Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2015

Δράσεις του Σωματείου Λόγου και Τέχνης "ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ".

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2015

"Αυτά τα τζιτζίκια", ένα πεζόμορφο ποίημα του Λάσκαρη Π. Ζαράρη.

 
Αυτά τα τζιτζίκια, μεθυσμένα απ’ τον έρωτα του καλοκαιριού, δε σταματούν να τραγουδούν στο φθινόπωρο πριν πουν ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στη φύση. Τώρα τ’ ακούω, ήχοι φωτεινοί στα διάσελα του ουρανού κι ο πόθος της αγάπης έρχεται απ’ τη νεότητα, κόμπος στον λαιμό για τις ιδιοτροπίες της μοίρας. Το σύννεφο γνέφει ακούραστα στο ταξίδι που πλησιάζει μια χώρα των θαυμάτων, ψυχή κρατημένη στο όνειρο φτεροκοπά, σαν νιώσει τη λύτρωση στις μέρες που της στρώνω. Χαλί ευτυχίας ή έστω μια πρώιμη άνοιξη στην καρδιά, το πλάτος της γης να αντέξεις ως μοναδική σου κατοικία, στη σκέψη σου ν’ αγγίξεις μια αληθινή ζωή.

10/10/2015

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

«Έκπτωτοι Άγγελοι», μια βιβλική ιστορία από την Εύα Λόλιου.



    

Στον οίστρο της σιωπηρής σειρήνας, σεκόντο η βοή της ανταριασμένης θάλασσας. Μια αστραπή σχίζει τον ουρανό. Ρήγματα του πάνω κόσμου βρέχουν ενάλαμπες ουρές αστεριών. Αστερίες βαφτίζονται στην πρώτη τους βουτιά στο νερό.
   Το Δωδωνιαίο κλαρί καθοδηγεί τον Αι Νικόλα στην έξοδο της τρικυμίας. Καρυδένιο τσόφλι το ξύλινο σκαρί στα αφρισμένα λυσσακά της σαλεμένης νόησης.
   Έκπτωτοι άγγελοι εκ των ρηγμάτων σαν αστραπές γεμίζουν τον αέρα, τη θάλασσα, τη γη. Ο Αβεστάν, ο Αριμάν πευκόμαυρα κατάρτια ενός πειρατικού τέρατος, στοχεύουν με μίσος τη νοερή αθάνατη φύση του Αγίου.
Σε μεγάλα βαρέλια κρύβει τα μαγεμένα λάδια του Σατάν. Αλαζόνας, φθονούμενος την ανθρώπινη φυλή θέλει να γεμίσει τα καντήλια της μοίρας της. Να έχει την έκπτωση της η κάθε ψυχή στον Άδη. Με ένα νεύμα ο κελευστής Αι Νικόλας προστάζει τους κωπηλάτες του τάγματος του να πυρπολήσουν το θαλάσσιο κήτος. Τα μαγεμένα λάδια, πύρινες γλώσσες ακατάπαυστες, σέρνουν αρμαθιές αλυσίδων στον κάτω κόσμο. Η Εκστατική αγάπη των αγαθών Αγγέλων, τους οδηγεί στον Πλάστη τους.

Εύα Λόλιου
Βόλος

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΤΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΣ ΠΕΛΕΚΟΥΔΑ ΣΤΟ ΒΟΛΟ.


ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΠΟΙΗΣΗΣ ΧΑΪΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ "ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ".

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ



Εφαλτήριο λόγου, τέχνης και πολιτισμού
Προκήρυξη Διαγωνισμού ποίησης Χαϊκού, σε ελεύθερο θέμα, με έπαθλα από 3 βιβλία για τρεις βραβευθέντες.
Στείλτε μέχρι και 5 Χαϊκού μαζί με τα στοιχεία σας στο μέηλ:
h_athos@hotmail.com
Διάρκεια διαγωνισμού από 8-10-2015 μέχρι 8-11-2015.
Οι συμμετοχές θα βαθμολογηθούν από τρεις γνωστούς βραβευμένους λογοτέχνες του είδους.

