αντικειμενική αλήθεια.
   Συμπερασματικά, το βιβλίο κλέβει από την αρχή τις εντυπώσεις ή πιο σωστά, τις κερδίζει γιατί απλά και φυσικά οι χαριτωμένες χρωματικές πινελιές της Θέντας Μιμηλάκη συνδυάζονται με την αφαιρετική γραφή του Βασίλη Κουτσιαρή, που είναι αφομοιώσιμη στα παιδιά της ηλικίας στα οποία απευθύνεται το βιβλίο του. Με αυτό που τόνισα πριν, δεν εννοώ πως δεν υπάρχουν όμορφες περιγραφές, απλά η γραφή υποτάσσεται στο μορφωτικό επίπεδο των παιδιών και στη σωστή -κατά τη γνώμη μου- νοοτροπία συγγραφέων παιδικών βιβλίων: οι λέξεις προσπαθώντας να αποδώσουν το νόημα, δεν πρέπει να ξεπεράσουν την αποστολή τους, σκορπώντας σύγχυση με υπέρ του δέοντος χρήση επιθέτων και φραστικές υπερβολές.  
   Κλείνω αυτή τη σύντομη παρουσίαση για το βιβλίο: «Η αποθήκη» του Βασίλη Κουτσιαρή, με τη σελίδα 26 όπου η αγωνία για την αποκάλυψη δημιουργεί τον θαυμασμό και καταγράφεται στο μυαλό των μικρών αναγνωστών:
   «Το βράδυ δυσκολεύτηκα να κοιμηθώ. Πρέπει να ξύπνησα πάνω από δέκα φορές. Ήθελα να πάω χαράματα στη νέα κρυψώνα, πριν ξυπνήσουν οι άλλοι. Μόλις κατάλαβα πως ξημέρωνε, πέρασα προσεχτικά από το μυστικό πέρασμα και βγήκα στη νέα φωλιά. Κάθισα μέσα και κοίταζα έξω από τη μικρή τρύπα. Το απέραντο γαλάζιο μού τράβηξε την προσοχή. Ήταν τόσο όμορφα, που χάζευα για ώρα, ώσπου ένα δυνατό φως με έκανε να κάνω λίγο πίσω. Ο ήλιος ήταν! Η φωλιά λούστηκε από φως. Δεν τρόμαξα. Άρχισα να ανοιγοκλείνω τα φτερά μου και να γυρίζω γύρω γύρω. Ήταν τόσο ωραία, που πέρασε η ώρα χωρίς να το καταλάβω».

03/06/2015

Λάσκαρης Π. Ζαράρης
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες ,

Δευτέρα 1 Ιουνίου 2015

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΜΥΓΔΑΛΑΚΗ: "ΑΟΡΑΤΗ ΚΛΩΣΤΗ" (ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΩΝΗ)! ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ, ΓΙΑΤΙ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ, ΠΕΡΙΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ, ΜΕ ΜΙΑ ΑΞΙΟΠΡΟΣΕΧΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΠΟΥ ΡΙΧΝΕΙ ΦΩΣ ΣΕ Ο,ΤΙ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΑΓΑΠΗ.


H ζωή τής Δώρας δεν έμοιαζε με παραμύθι... Ωστόσο, αυτό δεν την εμπόδισε να ζήσει με τον Μιχάλη δέκα πραγματικά παραμυθένιες μέρες... Δέκα μέρες που έκλειναν μέσα τους όλα εκείνα τα τόσο βαθιά συναισθήματα, που την παρέσυραν καθημερινά, γεμίζοντας την καρδιά της ελπίδες και όνειρα, σαν κι αυτά που δεν μπορεί κανείς να φανταστεί. Μέχρι τη στιγμή που έρχεται ο Νίκος να της αποδείξει, πως όλα ήταν μόνο ένα παραμύθι, που συνάντησε την πραγματικότητα την πιο ακατάλληλη στιγμή... Κι ένιωθε τότε το σώμα της να τρέμει και το βλέμμα της να μένει παγωμένο και ακίνητο μπροστά στο γαλαζοπράσινο πέλαγος, πίσω από εκείνη την αόρατη κλωστή, που χώριζε τον κόσμο στον οποίο στεκόταν, από εκείνον που είχε τόσες φορές ονειρευτεί. Κι όλα αυτά, μέχρι τη στιγμή που θα ανακάλυπτε, πως υπάρχει τελικά μέσα μας και ένα συναίσθημα, που ονομάζεται αγάπη ανιδιοτελής...





Η Σοφία Μυγδαλάκη ζει μόνιμα στη Στυλίδα Φθιώτιδας. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο περιοδικό Θηρευτής και Φύση και στη δημοτική εφημερίδα της πόλης της με μόνιμες στήλες, ενώ παράλληλα έχει αρθρογραφήσει κατά καιρούς σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Έχει διακριθεί σε πανελλήνιο ποιητικό διαγωνισμό με τον Α΄ έπαινο και έχει τιμηθεί στην Ολυμπιάδα Γραμμάτων, Αθήνα 2004. Εκτός από μυθιστορήματα και διηγήματα, έχει γράψει και επτά ποιητικές συλλογές, ενώ παράλληλα γράφει και στίχους για τραγούδια, με πρόσφατο την Αόρατη Κλωστή. Είναι 42 ετών και μητέρα τριών παιδιών.
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες

Πέντε ποιήματα από τον Παύλο Πολυχρονάκη.

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Ετικέτες
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)