Παρακαλούνται οι συμμετέχοντες να αναγράφουν πλήρη στοιχεία.


Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2015

Μπλε μαγευτικό...

 
Μπλε μαγευτικό 
βύθισε τον καημό της μιας στιγμής 
κι ένα χαμόγελο πικρό 
στην αγκαλιά που χόρευε
τα κάλλη του ορίζοντα. 
Με κάποιας αλήθειας στεναγμό
στο περιθώριο έγραφε έναν έρωτα κρυφό.
Μια στάλα γλύκα ξέφυγε απ' τα χείλη σου 
κι ενώθηκε με τη θάλασσα
ταγμένος πόθος στην αντάμωση 
με το τυχαίο κύμα.
Ένα αγνό λουλούδι φύτρωσε στο στήθος σου
βασιλικός της νιότης
τραγουδάει ακόμη την τρελή χαρά στα μάτια σου 
κι άγγελοι οδηγούν το φως στα όνειρα
που μεθούν για πάντα 
με γαλήνη απ' τη σάρκα σου.

04/10/2015

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

"Η Σαλευόμενη αγάπη", ένα αφήγημα της Εύας Λόλιου.

   Με έπαιρνε η μάνα βιαστικά να πάμε να δούμε τον πατέρα όταν έπιανε λιμάνι. Σαν έδενε τον κάραβο, θεριό ανήμερο στο άγριο μανιασμένο υδάτινο δάσος, έβλεπα με λύπη τον σκελετό του μέσα από τα ταλαιπωρημένα ξύλα. Η μάνα έπεφτε στην αγκαλιά του ήρωά της. Ανέβαινα πάνω του θέλοντας να τον καβαλικέψω, φορώντας το καπέλο του καπετάνιου. Χάιδευα τη σκληρή ράχη του, να τον μαλακώσω, να τον φιλιώσω. 
   Ύστερα ήθελα να μου μιλήσει. Θαλασσομέδων, μα τόσο αποξενωμένος. Σκληρή σιδερένια η ζωή του, χτυπημένη από το υγρό μαστίγιο του έρωτα του, την κρυσταλλένια του. Τους πιάνανε τα γέλια σαν με βλέπανε σκαρφαλωμένο στο πιο ψηλό κατάρτι του φίλου μου. Εκεί μού ψιθύριζε στο αυτί τις περιπέτειες του, καθώς ήταν ταπεινότερος του Ποσειδώνα. Με μια αστραπή, λουόμενη στον καθρέπτη της θάλασσας, μας υπενθύμιζε τη δύναμη του. Σύμμαχος των έντεκα και θανάσιμος εχθρός του Αι Νικόλα.
    Οι λίγες ημέρες δε χόρταιναν τα κενά της ψυχής μας, οι αγκαλιές αρώματα που σβήναν γρήγορα από το πετσί της καρδιάς. Βιαστικές οι ώρες μ' έκαναν να κλαίω τις νύχτες, να σκέφτομαι τον Αι Νικόλα, τον πατέρα και τα ανοιχτά πανιά στα κατάρτια. Ποιόν Πόντο θα έπρεπε πάλι να περάσουν, ποια σκόπελο να αποφύγουν, σε ποιον Θεό να προσευχηθούν;
   Σαν θαύμα κάθε φορά που μάζευαν τα σχοινιά για το καινούργιο ταξίδι τους, η θάλασσα να μαρμαίρει, να μας δίνει καλούς οιωνούς για παρηγοριά. Η μητέρα φορούσε το καπέλο του καπετάνιου στη ζωή μας έως ότου να γυρίσει ο αγαπητός της θαλασσοπόρος. 

Εύα Λόλιου
Βόλος

Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2015

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΤΗΣ.

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 40 χρόνων από την ίδρυση του Κυπριακού Συνδέσμου Παιδικού Νεανικού Βιβλίου, το Σπίτι της Κύπρου, ο Κυπριακός Σύνδεσμος Παιδικού Νεανικού Βιβλίου και το Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ – Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου 
σας προσκαλούν αύριο, Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2015 
στις 8.00 μ.μ,  σε εκδήλωση αφιερωμένη στην Κυπριακή Παιδική Λογοτεχνία και τους συγγραφείς της.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο  Σπίτι της Κύπρου (Ξενοφώντος 22 Α , 0557 , Αθήνα, τηλ. 210 3734934).

Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα!

Το ΔΣ του ΚΕΠΒ

"Η ΦΑΛΑΙΝΑ", ένα σατιρικό ποίημα του Νίκου Κατζιούδη.

Η ΦΑΛΑΙΝΑ

      Καθόλου δεν παλεύεται η παχουλή κυρά μου.
Όπου βρεθεί κι όπου σταθεί με καίει, συμφορά μου
                        και λέει πως αλύπητα την τρώγω. νύχτα-μέρα.
                        Και όταν πια δεν άντεξα, τσ'είπα: Τρελοπαντιέρα
                        πενήντα δυο 'σουνε κιλά όταν κακή τη μοίρα
                        πριν χρόνια σαράντα εφτά, γυναίκα μου σε πήρα.
                        και σήμερα τα εκατό τα έχεις ξεπεράσει
                        οπότε είν'ολοφάνερο πως σ'όλη μας την φάση
                        όχι κιλό δεν σού'φαγα, μα σού' δωσ'άλλα τόσα.
                        Και να μην είσαι ψευταρού, ούτε φαρμακογλώσσα
                        γιατί τρία γραμμάρια, να σού'τρωγα τη μέρα
                        τότε δεν θα'σουν φάλαινα, μα γλάρος στον αέρα.

ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΑΓΧΙΑΛΟ.


Με πρωτοβουλία του ΦΙΛΟΠΡΟΟΔΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ Νέας Αγχιάλου, θα πραγματοποιηθεί για άλλη μια φορά ομαδική αιμοδοσία για λογαριασμό της Τράπεζας Αίματος της Δημοτικής Ενότητας Νέας Αγχιάλου. Η κινητή μονάδα αιμοδοσίας του Γενικού Νοσοκομείου Βόλου «Αχιλλοπούλειο» θα είναι στην Νέα Αγχίαλο, στη Κεντρική Πλατεία έναντι εκκλησίας Αγίου Γεωργίου, την Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2015 από τις 09 το πρωί ως τις 1 το μεσημέρι.

Σύμφωνα με διεθνείς στατιστικές, 60% του πληθυσμού θα χρειαστεί μετάγγιση ολικού αίματος ή ενός από τα στοιχεία του σε κάποια στιγμή της ζωής του!
Οι ανάγκες σε αίμα είναι πολύ μεγάλες (περίπου 600.000 φιάλες κάθε χρόνο), που δυστυχώς δεν καλύπτονται και βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να εισάγουμε αίμα από Ελβετία πράγμα που δεν μας τιμά σας χώρα και είναι οικονομικά ασύμφορο (περίπου 5 εκατομμύρια Ευρώ).
Η προσφορά αίματος μόνο σε έκτακτη  ώρα για να σώσουμε τον συγγενή ή τον φίλο μας, δεν λύνει το πρόβλημα. Θα μένει πάντα το άγχος και στους συγγενείς και στο προσωπικό της Αιμοδοσίας «πως θα βρούμε τώρα αίμα;»
Μόνο η εθελοντική και συστηματική προσφορά αίματος από όλους μας, έτσι ώστε να υπάρχει καθημερινή εισροή αίματος θα μας δώσει ασφάλεια για την αντιμετώπιση των αρρώστων μας και θα μας απαλλάξει από το άγχος.
Κάθε άνθρωπος μπορεί και πρέπει να γίνει αιμοδότης, εφ’ όσον είναι υγιής και έχει ηλικία μεταξύ 18 και 60 ετών. Για να δώσει κανείς αίμα απαιτείται χρόνος δέκα λεπτών και μόνο δέκα λεπτά χρειάζεται ο οργανισμός για να αναπληρώσει τον όγκο του αίματος που το έχει αφαιρεθεί.

Δίνοντας 1 μονάδα αίμα:


Προσφέρεις ανεκτίμητη βοήθεια στο συνάνθρωπο σου που το έχει ανάγκη και αυτή είναι η κυριότερη ανταμοιβή σου.

 

Δικαιούσαι αίμα σε ώρα προσωπικής ή οικογενειακής ανάγκης.

 

Δικαιούσαι δωρεάν αιματολογικές εξετάσεις σε περίπτωση προσωπικής σου ασθένειας.

Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2015

Ένα μικρό λυρικό και ποιητικό αφήγημα της Εύας Λόλιου, όπου μοναδικός πρωταγωνιστής είναι η φύση!!!



   Στο λιόγεμο φεγγάρι, όλη η πλάση στολίζεται με μαγικές πινελιές χρωμάτων μιας άλλης πραγματικότητας. Το πανέμορφο αηδόνι, καθισμένο στο πιο ψηλό κλαρί του δάσους, υμνεί τη θεότητα της πανσελήνου. Τινάζει με υπερηφάνια τα πολύχρωμα πούπουλα του, γίνονται χρυσά. Πεταρίζει γλυκά, ηδονικά τα βλέφαρα του, ζωγραφίζονται ασημένια. Το κελάηδημα του, καταρράκτης ήχων- νουφάρων, σαν θυσία φτάνει στην ακοή του θεού. 
   Σαν ξημερώνει η αυλαία, ρίχνει τις γκριζόασπρες κουρτίνες της πραγματικότητας. Το αηδόνι νιώθει τόσο μόνο του, έντρομο από την ασχήμια της σκληρότητας. Θέλει να βουλιάξει σε μια ζεστή φωλιά. Οι μεγάλες παραστάσεις της ζωής του είναι το αντίτιμο της μοναξιάς του. Βρίσκει ψηλά, σε μια σκέπη του θεού, μικρούλα χελιδονοφωλιά! Μα πράγματι είναι τόσο μικρή! Βουτάει διψασμένο για στοργή το ράμφος του. Με μιάς τα χελιδόνια πέφτουν έντρομα στο κενό. Κάνοντας μακροβούτια στον αέρα, με δυσκολία σώζουν ένα από τα γεννήματα τους. 
   Σαν φτάσει η νύχτα, η αυλαία ανοίγει τον ξάστερο ουρανό της. Το φως της μαγικής αυτής νύχτας αγκαλιάζει το αηδόνι, γεμάτο ικανοποίηση στολίζεται με τα γιορτινά του. Η αοιδός χειροκροτείται ηδονικά από τα μελλοντικά της θύματα.

Εύα Λόλιου
Βόλος

Φεγγάρι μου.



Φεγγάρι μου,
ποτέ δεν κατάφερα να σε στολίσω με στίχους
αντάξιους της ομορφιάς σου
κι ας άγγιξα πολλές ακρογιαλιές στα χέρια μου
κι ας μέθυσα με το κρασί της αλμύρας και του αφρού,
όσες ματωμένες αγάπες και αν φύτεψα στον ουρανό
για να κλέβω λίγο γνώση απ' το Θεό,
ακόμη προσπαθώ τον ήλιο να μεθύσω
με τις μοσχοβολιές της μέρας κι ηλιαχτίδες να τρυγήσω
μέσα απ' τα αμπέλι του έρωτα
κλέφτης ανείπωτων, ωραίων στιγμών.
Ενός μυστηρίου μέτοχος που απόψε με λυτρώνει
με της Εύας το παράπονο και το βλέμμα της το εκστατικό.


29/09/2015

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2015

Άκουσέ με...


Άκουσέ με,
αυτό το κρασί μοσχοβολά
έχει τη μυρωδιά των παλιών καλών στιγμών
κι ας είχα μόνο μια μικρή υποψία για την ύπαρξή σου,
θαρρείς ο χρόνος προετοίμαζε συνέχεια την Ανατολή της ψυχής
για να την αντικρίσουν δύο εκφραστικά μελιά μάτια.
Είχες τη λαχτάρα του πόθου
καθώς χόρευες στο πατητήρι της αγάπης,
σε αποζημίωνε η αιωνιότητα
που ομόρφαινε τα μάτια σου.
Κι αν πεις για τη ζωή
σταφύλι γευστικότατο
που θαύμασα στα χείλη σου,
κοιμήθηκε ο πόνος, τον έδιωξε η μέθη μακριά
και πύρωνε το νου σου
το κέντρισμα των μελισσών από το ευωδιαστό σου δέρμα,
μεθύσι άγουρων στιγμών που σ’ αγκαλιά ωριμάζουν
και φίλιωνες με τ' όνειρο αγαπημένη των ερώτων.

27/09/2015

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

"Το κάλεσμα", ένα όμορφο αφήγημα της Εύας Λόλιου.


   Την προσπέρασα την πρώτη φορά κατεβάζοντας τα μάτια χαμηλά. Άναψα ένα τσιγάρο και συνέχισα τον δρόμο μου σιωπώντας.
    Σαν ξανάρθαν μεσάνυχτα, με ξύπνησε το δυνατό μου καρδιοχτύπι. Πλύθηκα, έβαλα λευκά. Η βροχή άφησε πίσω της τα αρώματα των γιασεμιών. Έφτιαξα ένα μπουκέτο από δαύτα για να τα βάλω στο βάζο της. Ο καπνός του μισοτελειωμένου τσιγάρου χάθηκε στην υγρασία του δρόμου. Κοντοστάθηκα στη μορφή της και επέστρεψα. Στα όνειρα μου με καλούσε να γυρίσω κοντά της.
    Σαν γύριζα κάθε βράδυ μετανιωμένος για τη δειλία της καρδιάς μου, το πρωί η ψυχή μου αναθάρρευε. Μου έδινε λόγους επιστροφής. Διψούσα για την αγάπη της, για ένα αέρινο χάδι στο προσωπό μου, δυό φιλιά στα απελπισμένα μάτια μου που διψούσαν για τη μορφή της. Η συνείδηση σαν να νικούσε πια τη λογική.
    Ξάστερος ο ουρανός, φώτιζε τον δρόμο του πηγαιμού. Χαρούμενες χτυπούσαν οι καμπάνες της εκκλησιάς. Παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, πέρασα το κατώφλι της. Ήταν εκεί, με περίμενε. Έσκυψα ευλαβικά στη μορφή της, φίλησα τα πόδια της. Ξεδίψασα.
    Την κοίταγα στο θεϊκό της πρόσωπο με μάτια καθαρά πια.
   "Σ' ευχαριστώ Παναγιά μου", είπα αλαφραίνοντας το βάρος της ψυχής μου.

Πρόσκληση παρουσίασης της ποιητικής συλλογής: "Οι νύχτες μου" της Γρηγορίας Πελεκούδα (Εκδόσεις Όστρια).


Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2015

"Η Καταιγίδα", ένα μικρό απόσπασμα από το ανέκδοτο μυθιστόρημα της Εύας Λόλιου, μιας καινούργιας λογοτέχνιδος που κύριο χαρακτηριστικό της γραφής της είναι η παραστατική αφήγηση και η δημιουργική ανάπλαση εικόνων από τη φύση.


  

   Φτάνοντας στις Αγριόλευκες σαν σιγή θανάτου, μια νηνεμία περίεργη κύκλωσε το κορμί της Εύας. Όλο το Αιγαίο ξετυλίχτηκε, γαλάζιος πίνακας, χωρίς ίχνη θυμού. Οι αγριόλευκες ασάλευτες να αγναντεύουν τη θάλασσα. Οι κακοτράχαλοι βράχοι, βγαλμένοι από κάποιο στοιχειωμένο δάσος, σαν να έπαιρναν μορφή στα μάτια της. Μια άγρια, πρωτόγονη σπίθα.    
   Ο φόβος. Πίσω της το Πλιασίδι, φουρτουνιασμένο. Τα ραντάρ του Νάτο κρυμμένοι κατάσκοποι. Κούρνιασε σε μια φιλική βραχώδη αγκαλιά, έκλεισε τα μάτια. Σκεφτόταν πως ήταν ανόητη που μόνη πήρε ένα τέτοιο ρίσκο. Κοίταξε το κινητό της. Ευτυχώς είχε σήματα ζωής. Ο ήχος μηνύματος την ενεθάρρυνε και έβγαλε πνοή ανακούφισης. Ξάφνου έσπασε ο καθρέφτης των ματιών της σε χίλια κομμάτια. Τα έτριψε για να ξαναδιαβάσει: "ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΗ".
    Όλη η πλάση αγριεύτηκε μαζί της. Οι ψηλές Λεύκες έφεραν το σφύριγμα του ανέμου, θυμωμένα βιαστικά σύννεφα έκρυψαν την ορατότητα του γυρισμού. Έπρεπε να κατασκηνώσει. Ασφαλής από την καταιγίδα, έκρυψε το πρόσωπο της στα χέρια της. Δεν είσαι μόνη, δεν είσαι μόνη. Μα θα προτιμούσε την απόλυτη μοναξιά της. Ο άνεμος έπαιρνε μαζί του την όποια ένδειξη άλλης παρουσίας. Καταρράχτης ο ουρανός βάραινε από πάνω της. Τρομαχτικά ηδονικός ο ήχος ενός ακόμη μηνύματος: "Μη φοβάσαι, δεν είσαι μόνη Εύα!". Μ' έναν πάσαλο στα τρεμάμενα χέρια της, τον περίμενε. Χωρίς ανάσα έπνιξε τους λυγμούς...

Η πρώτη συνάντηση (πεζόμορφο ποίημα).


    Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο στον κόσμο από το να σε χαιρετάει ένας άγγελος στο απέναντι πεζοδρόμιο και όταν τον πλησιάσεις να σε περιμένει ένα διάπλατο χαμόγελο μέσα σε μια ηλιόλουστη μέρα, δύο φιλιά αρωματισμένα με την αύρα της θάλασσας και μια αγκαλιά ουράνιου κήπου, που απελευθερώνει αμέτρητα συναισθήματα και ευωδιαστή νοσταλγία για της ψυχής τα ιδανικά τοπία.
    Το βλέμμα με ευλάβεια κοιτά έναν κόσμο ολόκληρο ν’ αποθέτει τα όνειρά μας σ’ αυτό το σοκάκι των ματιών, σ’ αυτό το σπίτι της ζεστασιάς και στην πόλη που ποτέ δε θα ασχημύνει τους δρόμους της με βαλτόνερα. Γιατί θα μιλάς και θα μιλάω με καθαρούς ουρανούς και όχι με θλιμμένα βράδια.
    Ίσως να σκέφτηκες πως η συνάντησή μας θα έπρεπε να γίνει αρκετά χρόνια πριν, αλλά και πάλι ίσως η μοίρα να ξέρει τι κάνει, γιατί τώρα έχουμε ανάγκη και οι δυο μας αυτές τις πολύτιμες αναπνοές και μια αγάπη που κανείς χάρτης δεν τη γράφει.
    Κι ήταν η θάλασσα μια ομορφιά -ο τρίτος φίλος της παρέας- που προσπαθούσε να με σαγηνέψει με τους φλοίσβους της, μα ο ήχος της φωνής σου κάλυπτε τα πάντα σαν απαλό χιόνι στην κορυφή του βουνού. Άναβαν τα λόγια σου σαν φάροι της νύχτας, με τα σινιάλα της ψυχής και πόσο λυπήθηκα -να’ ξερες- όταν κατάλαβα ότι τα καράβια της καρδιάς σου γύρισαν άδεια από ταξίδια μακρινά.
    Κι όμως ξέρω καλά πως η αγάπη δεν μπορεί να αδειάσει από μέσα σου, μόνο να ξεχυθεί απ’ τα μάτια σου και τα χέρια σου, δροσόλουστο πρωινό που μπορεί να ντύσει κάθε έρημη ψυχή.

25/09/2015

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Ακόμη μία νύχτα που ζητά να σκεπαστεί τα όνειρα...


Ακόμη μία νύχτα που ζητά να σκεπαστεί τα όνειρα...
ακόμη μία νύχτα που κρυφά διαβαίνει την ελπίδα.
Δίνει ανάσες μαγικές, ανθεί σαν ένα κρίνο
μες την ψυχή που καρτερεί τον άνεμο της αγάπης.
Ψυχή αγέραστη, ισχυρή, των πειρασμών το δάκρυ
καθώς χορεύει στη σιωπή κι ενορχηστρώνει τη ζωή
με τη φωτιά που καίει την καρδιά
και τον νου γόνιμη συντροφιά
κάθε φορά που τα άστρα σχηματίζουν τη μορφή σου.
Απάνεμο ακρογιάλι του ουρανού
χαράς προσκύνημα γλυκό
φως σαν αντάμωμα στιγμών
που λίγο πριν φτάσουν την αιωνιότητα
ανοίγουν του έρωτα το μονοπάτι.
Ακόμη μια νύχτα πάνω στο έρημο σκοτάδι
μια συστάδα από όνειρα που μοσχοβολούν
μια ματιά που κι όταν οι νύχτες κρύβουν τις αγωνίες της ψυχής
θα διασχίζει αυτά τα μέρη, περπατησιά αγγέλου που θα σπέρνει
σπόρο της μέρας δυνατό και μια πηγή που στέρεψε
θα γεμίζει με νερό μοναδικό.
Αχ να έπινα αχόρταγα τις επιθυμίες
που οι νύχτες μεγαλώνουν
και να έκρυβα σε μιας μέρας τον ανθό
έναν δικό σου αναστεναγμό!

24/09/2015

Λάσκαρης Π. Ζαράρης

Μουσική Παράσταση "Ιωλκός" του Γιώργου Φουντούλη στο Αρχαίο Ανάκτορο.

 
Ο Γιώργος Φουντούλης θα παρουσιάσει το έργο του «Ιωλκός» με πρωτοβουλία της Εφορείας Αρχαιοτήτων Μαγνησίας.
Η μουσική παράσταση «Ιωλκός» σε μουσική του Γιώργου Φουντούλη και σκηνοθεσία του Νίκου Φυτά θα παρουσιαστεί την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου στις 19.00 στο αρχαίο Ανάκτορο της Δημητριάδος.
Η εκδήλωση διοργανώνεται από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Μαγνησίας, στο πλαίσιο του εορτασμού των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς 2015, ο οποίος θα διαρκέσει από τις 25 έως τις 27 Σεπτεμβρίου.
Της εκδήλωσης θα προηγηθεί ξενάγηση στο Ανάκτορο της Δημητριάδος από την αρχαιολόγο της ΕΦΑ Πέγκυ Τριανταφυλλοπούλου στις 18.00.
Το Ανάκτορο των Μακεδόνων Βασιλέων, το τρίτο σε ολόκληρο τον Ελλαδικό χώρο, αποτελεί το κορυφαίο μνημείο της αρχαίας πόλης και είναι προσβάσιμο μέσω της οδού Πευκακίων. Είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για το κοινό να επανακτήσει τη ζωντανή του σχέση με σπουδαία μνημεία μέσα από τη βιωματική εμπειρία της συγκίνησης που μπορεί να προσφέρει η τέχνη.
Σε ένα όμορφο φυσικό χώρο με καταπληκτική θέα στο Βόλο, το Πήλιο και τον Παγασητικό θα ακουστεί το γνωστό έργο του Γιώργου Φουντούλη Ιωλκός, εμπνευσμένο από τη μυθική πόλη Ιωλκός και από την Αργοναυτική Εκστρατεία.
Στη συγκεκριμένη παράσταση θα παρουσιαστούν αποσπασματικά κάποια μέρη, τραγούδια και χορικά του έργου. Το μουσικό έργο Ιωλκός έχει έντονα αρχαιοελληνικά μουσικά και θεατρικά στοιχεία. Στο σύνολό του, το έργο αποτελεί έναν ύμνο, ένα φόρο τιμής στους ένδοξους προγόνους. Το έργο εμπεριέχει καθαρές δωρικές και αιολικές μελωδικές γραμμές και έντονους ρυθμούς. Το ηχητικό αποτέλεσμα δημιουργεί βαθιά συγκίνηση και οραματισμό στους ακροατές και τους μεταφέρει νοητά στα μέρη, στα σημεία και στις εποχές που διαδραματίστηκαν γεγονότα μεγάλης ιστορικής σημασίας, που χαράχτηκαν βαθιά στη μνήμη και στα κύτταρα των ανθρώπων.
Τα μελοποιημένα κείμενα του έργου (πεζά και ποιήματα) είναι αποσπάσματα από συγγραφικά έργα που ανήκουν στους: Απολλώνιο Ρόδιο, Γιώργο Φουντούλη, Λεωνίδα Χριστοδουλίδη, Γρηγορία Πελεκούδα, κα.
Το έργο Ιωλκός αποτελεί ένα έμβλημα με οικουμενικό χαρακτήρα, τόσο για την περιοχή μας όσο και γενικότερα για τον ελληνικό πολιτισμό που απλώνεται στα μήκη και στα πλάτη της υφηλίου. Είναι ένα έργο που προσεγγίζει με σχετική ευκολία τους ακροατές - θεατές και μπορεί να αποκαταστήσει την ιστορική μνήμη στις συνειδήσεις των νεοελλήνων και όχι μόνο.
Η μουσική παράσταση πλαισιώνεται από μία χορογραφημένη παράσταση σε σκηνοθετική διαμόρφωση του Νίκου Φυτά, όπου το μοτίβο των αρχέτυπων μορφών της μυθολογικής Μαγνησίας επαναλαμβάνεται διαρκώς, μην καταφέρνοντας όμως ποτέ να φτάσει στην ολοκλήρωση εκτός από τις ελάχιστες φορές που ο ψυχολογικός πόνος συγκρούεται με τον φυσιολογικό. Με φόντο το αρχαίο ανάκτορο και την εικαστική διαμόρφωση του χώρου από την ίδια τη φύση, οι ερμηνεύτριες παλινδρομούν ανάμεσα στην έναρξη και το τέλος, όπου τέλος ο πολυπόθητος σκοπός της αυτο-ανάδειξης του ίδιου του θρύλου. Μορφές της μυθολογίας παρελαύνουν με καταιγιστικούς ρυθμούς προσπαθώντας να δράσουν κάτω από το ίδιο το βάρος της ύπαρξής τους, κάτω από ένα φορτίο ευθύνης που το ίδιο τις κατέστησε ανίκανες να επωμιστούν. Είσοδος ελεύθερη.
Πληροφορίες: Εφορεία Αρχαιοτήτων Μαγνησίας τηλ.: 24210 76278. Πολυχώρος Τέχνης Ωδείου Φουντούλη: 6909 127982, 6938 790370.